Ο Λογαριασμός μου

Δωρεάν αποστολή για αγορές πάνω από 30€ | Δωρεάν αντικαταβολή | Έως 24 άτοκες Δόσεις | Έως -85% χαμηλότερες τιμές σε πάνω από 150000 τίτλους

Σελιδοδείκτης

Andrei Makine: Ο κόσμος τους δεν με αφορούσε

Makine AndreiΠρέπει να πιάσουμε πάτο, αυτό είναι ο,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί σ’ έναν άνθρωπο. Μετά την πρώτη μου χρονιά στη φυλακή άρχισα να αισθάνομαι αυτή την ελευθερία. Μπορούσαν να με στείλουν στο στρατόπεδο με τους αυστηρότερους κανονισμούς, να με υποβάλλουν σε βασανιστήρια, να με σκοτώσουν. Δεν με αφορούσε. Ο κόσμος τους δεν με αφορούσε, δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι κι εγώ δεν ήμουν πια παίχτης. Για να παίξει καποιος πρέπει να ποθεί, να μισεί, να φοβάται. Αλλά εγώ δεν είχα πια αυτά τα χαρτιά στα χέρια μου. Ήμουν ελεύθερος. (...) Ένα πρωί ξαναρχίζοντας το περπάτημα θυμήθηκα τα χτυπήματα που είχα δεχτεί στο πρόσωπο και πολύ ξεκάθαρα κατάλαβα πως μέσα μου δεν υπήρχε πλέον καμία επιθυμία εκδίκησης, κανένα μίσος ούτε καν ο υπεροπτικός πειρασμός της συγχώρεσης. Υπήρχε μόνο η ηλιόλουστη σιωπή της ακροποταμιάς δίπλα στην οποία βάδιζα, η φωτεινή διαύγεια του ουρανού και το πολύ απαλό θρόισμα των φύλλων που, ξαφνιασμένα από την επίθεση της παγωνιάς, έπεφταν από τα κλαριά και σωριάζονταν στην πάχνη του εδάφους βγάζοντας έναν σύντομο κρυστάλλινο ήχο. Ναι, μονάχα αυτό το εξαίσιο απόσταγμα σιωπής και φωτός.

ANDREI MAKINE: ΤΟ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΖΩΗΣ

 

Κατερίνα Γώγου: Και έρωτας είναι η επιθυμία

gogou2

 

Τέχνη σημαίνει έρωτας. Κι ο έρωτας είναι δικαίωμα όλων των ανθρώπων. Έρωτας σημαίνει ν' αγαπήσεις παράφορα τον στραπατσαρισμένο εαυτό σου, γιατί μονάχα έτσι θ' αγαπήσεις και τον δίπλα σου. Και έρωτας είναι η επιθυμία. Επιθυμία για ζωή, για τραγούδια, για σένα και για όλους. Και είναι η επιθυμία τέχνη επαναστατική με την αλήθεια του όρου, γιατί δε σηκώνει "επιτρέπεται" και "απαγορεύεται".
Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερο έργο τέχνης απ' τον άνθρωπο, που περπατάει ολομόναχος μέσα στο χρόνο με οδυνηρές συγκρούσεις μέσα του

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: ΜΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Μ΄ ΕΝΑΝ ΗΛΙΟ, ΠΟΥ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

 

Charles Bukowski: Aγάπη είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται

Bukowski 3αγάπη είναι αυτό που νομίζεις ότι ο άλλος 
έχει καταστρέψει

αγάπη είναι ένα τσιγάρο με φίλτρο
βαλμένο στο στόμα σου και
αναμμένο ανάποδα

αγάπη είναι ο ψύλλος που δεν
βρίσκεις

αγάπη είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται
συνέχεια
ολοένα και πιο συνέχεια

CHARLES BUKOWSKI: ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

 

