Ο Λογαριασμός μου

Δωρεάν αποστολή για αγορές πάνω από 30€ | Δωρεάν αντικαταβολή | Έως 24 άτοκες Δόσεις | Έως -85% χαμηλότερες τιμές σε πάνω από 150000 τίτλους

Σελιδοδείκτης

Virginia Woolf: Ο κόσμος πάλι έχει τους καθρέφτες του

Woolf Virginia2

 

 

 

Η ψυχή είναι αγιογραφημένη εκκλησία. Όπως ζωγραφίστηκε, ζωγραφίστηκε. Δεν επιδέχεται μεταλλαγή των μορφών. Ο κόσμος πάλι έχει τους καθρέφτες του. Αυτοί αποτελούν τις πολεμίστρες απ’ όπου ο χρόνος εύστοχα μας πυροβολεί, καθώς σιμώνουμε το πρόσωπο μέχρι την κάννη. Αυτούς τους καθρέφτες οι παραφυσικές υπάρξεις τούς γνωρίζουν. Γι’ αυτό τους αντιστρέφουν και καθρεφτίζονται μόνο στην πίσω σκοτεινή πλευρά.

VIRGINIA WOOLF: Η ΚΥΡΙΑ ΝΤΑΛΟΓΟΥΕΙ

 

George Gissing: Οι κονδυλοφόροι

Gissing2Georhe-Η τεράστια αυτή βιβλιοθήκη, που μεγάλωνε πέρα από κάθε όριο, που απειλούσε να γίνει μια απάτητη έρημος τυπωμένων γραμμάτων -πόσο ασήκωτα δε βάραινε στο πνεύμα!
Να μπορούσε κανείς να πάει και να δουλέψει με τα χέρια του, να κάνει την εργασία την πιο ταπεινή, την πιο κοινή, αλλά που τη χρειαζόταν πραγματικά ο κόσμος! Ήταν άθλιο να κάθεσαι εδώ μέσα και να υποστηρίζεις το μηδαμινό αυτό σφετερισμό διανοητικής αξιοπρέπειας. Πριν από λίγες μέρες τα ξαφνιασμένα μάτια της είχαν πέσει σε μια διαφήμιση στην εφημερίδα, με τη λεζάντα «Λογοτεχνική Μηχανή»• μήπως είχε τελικά επινοηθεί κάποιο αυτόματο που θα αντικαθιστούσε τα ταπεινά πλάσματα του είδους της, που θα παρήγαγε βιβλία και άρθρα; Αλίμονο! Ήταν απλώς ένα μηχάνημα για το καλύτερο κράτημα των βιβλίων, ώστε να διευκολύνεται ακόμα περισσότερο η παραγωγή. Αλλά χωρίς αμφιβολία δε θ' αργούσε η ώρα που κάποιος Έντισον θα κατασκεύαζε το πραγματικό αυτόματο• συγκριτικά το πρόβλημα έπρεπε να είναι πολύ εύκολο. Απλώς θα έριχνες μέσα συγκεκριμένο αριθμό παλιών βιβλίων, θα τα έκοβες, θα τα έραβες, θα τα εκσυγχρόνιζες και τελικά θα έβγαινε από την άλλη άκρη άλλο ένα, για την κατανάλωση της ημέρας.

GEORGE GISSING: ΟΙ ΚΟΝΔΥΛΟΦΟΡΟΙ

 

Herta Muller: Η γυναίκα δεν έβλεπε παρά τα γερμένα κοτσάνια καθώς πότιζε

mullerhertaΣτο απέναντι παράθυρο μια γυναίκα ποτίζει τις πετούνιες. Δεν είναι πια τόσο νέα, αλλά ούτε και γριά, είχε πει ο Πάουλ πριν από μερικά χρόνια. Από τότε είχε κοκκινοκάστανα μαλλιά με μπούκλες, τότε που ο Πάουλ έμενε ακόμα με την Αντίνα. Και το τζάμι στο παράθυρο είχε από τότε το λοξό ράγισμα. Από τότε πέρασαν πέντε χρόνια, που δεν άγγιξαν το πρόσωπο της γυναίκας. Τα μαλλιά δεν ίσιωσαν, ούτε ξεθώριασαν. Και οι λευκές πετούνιες αλλάζουν κάθε χρόνο, κι όμως παραμένουν οι ίδιες.
Οι λευκές πετούνιες κρέμονταν και τότε προς τα κάτω, η γυναίκα δεν έβλεπε παρά τα γερμένα κοτσάνια καθώς πότιζε. Τα λευκά χωνάκια δεν τα έβλεπε ποτέ της.
Αν περπατώντας κάτω στον δρόμο σήκωνες το κεφάλι, κρέμονταν από τότε ψηλά, ανάμεσα σε όλα εκείνα τα παράθυρα, κι αν δεν ήξερες ότι οι μικρές λευκές πιτσιλιές είναι πετούνιες, έβλεπες να κυματίζουν στον αέρα, από το καλοκαίρι μέχρι το φθινόπωρο, παιδικά καλτσάκια ή χαρτομάντιλα.

