Ο Λογαριασμός μου

Δωρεάν αποστολή για αγορές άνω των 30€ | Δωρεάν αντικαταβολή | Έως 24 άτοκες δόσεις | Έως -85% χαμηλότερες τιμές σε πάνω από 300.000 τίτλους

Σελιδοδείκτης

Eric Lichtblau: Στην πραγματικότητα, είχε διατελέσει ένοπλος φρουρός σε τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης

lichtblauΓια να καταφέρουν να σωθούν έπρεπε να εφεύρουν μια νέα ταυτότητα και να σχεδιάσουν ένα καινούργιο μέλλον σαν υποτιθέμενοι πρόσφυγες. Δεν θα ήταν πια Ναζί• θα γίνονταν θύματα των Ναζί. [...] Πολλοί από τους αυτοαποκαλούμενους πρόσφυγες παρίσταναν πως δεν είχαν στο παρελθόν την παραμικρή ανάμειξη με τα πολιτικά, εμφανίζονταν σαν άνθρωποι χωρίς πατρίδα που είχαν δει τη ζωή τους να καταστρέφεται από τον καταραμένο πόλεμο των «άλλων». Όταν ο Ντμίτρο Σάουτσουκ πήρε ως πρόσφυγας τη βίζα για την Αμερική το 1951 κι εγκαταστάθηκε στο Κάτσκιλς, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, είπε στους αξιωματικούς της Υπηρεσίας Μετανάστευσης πως κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Πολωνία ήταν ένας απλός αγρότης και ξυλοκόπος. Στην πραγματικότητα, είχε διατελέσει ένοπλος φρουρός σε τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης. Επέβλεπε τους Εβραίους που υποχρεώνονταν να καίνε τα πτώματα των δολοφονημένων και είχε πρωτοστατήσει σε μια μαζική σφαγή σ’ ένα εβραϊκό γκέτο της Πολωνίας. Θα περνούσαν περίπου τέσσερις δεκαετίες μέχρι ν’ αποκαλυφθούν τα ψέματά του.

ERIC LICHTBLAU: ΟΙ ΝΑΖΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ

 

Rachel Cusk: Μοναξιά είναι όταν

Cusk

 

 

 

 

 

Μοναξιά είναι όταν δεν σου κάθεται τίποτα, όταν δεν ανθίζει γύρω σου τίποτα, όταν αρχίζεις να νιώθεις ότι σκοτώνεις το καθετί απλά και μόνο με την παρουσία σου.

RACHEL CUSK: ΜΕΤΑΒΑΣΗ

 

 

Marcus Malte: Λες κι αυτή ήταν η κύρια αποστολή της βροχής

MalteΤην προηγουμένη είχε βρέξει. Μια σύντομη και βίαιη μπόρα, αρκετή για να μεταμορφώσει την αυλή σ’ ένα παχύ μάγμα, ένα σκούρο ίζημα όπου συγχωνεύονταν το χώμα, οι στάχτες και οι απανθρακωμένες σάρκες. Λες κι αυτή ήταν η κύρια αποστολή της βροχής, που σταμάτησε αμέσως μετά. Ένα βοριαδάκι καθάρισε τον ουρανό, ο ήλιος ξαναβγήκε ολόλαμπρος, και τα δύο αυτά στοιχεία σε λιγότερο από είκοσι τέσσερις ώρες στέγνωσαν το έδαφος και σκλήρυναν την επιφάνειά του. Να κάτω από ποιο χαλί κρύβεται η σκόνη του παρελθόντος. Να πώς αναπαράγεται η ανόργανη μνήμη. Το αγόρι μπορεί να πατήσει αυτό το καινούργιο στρώμα παρθένο από κάθε άλλο ίχνος εκτός απ’ αυτό που δημιουργεί ο ίδιος τώρα.

MARCUS MALTE: ΤΟ ΑΓΟΡΙ

 

Οδυσσέας Ελύτης: Ένα μπλε που μυρίζει ανάσα πεταλούδας

elytis4

 

 

Πιάνω την άνοιξη με προσοχή και την ανοίγω:
Με χτυπάει μια ζέστη αραχνοΰφαντη
ένα μπλε που μυρίζει ανάσα πεταλούδας
οι αστερισμοί της μαργαρίτας όλοι αλλά
και μαζί πολλά σερνόμενα ή πετούμενα
ζουζούνια, φίδια, σαύρες, κάμπιες και άλλα
τέρατα παρδαλά με κεραίες συρμάτινες
λέπια χρυσά λαμέ και πούλιες κόκκινες

Θα ‘λεγες, έτοιμα όλα τους να παν
στο χορό των μεταμφιεσμένων του Άδη.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ : ΠΟΙΗΣΗ

 

Philip Roth: Το πρώτο κρούσμα πολιομυελίτιδας, εκείνο το καλοκαίρι

RothΤο πρώτο κρούσμα πολιομυελίτιδας, εκείνο το καλοκαίρι, εκδηλώθηκε στις αρχές Ιουνίου, λίγο μετά την Ημέρα Μνήμης, σε μια φτωχή ιταλική γειτονιά, στην άλλη άκρη της πόλης.

