Ο Λογαριασμός μου

Δωρεάν αποστολή για αγορές πάνω από 30€ | Δωρεάν αντικαταβολή | Έως 24 άτοκες Δόσεις | Έως -85% χαμηλότερες τιμές σε πάνω από 150000 τίτλους

Σχόλια Αναγνώστη: bigbrother

Σχόλιο για το βιβλίο "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ (ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΟΜΟΣ) "
Η συνέχεια του κουραστικού πρώτου τόμου των ιστορικών Milza και Berstein. Στο πανεπιστήμιο, αυτή η τριλογία ήταν "ιερή". Δεν μπορούσα να βγάλω άκρη, πολλά κεφάλαια ήταν πολύ δύσκολα και οι λεπτομέρειες σε έκαναν να χάνεις το δρόμο σου, στην προσπάθεια αναζήτησης των σημαντικών σημείων. Για τους συγγραφείς, μάλλον, όλα τα χωρία είχαν την ίδια βαρύτητα. Είχα αυτό το βιβλίο ως σύγγραμμα όταν ήμουν φοιτητής. Πολλές λεπτομέρειες, ημερομηνίες, μάχες, ονόματα. Καταντούσε κουραστικό, χωρίς ζωντάνια και πρωτοτυπία στην εξιστόρηση γεγονότων. Μπορεί όμως κάποιος να μάθει αρκετά χρήσιμα πράγματα, μελετώντας το. Είναι σίγουρο όμως ότι θα τον κουράσει, θα τον μπερδέψει και θα χαθεί στην καταιγιστική ροή των λεπτομερειών.
2019-08-22 13:23:25
Σχόλιο για το βιβλίο "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ (ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΤΟΜΟΣ-ΧΑΡΤΟΔΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ) "

Για τον 20ο αιώνα, μπορείς να συμβουλευτείς το «Ιστορία της φιλοσοφίας», εκδόσεις Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (Encyclopedie de la pleiade). Δυστυχώς, το βιβλίο αυτό (και όλα της σειράς, από την Καντιανή Επανάσταση ως τον 20ο αιώνα) είναι πολύ δυσνόητο, ακαδημαϊκό και εξειδικευμένο και δεν απευθύνεται σε αμύητους ή ελλιπώς καταρτισμένους αναγνώστες, οι οποίοι τελικά θα κατανοήσουν και θα αφομοιώσουν ελάχιστα. Ο τόμος ο συγκεκριμένος συνιστά δύσκολο ανάγνωσμα ακόμα και για μυημένους στη φιλοσοφική σκέψη και στην ιστορία της φιλοσοφίας.
2019-08-04 16:23:24
Σχόλιο για το βιβλίο "Η ΝΕΑ ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ "
Ο Robert Zimmer επιχειρεί σε αυτό το βιβλίο μια συνέχεια στο ταξίδι της φιλοσοφίας μέσα από την απλουστευτική αναφορά σε άλλους φιλοσόφους και άλλα έργα αναφοράς. Η μεθοδολογία και το στυλ είναι το ίδιο με το πρώτο του βιβλίο (Η πύλη των φιλοσόφων).Ο συγγραφέας και εδώ κάνει μια ιστορία της φιλοσοφίας, μέσα από τα έργα-σταθμούς κορυφαίων φιλοσόφων της δυτικής σκέψης. Η μόνη βιβλιογραφία που παραθέτει αφορά το κάθε σπουδαίο έργο του φιλοσόφου στον οποίο αναφέρεται κάθε φορά. Παρά ταύτα, παρατηρούμε μια συνέχεια στη συγγραφή, αναφέρονται οι επιρροές, η εκάστοτε εποχή, οι γνωριμίες που διαμόρφωσαν την κάθε φιλοσοφική σκέψη. Το βιβλίο είναι εκλαϊκευτικό, παρουσιάζει με απλό τρόπο ακόμα και τις πιο στρυφνές φιλοσοφίες. Το συνιστώ σε αρχάριους βασικά.
2019-08-04 11:00:24
Σχόλιο για το βιβλίο "ΑΠΟ ΤΗ ΝΑΞΟ ΣΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ "
Ένα πραγματικά πολύ ωραίο βιβλίο, στο οποίο παντρεύεται και διαλέγεται η ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας με τις εξελίξεις στην νευροβιολογία, η οποία έχει να κάνει με τα μυστικά του ανθρώπινου εγκεφάλου. Ο συγγραφέας δεν αναλαμβάνει απλά μια παράθεση των φιλοσοφικών σκέψεων, αλλά προβαίνει και σε αξιολογικές κρίσεις, συχνά εμπαθείς, που, ωστόσο, δίνουν ζωντάνια στην αφήγηση και κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον των αναγνωστών.Το έργο έχει μέτριο επίπεδο δυσκολίας, διαβάζεται ευχάριστα και η μετάφραση είναι πολύ καλή. Απευθύνεται όχι μόνο σε όσους και όσες θέλουν να περιηγηθούν στην ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας, αλλά σε εκείνους κι εκείνες που θέλουν να πληροφορηθούν για την επιστήμη του ανθρώπινου εγκεφάλου και να αξιολογήσουν την κάθε φιλοσοφική συνεισφορά βάσει του τι πραγματικά ισχύει στη βιολογική σφαίρα. Είναι πραγματικά ένα βιβλίο με σεξ απίλ, μοντέρνο και όσον αφορά τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται. Έχει χιούμορ, έχει αξία ως έργο. Παρατίθεται και βιβλιογραφία από το συγγραφέα Ρίχαρντ Ντάβιντ Πρεχτ. Το συνιστώ και σε αρχάριους και σε λίγο περισσότερο προχωρημένους. Όσοι θέλουν να περπατήσουν σε πιο δύσβατα μονοπάτια στην ιστορία της φιλοσοφίας, μπορούν να αναζητήσουν άλλα βιβλία, περισσότερο εξειδικευμένα, όπως, π.χ., το έργο του Μπέρτραντ Ράσελ για τη δυτική φιλοσοφία ή τη σειρά από το ΜΙΕΤ.
2019-08-04 11:00:16
Σχόλιο για το βιβλίο "Η ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ "
Ο συγγραφέας εδώ κάνει μια ιστορία της φιλοσοφίας, μέσα από τα έργα-σταθμούς κορυφαίων φιλοσόφων της δυτικής σκέψης. Η μόνη βιβλιογραφία που παραθέτει αφορά το κάθε σπουδαίο έργο του φιλοσόφου στον οποίο αναφέρεται κάθε φορά. Παρά ταύτα, παρατηρούμε μια συνέχεια στη συγγραφή, αναφέρονται οι επιρροές, η εκάστοτε εποχή, οι γνωριμίες που διαμόρφωσαν την κάθε φιλοσοφική σκέψη. Το βιβλίο είναι εκλαϊκευτικό, παρουσιάζει με απλό τρόπο ακόμα και τις πιο στρυφνές φιλοσοφίες. Το συνιστώ σε αρχάριους βασικά.
2019-07-31 10:27:21
Σχόλιο για το βιβλίο "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ "
Ο χρόνος τον οποίο ζούμε επιμηκύνεται και είναι μεγάλος αν ασχολούμαστε με ουσιαστικά πράγματα όπως «η αγάπη και η άσκηση των αρετών, η λήθη των παθών, η γνώση της ζωής και του θανάτου και μια απέραντη γαλήνη». Το πρόβλημα είναι ότι όλος μας ο χρόνος αναλώνεται σε ενασχόληση με δημόσια αξιώματα, ματαιοδοξίες, ατομικές φιλοδοξίες και φιλήδονες απολαύσεις. Δεν υπάρχει χρόνος για σχόλη και δεν γνωρίζουμε να σχολάζουμε ουσιαστικά. Οι υπεραπασχολημένοι βρίσκονται διαρκώς σε άγχη, φόβους, επιθυμίες, δεν γνωρίζουν να ζουν ουσιαστικά και ενάρετα και, όταν φτάνει ο χρόνος να πεθάνουν, δεν ξέρουν πώς να πεθάνουν. Δεν είναι αυτεξούσιοι, επειδή πάντα θυσιάζουν το χρόνο τους για άλλους ή για ασήμαντα πράγματα και παραμελούν την ενασχόληση με τον εαυτό τους.
Το έργο αυτό του Σενέκα, το οποίο αντλεί από ενάρετους και προϋπάρξαντες φιλοσόφους, είναι ένα ύμνος στη σχόλη και στην απόλαυση των αληθινών ζητημάτων. Σχόλη για εκείνον, δεν είναι απραξία, αλλά θα μπορούσε να είναι μελέτη των σπουδαίων φιλοσόφων και τρόπος ζωής ενάρετος, φιλοσοφημένος, λιτός και γαλήνιος. Ο Ρωμαίος φιλόσοφος υποστηρίζει ότι ο χρόνος ζωής των ανθρώπων δεν είναι μικρός. Γίνεται μικρός γιατί υφαρπάζεται από μάταιες υποθέσεις που έχουν να κάνουν με δημόσια αξιώματα, ατομικές επιδιώξεις, ματαιοδοξίες και λατρεία των ηδονών και του πλούτου.
Σ’ αυτό το έργο του Σενέκα, στο οποίο αναφέρονται διάφοροι ποιητές και φιλόσοφοι, αξιοποιούνται οι σχολές σκέψης των Κυνικών, των Επικούρειων και των Στωικών, καθώς και τα διδάγματα του Σωκράτη. Αν και ο Σενέκας θεωρείται Στωικός, δεν παρερμηνεύει και δεν αποσιωπά τις συμβολές διαφόρων φιλοσόφων του παρελθόντος. Αναφέρεται σε πρόσωπα της ιστορίας της εποχής του για να τονίσει την επιχειρηματολογία του και για να δείξει ότι υπάρχουν παραδείγματα για όσα υποστηρίζει. Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι ο Σενέκας εκφράζει, μέσα από αυτό το έργο έναν πρώιμο-αρχαϊκό αναρχισμό;
Εξαιρετική η έκδοση, με τα σχόλια και την απόδοση στα νέα ελληνικά από το λατινικό κείμενο.
2019-07-12 10:25:23
Σχόλιο για το βιβλίο "ΣΕΝΕΚΑΣ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΖΩΗ "
Το έργο αυτό του Σενέκα είναι ηθικολογικό και έργο πολεμικής κατά όσων τον κατηγορούσαν ότι αντιφάσκει ο τρόπος ζωής του με όσα διακηρύσσει. Καταρχάς, προτείνει να ζούμε κατά φύσιν, όπου «το ύψιστο αγαθό είναι η σταθερότητα του απρόσβλητου νου, η πρόνοια, το μεγαλείο, η υγεία, η ελευθερία, η αρμονία ή το κάλλος». Ο Σενέκας εκπροσωπεί τη φιλοσοφική παράδοση των Στωικών, βάζοντας κι ένα δικό του, προσωπικό λιθαράκι στην ιστορία της φιλοσοφίας. Θεωρεί ασύμβατη την ηδονή με την αρετή και για το λόγο αυτό επικρίνει τους επικούρειους, αν και όχι τον ίδιο τον Επίκουρο. Θεωρεί όμως ότι μόνο αν τα υλικά αγαθά και οι ηδονές είναι υπό τον έλεγχο της αρετής και βοήθημά της και όχι αφεντικά της, η ίδια η αρετή μπορεί να επιτευχθεί και να ξεδιπλωθεί. Επιτίθεται με σφοδρότητα σε όσους τον κατηγορούν και σε πολλά σημεία της επιχειρηματολογίας του (σε κάποια επικαλείται το Σωκράτη) είναι αρκετά πειστικός. Υποστηρίζει ότι δεν είναι κάτοχος της αρετής και τέλειος, αλλά έχει προσπαθήσει πολύ, είναι πιο ενάρετος από άλλους, τους οποίους θεωρεί δικαίωμα να νουθετεί και να διδάσκει.
Σ' αυτό το έργο ανακατεύεται η φιλοσοφία με τη ρητορική και την ποίηση. Είναι απολογητικό, ηθικολογικό, αλλά και ηθικοπλαστικό έργο, μεγάλη κληρονομιά για την ιστορία της φιλοσοφίας και τα γράμματα.
Εξαιρετική η έκδοση, με την εισαγωγή, τα σχόλια και την απόδοση στα νέα ελληνικά από το λατινικό κείμενο.
2019-07-12 10:24:58
Σχόλιο για το βιβλίο "ΤΟ ΟΡΙΖΟΝΤΙΟ ΥΨΟΣ "
Το παρόν βιβλίο είναι γραμμένο για μικρομέγαλα παιδιά και μεγαλόμικρους ενήλικες, φιλοδοξεί δε να προσφέρει παραμυθία τόσο σ’ αυτούς όσο και στους άνευ ηλικίας, δηλαδή-σε όσους δεν έχουν εγκαταλείψει ακόμη την ανυπαρξία και σε εκείνους που έχουν προσωρινά εγκατασταθεί σ’ αυτήν. Λέω «προσωρινά», γιατί ακράδαντα πιστεύω πώς είμαστε ανακυκλώσιμο υλικό και, ως εκ τούτου, θα έχουμε αενάως ένα ρόλο σ’ αυτό το όνειρο που λέγεται ζωή.