HERTA MULLER: Η ΑΛΕΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΥΝΗΓΟΣ

 

Yasmina Kahdra: Αυτό που δεν μπορεί κανείς να σου πάρει

khadra yasminaΤο παιδί τρέχει πιο γρήγορα κι απ τους καημούς, πιο γρήγορα κι απ' τη μοίρα, πιο γρήγορα κι απ' το χρόνο... «Και ονειρέψου», του λέει ξαφνικά ο καλλιτέχνης, «ονειρέψου πως είσαι όμορφος, ευτυχισμένος και αθάνατος»... Σαν να λυτρώνεται απ' τους φόβους του, το παιδί σκαρφαλώνει γρήγορα στις κορφές των λόφων ανοιγοκλείνοντας τα χέρια του, με το προσωπάκι του ν' ακτινοβολεί, τα μάτια του να λάμπουν από χαρά, και ανασηκώνεται προς τον ουρανό, έτσι όπως το παρασύρει η φωνή του πατέρα του: «Μπορεί να σου πάρουν τα πάντα, τα υπάρχοντά σου, τα καλύτερά σου χρόνια, όλες σου τις χαρές και όλες τις ανταμοιβές που αξίζεις, μέχρι και το τελευταίο σου πουκάμισο - αυτό όμως που δεν μπορεί κανείς να σου πάρει είναι τα όνειρά σου με τα οποία μπορείς να ξαναφτιάξεις τον κόσμο που σου στέρησαν».

YASMINA KHADRA: ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ

 

E.L.Doctorow: Εμοιαζαν να ντρέπονται που βρίσκονταν εκεί

Doctorow E.LΚατά την προέλασή τους οι επαναστάτες κάποια στιγμή έφτασαν ακόμα και στο νοσοκομείο.
Ένας αξιωματικός της Συνομοσπονδίας πλησίασε καλπάζοντας, ακολουθούμενος από αρκετούς πεζικάριους. Ποιος είναι επικεφαλής εδώ; φώναξε.
Ο γιατρός Σαρτόριους βγήκε από τη σκηνή ασκεπής, με χέρια κατακόκκινα και την ποδιά του πασαλειμμένη αίματα. Τι θες; ρώτησε. Στο χώμα γύρω από τη σκηνή κείτονταν πέντ'-έξι τραυματίες και δυο πεθαμένοι. Να θεωρείς εαυτόν αιχμάλωτο, είπε ο αξιωματικός. Μάλιστα, απάντησε ο Σαρτόριους και ξαναμπήκε στη σκηνή.
Ο αξιωματικός συνοφρυώθηκε, προφανώς μην ξέροντας τι άλλο απαιτούσε η περίσταση. Κάποιοι από τους τραυματίες βογκούσαν και φώναζαν. Έστριψε το άλογο του, τοποθέτησε δύο φρουρούς και έφυγε, με τους υπόλοιπους άντρες του ν' ακολουθούν τροχάδην.
Ο Στίβεν κοίταξε τους φρουρούς έξω από τη σκηνή, οι οποίοι έμοιαζαν να ντρέπονται που βρίσκονταν εκεί. Ο ένας έσκυψε, έτοιμος να δώσει νερό από το παγούρι του σε έναν από τους τραυματίες και ο Στίβεν αναγκάστηκε να του πει να μην το κάνει. Όταν ήρθε η ώρα να μεταφέρουν άλλον έναν άντρα στο χειρουργείο, ο Στίβεν είπε: Δώστε μου ένα χεράκι, και οι φρουροί έμοιαζαν σχεδόν ευγνώμονες που τους το είχε ζητήσει.
Λίγα λεπτά αργότερα, οι επαναστάτες που είχαν φτάσει ως το νοσοκομείο υποχωρούσαν, τρέχοντας σαν τρελοί προς την αντίθετη κατεύθυνση για να βρεθούν ξανά ανάμεσα στους δικούς τους. Ένας λόχος της Ένωσης τους ακολουθούσε αλαλάζοντας, και οι δυο φρουροί που είχαν βοηθήσει τον Στίβεν πυροβολήθηκαν. Ο ένας, τραυματισμένος στο στομάχι, δεν είχε καμιά ελπίδα. Ο άλλος χτυπήθηκε στο πόδι, το οποίο έγινε θρύψαλα. Έμεινε ξαπλωμένος μαζί με τους τραυματίες της Ένωσης και, όταν ήρθε η σειρά του, ο Στίβεν και ο νοσοκόμος τον μετέφεραν στη σκηνή και ο Σαρτόριους πραγματοποίησε έναν ακρωτηριασμό με δύο κρημνούς ακριβώς πάνω από το γόνατο.