Εμείς, στη νοτιοδυτική πλευρά του Νιούαρκ, στην εβραϊκή συνοικία του Γουικγουέικ, δεν μάθαμε τίποτα· όπως δεν μάθαμε ούτε για τα επόμενα δώδεκα κρούσματα που σημειώθηκαν σ΄ ολόκληρο το Νιούαρκ, σ΄ όλες σχεδόν τις γειτονιές εκτός από τη δική μας. Μετά την 4η Ιουλίου πια, όταν είχαν ήδη καταγραφεί σαράντα περιστατικά, εμφανίστηκε στην πρώτη σελίδα της απογευματινής εφημερίδας ένα άρθρο με τίτλο «Καμπανάκι του υπεύθυνου υγείας προς τους γονείς για την πολιομυελίτιδα», όπου αναφερόταν ότι ο δρ Γουίλιαμ Κίτελ, επόπτης της Υγειονομικής Υπηρεσίας, συμβούλευε τους γονείς να παρακολουθούν στενά τα παιδιά τους και να καλούν γιατρό αν το παιδί παρουσίαζε συμπτώματα όπως κεφαλαλγία, πονόλαιμο, ναυτία, δυσκαμψία αυχένα, πόνους στις αρθρώσεις ή πυρετό.

Μολονότι ο κύριος Κίτελ αναγνώριζε ότι τα σαράντα κρούσματα πολιομυελίτιδας ήταν υπερδιπλάσια από αυτά που συνήθως παρατηρούνταν στις αρχές της περιόδου έξαρσης της νόσου, επιθυμούσε να καταστήσει απόλυτα σαφές ότι για μια πόλη 429.000 κατοίκων αυτό δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να χαρακτηρισθεί ως επιδημία πολιομυελίτιδας. Οπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και φέτος ήταν απαραίτητη η προσοχή και η λήψη των αναγκαίων μέτρων υγιεινής, δεν υπήρχε όμως ακόμα λόγος για πανικό ανάλογο με εκείνον που, «δικαίως, βέβαια», είχαν επιδείξει οι γονείς πριν από είκοσι χρόνια, όταν παρατηρήθηκε το μεγαλύτερο ξέσπασμα της ασθένειας στα χρονικά - η επιδημία πολιομυελίτιδας του 1916 στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, οπότε και σημειώθηκαν περισσότερα από 27.000 κρούσματα και 6.000 θάνατοι. Στο Νιούαρκ τα κρούσματα ήταν 1.360 και 363 οι θάνατοι.

PHILIP ROTH: ΝΕΜΕΣΙΣ

 

Henry-David Thoreau: Το πνεύμα είναι ένα φως που κάνει το σκοτάδι ορατό σαν και το φως της αστραπή

Thoreau Στη λογοτεχνία, μόνο το ανήμερο μας συναρπάζει. Η νωθρότητα δεν είναι παρά ένα ακόμη όνομα για την εξημέρωση. Η απολίτιστη, ελεύθερη και άγρια σκέψη είναι που μας συναρπάζει στον Άμλετ και στην Ιλιάδα – σε όλες τις ιερές γραφές και τις μυθολογίες που δεν μαθαίνουμε στο σχολείο. Όπως η άγρια πάπια είναι πιο γρήγορη και πιο όμορφη από την ήμερη, έτσι κι αχαλίνωτη σκέψη ανοίγει σας αγριόπαπια τα φτερά της ανάμεσα στις δροσοσταλίδες για να πετάξει πάνω από τους φράχτες. Ένα πραγματικά καλό βιβλίο είναι κάτι τόσο φυσικό και απροσδόκητο, τόσο ανεξήγητα ωραίο και τέλειο, όσο και το αγριολούλουδο που ανακαλύπτει κανείς στις πεδιάδες της Δύσης ή στις ζούγκλες της Ανατολής. Το πνεύμα είναι ένα φως που κάνει το σκοτάδι ορατό σαν και το φως της αστραπής• μπορεί να κάνει κομμάτια μέχρι και τον ίδιο τον ναό της γνώσης. Δεν είναι ένα κερί αναμμένο στην εστία της φυλής, που ωχριά μικρό μπροστά στο φως της μέρας.

HENRY-DAVID THOREAU: ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ

 

Jerome Jerome: Δεν έχει πλάκα να μην κάνεις τίποτα όταν δεν έχεις τίποτα να κάνεις.