(Αργύρης Χιόνης)

Ναι, σε τελική ανάλυση η πραγματικότητα είναι το παραμύθι.
Η Απουσία είναι το μοναδικό θηρίο που ο άνθρωπος όχι μονάχα δεν κατάφερε να εξημερώσει, αλλ’ ούτε να συλλάβει καν. Βέβαια, πάντα ελπίζει ότι θα τα καταφέρει, γι’ αυτό και σ’ όλους τους ζωολογικούς κήπους υπάρχει ένα αδειανό κλουβί γι’ αυτήν.
Καλύτερα ν’ αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποκτήσεις ποτέ τίποτε.

Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω υπάρχουν πέτρες που ονειρεύονται κήπους.
Αν δεν σηκώνετε, πότε πότε, το βλέμμα σας στον ουρανό, υπάρχει κίνδυνος να χάσετε θαύματα που συμβαίνουν εκεί πάνω.

Αν περπατάτε κοιτώντας συνέχεια ψηλά, υπάρχει κίνδυνος να πατήσετε κάποια παπαρούνα που θάλλει στο πεζοδρόμιό σας.
2019-07-12 07:51:29
Σχόλιο για το βιβλίο "ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ "
Το βιβλίο αυτό συνίσταται από σχεδόν αυτοτελή πολιτικά δοκίμια, στα οποία όμως διαφαίνεται ένα ενωτικό εγχείρημα. Δηλαδή, προτείνεται, έμμεσα ή άμεσα, στην αριστερά, μέσα από τη διεισδυτική και κριτική γραφή του συγγραφέα, να αφήσει τις ισοπεδωτικές, βουλησιαρχικές και ακραίες της αντιλήψεις και κριτικές, ώστε να καταστεί γονιμότερη στις απόψεις της και στην παρουσία της αναφορικά με τα διλήμματα και τα προβλήματα της σύγχρονης εποχής. Αυτή η «συγγραφική γραμμή» ισχύει τόσο για τη διαχείριση του λόγου στη μεταμνημονιακή εποχή από την αριστερά, όσο και στο πρόβλημα της ισλαμικής τρομοκρατίας και στο μεθοδολογικό, θεωρητικό και πολιτικό πρόβλημα του «ολοκληρωτισμού». Το βιβλίο αυτό το συνιστώ κυρίως σε αριστερούς και προοδευτικούς, ώστε να ξεφύγουν από τις αγκυλώσεις, να θέσουν τα προβλήματα στη σωστή τους βάση, να διακρίνουν τα διακυβεύματα πίσω από τις αμφισημίες και, τοιουτοτρόπως, να εμπλουτίσουν και να ισχυροποιήσουν το λεξιλογικό και ιδεολογικό τους οπλοστάσιο, πιο χρήσιμο από ποτέ, σε μια εποχή με τερατώδη προβλήματα και κινδύνους, τόσο στην Ελλάδα όσο και στον παγκόσμιο χώρο. Ο συγγραφέας ασκεί μια βαθιά και οξυδερκή, πολιτισμική και κοινωνική κυρίως, κριτική στην Αριστερά, αλλά παίρνει και πολλές αποστάσεις από τα σφάλματα των φιλελεύθερων θεωριών, πολιτικών, τοποθετήσεων και συμπεριφορών, καθώς και από τον «εθνορομαντισμό», δεξιάς ή αριστερής απόχρωσης. Η κριτική πένα του συγγραφέα φτάνει και στη λογοτεχνία. Θεωρεί ότι είναι δύσκολη μια σαφής και σφαιρική πρόταση για την έξοδο από την κρίση. Δεν υπάρχει ένα μοναδικό σετ απαντήσεων και μια πρόταση ξεπερνά τις διανοητικές δυνάμεις και αντοχές ενός μεμονωμένου κοινωνικού αναλυτή. Χρειάζονται, σκέφτομαι εγώ, νέα πολιτικά και αναλυτικά εργαλεία, θεωρητικές ωσμώσεις, φαντασία, συναισθηματική ωριμότητα που θα μεταβολιστεί σε πολιτική ωριμότητα και μια στοιχειώδης πολιτική αποστασιοποίηση. Κυρίως, οφείλουμε να δούμε τι από το δυτικό πολιτισμό και το δυτικό αξιακό πλαίσιο αξίζει να συντηρηθεί και τι να αποβληθεί.
2019-07-12 07:44:28
Σχόλιο για το βιβλίο "ΟΙ ΑΠΕΙΘΑΡΧΟΙ "
Σίγουρα μια πρόκληση για τους συντηρητικούς, αλλά και τους προοδευτικούς αναγνώστες. Γραμμένο από ειδικευμένους επιστήμονες, βασιζόμενο κυρίως σε αναλύσεις της Πολιτισμικής Κοινωνιολογίας, αντλώντας και κριτικάροντας υλικό από αφηγήσεις, αρχειακές πηγές, στατιστικές έρευνες, δημοσιογραφικά κείμενα, λογοτεχνικά και κινηματογραφικά έργα, επιχειρεί μάλλον να αποκαθάρει τις αναπαραστάσεις μας από στρεβλώσεις και στερεοτυπικές αντιλήψεις. Ποτέ στο παρελθόν, δεν θα σκεφτόμουν να διαβάσω, π.χ., μια ανάλυση για τον ελληνικό αθλητικό οπαδισμό. Δεν είμαι τόσο «παλιός», επίσης, ώστε να θυμάμαι τα φλιπεράκια ή να με συγκινεί η «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» και η πανκ. Επίσης, δεν είχα σκεφτεί ποτέ τον αποπροσανατολισμό που φαίνεται να επιφέρει το φωτορεπορτάζ στο ζήτημα των ναρκωτικών. Το βιβλίο επίσης, παρότι βαθιά κοινωνιολογικά στοχαστικό, παραμένει στο μεγαλύτερο μέρος του απολίτικο (κάποιες πολιτικές αναφορές βλέπουμε στο κείμενο του Ζαϊμάκη για τον οπαδισμό, κυρίως όμως στο κείμενο του Κατσούδα για τον αντικομμουνιστικό λόγο, στο κείμενο του Κολοβού για την punk σκηνή και στο κείμενο του Σκλαβενίτη για τις καταλήψεις) και εστιάζει πιο πολύ σε εθνογραφικές, κοινωνιολογικές και πολιτισμικές αναφορές στη λαϊκή και pop κουλτούρα (προσοχή όμως: η πανκ ήταν μια αντικουλτούρα, σε αντιδιαστολή με την ποπ, λαϊκή και μαζική κουλτούρα), καθώς και σε μικροϊστορίες της καθημερινής ζωής της μεταπολεμικής Ελλάδας, που συνήθως παραγκωνίζονται προς όφελος μεγάλων αφηγήσεων. Η νεολαία, φαίνεται, να απομακρύνεται από τις σταθερές και παγιωμένες εξουσίες, αλλά μάλλον ως ανεπεξέργαστη υποκουλτούρα και όχι ως επαναστατικό υποκείμενο. Το κείμενο για την πορνεία, του Κατσούδα και η αντιμετώπιση της σεξουαλικότητας των κοριτσιών (κείμενο της Κοσυφόγλου) μου φαίνονται πιο ψύχραιμα και αντικειμενικά. Αναρωτιέμαι τελικά, αν η συλλογική και σοβαρή αυτή προσπάθεια είναι για να κατακρημνίσει τον ηθικό πανικό και τα ηθικά-πολιτισμικά στερεότυπα γύρω από τη νεολαία ή μόνο για να αποθεώσει τη νεανικότητα.
2019-06-09 16:54:32
Σχόλιο για το βιβλίο "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΟΫΝΕΡ "
Ο B. Brecht διακρίθηκε κυρίως ως θεατρικός συγγραφέας, αλλά όλα τα έργα του έχουν υψηλή αισθητική αξία.
Είναι χρήσιμη στην παρούσα έκδοση η εισαγωγή του Π. Μάρκαρη. Ο Μπρεχτ πρώτα βίωσε κάποιες εμπειρίες και στη συνέχεια τις ενέταξε σε ένα θεωρητικό πλαίσιο, αυτό του μαρξισμού. Σκοπός του ήταν βασικά το ξεγύμνωμα του παραλόγου και η απελευθέρωση του ανθρώπου.
Ωστόσο, ο ήρωάς του, ο κ. Κ, με τις παραβολές του, ξεφεύγει από την αυστηρά μαρξιστική σκέψη και αναφέρεται σε διαφόρων ειδών συναισθήματα και βιώματα.
Στο έργο τούτο, ο Μπρεχτ μιλά με παραβολές και αποφθέγματα και μας γεμίζει περισσότερο με ερωτήματα, παρά με απαντήσεις.
2019-06-09 16:47:17
Σχόλιο για το βιβλίο "Η ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ (ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΟΜΟΣ) "
Αυτός ο δεύτερος συλλογικός τόμος με αυτοτελή κείμενα των Braudel, Duby, A
aldez, Aymard, Gaudemet και Solinas είναι δύο σκαλοπάτια πιο πιάνω όσο αφορά την απαιτητικότητα και τη δυσκολία, σε σχέση με τον πρώτο τόμο «Η Μεσόγειος: ο χώρος και η ιστορία». Σε αυτόν τον τόμο, σε κάθε συγγραφέα των Annales αντιστοιχεί και ένα κείμενο. Αυτό το βιβλίο είναι καλύτερο και πιο ενδιαφέρον από τον πρώτο τόμο. Αρκετά αφηρημένο και χαοτικό ήταν το κείμενο του Aymard που αφορούσε τις αποδημίες στη Μεσόγειο. Τα ίδια αρνητικά που παρουσιάζει ο πρώτος τόμος, ισχύουν κι εδώ. Δηλαδή, απουσία οργανωμένων παραπομπών, απουσία βιβλιογραφίας και ευρετηρίου. Η μετάφραση του Κ. Αντύπα είναι έξοχη. Ένα άλλο αρνητικό του δεύτερου αυτού τόμου είναι η απουσία συνοχής στα κείμενα. Πρόκειται για αυτοτελείς προσπάθειες του κάθε συγγραφέα, που απλώς αναφέρονται στη Μεσόγειο. Ενώ στον πρώτο τόμο, που τα περισσότερα κείμενα ήταν γραμμένα από το Braudel, ήταν πιο εμφανής μια συνέχεια στη θεματολογία και στο συγγραφικό στυλ.
2019-06-09 16:45:44
Σχόλιο για το βιβλίο "Ο ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ "
Το βιβλίο αυτό δεν απευθύνεται σε παιδιά και ηλίθιους, γράφει ο συγγραφέας... Ή μήπως απευθύνεται τελικά σε ηλίθιους; Όταν, πέρα από εξοπλισμούς που προορίζονται για πράξεις βίας, διαφημίζει τις ναρκωτικές ουσίες, παρέχει οδηγίες προς παρασκευή τους και θεωρώντας τις, πράξεις απελευθέρωσης! Όταν τα ναρκωτικά και η χρήση τους, διέλυσαν και φαλκίδευσαν τόσα κινήματα! Για τους υποψήφιους "αντάρτες" του σήμερα, είναι σχεδόν άχρηστο, για το λόγο ότι όλες τις πληροφορίες τις μαθαίνουν από το διαδίκτυο ή "από στόμα σε στόμα" κι όχι με το δύσκολο τρόπο που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο.
2019-05-24 19:35:05
Σχόλιο για το βιβλίο "ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ"
Διαβάζεται πολύ εύκολα, όπως και "Η μικρή ιστορία της φιλοσοφίας" του ίδιου. Εδώ όμως δεν καταπιάνεται με την ιστορία της φιλοσοφίας και των φιλοσόφων, αλλά με διάφορα βασικά φιλοσοφικά προβλήματα και διάφορες φιλοσοφικές σχολές. Δίνει έμφαση και πάλι στο ζήτημα της πίστης και της ύπαρξης ή ανυπαρξίας Θεού/ανώτερης δύναμης, χωρίς να κρύβει επιμελώς την αθεΐα του.
2019-05-22 12:55:07
Σχόλιο για το βιβλίο "ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟ 1780 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ "
Ένα ανατρεπτικό, σπουδαίο, ψύχραιμο και κλασικό πόνημα ενός σπουδαίου ιστορικού. Θα έπρεπε να το διαβάσουν οι εθνικιστές όλων των χωρών για να καταλάβουν ότι τα έθνη και ο εθνικισμός δεν είναι αυτονόητα και διαφανή φαινόμενα, αλλά αντιφατικά και σύνθετα.
Ο Hobsbawm ξεκινά από μια προσέγγιση από τα κάτω, αποδεικνύοντας ότι κανένα κριτήριο (γλώσσα, θρήσκευμα, καταγωγή και άλλα) δεν αρκεί για να κατανοήσουμε τον εθνικισμό. Στη συνέχεια επιχειρεί μια άνωθεν ανάλυση, βασιζόμενος στην κρατική βούληση και υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι η γλώσσα είναι ένα πολιτισμικό κατασκεύασμα. Μελετά, έπειτα, τη μετεξέλιξη του εθνικισμού από φιλελεύθερο φαινόμενο σε συντηρητικό, αυτή τη φορά αναφερόμενος σε αρκετά ταξικά κριτήρια, καθώς και τον εμποτισμό μου με φυλετικά χαρακτηριστικά. Ιστορικά, αποδεικνύει ότι ο εθνικισμός κάλλιστα μπορεί να συμπλέει με το μαρξισμό και την αριστερά και με κοινωνικά ζητήματα. Αναλύει επίσης με πολύ οξυδερκή τρόπο τα φαινόμενα της μετανάστευσης και του ρατσισμού. Επίσης δείχνει τις δυσκολίες των θεωρήσεων του εθνικισμού (Mazzini, Ουίλσον, Λένιν και άλλων) στην πραγματικότητα της εξέλιξης του φαινομένου
Το έργο αυτό είναι κατά βάση δυτικοκεντρικό, με πολλές αναφορές όμως στον υπόλοιπο κόσμο. Είναι μια προσπάθεια καταγραφής της ιστορίας του παγκόσμιου εθνικισμού. Είναι απαιτητικό έργο, με πολλές λεπτομέρειες, αλλά με φοβερά παραδείγματα και μια ζωηρή γραφή. Ο επιφανής ιστορικός χρησιμοποιεί εργαλεία εθνολογίας, στατιστικής, οικονομίας, κοινωνιολογίας και άλλων επιστημών.
Μόνη ένσταση η εξής: ο Χομπσμπάουμ διαβλέπει ότι ο εθνικισμός στον 21ο αιώνα θα είναι ένα φαινόμενο σε παρακμή. Σε μια υποσημείωση που παραθέτει στην τελευταία σελίδα, θα συμφωνούσα όμως με το Gellner και τον Anderson «ότι η αυταπόδεικτη επιτυχία του εθνικισμού σημαίνει ότι ο εθνικισμός είναι πολύ βαθιά ριζωμένος στη σκέψη και τη συμπεριφορά των ανθρώπων».
2019-05-08 16:04:29
Σχόλιο για το βιβλίο "ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ"
Τι είναι Δύση; Ένας γεωγραφικός προσδιορισμός; Μια ιστορική παράδοση; Μια θρησκεία; Ένας πολιτισμικός χώρος; Ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής σε διαφορετικές περιοχές του κόσμου; Ποια είναι τα συστατικά στοιχεία και η ιστορική πορεία της Δύσης; Ποιοι την εχθρεύονται; Ποια είναι τα φωτεινά, θετικά και πια τα σκοτεινά και δολοφονικά της σημεία; Ποιες οι αντιφάσεις της; Τι εννοούμε όταν λέμε παγκοσμιοποίηση; Μήπως δυτικοποίηση του κόσμου; Αλλά ποια είναι τα προβλήματα αυτής της δυτικοποίησης;
Σε όλα αυτά τα ερωτήματα μας απαντά με πολύ απλό, κατανοητό, συνοπτικό, αλλά και αντικειμενικό τρόπο ο Ροζέ-Πολ Ντρουά. Τελικά Δύση είναι οικουμενικότητα, καινοτομία και διαρκής αναθεώρηση, με τα θετικά τους και τα αρνητικά τους σημεία. Η Δύση που πρέπει να υπερασπιζόμαστε, είναι εκείνη με τη φωτεινή και αισιόδοξη όψη της.
Απευθύνεται και σε έφηβους. Έξοχο!
2019-05-08 16:03:03
Σχόλιο για το βιβλίο "Η ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ (ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ) "
Μια ξενάγηση το χώρο και την ιστορία της Μεσογείου, βασιζόμενη κυρίως σε κείμενα του έξοχου ιστορικού των Annales, Fe
and Braudel. Μια ξενάγηση κατανοητή ακόμη και για τους πιο αδαείς, που δίνει έμφαση στην ιστορία της καθημερινότητας. Οι τρεις ιστορικοί (Braudel, Coarelli, Aymard) βασίζονται κυρίως στα πορίσματα της Αρχαιολογίας (με τις ανασκαφές και τη μέθοδο της ραδιοχρονολόγησης), της Γεωγραφίας και της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας. Εξαιρετικό έργο, στο οποίο όλοι οι μετέπειτα ιστορικοί ανατρέχουν. Αρνητικά του βιβλίου είναι η μη παράθεση παραπομπών και βιβλιογραφίας, καθώς και η έλλειψη ευρετηρίου. Από τα πιο γόνιμα βιβλία ιστορίας που έχω μελετήσει!