E.L.DOCTOROW: Η ΣΤΡΑΤΙΑ

 

Albert Camus: Κατάλαβα ότι είχα καταστρέψει την ισορροπία της μέρας

Camus albert2Σκέφτηκα ότι αρκούσε να κάνω μεταβολή κι όλα θα τελείωναν. Πίσω μου όμως μια ολόκληρη παραλία που τη δονούσε ο ήλιος μού έκλεινε το δρόμο. Έκανα μερικά βήματα προς την πηγή. Ο Άραβας δε σάλεψε. Ωστόσο, ήταν ακόμα αρκετά μακριά. Ίσως, με τις σκιές που έπεφταν πάνω στο πρόσωπό του, έμοιαζε να γελά. Περίμενα. Το λιοπύρι έκαιγε τα μάγουλά μου κι ένιωθα στάλες ιδρώτα να μαζεύονται στα φρύδια μου. Ήταν ο ίδιος ήλιος όπως και τη μέρα που κήδεψα τη μαμά και, όπως τότε, μου πονούσε τρομερά το μέτωπο και οι φλέβες μου χτυπούσαν όλες μαζί κάτω απ’ το δέρμα. Εξαιτίας της αφόρητης κάψας, έκανα ένα βήμα μπροστά. Ήξερα ότι αυτό ήταν ανόητο, δε θα γλίτωνα απ’ τον ήλιο κάνοντας ένα βήμα. Έκανα όμως ένα βήμα, ένα μοναδικό βήμα προς τα μπρος. Κι αυτή τη φορά, δίχως να σηκωθεί, ο Άραβας τράβηξε το μαχαίρι και μου το ’δειξε μέσα στον ήλιο. Το φως ανάβλυσε θαρρείς απ’ το ατσάλι κι έγινε μια μακριά αστραφτερή λεπίδα που με βρήκε κατακούτελα. Την ίδια στιγμή, ο ιδρώτας που είχε μαζευτεί στα φρύδια μου κύλησε μονομιάς πάνω στα βλέφαρα και τα σκέπασε μ’ ένα χλιαρό και πυκνό πέπλο. Τα μάτια μου τυφλώθηκαν πίσω απ’ αυτό το παραπέτασμα από δάκρυα κι αλάτι. Ένιωθα πια μόνο τα κύμβαλα του ήλιου στο μέτωπό μου και, συγκεχυμένα, την εκθαμβωτική λεπίδα του μαχαιριού που ήταν πάντα στραμμένο πάνω μου. Τούτο το πυρωμένο ξίφος κατάκαιγε τα ματόκλαδά μου και τρυπούσε τα πονεμένα μάτια μου. Τότε ακριβώς όλα τρεμούλιασαν. H θάλασσα ξέρασε μια πνοή βαριά και διάπυρη. Μου φάνηκε πως ο ουρανός άνοιγε διάπλατα για να ρίξει πύρινη βροχή. Ολόκληρο το είναι μου τεντώθηκε και το χέρι μου έσφιξε σπασμωδικά το περίστροφο. H σκανδάλη υποχώρησε, άγγιξα τη γυαλιστερή κοιλιά της κάννης, κι εκεί, μέσα στον απότομο και συνάμα εκκωφαντικό κρότο, άρχισαν όλα. Τίναξα από πάνω μου τον ιδρώτα και τον ήλιο. Κατάλαβα ότι είχα καταστρέψει την ισορροπία της μέρας, την εξαιρετική σιωπή μιας ακρογιαλιάς όπου είχα περάσει ευτυχισμένες στιγμές. Τότε, πυροβόλησα άλλες τέσσερις φορές πάνω σ’ ένα ακίνητο κορμί όπου οι σφαίρες βυθίζονταν χωρίς καμιά αντίδραση. Και ήταν σαν να ’δινα τέσσερα κοφτά χτυπήματα πάνω στην πόρτα της δυστυχίας.