Nawal El-Saadawi: Δε θά ’μαι σε κανένα γνωστό μέρος

ElSaadawiNawalΆσε με να μιλήσω και μη με διακόψεις. Δεν έχω χρόνο να σ’ ακούσω, στις έξι το απόγεμα θα έρθουν να με πάρουν. Αύριο το πρωί δε θα υπάρχω. Δε θά ’μαι σε κανένα γνωστό μέρος. Το ταξίδι αυτό, σ’ έναν τόπο που κανείς πάνω σε τούτη τη γη δεν τον γνωρίζει ―ταξίδι που δεν το έχουν κάνει ούτε βασιλιάδες, ούτε πρίγκιπες, ούτε κυβερνήτες, ούτε αστυνομικοί―, με γεμίζει περηφάνια. Πάντα αναζητούσα κάτι να με κάνει περήφανη, κάτι για να νιώσω πως είμαι ανώτερη, ανώτερη κυρίως απ’ τους βασιλιάδες, τους πρίγκιπες, τους κυβερνήτες. Έπαιρνα στα χέρια μου μια εφημερίδα, έβλεπα τις φωτογραφίες τους κι έφτυνα τα πρόσωπά τους. Τό ’ξερα ότι δεν έφτυνα παρά μόνο την εφημερίδα, που τη χρειαζόμουν για να στρώσω τα ντουλάπια της κουζίνας. Όμως το έκανα, κι ύστερα άφηνα το φτύμα εκεί που ήταν, να στεγνώσει.

NAWAL EL-SAADAWI: ΦΙΡΝΤΑΟΥΣ

 

Rainer-Maria Rilke: Η επιστροφή του ασώτου

Rilke Rainer maria

«Θα είναι δύσκολο για κάποιον να με πείσει πως η ιστορία του Ασώτου δεν είναι ο θρύλος κάποιου που δεν ήθελε να αγαπηθεί. Όταν ήταν παιδί όλοι τον αγαπούσαν στο σπίτι του. Μεγάλωσε μη γνωρίζοντας τίποτ’ άλλο, γιατί είχε συνηθίσει την τρυφερότητα της καρδιάς τους.
Όμως το αγόρι ήθελε να απαλλαγεί από τις συνήθειές του. Δεν μπορούσε να το πει, αλλά, ακόμα και όταν τριγυρνούσε όλη την ημέρα, δεν ήθελε να τον ακολουθούν ούτε τα σκυλιά, επειδή κι αυτά του έδειχναν αγάπη [...]

Πολύ αργότερα θα θυμηθεί πόσο αποφασισμένος ήταν εκείνη την εποχή να μην αγαπήσει ποτέ, για να μην φέρει κανέναν στη φοβερή θέση να αγαπηθεί. [...]

Η εσωτερική του γαλήνη ήταν τόσο μεγάλη που αποφάσισε να ολοκληρώσει αναδρομικά όλα εκείνα που δεν μπόρεσε παλιότερα να πραγματοποιήσει, γι’ αυτό τα είχε αφήσει να περιμένουν. Αναπόλησε προπάντων τα παιδικά του χρόνια, που όσο πιο πολύ τα έφερνε στο νου του τόσο πιο ημιτελή του φαίνονταν• όλες του οι αναμνήσεις είχαν την ασάφεια των προαισθημάτων και, επειδή ανήκαν στα περασμένα, έμοιαζαν λες και ήταν σχεδόν μελλοντικές. Για να τα επεξεργαστεί όλα αυτά σε μεγάλο βάθος, πήρε την απόφαση να επιστρέψει ως ξένος στο σπίτι του. Δεν γνωρίζουμε αν παρέμεινε• ξέρουμε μόνο πως επέστρεψε.»

 

Tom Robbins: Διατηρήστε τη θεϊκή κοκκινίλα σας

robins TomΌταν γεννιόμαστε είμαστε κοκκινοπρόσωποι, στρογγυλοί, έντονοι και αγνοί. Μέσα μας καίει η πορφυρή φλόγα της παγκόσμιας συνείδησης. 
Βαθμιαία, όμως, καταβροχθιζόμαστε από γονείς, μασιόμαστε από σχολεία, τρωγόμαστε από συμμαθητές, καπνιζόμαστε από κοινωνικούς θεσμούς και ροκανιζόμαστε από τις κακές συνήθειες και την ηλικία. 
Κι όταν πια μας έχουν μηρυκάσει και χωνέψει αυτά τα έξι στομάχια, βγαίνουμε από μέσα τους σαν μια ενιαία και αηδιαστική καφετιά μάζα.
Το δίδαγμα, λοιπόν, του παντζαριού είναι το εξής: Διατηρήστε τη θεϊκή κοκκινίλα σας, την έμφυτη ροζ μαγεία σας, ειδάλλως θα καταλήξετε καφέ. 
Έτσι και καταλήξετε καφέ, ξέρετε τι σας περιμένει: καφές, καφετζούδες, χαρτορίχτρες, τσαρλατάνοι, ψυχοσωτήρες...