2019-05-08 16:01:54
Σχόλιο για το βιβλίο "ΠΛΑΤΩΝ: ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ "
Το 399 π.Χ. είναι μια τρανταχτή περίπτωση που η δημοκρατία εκδικείται, μην αντέχοντας την κριτική. Η απολογία του Σωκράτη, μέσω της γραφής του Πλάτωνα, είναι μια «απολογία» στην οποία απουσιάζει η δειλία και η ενοχή. Είναι ένα έξοχο ρητορικό κείμενο, όχι «σοφικίστικο», που να επιδιώκει να παρουσιάσει τη μέρα νύχτα και τη νύχτα μέρα, αλλά καθοδηγούμενο από το θεό, την αρετή, την αλήθεια και τον ορθό λόγο. Ο Σωκράτης, με κάποια αυθάδεια και βαθιά αυτοεκτίμηση, καταρρίπτει όλες τις κατηγορίες εναντίον του και, παρά ταύτα, καταδικάζεται σε θάνατο, που, ενώ μπορούσε να τον αποφύγει, θεώρησε ανήθικο να παραβεί τις αποφάσεις των νόμων και της πόλης. Η θανάτωσή του τού χάρισε μια υστεροφημία, που διαρκεί ακόμα, κι ας έχουν περάσει περίπου 2,5 χιλιετίες από τότε! Ο Σωκράτης δεν αναμίχθηκε με την πολιτική. Υπήρξε όμως γενναίος στρατιώτης και «μαχητής του διαλόγου στους δρόμους» απέναντι σε νεότερους και γηραιότερους. Δεν δίδασκε, τουλάχιστο επ’ αμοιβή. Αμέλησε τη δική του ζωή και τη δική του οικογένεια για να μιλήσει για την αξία της λιτότητας και της αρετής. Δεν φοβήθηκε ποτέ το θάνατο. Είχε ώριμες αντιλήψεις για το θάνατο, που επηρέασαν αργότερα τους Κυνικούς, τους Επικούρειους και τους Στωικούς. Διατεινόταν ότι ένα πράγμα γνώριζε, ότι δεν γνώριζε τίποτε, αλλά μάλλον γνώριζε πολύ περισσότερα, τα οποία, πιστεύω, ότι από σεμνότητα δεν τα παραδεχόταν. Κίνησε αντιπάθειες και απέκτησε εχθρούς από το χώρο των ποιητών, των τραγωδών, των ρητόρων, των εμπόρων και των πολιτικών. Το αμάρτημά του ήταν ότι ζούσε όπως φιλοσοφούσε και πάσχιζε μανιωδώς να βρει την αλήθεια. Εξαιρετικό φιλοσοφικό μανιφέστο, που θα μείνει ανεξίτηλο! Αρκετά καλή έκδοση και από τον Κάκτο, με τον πρόλογο και την εισαγωγή, την απλή απόδοση στα νέα ελληνικά και κάποιους σχολιασμούς πάνω στο κείμενο.
2019-05-08 16:00:50
Σχόλιο για το βιβλίο "ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΟΡΤΝΟΙ"
Γενικά, δεν είμαι φίλος της ψυχανάλυσης. Η ψυχανάλυση μπορεί να καταστεί Αστυνομία Σκέψης (ή και σώματος) και δικαστής (Χορκχάιμερ). Τέλος, την ψυχανάλυση τη χαρακτηρίζει απουσία δυνατότητας διάψευσης, άρα δεν είναι επιστήμη (Popper).
Εντούτοις, στο παρόν βιβλίο έχουμε μια καταιγιστική εξομολόγηση του Αλεξάντερ Πόρτνοϊ. Ο Roth μας μυεί στα άδυτα της ανθρώπινης σεξουαλικότητας με ρεαλιστικό, ανίερο, τολμηρό και βωμολοχικό τρόπο. Το έργο του έχει πολύ ενδιαφέρον και όλοι μπορούμε να βρούμε κομμάτια του εαυτού μας μέσα σ’ αυτό.
Το Σύνδρομο Πόρτνοϊ θίγει πολλά θέματα: τη σχέση μητέρας-παιδιού, την αίσθηση κατωτερότητας των Εβραίων που ζούσαν στις ΗΠΑ, τις ενοχές που προξενεί ο εβραϊκός-ιουδαϊκός πουριτανισμός.
Ο κυριότερος όμως προβληματισμός του έχει να κάνει με την ταυτόχρονη-και μη αντιφατική για μένα-συνύπαρξη του ανθρωπισμού, του αλτρουϊσμού και της αμφισβήτησης των αιτιών που προκαλούν τα δεινά του συστήματος στον κόσμο, με την έντονη, εγωιστική και, χωρίς πολλές αναστολές, σεξουαλικότητα. Αυτό είναι οι άνθρωποι, μην το ξεχνάμε! Είναι ιδεαλιστικά πνεύματα και σκοτεινή ύλη.
2019-05-08 15:59:56
Σχόλιο για το βιβλίο "ΜΙΚΡΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΡΕΛΑΣ"
Το μικρό χρονικό τρέλας είναι ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Αύγουστου Κορτώ, εντελώς ανεπιτήδευτο, που σοκάρει, συγκινεί και προβληματίζει με την αυθεντικότητά του και τη γνησιότητά του.
Πρόκειται για μια περιήγηση σε ένα οξύ ψυχωτικό επεισόδιο που πέρασε ο ίδιος. Ο αναγνώστης που έχει περάσει κάποιο ψυχωτικό επεισόδιο ή που κάποιος από τον κύκλο του έχει περάσει, θα συγκινηθεί διπλά και θα βρει πολλές ομοιότητες με την εξομολόγηση του Κορτώ. Ο «αμύητος» θα προβληματιστεί για την ψύχωση, τις επιπτώσεις της, θα κατανοήσει ότι το ψυχολογικό πρόβλημα και η κατάθλιψη δεν είναι κάτι γενικό, αλλά κάτι μοναδικό που ο ψυχωτικός και ο καταθλιπτικός βιώνει μοναδικά. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να ταυτίζουμε την κακία και τα δεινά του κόσμου με την ψυχική ασθένεια, που έχει συγκεκριμένες αιτίες και συμπτώματα.
Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όχι τόσο το ίδιο το παραλήρημα, αλλά το πώς οι διάφορες ενοχές διείσδυσαν σε αυτό. Οι ενοχές για την αυτοχειρία της μητέρας του, επίσης ψυχωτικής και οι ενοχές για τις παθογένειες του κόσμου. Μου έκανε επίσης εντύπωση το πώς του στάθηκαν του Κορτώ οι φίλοι του και οι συγγενείς που είχαν απομείνει, κυρίως ο πατέρας του, καθώς και ο σύντροφός του. Αυτό σε μια εποχή που η ψυχική ασθένεια είναι ακόμα κάτι το «μιαρό» και «ντροπιαστικό». Τέλος, ο ίδιος ο Κορτώ, ο συγγραφέας, με κάποια χρονική απόσταση από το συμβάν, το αντιμετωπίζει με χιούμορ και ειλικρίνεια. Ανακατεύεται η τραγωδία με την κωμωδία.
Θα έλεγα ότι το έργο είναι μια καλή εισαγωγή για την ψυχική ασθένεια, την ανθρωπιά, τη φιλία, την αγάπη για τη ζωή και την αλήθεια. Λογοτεχνικά, είναι καλό, δεν κουράζει καθόλου, το ξεκινάς και θέλεις οπωσδήποτε να το ολοκληρώσεις. Τα κεφάλαια είναι μικρά, ο τρόπος γραφής δεν στοχεύει στον εντυπωσιασμό, την αυτολύπηση ή τη συμπάθεια, αλλά την αγάπη για το πιο ιερό και απρόβλεπτο πράγμα στον κόσμο: τη ζωή, αλλά και την υγεία.
2019-05-08 15:59:04
Σχόλιο για το βιβλίο "ΟΤΑΝ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΚΟΤΣΥΦΙΑ (ΧΑΡΤΟΔΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ)"
Δεκαετία 1930. ΗΠΑ. Αλαμπάμα. Κομητεία Μέικομπ. Σε μια επαρχιακή πόλη είναι πάντα όλα απαραίτητα ήσυχα; Όχι.
Ο ρατσισμός εναντίον των εγχρώμων ήταν εμφανές και σε αυτή την επαρχιακή κομητεία. Τα στερεότυπα και το μίσος ήταν κι εκεί εμφανή.
Το έργο είναι μια ακτινογραφία της εποχής του μίσους σε ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. Το Νότο των ΗΠΑ. Το βιβλίο είναι κάτι μεταξύ σκιαγράφησης των ηθών κι εθίμων της εποχής, καταδίκης των διακρίσεων κατά των εγχρώμων και δικαστικού θρίλερ. Ο αναγνώστης θα αντλήσει πολλά ανθρωπολογικά στοιχεία. Τον τρόπο συμπεριφοράς των «αχρείων», των gentlemen που είναι «από σόι», των κυριών με τις φιλανθρωπικές συναντήσεις τους, τοπικά χαρακτηριστικά της κομητείας, διάφορα επαγγέλματα, καλές γειτονιές και κακές γειτονιές, καλές οικογένειες και κακές οικογένειες, παλιάνθρωπους και ανθρώπους καλούς, παιδικούς θρύλους και παιδική φαντασία να αναμειγνύονται με το σκληρό κόσμο των «μεγάλων». Όλα διαδραματίζονται σε ένα πολύ επαρχιακό μέρος, που μπορεί να γίνει πολύ σκληρό και άδικο, να διαρρήξει τις τοπικές συγγένειες και σχέσεις, αν πρόκειται για έναν «αράπη βιαστή». Οι, κατά τα άλλα, δημοκρατικοί κάτοικοι του Μέικομπ φαίνεται να έβλεπαν με πολύ κακό μάτι το δικτάτορα Χίτλερ στη Γερμανία, όταν οι ίδιοι αντιμετώπιζαν τους έγχρωμους, σχεδόν όπως ο Χίτλερ τους Εβραίους.
Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια, είναι σαν να θανατώνουν αθώα, μοναδικά, χαριτωμένα και άκακα ανθρώπινα πλάσματα...Ένα βιβλίο-ύμνος στην ανθρωπιά, παρά την ταυτόχρονη ύπαρξη της παλιανθρωπιάς. Με συγκίνησε βαθύτατα. Διαπιστώνω ότι πολλά από αυτά που περιγράφει το βιβλίο, ακόμη και αν πρόκειται για διαφορετικές περιοχές του κόσμου, διατηρούνται ακόμη και στις μέρες μας. Ο τρόπος γραφής της Harper Lee είναι απλός και δε επιδιώκει να εντυπωσιάσει. Μπαίνει στο ψητό απλά, με ειλικρίνεια και χωρίς επιτηδεύσεις. Μεταπηδάει εύστοχα από τον κόσμο της νεανικής αφέλειας στον αμείλικτο κόσμο των «μεγάλων». Η μετάφραση είναι επίσης πολύ καλή.
2019-05-08 15:56:36
Σχόλιο για το βιβλίο "Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ "
Ο Τίτος Πατρίκιος στο έργο του «Ο πειρασμός της νοσταλγίας» συμπυκνώνει τις απόψεις του για την ιστορία, τις τέχνες και την ποίηση, την ιδεολογία, την πολιτική και τη φιλοσοφία. Μεγάλος τεχνίτης του λόγου και ιδιαίτερα βαθύς στις σύντομες σκέψεις που κάνει, πολλές από τις οποίες συνιστούν γνωμικά και αποφθέγματα. Φαίνεται ένας πολύ ειλικρινής άνθρωπος και πολύ συνειδητοποιημένος συγγραφέας. Μετανοημένος κομμουνιστής, με αντιεξουσιαστικές και κριτικές τάσεις, προσπαθεί με μελαγχολικό τόνο να κρατήσει όρθιο τον ορθό λόγο, την ελευθερία στην έκφραση και να αμφισβητήσει πολλά στερεότυπα, ακόμα και την ίδια του την αξιοπιστία. Γηραιός πολύ πια, θα ήθελα να τον είχα γνωρίσει προσωπικά και να είχαμε βοηθήσει ο ένας τον άλλον να αποκτηθεί ο χαρακτήρας μας. Γιατί, για τον Πατρίκιο, ο χαρακτήρας των ανθρώπων, διαμορφώνεται κοινωνικά. Μπορεί κάποιοι να τον θεωρούν αναθεωρητή και προδότη, αλλά ο ίδιος δεν κρύβει τίποτα. Με αφοπλιστικές ατάκες αποδομεί ψεύδη και «αδιαφιλονίκητες αλήθειες» του παρελθόντος. Νομίζω ότι η στοχαστική του ικανότητα μετά το 2000 γίνεται ακόμα πιο ώριμη και γόνιμη. Παραδέχεται πολλά που ισχύουν για τους ανθρώπους-και για τον ίδιο, δεν εξιδανικεύει τίποτα, καταθέτει τις σκέψεις και τις εμπειρίες του με το σκαρπέλο, τη σμίλη, το κοπίδι μιας εκφραστικής και πλούσιας γλώσσας. Έχει ώριμες αντιλήψεις για τη ζωή και την ύπαρξη, έχει άποψη για τις τέχνες και ιδιαίτερα για την ποίηση. Συχνά συγκρίνει τις άλλες τέχνες με αυτήν της ποίησης. Έχει ζήσει εποχές στη ζωή του, που υπήρχαν ολοκληρωτισμοί και δικτατορίες, δεξιές και αριστερές και έχει κατασταλαγμένη άποψη γι\' αυτό τα ταραχώδες παρελθόν. Έχει μαλώσει και συγκρουστεί με ανθρώπους και φίλους και, αυτό, παραδέχεται, τον έχει καταστήσει γονιμότερο και σοφότερο. Λάτρης επίσης του ωραίου φύλου, το οποίο μνημονεύει σε κάποιους από τους στοχασμούς του. Διαβάζοντας τον Πειρασμό της Νοσταλγίας θα γίνετε αρτιότεροι πνευματικά!
2019-05-08 15:54:24
Σχόλιο για το βιβλίο "ΑΜΟΡΓΟΣ"
Με γοήτευσαν τόσο τα σημεία του έργου που μπόρεσα να κατανοήσω όσο κι αυτά που δεν κατάφερα να αποκωδικοποιήσω. Αλλού λυρικός κι ερωτικός, αλλού πένθιμος, αλλού βατός με την πραγματικότητα, αλλού σουρεαλιστής με εξωλογικές ακροβασίες. Αλλού ρυθμικός κι αλλού «ελεύθερος». Με αναφορές στη χλωρίδα, την πανίδα το φεγγάρι και άλλα σχετικά με τη φύση. Μιλάει πλαγίως και με υπονοούμενα, αλλά με έναν υψηλής αισθητικής αξίας τρόπο. Σίγουρα από τα καλύτερα ποιητικά έργα του 20ου αιώνα!
2019-05-08 15:51:38
Σχόλιο για το βιβλίο "ΣΤΗ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ"
Ίσως το καλύτερο τρομακτικό διήγημα του Φ. Κάφκα, ακόμη καλύτερο κι από τη Μεταμόρφωση. Στη σωφρονιστική αποικία όλα φαίνονται παράλογα, παρόλο που δίνεται προσπάθεια από τον αξιωματικό να δώσει μια λογική ερμηνεία και υπόσταση. Όλα αρχίζουν παράλογα, με ερωτηματικά, εξελίσσονται παράλογα, με ερωτηματικά και τελειώνουν παράλογα, με ερωτηματικά. Δε θα έλεγα ότι είναι ένα πολιτικό διήγημα, υπέρ των ανθρωπίνων και ατομικών δικαιωμάτων. Στόχος του Κάφκα είναι περισσότερο να τονίσει τον παραλογισμό στη ζωή και στη διοίκηση των κοινωνιών. Έχει κάποια κοινά σημεία με τη Δίκη. Είναι φοβερό το πως καταφέρνει σε τόσες λίγες σελίδες να σε προβληματίσει και να σε αφήσει απορημένο. Οι θύτες και τα θύματα εναλλάσσονται, το παλιό καθεστώς με το νέο γεφυρώνονται, μια μόνιμη ατμόσφαιρα του παραλόγου αιωρείται. Τελικά, ακόμα και ο ίδιος ο Ερευνητής είναι παράλογος, γιατί παρά τη θέση του κατά του παλιού καθεστώτος και των βασανιστηρίων, φαίνεται να μη κυριαρχείται από κανένα συναίσθημα. Στο διήγημα αυτό το «σιδερένιο κλουβί του ορθολογισμού» παίρνει σάρκα και οστά και το παράλογο νικά στο τέλος. Πολλά στοιχεία δεν διευκρινίζονται. Ο τόπος, ο χρόνος, ο ρόλος του κάθε πρωταγωνιστή, οι αιτίες της ύπαρξης της σωφρονιστικής αποικίας παραμένουν ασαφή δεδομένα. Το διήγημα είναι σαν να εκτυλίσσεται προς το τέλος μιας ιστορίας, χωρίς να μας δίνει ιδέα για τις απαρχές της. Όλα φαντάζουν ανεξήγητα και απόκοσμα. Οι ρόλοι και τα καθήκοντα πρέπει να εκτελούνται χωρίς ενστάσεις και δισταγμό, αλλά ανατροπές φέρνουν μια αλλόκοτη τροπή. Ανάμεικτα συναισθήματα: χαράς, λύπης, δικαίωσης, αδικίας. Μα ο πραγματικός πρωταγωνιστής του διηγήματος είναι το παράλογο. Ένα παράλογο πιο έντονο και από αυτό στον Ξένο του Αλμπέρ Καμί. Ο Ξένος του Αλμπέρ Καμί ήταν ένας αντιήρωας. Στη σωφρονιστική αποικία κανένας δεν καταφέρνει να γίνει ούτε ήρωας, αλλά ούτε και αντιήρωας. Σε τούτο το μικρό διήγημα οι πρωταγωνιστές δεν έχουν καν κάτι το ανθρώπινο πάνω τους.