ALBERT CAMUS: Ο ΞΕΝΟΣ

 

Jorge-Luis Borges: Ένας αναγνώστης

borges4Άλλοι, ας καυχηθούν για τις σελίδες που έχουν γράψει•
εγώ, είμαι περήφανος για κείνες που έχω διαβάσει.
Μπορεί να μην υπήρξα φιλόλογος,
ή να μην έχω ερευνήσει τις πτώσεις, τις εγκλίσεις τις δύσκολες
μεταφωνίες των γραμμάτων,
το δέλτα που μετατρέπεται σε ταυ
την ισοδυναμία του χι με το κάπα,
αλλά, χρόνο με το χρόνο, μ’ έχει κυριέψει
ένα πάθος για τη γλώσσα.
Τις νύχτες μου γεμίζει ο Βιργίλιος•
έχοντας μάθει κάποτε και έχοντας ξεχάσει τα λατινικά
μένει κάποιο όφελος, γιατί η λησμονιά
είναι μία από τις πλευρές της μνήμης, το αχανές κελάρι της,
η άλλη όψη, η μυστική, του νομίσματος.
Και καθώς έσβηναν από τα μάτια μου
οι πρόσκαιρες αγαπημένες μορφές,
τα πρόσωπα, οι σελίδες,
αφοσιώθηκα στη μελέτη της δύσκαμπτης γλώσσας
που χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μου τραγουδώντας
για σπαθιά και μοναξιές,
και τώρα, ύστερα από εφτά αιώνες,
από την Έσχατη Θούλη,
φτάνει ως εμένα η φωνή σου, Σνόρι Στούρλουσον.
Ο νέος, ανοίγοντας το βιβλίο, σπουδάζει έναν συγκεκριμένο κλάδο
ζητώντας να αποκομίσει μια επακριβή γνώση•
στην ηλικία την δική μου, κάθε τέτοιο τόλμημα είναι μια περιπέτεια
που αγγίζει τα όρια της απόγνωσης.
Δεν θα μπορέσω ποτέ ν’ αποκρυπτογραφήσω τις πανάρχαιες γλώσσες του Βορρά,
κι ούτε να βυθίσω τα άπληστα χέρια μου στο χρυσάφι του Σίγκουρντ•
το έργο που αναλαμβάνω είναι ανεξάντλητο
και θα με συντροφέψει μέχρι τέλους,
πάντα εξίσου αινιγματικό καθώς το σύμπαν
ή και καθώς εγώ, ο αρχάριος.

JORGE-LUIS BORGES: ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

Joseph Roth: Βλαστημούσαμε το θάνατο, που άσκοπα κι άδικα μας είχε προσκαλέσει στο γλέντι του

roth-joseph-2

Είχαμε χάσει όλοι την κοινωνική μας θέση και τη σειρά και το όνομα, το σπίτι και τα λεφτά και την περιουσία μας, το παρόν και το παρελθόν και το μέλλον μας. Κάθε πρωί ξυπνώντας, και κάθε βράδυ πέφτοντας για ύπνο, βλαστημούσαμε το θάνατο, που άσκοπα κι άδικα μας είχε προσκαλέσει στο γλέντι του. Κι όλοι μας ζηλεύαμε τους «πεσόντες». Αναπαύονταν κάτω από τη γη και την ερχόμενη άνοιξη θα φύτρωναν μενεξέδες μέσα από τα κόκαλά τους. Εμείς, όμως, είχαμε γυρίσει αγιάτρευτα στείροι, με παράλυτα λαγόνια, μια γενιά ταμένη του θανάτου, που ο θάνατος την είχε περιφρονήσει. Το πόρισμα της στρατολογικής υπηρεσίας ήταν οριστικό και αμετάκλητο: «Ανίκανος προς θάνατον».

JOSEPH ROTH: Η ΚΡΥΠΤΗ ΤΩΝ ΚΑΠΟΥΤΣΙΝΩΝ

 

Richard Flanagan: Σαν να πέταξες ένα δαμάσκηνο και να σου γύρισε ένας οπωρώνας

Flanagan RichardΠιστεύετε στην αγάπη;
Όχι, απάντησε εκείνη. Όχι, δεν πιστεύω. Είναι πάρα πολύ μικρή λέξη, δε νομίζετε; Έχω μια φίλη στο Φερν Τρι που διδάσκει πιάνο. Είναι πολύ ταλαντούχα. Εγώ είμαι εντελώς άμουση. Μια μέρα όμως μου είπε ότι κάθε δωμάτιο έχει μια νότα. Απλώς πρέπει να τη βρεις. Άρχισε να κελαηδάει πάνω κάτω. Και ξαφνικά μια νότα γύρισε σ’ εμάς, απλώς εξοστρακίστηκε στους τοίχους και στο πάτωμα, σηκώθηκε και γέμισε τον χώρο με έναν τέλειο ψίθυρο. Έναν τέλειο ήχο. Σαν να πέταξες ένα δαμάσκηνο και να σου γύρισε ένας οπωρώνας. Δεν θα το πιστεύατε: αυτά τα δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, μία νότα και ένα δωμάτιο, να βρίσκουν το ένα το άλλο. Ακουγόταν... σωστό. Γίνομαι γελοία; Νομίζετε πως αυτό εννοούμε με την αγάπη, κύριε Έβανς; Τη νότα που ξαναγυρίζει σ’ εσένα; Που σε βρίσκει ακόμα κι όταν δεν θέλεις να βρεθείς; Που μια μέρα βρίσκεις κάποιον –και όσα είναι– και είναι σαν να σου γυρίζει, δεν ξέρω πώς, σαν ψίθυρος τραγουδιστός; Που ταιριάζει. Που είναι όμορφο. Δεν εξηγώ καθόλου καλά τι θέλω να πω, έτσι δεν είναι; Δεν είμαι πολύ καλή με τις λέξεις. Αλλά αυτό ήμασταν ο Τζακ κι εγώ. Δεν γνωρίζαμε πραγματικά ο ένας τον άλλο. Δεν είμαι βέβαιη αν μου άρεσαν τα πάντα πάνω του. Υποθέτω πως κάποια πράγματα σ’ εμένα τον ενοχλούσαν. Όμως εγώ ήμουν εκείνο το δωμάτιο κι αυτός η νότα και τώρα χάθηκε. Και όλα είναι σιωπηλά.