TOM ROBBINS: ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

 

Νίκος Καχτίτσης: Για ν’ αποδείξω ότι δεν αστειεύομαι

Kaxtitsis NΟ κάτωθι υπογεγραμμένος, Σ. Π…, πρώην αρχαιοπώλης και ιδιοκτήτης ξενοδοχείων, και πάλαι ποτέ επιφανής κάτοικος της πόλεως Γάνδης, δηλώ υπευθύνως, και εν γνώσει των συνεπειών του νόμου περί ψευδούς δηλώσεως, ότι βρίσκομαι από ψυχολογικής απόψεως στα πρόθυρα της καταστροφής· ότι οικονομικώς κοντεύω να καταρρεύσω· και ότι η υγεία μου έχει κλονισθεί στο απροχώρητο. Το τελευταίο το αποδίδω όχι τόσο στα χρόνια που με πήραν, όσο στις αϋπνίες, στο άγχος που μου φέρνουν οι αναμνήσεις και οι τύψεις, και στους ρευματισμούς· αρκεί να πω πως αυτή τη στιγμή που γράφω φορώ γάντια μέχρι τους ώμους και με δυσκολία σφίγγω την πένα.
Δηλώ επίσης, αυτή την πρωινή ώρα που μπορεί κάλλιστα να υπογράφω την καταδίκη μου (καλώ τους ενδιαφερομένους να επωφεληθούν της ευκαιρίας), ότι δύο πρόσφατα περιστατικά εχτύπησαν το τελευταίο κουδουνάκι μέσα στην ψυχή μου, και ότι βλέπω πως δε μου απομένει τώρα παρά ο θάνατος.[...]
Για ν’ αποδείξω ότι δεν αστειεύομαι, προσθέτω πως εύχομαι να με βρει ο θάνατος σε καμιά από τις περιπλανήσεις που κάνω σαν τρελός, μόνος μου, μέχρι τα μύχια της ζούγκλας, στην αγωνία μου να σκοτώσω το χρόνο, και να κουραστώ για να μπορέσει να με πάρει λίγο ο ύπνος το βράδυ – αν και ξέρω ότι αυτά είναι μπαλώματα. Τέλος, εύχομαι να με σωριάσει νεκρό καμιά ηλίαση, αλλά πολύ αμφιβάλλω, γιατί έχω το συνήθειο να κυνηγάω τις σκιές.
 

Charles Dickens: Δε θα σας είχε ποτέ δέσει αν δεν είχε σχηματιστεί ο πρώτος κρίκος

Dickens Charles

Ήταν μια αξιομνημόνευτη μέρα για μένα, γιατί προκάλεσε μέσα μου μεγάλες αλλαγές. Όμως το ίδιο συμβαίνει με ολόκληρη τη ζωή. Φανταστείτε μια επιλεγμένη μέρα, αποσπασμένη από τις υπόλοιπες, και σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν χωρίς αυτήν η πορεία της ζωής σας. Εσείς που διαβάζετε όλα αυτά, σταματήστε μια στιγμή και σκεφτείτε τη μακριά αλυσίδα από σίδερο ή χρυσάφι, από αγκάθια ή λουλούδια, που δε θα σας είχε ποτέ δέσει αν δεν είχε σχηματιστεί ο πρώτος κρίκος, κάποια αξιομνημόνευτη μέρα.

CHARLES DICKENS: ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

 

Kurt Vonnegut: Ενώ στον Μπίλι δεν άρεσε καθόλου η ζωή.