2019-05-08 15:50:44
Σχόλιο για το βιβλίο "ΣΤΗ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ"
Ίσως το καλύτερο τρομακτικό διήγημα του Φ. Κάφκα, ακόμη καλύτερο κι από τη Μεταμόρφωση. Στη σωφρονιστική αποικία όλα φαίνονται παράλογα, παρόλο που δίνεται προσπάθεια από τον αξιωματικό να δώσει μια λογική ερμηνεία και υπόσταση. Όλα αρχίζουν παράλογα, με ερωτηματικά, εξελίσσονται παράλογα, με ερωτηματικά και τελειώνουν παράλογα, με ερωτηματικά. Δε θα έλεγα ότι είναι ένα πολιτικό διήγημα, υπέρ των ανθρωπίνων και ατομικών δικαιωμάτων. Στόχος του Κάφκα είναι περισσότερο να τονίσει τον παραλογισμό στη ζωή και στη διοίκηση των κοινωνιών. Έχει κάποια κοινά σημεία με τη Δίκη. Είναι φοβερό το πως καταφέρνει σε τόσες λίγες σελίδες να σε προβληματίσει και να σε αφήσει απορημένο. Οι θύτες και τα θύματα εναλλάσσονται, το παλιό καθεστώς με το νέο γεφυρώνονται, μια μόνιμη ατμόσφαιρα του παραλόγου αιωρείται. Τελικά, ακόμα και ο ίδιος ο Ερευνητής είναι παράλογος, γιατί παρά τη θέση του κατά του παλιού καθεστώτος και των βασανιστηρίων, φαίνεται να μη κυριαρχείται από κανένα συναίσθημα. Στο διήγημα αυτό το «σιδερένιο κλουβί του ορθολογισμού» παίρνει σάρκα και οστά και το παράλογο νικά στο τέλος. Πολλά στοιχεία δεν διευκρινίζονται. Ο τόπος, ο χρόνος, ο ρόλος του κάθε πρωταγωνιστή, οι αιτίες της ύπαρξης της σωφρονιστικής αποικίας παραμένουν ασαφή δεδομένα. Το διήγημα είναι σαν να εκτυλίσσεται προς το τέλος μιας ιστορίας, χωρίς να μας δίνει ιδέα για τις απαρχές της. Όλα φαντάζουν ανεξήγητα και απόκοσμα. Οι ρόλοι και τα καθήκοντα πρέπει να εκτελούνται χωρίς ενστάσεις και δισταγμό, αλλά ανατροπές φέρνουν μια αλλόκοτη τροπή. Ανάμεικτα συναισθήματα: χαράς, λύπης, δικαίωσης, αδικίας. Μα ο πραγματικός πρωταγωνιστής του διηγήματος είναι το παράλογο. Ένα παράλογο πιο έντονο και από αυτό στον Ξένο του Αλμπέρ Καμί. Ο Ξένος του Αλμπέρ Καμί ήταν ένας αντιήρωας. Στη σωφρονιστική αποικία κανένας δεν καταφέρνει να γίνει ούτε ήρωας, αλλά ούτε και αντιήρωας. Σε τούτο το μικρό διήγημα οι πρωταγωνιστές δεν έχουν καν κάτι το ανθρώπινο πάνω τους.