RICHARD FLANAGAN: ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ

 

Julian Barnes: Όταν όμως πετάς ψηλά, μπορεί και να τσακιστείς

Barnes2

 

Ζούμε στην επιφάνεια, στη γη, κι όμως –γι’ αυτό– οι βλέψεις μας είναι υψιπετείς. Ενώ σερνόμαστε στο έδαφος, απλώνουμε καμιά φορά το χέρι ψηλά φτάνοντας μέχρι τους θεούς. Μερικοί πετούν στον ουρανό με την τέχνη, άλλοι με τη θρησκεία• οι περισσότεροι με τον έρωτα. Όταν όμως πετάς ψηλά, μπορεί και να τσακιστείς. Λίγες είναι οι ομαλές προσγειώσεις. Μπορεί να βρεθείς να σκας στο έδαφος με ορμή που τσακίζει κόκαλα ή να σε παρασύρει ο σιδηρόδρομος σε ράγες ξένης χώρας. Κάθε ερωτική ιστορία είναι εν δυνάμει μια ιστορία ψυχικής οδύνης. Κι αν όχι στην αρχή, τότε αργότερα. Κι αν όχι για τον ένα, τότε για τον άλλο. Μερικές φορές και για τους δυο.

JULIAN BARNES: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

Stefan Zweig: ...διάβαζε με τον τρόπο που άλλοι προσεύχονται

Zweig Stefan2

 

 

 

 

...διάβαζε με τον τρόπο που άλλοι προσεύχονται, που οι παίκτες παίζουν κι οι μεθυσμένοι στυλώνουν ναρκωμένοι τα μάτια στο κενό. Διάβαζε με μια τόσο συγκινητική κατάνυξη, που έκτοτε κάθε άλλος άνθρωπος που διαβάζει πάντα μου μοιάζει βέβηλος...

STEFAN ZWEIG: Ο ΠΑΛΑΙΟΒΙΒΛΙΟΠΩΛΗΣ ΜΕΝΤΕΛ ΚΑΙ Η ΑΟΡΑΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ

 

John Steinbeck: Μεταξύ της πείνας και της οργής είναι μια λεπτή γραμμή.

steinbeck-johnΔεν έχουμε τη δική μας ψυχή. Έχουμε ένα μέρος από μια μεγάλη ψυχή. Μια μεγάλη ψυχή που ανήκει σε όλους...
Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο. Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο. Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει. Και θα βρίσκομαι εκεί όταν οι άνθρωποι θα τρώνε τους δικούς τους καρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν. Θα βρίσκομαι εκεί…
Και οι εταιρείες, οι τράπεζες εργάζονταν για την δική τους καταδίκη και δεν το ήξεραν. Τα χωράφια ήταν γεμάτα φρούτα, και άνθρωποι που πέθαιναν από την πείνα κινούνταν στους δρόμους. Οι σιταποθήκες ήταν γεμάτες και τα παιδιά των φτωχών μεγάλωναν ραχιτικά, και τα σπυριά της πελάγρας διογκώνονταν στα πλευρά τους. Οι μεγάλες εταιρείες δεν γνώριζαν ότι η διαχωριστική γραμμή μεταξύ της πείνας και της οργής είναι μια λεπτή γραμμή.