Vonnegut3Ο Μπίλι σκέπασε το κεφάλι του με μια κουβέρτα. Πάντα σκέπαζε το κεφάλι του όταν ερχόταν να τον επισκεφτεί η μητέρα του στην ψυχιατρική πτέρυγα – αρρώσταινε πολύ περισσότερο όσο ήταν εκείνη εκεί. Όχι επειδή την θεωρούσε άσχημη, ή βρωμούσε η ανάσα της, ή είχε κακή προσωπικότητα, Ήταν μια ευγενική, συνηθισμένη, καστανομάλλα, λευκή γυναίκα με απολυτήριο λυκείου.
Ο Μπίλι ταραζόταν μόνο και μόνο με το γεγονός ότι ήταν μητέρα του. Κοντά της ένιωθε ντροπή, αχαριστία και αδυναμία, επειδή εκείνη είχε περάσει τόσα βάσανα για να τον φέρει στη ζωή και να τον μεγαλώσει, ενώ στον Μπίλι δεν άρεσε καθόλου η ζωή.
...
Τώρα ο επικεφαλής των Άγγλων ήρθε στο νοσοκομείο για να ελέγξει την κατάσταση του Μπίλι. Ήταν συνταγματάρχης πεζικού που αιχμαλωτίστηκε στη Δουνκέρκη. Ήταν εκείνος που έδωσε τη μορφίνη στον Μπίλι. Δεν υπήρχε κανονικός γιατρός στο στρατόπεδο, έτσι λοιπόν εκείνος είχε αναλάβει χρέη γιατρού. «Πώς είναι ο ασθενής;» ρώτησε τον Ντέρμπι.
«Δεν έχει επαφή με τον κόσμο».
«Αλλά δεν έχει πεθάνει».
«Όχι».
«Τι ωραία – να μη νιώθεις τίποτα, και να παίρνεις όλα τα εύσημα του ζωντανού».

KURT VONNEGUT: ΣΦΑΓΕΙΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΠΕΝΤΕ

 

Janine Di Giovanni: Αν δεν είχα δει ποτέ μαζικό τάφο ή φορτηγό γεμάτο κορμιά, όλα νεκρά

JanineDiGiovanniΜετά τη Βοσνία, είχα δώσει όρκο πως δεν θα ξαναζούσα άλλον πόλεμο που να με κατάπινε έτσι. Ορκίστηκα πως δε θα ένιωθα ποτέ ξανά τη φριχτή αναγούλα της ενοχής ― εκείνο το αίσθημα ότι δεν κάναμε τίποτα. Αναρωτήθηκα μερικές φορές πώς θα ήταν η ζωή μου αν όταν ακόμα ήμουν πολύ νέα, τόσο νέα που ντρεπόμουν να πω την ηλικία μου, δεν είχα πατήσει το πόδι μου σε εμπόλεμη ζώνη.
Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου αν δεν είχα δει ποτέ μαζικό τάφο ή φορτηγό γεμάτο κορμιά, όλα νεκρά, στοιβαγμένα το ένα πάνω στ’ άλλο, με το δέρμα τους να περνάει από τη μαλακότητα του ζωντανού στη σκληράδα του πεθαμένου. Αν δεν είχα δει πώς είναι ένα κελί βασανιστηρίων, με τον φυλακισμένο να εκφράζει την τελευταία του επιθυμία και να ξεστομίζει λόγια αγάπης στην οικογένειά του.
Αλλά τα πράγματα δεν έγιναν έτσι. Ίσως, όπως έχει γράψει ο Τσαρλς Τίλι, ο πολιτικός επιστήμονας του οποίου τα γραπτά μελέτησα με πάθος όταν ήμουν φοιτήτρια, οι άνθρωποι είναι αναπόδραστα συνδεδεμένοι με τον πόλεμο ως τρόπο δημιουργίας κρατών. Οι πόλεμοι δημιουργούν κράτη ― ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Μήπως τα κράτη δημιουργούν πολέμους;
Δεν ήμουν ποτέ καλή στη θεωρία. Αλλά είμαι καλή στο μέτρημα. Και προσπαθώ να θυμάμαι όλους εκείνους που έζησαν, που περπάτησαν σε τούτη εδώ τη γη, αλλά χάθηκαν μέσα στη δίνη της βίας που κατέστρεψε τις χώρες τους.
Καθώς γράφω αυτό το βιβλίο, ο πόλεμος στη Συρία συνεχίζεται. Οι νεκροί ανέρχονται στις 400.000 περίπου. Το «Βιβλίο των νεκρών» ακόμα γράφεται.

JANINE DI GIOVANNI: ΤΟ ΠΡΩΙ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ

 