2019-05-08 15:49:59
Σχόλιο για το βιβλίο "Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ"
Η έκδοση που έχω στη διάθεσή μου είναι του Γαλαξία, 1985, οπότε η κριτική δεν αφορά την παρούσα έκδοση.
Ο Γκρέγκορ Ζάμζα ξυπνά μια μέρα μεταμορφωμένος σε πελώριο μαμούνι. Η στάση της οικογένειάς του είναι αρχικά η αηδία και ο αποτροπιασμός. Έπειτα, η φροντίδα και η ευθύνη προς αυτό το ζωύφιο και η ελπίδα να ξαναδούν τον παλιό Γκρέγκορ. Ο φόβος και η ντροπή με τον ξένο κόσμο. Στο σπίτι και ειδικότερα στο δωμάτιο του Γκρέγκορ κρύβεται ένα ντροπιαστικό μυστικό. Ο φόβος είναι κυρίαρχος και απέναντι στο ζωύφιο και απέναντι στους άλλους. Τέλος, κυριαρχεί η κούραση και η απογοήτευση και η λύτρωση μόλις το ζωύφιο πεθαίνει. Από τη μεριά του ζωυφίου-του Γκρέγκορ- κυριαρχούν συναισθήματα όπως αυτό των τύψεων, της αγωνίας και της σταδιακής απομόνωσης. Η αποξένωση, μόλις εμφανίζεται η μεταμόρφωση, συντελείται σταδιακά, αλλά γρήγορα. Δύο κόσμοι υπάρχουν: αυτός της ομαλότητας και της καθημερινής ανθρώπινης ζωής και αυτός ο κτηνώδης και απόκοσμος. Το ζωύφιο στο μεταξύ καταλαβαίνει τους ανθρώπους, ενώ οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν το ζωύφιο. Το ζωύφιο βρίσκεται σε μειονεκτική θέση και ταράζει τους συγγενείς του και τον κόσμο της κανονικότητας.
Με έβαλε σε σκέψεις το φρικιαστικό διήγημα του Κάφκα. Πόσες φορές δεν έχουμε δει «μεταμορφώσεις» να διαταράσσουν τον ομαλό βίο, να επιφορτίζουν με ευθύνες κάποια μέλη της οικογένειας, να προκαλούν αισθήσεις ενοχής στο «μεταμορφωμένο» ον; Πώς μας τρομάζει το διαφορετικό (και όχι το όντως φρικιαστικό, όπως στο διήγημα του Κάφκα), πόσο θέλουμε να το κρύψουμε και να το απομονώσουμε και πόσο μας στοιχίζει κοινωνικά και ατομικά!;
Ο θάνατος του ζωυφίου, αφού δεν κατόρθωσε να κάνει να το καταλάβουν, ήταν λύτρωση και για εκείνο. Η φοβία των συγγενών του Γκρέγκορ έδωσε τη θέση της στη συμπόνια, η συμπόνια ξαναέγινε φοβία, η φοβία απελπισία και η απελπισία θάνατος σε ένα πλάσμα που ενοχλούσε στην αισθητική, δεν προσέφερε τίποτα στα οικονομικά του νοικοκυριού και ήταν πιστευτό ότι δεν είχε συνείδηση.