JOHN STEINBECK: ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ

 

Henri Meschonnic: Η ατέρμονη βιβλιοθήκη και τα βιβλία της

MeschonnicΤα βιβλία που σωρεύουμε γύρω μας, από πολύ παλιά, είναι η προβολή της ιστορίας μας πάνω στους τοίχους μας. Μια έμμεση προσωπογραφία. Σημεία σημείων, σημεία που εκτείνονται πέρα από τα σημεία. Όπως ένα ποίημα ή ένα μυθιστορηματικό έργο γίνονται με λέξεις αλλά δεν περιορίζονται σ' αυτές, έτσι και η βιβλιοθήκη είναι "γλώσσα" "γλωσσών". Αυτήν τη "γλώσσα" την αποκρυπτογραφούμε τόσο συγκεχυμένα και με τόση βεβαιότητα, όσο ένα πρόσωπο ή μια πλάτη.
Πρόκειται για μεταφορά της ανάγνωσης, της περιπέτειας του νοήματος. Διαβάζουμε βιβλία. Διαβάζουμε, άλλως, μια βιβλιοθήκη. Πρόκειται για ένα οπτικό αφήγημα, που δεν είναι το ίδιο για όσους το βλέπουν απ' έξω και γι' αυτούς από τους οποίους προέρχεται. Πρόκειται για συσσωρευμένο χρόνο, για ένα απόθεμα, κάποιο μέλλον• για υποκειμενικό χρόνο και υποκειμενικό τόπο. Το γεγονός ότι τα βιβλία είναι των άλλων δεν περιβάλλει διόλου τη βιβλιοθήκη μας με απρόσωπο ένδυμα. Από τον τρόπο με τον οποίο μπορείς εκεί μέσα να χάσεις τον εαυτό σου, διαισθάνεσαι πως θα τον επανεύρεις. Ανάλογα με αυτούς που προσεγγίζει, ένα βιβλίο δεν μπορεί να είναι το ίδιο. Συνδέεται με συναντήσεις, ακόμη και ανεκδοτικού χαρακτήρα. Στο σπίτι μας ένα εξημερωμένο και ελεύθερο πουλί κοιμόταν πάνω στους τόμους του Zola. Κάθε βιβλιοθήκη είναι μοναδική, ακόμη και όταν με τους φίλους μας έχουμε περίπου την ίδια παιδεία, σχεδόν τα ίδια βιβλία. Γι' αυτό η βιβλιοθήκη έχει τον δικό της ονειρισμό. Δεν περιορίζεται στην αφύπνιση ορισμένων διαθέσεων. Έχει δημιουργήσει ένα λογοτεχνικό γένος.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ: ΠΕΡΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ

 

Octavio Paz: Η πέτρα του ήλιου

Paz Octavio... Μπαίνω στο σώμα σου όπως στον κόσμο
Η κοιλιά σου ηλιόλουστη πλατεία
Τα στήθη σου δυο εκκλησιές που λειτουργεί το αίμα
Τα παράλληλα μυστήριά του
Σαν τον κισσό τα βλέμματά μου σε σκεπάζουν
Είσαι μια πολιορκημένη πόλη απ’ τη θάλασσα…
Ντυμένη με το χρώμα της επιθυμίας μου
Γυμνή γυρνάς καθώς η σκέψη μου
Ταξιδεύω στα μάτια σου σαν μέσα στο νερό…
Στο μέτωπό σου περπατώ σαν το φεγγάρι
Όπως το σύννεφο στο λογισμό σου
Πηγαίνω στην κοιλιά σου όπως στα όνειρά σου
Η φούστα σου από αραποσίτι κυματίζει
Και τραγουδάει, η φούστα σου από κρύσταλλο
Η φούστα σου η νερένια
Τα χείλη, τα μαλλιά, τα βλέμματά σου…
Κλείνεις τα μάτια μου με το νερένιο σου στόμα…
Ταξιδεύω στη μέση σου σαν σε ποτάμι
Πηγαίνω στο σώμα σου σαν σ’ ένα δάσος…
Περπατώ στους σφοδρούς λογισμούς σου
Και στου λευκού μετώπου σου την έξοδο
Η γκρεμισμένη μου σκιά κομματιάζεται
Μαζεύω τα κομμάτια μου ένα ένα
Και δίχως σώμα προχωρώ, ψάχνω ψηλαφώντας ...

OCTABIO PAZ: Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

 