Maria Gainza: Υπήρχε μια πόρτα κρυμμένη από ένα αναρριχητικό φυτό

Gainza MariaΤο σπίτι της γιαγιάς μου ήταν ένα κάστρο αρ-ντεκό, με μια στριφογυριστή μαρμάρινη σκάλα που η κουπαστή της έκανε καμπύλη. Είχε κι έναν κήπο που έπιανε μισό τετράγωνο με μια πισίνα είκοσι μέτρων, που σκεπάστηκε για να γίνει γήπεδο σκουός. Στο βάθος του κήπου υπήρχε μια πόρτα κρυμμένη από ένα αναρριχητικό φυτό, προορισμένη για τη στρατιά υπηρετών του σπιτιού. Εμένα μου απαγορευόταν να τη χρησιμοποιώ γιατί, σύμφωνα με τη μαμά μου, αν οι γείτονες με έβλεπαν να μπαινοβγαίνω από κει, θα σκέφτονταν ότι είμαι η κόρη κάποιας υπηρέτριας. Τις λίγες φορές που παράκουσα τον κανόνα, ήταν για να συνοδέψω τον μπαμπά μου στου Αμουτσάστεγι. Βγαίναμε από την "πόρτα υπηρεσίας" γιατί έτσι αποφεύγαμε να κάνουμε τον κύκλο του τετραγώνου. Ο Αμουτσάστεγι ήταν ένας ζωγράφος ζώων που κατοικούσε σ’ ένα ετοιμόρροπο βικτοριανό σπίτι, και τον οποίο ο μπαμπάς μου επισκεπτόταν όχι τόσο για ν’ αγοράσει έργα τέχνης, όσο για να κάνει μια θεραπευτική έξοδο. Καθόταν σε μια ξεχαρβαλωμένη καρέκλα που δεν έμοιαζε ν’ ανήκει σε καμία συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, έπινε τσάι από ένα βαζάκι για μαρμελάδα και χάζευε εικόνες έργων τέχνης πιτσιλισμένες με μούχλα.

MARIA GAINZA: ΤΟ ΟΠΤΙΚΟ ΝΕΥΡΟ

 

Jean-Paul Sartre: Ο άνθρωπος στρατεύει τον εαυτό του στη ζωή

SartreΤώρα μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα γιατί ο υπαρξισμός προξενεί φρίκη σε μερικούς ανθρώπους. Γιατί συχνά ένα μόνο τρόπο έχουν για να αντέχουν την αθλιότητά τους. Να σκέφτονται: Οι περιστάσεις υπήρξαν εναντίον μου. Τα πράγματα μου πήγανε κόντρα. Άξιζα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι έγινα. Βέβαια, δεν γνώρισα τον μεγάλο έρωτα ή τη μεγάλη φιλία, αλλά σ’ αυτό φταίει το γεγονός ότι δεν έλαχε να συναντήσω τον άντρα ή τη γυναίκα που να ήταν άξιοι για την αγάπη ή για τη φιλία μου. Δεν έγραψα πολύ καλά βιβλία και γι’ αυτό φταίει το ότι δεν είχα πολύ διαθέσιμο ελεύθερο καιρό στη διάθεσή μου. Δεν έκανα παιδιά για να τους αφιερωθώ, γιατί δεν βρήκα τον άνθρωπο που θα μπορούσα να φτιάξω μαζί του τη ζωή μου. Έμειναν λοιπόν αχρησιμοποίητες μέσα μου και είναι πάντα βιώσιμες ένα πλήθος από διαθέσεις, κλίσεις, δυνατότητες, που μου δίνουν μιαν αξία, την οποία ασφαλώς δεν μου επιτρέπει να επικαλεσθώ η σειρά των πράξεών μου. [...] Ο άνθρωπος στρατεύει τον εαυτό του στη ζωή, σχεδιάζει ο ίδιος τη φυσιογνωμία του, την προσωπικότητά του και πέρα απ’ αυτή την προσωπικότητα δεν υπάρχει τίποτα. Φυσικά, η σκέψη αυτή μπορεί να φανεί σκληρή σε κάποιον που δεν πέτυχε στη ζωή του. Απ’ την άλλη μεριά όμως, προδιαθέτει τους ανθρώπους να καταλάβουν πως μόνον η πραγματικότητα μετράει, πως τα όνειρα, οι προσδοκίες, οι ευσεβείς πόθοι, οι ελπίδες, άλλο δεν κάνουν απ’ το να καθιστούν τελικά τον άνθρωπο ένα χαμένο, απογοητευμένο όνειρο, γεμάτο ελπίδες ανεκπλήρωτες, προσμονές ανώφελες. Τον καθορίζουν δηλαδή αρνητικά και όχι θετικά.