2019-05-08 15:48:42
Σχόλιο για το βιβλίο "Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ "
Η έκδοση που έχω στη διάθεσή μου είναι του Γαλαξία, 1985, οπότε η κριτική δεν αφορά την παρούσα έκδοση.
Ο Γκρέγκορ Ζάμζα ξυπνά μια μέρα μεταμορφωμένος σε πελώριο μαμούνι. Η στάση της οικογένειάς του είναι αρχικά η αηδία και ο αποτροπιασμός. Έπειτα, η φροντίδα και η ευθύνη προς αυτό το ζωύφιο και η ελπίδα να ξαναδούν τον παλιό Γκρέγκορ. Ο φόβος και η ντροπή με τον ξένο κόσμο. Στο σπίτι και ειδικότερα στο δωμάτιο του Γκρέγκορ κρύβεται ένα ντροπιαστικό μυστικό. Ο φόβος είναι κυρίαρχος και απέναντι στο ζωύφιο και απέναντι στους άλλους. Τέλος, κυριαρχεί η κούραση και η απογοήτευση και η λύτρωση μόλις το ζωύφιο πεθαίνει. Από τη μεριά του ζωυφίου-του Γκρέγκορ- κυριαρχούν συναισθήματα όπως αυτό των τύψεων, της αγωνίας και της σταδιακής απομόνωσης. Η αποξένωση, μόλις εμφανίζεται η μεταμόρφωση, συντελείται σταδιακά, αλλά γρήγορα. Δύο κόσμοι υπάρχουν: αυτός της ομαλότητας και της καθημερινής ανθρώπινης ζωής και αυτός ο κτηνώδης και απόκοσμος. Το ζωύφιο στο μεταξύ καταλαβαίνει τους ανθρώπους, ενώ οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν το ζωύφιο. Το ζωύφιο βρίσκεται σε μειονεκτική θέση και ταράζει τους συγγενείς του και τον κόσμο της κανονικότητας.
Με έβαλε σε σκέψεις το φρικιαστικό διήγημα του Κάφκα. Πόσες φορές δεν έχουμε δει «μεταμορφώσεις» να διαταράσσουν τον ομαλό βίο, να επιφορτίζουν με ευθύνες κάποια μέλη της οικογένειας, να προκαλούν αισθήσεις ενοχής στο «μεταμορφωμένο» ον; Πώς μας τρομάζει το διαφορετικό (και όχι το όντως φρικιαστικό, όπως στο διήγημα του Κάφκα), πόσο θέλουμε να το κρύψουμε και να το απομονώσουμε και πόσο μας στοιχίζει κοινωνικά και ατομικά!;
Ο θάνατος του ζωυφίου, αφού δεν κατόρθωσε να κάνει να το καταλάβουν, ήταν λύτρωση και για εκείνο. Η φοβία των συγγενών του Γκρέγκορ έδωσε τη θέση της στη συμπόνια, η συμπόνια ξαναέγινε φοβία, η φοβία απελπισία και η απελπισία θάνατος σε ένα πλάσμα που ενοχλούσε στην αισθητική, δεν προσέφερε τίποτα στα οικονομικά του νοικοκυριού και ήταν πιστευτό ότι δεν είχε συνείδηση.