Alice Munro: Ελέησον τους μεταμεληθέντας

Munro AliceΩραία ζωή κάνουν οι αγελάδες.
Καταλήγουν βέβαια στο σφαγείο. Το τέλος είναι καταστροφή.
Αυτό ισχύει όμως για όλους. Το κακό μας κυριεύει ενώ κοιμόμαστε, ο πόνος και η αποσύνθεση καραδοκούν. Ζωώδη πράγματα, φρικτά, τρισχειρότερα απ' ό,τι μπορείς να διανοηθείς εκ των προτέρων. Η παρηγοριά του κρεβατιού και της ανάσας των αγελάδων, η διάταξη των άστρων τη νύχτα, όλα αυτά μπορεί να έρθουν τα πάνω κάτω μέσα σε μια στιγμή. Και για δες την τώρα, δες την Ίνιντ να εξαντλεί τη ζωή της στη δουλειά και να παριστάνει πως δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Να προσπαθεί ν' ανακουφίσει τους άλλους. Να προσπαθεί να είναι καλή. Άγγελος του ελέους, όπως έλεγε η μητέρα της, με όλο και λιγότερη ειρωνεία όσο περνούσε ο καιρός. Ασθενείς και γιατροί το ίδιο έλεγαν κι αυτοί.
Κι όλον αυτό τον καιρό πόσοι σκέφτονταν ότι ήταν ανόητη; Οι άνθρωποι για τους οποίους κοπίαζε μπορεί μυστικά να την περιφρονούσαν. Να σκέφτονταν ότι δεν θα 'καναν ποτέ το ίδιο στη θέση της. Δεν θα 'ταν ποτέ τόσο ανόητοι. Όχι.
Δύστυχοι αμαρτωλοί, σκεφτόταν. Δύστυχοι αμαρτωλοί.
Ελέησον τους μεταμεληθέντας.
Σηκωνόταν λοιπόν και το 'ριχνε στις δουλειές, από τη μεριά της, αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος μεταμέλειας.

ALICE MUNRO: Η ΑΓΑΠΗ ΜΙΑΣ ΚΑΛΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

Anna Akhmatova: Υπάρχουν λέξεις που ...

akhmatova anna

 

 

 

Υπάρχουν λέξεις που δεν μπορούν να ειπωθούν δύο φορές,
εκείνος που τις είπε κάποτε ξόδεψε όλες σου τις αισθήσεις.
Μόνο δύο πράγματα δεν έχουν ποτέ το τέλος τους:
το γαλάζιο του ουρανού και του Δημιουργού το έλεος.

ANNA AKHMATOVA: Η ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΡΩΣΙΩΝ

 

John Williams: Τώρα, στη μέση ηλικία, μάθαινε πια

John-Williams

 

Στην αιχμή της νεότητάς του, ο Στόουνερ είχε περάσει μια εποχή που πίστευε ότι ο έρωτας είναι μια απόλυτη κατάσταση της ύπαρξης, στην οποία πρόσβαση έχουν όσοι είναι τυχεροί• ωριμάζοντας είχε καταλήξει ότι είναι ο παράδεισος μιας απατηλής θρησκείας, που θα πρέπει να την αντιμετωπίζει κανείς με χιούμορ και δυσπιστία, με φιλική συγκατάβαση αλλά και με αμήχανη νοσταλγία. Τώρα, στη μέση ηλικία, μάθαινε πια ότι δεν ήταν ούτε θεία χάρη ούτε ψευδαίσθηση• τώρα τον έβλεπε σαν ένα γίγνεσθαι, μια κατάσταση που πλάθεται και μεταπλάθεται λεπτό το λεπτό, μέρα με τη μέρα, από τη βούληση και τον νου και την καρδιά.

JOHN WILLIAMS: Ο ΣΤΟΟΥΝΕΡ

 

Raymond Carver: Η γυναίκα μου

Carver RaymondΗ γυναίκα μου εξαφανίστηκε παίρνοντας κι όλα τα ρούχα της μαζί.
Άφησε πίσω της δυο νάιλον κάλτσες και μια βούρτσα για τα μαλλιά που 'χε παραπέσει πίσω από το κρεβάτι.
Θα 'θελα τώρα να επιστήσω την προσοχή σας
σε τούτες τις καλοφτιαγμένες κάλτσες και στα δυνατά
σκούρα μαλλιά που είχαν πιαστεί στις τρίχες της βούρτσας.
Πέταξα τις κάλτσες στα σκουπίδια, τη βούρτσα
θα την κρατήσω και θα τη χρησιμοποιώ. Το κρεβάτι μόνο
μοιάζει αλλόκοτο και μου είναι αδύνατο να το δικαιολογήσω.

RAYMOND CARVER: ΔΩΜΑΤΙΑ ΟΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ

 

Sam Shepard: Έστω και ένα φως είναι καλύτερο από το σκοτάδι.