JEAN-PAUL SARTRE: Ο ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ

 

Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας

Miller AliceΗ ζωή του καθενός είναι γεμάτη από ψευδαισθήσεις, ίσως επειδή η αλήθεια συχνά μας φαίνεται αβάσταχτη. Κι όμως, η αλήθεια είναι τόσο αναγκαία, που η άγνοιά της έχει υψηλό κόστος, το οποίο μπορεί να εμφανιστεί με την μορφή σοβαρών ασθενειών. Χρειάζεται λοιπόν να προσπαθήσουμε, ακολουθώντας μια μακροχρόνια διαδικασία, να ανακαλύψουμε τη δική μας προσωπική αλήθεια, μια αλήθεια που μπορεί να μας προκαλέσει πόνο πριν μας προσφέρει μια νέα αίσθηση ελευθερίας. Αν, αντίθετα, επιλέξουμε να αρκεστούμε σε μια διανοητική γνώση, θα παραμείνουμε στη σφαίρα των ψευδαισθήσεων και της εξαπάτησης του εαυτού μας.
Δεν μπορούμε να σβήσουμε τις ζημιές που έγιναν μέσα μας κατά την παιδική μας ηλικία, αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε ούτε στο παραμικρό το παρελθόν μας. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε και να αναδιοργανώσουμε τον εαυτό μας και έτσι να ξανακερδίσουμε τη χαμένη μας ενότητα, αν αποφασίσουμε να κοιτάξουμε από πολύ κοντά και να συνειδητοποιήσουμε τη γνώση που έχουμε αποθηκεύσει στο σώμα μας για αυτά που έγιναν στο παρελθόν.
Αυτός ο δρόμος σίγουρα δεν είναι εύκολος, σε πολλές περιπτώσεις όμως είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε επιτέλους να αφήσουμε πίσω μας την αόρατη και απάνθρωπη φυλακή της παιδικής μας ηλικίας.
Μόνο έτσι μπορούμε να μετατρέψουμε τον εαυτό μας από το ανίδεο θύμα που ήταν στο παρελθόν σε υπεύθυνο άτομο, που γνωρίζει τη δική του ιστορία και μπορεί να ζήσει μαζί της.Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Δεν θέλουν να γνωρίζουν τίποτα από την προσωπική τους ιστορία και έτσι δεν συνειδητοποιούν ότι, στην ουσία, η ιστορία τους τους καθορίζει συνεχώς στο παρόν. Συνεχίζουν να ζουν μέσα στην απωθημένη και ανεπίλυτη κατάσταση που παγιώθηκε στην παιδική τους ηλικία. Δεν συνειδητοποιούν ότι φοβούνται και αποφεύγουν κινδύνους οι οποίοι, παρ’ όλο που κάποτε ήταν πραγματικοί, εδώ και πολύ καιρό έχουν πάψει να είναι. Καθοδηγούνται από ασυνείδητες αναμνήσεις και απωθημένα συναισθήματα και ανάγκες, τα οποία, όσο παραμένουν ασυνείδητα και αξεδιάλυτα, συχνά καθορίζουν, με σχεδόν διαστροφικό τρόπο, καθετί που κάνουν ή δεν κάνουν.

ALICE MILLER: ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΗΛΙΚΙΑΣ Ή ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΕΝΟΣ ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

 

Charles Baudelaire: Η γυναίκα έχει το απαράγραπτο δικαίωμα

Baudelaire

 

 

...Η γυναίκα έχει το απαράγραπτο δικαίωμα, και μάλιστα εκπληρώνει ένα είδος χρέους όταν προσπαθεί να φανεί μαγική και εξωπραγματική. Πρέπει να εκπλήσσει, να γοητεύει. Ως είδωλο πρέπει να χρυσώνεται για να γίνεται αντικείμενο λατρείας. Πρέπει, λοιπόν, να δανείζεται απ' όλες τις τέχνες τα μέσα για να υψωθεί πάνω απ' τη φύση, ώστε να σκλαβώνει καλύτερα τις καρδιές και να συναρπάζει τα πνεύματα. Δεν πειράζει διόλου αν η απάτη και το τέχνασμα είναι γνωστά σε όλους, όταν η επιτυχία τους είναι εξασφαλισμένη και το αποτέλεσμα πάντα ακατανίκητο...