2019-05-08 15:47:57
Σχόλιο για το βιβλίο "Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ"
Η έκδοση που έχω στη διάθεσή μου είναι του Γαλαξία, 1985, οπότε η κριτική δεν αφορά την παρούσα έκδοση.
Ο Γκρέγκορ Ζάμζα ξυπνά μια μέρα μεταμορφωμένος σε πελώριο μαμούνι. Η στάση της οικογένειάς του είναι αρχικά η αηδία και ο αποτροπιασμός. Έπειτα, η φροντίδα και η ευθύνη προς αυτό το ζωύφιο και η ελπίδα να ξαναδούν τον παλιό Γκρέγκορ. Ο φόβος και η ντροπή με τον ξένο κόσμο. Στο σπίτι και ειδικότερα στο δωμάτιο του Γκρέγκορ κρύβεται ένα ντροπιαστικό μυστικό. Ο φόβος είναι κυρίαρχος και απέναντι στο ζωύφιο και απέναντι στους άλλους. Τέλος, κυριαρχεί η κούραση και η απογοήτευση και η λύτρωση μόλις το ζωύφιο πεθαίνει. Από τη μεριά του ζωυφίου-του Γκρέγκορ- κυριαρχούν συναισθήματα όπως αυτό των τύψεων, της αγωνίας και της σταδιακής απομόνωσης. Η αποξένωση, μόλις εμφανίζεται η μεταμόρφωση, συντελείται σταδιακά, αλλά γρήγορα. Δύο κόσμοι υπάρχουν: αυτός της ομαλότητας και της καθημερινής ανθρώπινης ζωής και αυτός ο κτηνώδης και απόκοσμος. Το ζωύφιο στο μεταξύ καταλαβαίνει τους ανθρώπους, ενώ οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν το ζωύφιο. Το ζωύφιο βρίσκεται σε μειονεκτική θέση και ταράζει τους συγγενείς του και τον κόσμο της κανονικότητας.
Με έβαλε σε σκέψεις το φρικιαστικό διήγημα του Κάφκα. Πόσες φορές δεν έχουμε δει «μεταμορφώσεις» να διαταράσσουν τον ομαλό βίο, να επιφορτίζουν με ευθύνες κάποια μέλη της οικογένειας, να προκαλούν αισθήσεις ενοχής στο «μεταμορφωμένο» ον; Πώς μας τρομάζει το διαφορετικό (και όχι το όντως φρικιαστικό, όπως στο διήγημα του Κάφκα), πόσο θέλουμε να το κρύψουμε και να το απομονώσουμε και πόσο μας στοιχίζει κοινωνικά και ατομικά!;
Ο θάνατος του ζωυφίου, αφού δεν κατόρθωσε να κάνει να το καταλάβουν, ήταν λύτρωση και για εκείνο. Η φοβία των συγγενών του Γκρέγκορ έδωσε τη θέση της στη συμπόνια, η συμπόνια ξαναέγινε φοβία, η φοβία απελπισία και η απελπισία θάνατος σε ένα πλάσμα που ενοχλούσε στην αισθητική, δεν προσέφερε τίποτα στα οικονομικά του νοικοκυριού και ήταν πιστευτό ότι δεν είχε συνείδηση.