Shepard-8-10Είναι μια νύχτα ιδανική για έγκλημα. Οι μπασκίνες έχουν βγει για κυνήγι. Το φεγγάρι—μια παγωμένη πανσέληνος. Όσοι κοιμούνται βλέπουν όνειρα-σφαίρες. Σειρήνες ξεχύνονται μέσα από χιλιάδες δρόμους.
Μέσα σε μια κουζίνα πέρα μακριά μια γυναίκα έχει μπλέξει άσχημα μ' έναν άντρα. Νιώθει φόβο αλλά η έκφραση της δείχνει θυμό. Εκείνος μεθυσμένος φέρεται βάναυσα. Ήδη έχει ανοίξει μια τρύπα σαν μπάλα κανονιού πάνω στην εξώπορτα. Κουρελιασμένη ταπετσαρία κυματίζει. Η νύχτα απ' έξω χυμάει κατά πάνω τους. Δεν ακούγεται η στριγκλιά γιατί δεν υπάρχει κανείς να την ακούσει. Δεν υπάρχει τηλέφωνο. Ούτε αυτοκίνητο τα κλειδιά τα έχει εκείνος. Τον βλέπει να τρέμει από την οργή. Μια δική του οργή άγνωστης προέλευσης. Τον βλέπει πάλι να παιδεύεται με τα πράσινα πλαστικά φυσίγγια της καραμπίνας. Ορμάει προς την τρύπα της πόρτας. Εκείνος σκοντάφτει και πέφτει με τα μούτρα. Εκείνη έχει ξεφύγει στη μάντρα με τα ζώα ξυπόλυτη. Βουλιάζει μέχρι τα γόνατα στις κοπριές. Ακούει ένα πυροβολισμό από τη βεράντα. Περιμένει να τον νιώσει. Τίποτα. Ξεκολλάει τα πόδια της τραβώντας και με τα δυο χέρια. Κατευθύνεται προς το φως πάνω στο ύψωμα. Δεν μπορεί να θυμηθεί τίνος είναι το φως. Δεν μπορεί να θυμηθεί αν μένουν άνθρωποι ή είναι κανένας στάβλος. Ένα φως έστω είναι καλύτερο απ' το να μην υπάρχει καθόλου φως, σκέφτεται. Ένα οποιοδήποτε φως είναι προτιμότερο από το τίποτα. Σκοντάφτει μέσα σε βαθειά οργωμένα αυλάκια. Ανηφορίζει με νύχια και με δόντια. Έστω και ένα φως είναι καλύτερο από το σκοτάδι.

SAM SHEPARD: ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΩΝ ΜΟΤΕΛ

 

Eirikur-Orn Norddahl: Να μην ξεχάσουμε να ξεχνάμε να μην ξεχάσουμε

NORDDAHL EIRIKUR-ORNΟι ναζί λάτρευαν το παρελθόν, όμως γοητεύονταν κιόλας από την τεχνολογική πρόοδο – ήταν ταυτόχρονα μοντέρνα μουσική και ρετρό, ταυτόχρονα φύση και ατσάλι, ταυτόχρονα συστηματική εξόντωση και άτακτες μαζικές δολοφονίες, με το ένα χέρι έδιναν ομοιοπαθητικά φάρμακα και με το άλλο δηλητηριώδη αέρια, βουτούσαν στη μελέτη της αστρολογίας και της στρατιωτικής τακτικής, στην αριθμολογία και τη γραφολογία – ήταν ένα κόμμα δεξιό και αριστερό μαζί […] Είναι το μήνυμα αυτού του βιβλίου. Είμαστε το μήνυμα αυτού του βιβλίου. Προσπαθώ να φτάσω ώς την καρδιά ορισμένων πραγμάτων. Μην ξεχνάμε τη Χιροσίμα, το Άουσβιτς, την Γκερνίκα, το Περλ Χάρμπορ και τη Δρέσδη. Αν ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος μάς δίδαξε κάτι, αυτό ήταν η λήθη. Να ξεχάσουμε να μην ξεχάσουμε. Να μην ξεχάσουμε να ξεχνάμε να μην ξεχάσουμε. Να μην αφήσουμε να ξεφουσκώσει η ζύμη.

EIRIKUR-ORN NORDDAHL: ILLSKA - ΤΟ ΚΑΚΟ

 

Σελίδα 2 από 22

Πλοήγηση

Θεματική ενότητα
Θεματική κατηγορία
Υποκατηγορία

ΠροσφορέςΠερισσότερα

ΑΓΡΙΟ ΖΕΥΓΑΡΩΜΑ
SPARKS JOHN
€13.00 €4.55
(-65%)
Κερδίζετε €8.45
ΠΡΟΓΟΝΟΣ
SIGLER SCOTT
€21.00 €7.35
(-65%)
Κερδίζετε €13.65

Κατά τ’ άλλα ...Περισσότερα

Νέοι σελιδοδείκτες στη Πολιτεία, από φωτογραφίες του Γιώργου Κομνηνού !

ΣελιδοδείκτηςΠερισσότερα

Miguel de Unamuno: Ν' ακους τιε βλακείες που πετάνε κάθε μέρα ... εδώ μ’ έφερε μια νέα κρίση μισανθρωπίας ή, μάλλον, ανθρωποφοβίας, αφού τους ανθρώπους πιο πολύ τους φοβάμαι παρά τους μισώ. Μου κόλλησε κι εμένα ε...

Βρείτε μας στο...

Ασφαλείς Συναλλαγές

Verisign Eurobank EFG
Paypal MyBank
Verisign Eurobank EFG
Paypal MyBank