CHARLES BAUDELAIRE: ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΟΥ ΜΑΚΙΓΙΑΖ

 

John M. Coetzee: Όμως έρχεται η μέρα της πτώσης σου

coetzee j-m lΥπάρχουν, ξέρεις, αυτοί που τους ονομάζω χθόνιους, που έχουν ριζωμένα τα πόδια τους στη γη των πατέρων τους. Υπάρχουν και οι πεταλούδες, πλάσματα του ήλιου και του αέρα, προσωρινοί κάτοικοι σ’ ένα τόπο, προσγειώνονται πότε εδώ, πότε εκεί. Ισχυρίζεσαι πως είσαι πεταλούδα, θέλεις να είσαι πεταλούδα. Όμως έρχεται η μέρα της πτώσης σου, μιας ολέθριας πτώσης, συντρίβεσαι στο έδαφος. Κι όταν πια τα καταφέρεις να σηκωθείς, διαπιστώνεις ότι δεν μπορείς να πετάξεις σαν πλάσμα των αιθέρων, δεν μπορείς ούτε καν να περπατήσεις, δεν είσαι παρά ένας βόλος από ύλη στερεή.

JOHN M. COETZEE: ΕΝΑΣ ΑΡΓΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

Jacques Bonnet: Σε μια μήτρα με τα τοιχώματά της όλο ράφια

bonnet1Κατά έναν περίεργο τρόπο, η αστείρευτη πηγή πληροφοριών την οποία συνιστά το Ίντερνετ δεν έχει για μένα την ίδια μαγική υπόσταση όπως η βιβλιοθήκη μου. Όταν κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου, μέσω του οποίου μπορώ να έχω πρόσβαση σε κάθε είδους πληροφορία, και να νομίζω ότι κυριαρχώ ακόμα περισσότερο στο χρόνο και στο χώρο, νιώθω παραταύτα ότι κάτι από το «θεϊκό» απουσιάζει. Ίσως το θέμα να έχει σχέση με το σώμα: Αγγίζω τον υπολογιστή με τις άκρες των δακτύλων μου, η ενέργειά μου παραμένει εξωτερική, είναι κάτι που περνάει από ένα μηχάνημα και μία οθόνη. Καμία σχέση με αυτούς τους τοίχους τους γεμάτους βιβλία που τα ξέρω –σχεδόν– απέξω. Στη μια περίπτωση έχω την εντύπωση ότι βρίσκομαι στο χειριστήριο ενός θαυματουργού αρθρωτού βραχίονα που είναι ικανός για τα πάντα, κινούμενος με ευχέρεια στο εξωτερικό αστρικό κενό, στην άλλη σε μια μήτρα με τα τοιχώματά της όλο ράφια και πιθανό μυθιστορηματικό αρχέτυπο τον Ναυτίλο. Καθώς βλέπουμε, το ζήτημα υπερβαίνει σαφώς τα όρια του ορθολογισμού.

JACQUES BONNET: ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

 

 

Ανδρέας Εμπειρίκος: Ως κλαγγή αφίξεως ορμητικού μετρό εις υπογείους σήραγγας των Παρισίων

Empeirikos AndreasΌταν καμιά φορά επιστρέφομεν από τους Παρισίους και αναπνέομεν την αύραν του Σαρωνικού, υπό το φίλιον φως και μέσα στα αρώματα της πεύκης, εν τη λιτότητι των μύθων – των σημερινών και των προκατακλυσμιαίων – ως σάλπισμα πνευστών, ή ως ήχος παλμικός, κρουστός, τυμπάνων, υψώνονται πίδακες στιλπνοί, ωρισμέναι λέξεις, λέξεις-χρησμοί, λέξεις ενώσεως αψιδωτής και κορυφαίας, λέξεις με σημασίαν απροσμέτρητον δια το παρόν και δια το μέλλον, αι λέξεις «Eλελεύ», «Σε αγαπώ», και «Δόξα εν υψίστοις», και, αιφνιδίως, ως ξίφη που διασταυρούμενα ενούνται, ή ως κλαγγή αφίξεως ορμητικού μετρό εις υπογείους σήραγγας των Παρισίων, και αι λέξεις: «Chardon-Lagache», «Denfert-Rochereau», «Danton», «Odéon», «Vauban», και «Gloria, gia in excelsis».