2019-05-08 15:47:13
Σχόλιο για το βιβλίο "Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ"
Η έκδοση που έχω στη διάθεσή μου είναι του Γαλαξία, 1985, οπότε η κριτική δεν αφορά την παρούσα έκδοση.
Ο Γκρέγκορ Ζάμζα ξυπνά μια μέρα μεταμορφωμένος σε πελώριο μαμούνι. Η στάση της οικογένειάς του είναι αρχικά η αηδία και ο αποτροπιασμός. Έπειτα, η φροντίδα και η ευθύνη προς αυτό το ζωύφιο και η ελπίδα να ξαναδούν τον παλιό Γκρέγκορ. Ο φόβος και η ντροπή με τον ξένο κόσμο. Στο σπίτι και ειδικότερα στο δωμάτιο του Γκρέγκορ κρύβεται ένα ντροπιαστικό μυστικό. Ο φόβος είναι κυρίαρχος και απέναντι στο ζωύφιο και απέναντι στους άλλους. Τέλος, κυριαρχεί η κούραση και η απογοήτευση και η λύτρωση μόλις το ζωύφιο πεθαίνει. Από τη μεριά του ζωυφίου-του Γκρέγκορ- κυριαρχούν συναισθήματα όπως αυτό των τύψεων, της αγωνίας και της σταδιακής απομόνωσης. Η αποξένωση, μόλις εμφανίζεται η μεταμόρφωση, συντελείται σταδιακά, αλλά γρήγορα. Δύο κόσμοι υπάρχουν: αυτός της ομαλότητας και της καθημερινής ανθρώπινης ζωής και αυτός ο κτηνώδης και απόκοσμος. Το ζωύφιο στο μεταξύ καταλαβαίνει τους ανθρώπους, ενώ οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν το ζωύφιο. Το ζωύφιο βρίσκεται σε μειονεκτική θέση και ταράζει τους συγγενείς του και τον κόσμο της κανονικότητας.
Με έβαλε σε σκέψεις το φρικιαστικό διήγημα του Κάφκα. Πόσες φορές δεν έχουμε δει «μεταμορφώσεις» να διαταράσσουν τον ομαλό βίο, να επιφορτίζουν με ευθύνες κάποια μέλη της οικογένειας, να προκαλούν αισθήσεις ενοχής στο «μεταμορφωμένο» ον; Πώς μας τρομάζει το διαφορετικό (και όχι το όντως φρικιαστικό, όπως στο διήγημα του Κάφκα), πόσο θέλουμε να το κρύψουμε και να το απομονώσουμε και πόσο μας στοιχίζει κοινωνικά και ατομικά!;
Ο θάνατος του ζωυφίου, αφού δεν κατόρθωσε να κάνει να το καταλάβουν, ήταν λύτρωση και για εκείνο. Η φοβία των συγγενών του Γκρέγκορ έδωσε τη θέση της στη συμπόνια, η συμπόνια ξαναέγινε φοβία, η φοβία απελπισία και η απελπισία θάνατος σε ένα πλάσμα που ενοχλούσε στην αισθητική, δεν προσέφερε τίποτα στα οικονομικά του νοικοκυριού και ήταν πιστευτό ότι δεν είχε συνείδηση.

2019-05-08 15:46:15
Σχόλιο για το βιβλίο "Η 18Η ΜΠΡΥΜΑΙΡ ΤΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ ΒΟΝΑΠΑΡΤΗ"
Ένα έργο μετά από παραγγελία, που ακολουθεί μια διαφορετική προσέγγιση για την ιστορική αυτή στιγμή από τον Βίκτωρ Ουγκό και τον Πιέρ Ζοζέφ Προυντόν, ένα έργο που μόνο ένα άτομο με την οξύνοια του Μαρξ μπορούσε να συλλάβει. Στο έργο ο Μαρξ προβαίνει σε μια ταξική ανάλυση με όρους πάλης των τάξεων, κριτικάροντας δημοκράτες, βασιλόφρονες, σοσιαλδημοκράτες, αστούς και μικροαστούς για την κατάληξη της εξουσίας στα χέρια του Λουδοβίκου Βοναπάρτη. Είναι μια περίοδος της ιστορίας για την οποία γνωρίζω ελάχιστα: Οι επαναστάσεις του 1848 και συγκεκριμένα, η έκβασή της στη Γαλλία.
Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη είναι ένα ιστορικό, κοινωνιολογικό και δημοσιογραφικό δοκίμιο, στο οποίο ο Μαρξ επιχειρεί να εξηγήσει πώς μέσα από περίπλοκα ταξικά συμφέροντα και την πάλη μεταξύ τους, η επανάσταση του 1848 στη Γαλλία οδήγησε στην αρπαγή της εξουσίας από μια γελοία προσωπικότητα όπως αυτή του Λουδοβίκου Βοναπάρτη. Το έργο ωστόσο δεν εξαντλείται στην ταξική ανάλυση, μέσα από την οποία ξεπροβάλλουν τυχοδιώκτες αστοί, μικροαστοί, αγρότες, λούμπεν προλεταριάτο κ.ά., αλλά αναφέρεται και στον «κοινοβουλευτικό κρετινισμό», τα ιδιωτικά συμφέροντα, τις δολοπλοκίες, τα σκάνδαλα, τη διαφθορά και την καιροσκοπία.
Στο τέλος του έργου αναλύονται οι πιο ενδιαφέρουσες θεωρητικές πτυχές του έργου, που στο κυρίως σώμα του αναμειγνύονται με πολλές λεπτομέρειες για την έκβαση των γεγονότων και δημοσιογραφικές αναφορές, που σίγουρα ενδιαφέρουν τους ιστορικούς. Στο τέλος του έργου, λοιπόν, αντλούμε βασικές μαρξιστικές ιδέες: τη σχετική αυτονομία του κράτους από τις υλικές βάσεις της κοινωνίας, μια αυτονομία όμως μόνο σχετική. Την αρνητική αντίληψη που διακατείχε το Μαρξ για τη γραφειοκρατία, τους δημοσίους υπαλλήλους, το στρατό, τους παπάδες. Θα προσέθετα και τους αγρότες, τους οποίους θεωρεί αντιδραστική δύναμη και δεν τους αναγνωρίζει ως τάξη συνεκτική, που όμως στην πορεία βλέπουν τα συμφέροντά τους να συγκλίνουν με εκείνα των προλετάριων.
2019-04-20 10:45:16

Βρείτε μας στο...

Verisign Eurobank EFG
Paypal MyBank