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ: ΟΚΤΑΝΑ

 

Mahi Binebine: Είναι εδώ και ονειρεύονται

Binebine-MahiΤο θαύμα στο Σίντι Μουμέν είναι η παράδοξη ευκολία προσαρμογής που έχουν οι νεοφερμένοι. Φτάνοντας από την άγονη ύπαιθρο και τις αχόρταγες μητροπόλεις, κυνηγημένοι από μια τυφλή εξουσία, και τις πλούσιες βδέλλες, κυλάνε μέσα στο καλούπι υπομένοντας την αποτυχία, συνηθίζουν στη λίγδα, πετάνε την αξιοπρέπειά τους στα σκουπίδια, μαθαίνουν να τα βολεύουν, προσπαθώντας να συναρμολογήσουν τις υπάρξεις τους. Μόλις η φωλιά κατασκευαστεί, χώνονται, τρυπώνουν, και κάποιος θα ‘λεγε πως πάντα βρίσκονταν εκεί, και ποτέ δεν έκαναν τίποτ’ άλλο από το να τρέφουν τη μιζέρια που βασιλεύει και να εντάσσονται στο περιβάλλον όπως οι λόφοι των σκουπιδιών, και τα τυχαία καταφύγια, καμωμένα από βούρκο και φτυσιές, δεσπόζουν στις εναποθέσεις των παραβολικών κεραίων σαν τεράστια αυτιά στραμμένα στον ουρανό. Είναι εδώ και ονειρεύονται. Ξέρουν πως η μηχανή του θανάτου τριγυρνάει και αρπάζει πρώτα αυτούς που έπαψαν να ονειρεύονται.

MAHI BINEBINE: ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΙΝΤΙ ΜΟΥΜΕΝ

 

Αργύρης Χιόνης: Οι συμφορές

Xionis Argiris 2«ΠΕΡΑΣΤΕ», είπε, «περάστε και καθίστε», είπε στις συμφορές που χτύπησαν την πόρτα του.
«Θα τις κεράσω κάτι», σκέφτηκε, «ένα κομμάτι απ' την ψυχή μου, και θα φύγουν. Θα κάτσουν λίγο και θα φύγουν».
Φρούδες ελπίδες... Θρονιάστηκαν εκεί και πού να το κουνήσουν...
Απ' τις ευγένειες, πέρασε στις αγένειες και, απ' αυτές, στις απειλές. Κανένα αποτέλεσμα• ακλόνητες στις θέσεις τους, ήταν σαφές ότι δεν ήρθαν για να φύγουν.
Κάθισε, τέλος, και ό ίδιος• κουράστηκε και κάθισε απέναντι τους• και με την ίδια απάθεια που τον κοιτούσανε τις κοίταζε κι αυτός.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ: ΟΝΤΑ ΚΑΙ ΜΗ ΟΝΤΑ

 

 

Jean-Michel Guenassia: Μια αρμονική συνύπαρξη που είναι εντελώς ανέφικτη

GuenassiaΑποφεύγουμε να λέμε στα παιδιά τι έγινε πριν γεννηθούν. Αρχικά είναι πολύ μικρά για να καταλάβουν, ύστερα είναι πολύ μεγάλα για ν' ακούσουν, μετά δεν έχουν καιρό για τέτοια, ώσπου στο τέλος είναι πια πολύ αργά. Αυτά έχουν οι οικογένειες. Ζεις με ανθρώπους που νομίζεις ότι τους γνωρίζεις, όμως είστε τελείως άγνωστοι. Ζητάμε θαύματα από τους δεσμούς αίματος: μια αρμονική συνύπαρξη που είναι εντελώς ανέφικτη. Απόλυτη εμπιστοσύνη. Σχέσεις που μένουν αναλλοίωτες στον χρόνο. Παραμυθιαζόμαστε με το ψέμα της συγγένειας.

JEAN-MICHEL GUENASSIA: Η ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΩΝ

 

Σελίδα 2 από 24

Πλοήγηση

Θεματική ενότητα
Θεματική κατηγορία
Υποκατηγορία

ΠροσφορέςΠερισσότερα

75 ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ
GUEVARA ERNESTO (CHE)
€15.00 €6.00
(-60%)
Κερδίζετε €9.00
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
ΚΑΛΦΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
€9.90 €2.97
(-70%)
Κερδίζετε €6.93

Κατά τ’ άλλα ...Περισσότερα

Michel Paul Foucault, 15/10/1926 - 25/6/1984 https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B9%CF%83%CE%AD%CE%BB_%CE%A6%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%8E

ΣελιδοδείκτηςΠερισσότερα

Sherwood Anderson: Ο θάνατος είναι σημαντικός Ο ήλιος λάμπει. Ο οδηγός του τρένου διασχίζει την αποβάθρα και μιλάει στον σταθμάρχη. Γελάνε δυνατά με το αστείο τους. Ο οδηγός είναι από εκείνο το εί...

Βρείτε μας στο...

Verisign Eurobank EFG
Paypal MyBank