Jerome K. Jerome 02Η τεμπελιά ήταν ανέκαθεν το δυνατό μου σημείο. Δεν υπερηφανεύομαι γι’ αυτό, είναι κάτι σαν χάρισμα και ελάχιστοι το διαθέτουν. Υπάρχουν πολλοί οκνηροί άνθρωποι και πολλοί χασομέρηδες, αλλά ένας αυθεντικός τεμπέλης είναι σπάνιο είδος. Δεν είναι κάποιος που περιφέρεται άσκοπα με τα χέρια στις τσέπες. Αντιθέτως, το κύριο χαρακτηριστικό του είναι πως είναι πάντα τρομερά πολυάσχολος.
Κανείς δεν μπορεί να απολαύσει την τεμπελιά αν δεν έχει άφθονη δουλειά να κάνει. Δεν έχει πλάκα να μην κάνεις τίποτα όταν δεν έχεις τίποτα να κάνεις. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις το χάσιμο χρόνου γίνεται απλώς μια απασχόληση, και μάλιστα εξαντλητική. Η τεμπελιά, όπως και τα φιλιά, για να είναι γλυκιά πρέπει να είναι κλεμμένη.

JEROME JEROME: ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΤΕΜΠΕΛΗ

 

Paule Bowles: Πόσες φορές ακόμα θα δεις μια πανσέληνο να ανατέλλει;

bowles Ο θάνατος βρίσκεται πάντα καθοδόν, αλλά το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε πότε θα φτάσει μοιάζει να αφαιρεί κάτι από το πεπερασμένο της ζωής. Είναι τούτη η φρικτή ακρίβεια που μισούμε τόσο πολύ. Λόγω άγνοιας όμως, τείνουμε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή σαν ένα ανεξάντλητο πηγάδι. Ωστόσο τα πάντα συμβαίνουν μονάχα για έναν περιορισμένο αριθμό φορών, και πολύ μικρό αριθμό, στ’ αλήθεια. Πόσες φορές ακόμα θα θυμηθείς ένα συγκεκριμένο απόγευμα από τα παιδικά σου χρόνια, ένα απόγευμα που είναι τόσο βαθιά συνδεδεμένο με την ύπαρξή σου, που δεν μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτό; Ίσως τέσσερις, πέντε φορές ακόμα. Ίσως ούτε καν τόσο. Πόσες φορές ακόμα θα δεις μια πανσέληνο να ανατέλλει; Ίσως είκοσι. Κι ωστόσο όλα μοιάζουν ανεξάντλητα.

PAUL BOWLES: ΤΣΑΙ ΣΤΗ ΣΑΧΑΡΑ

 

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: κι’ ο εφιάλτης πως κάποτε θα ξυπνήσουμε μη έχοντας τίποτε να πούμε

aslanoglouΠάντοτε δυσπιστούσα για την άνοιξη. Αυτή η ακαθόριστη αίσθηση
στις ανθισμένες βραγιές κι’ ένα ρίγος λεπτό
κι’ οι φωνές των παιδιών στο γήπεδο όταν το απόγευμα διυλίζει το φως
κι’ οι φίλοι μου να περιμένουν το καλοκαίρι, τι κι’ αν γινόταν αργότερα
μια θάλασσα μεσημεριού με ξέθωρον ήλιο
πετράδι δουλεμένο να φέγγει στη νύχτα. Πόλη μου αγαπημένη
πολύβουη μα ερημική, πολύκοσμη μα απρόσιτη βιτρίνα νεωτερισμών
ψευτίζοντας τη ζωή μας.
Αυτή η θηλυκιά εποχή
στιφή, παράξενη σα γριά, με τις εύκολες συζητήσεις
την πολλή συνάφεια, τη λιγοστή κατανόηση, την απέραντη μοναξιά
κι’ ο εφιάλτης πως κάποτε θα ξυπνήσουμε μη έχοντας τίποτε να πούμε
ανάμεσα στα βήματα αυτά, πηγαίνουν και πάλι ξανάρχονται
κι’ ύστερα σβήνουν στο διάδρομο· ανάβουνε το φως της σκάλας
μα δεν ακούγεται κανείς.

ΝΙΚΟΣ-ΑΛΕΞΗΣ ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ: Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

 

Jean-Paul Dubois: Επιστρέφοντας απ’ τους περίπατους, ο εξωτερικός αέρας σταματά στο κατώφλι

duboisΟ εγκλεισμός έχει μια δυσάρεστη οσμή. Αποφορά από το μούλιασμα άσχημων σκέψεων, μυρωδιές από βρώμικες ιδέες που σέρνονται σχεδόν παντού, έντονες αναθυμιάσεις από παλιές νοσταλγικές στιγμές. Ο αέρας, ο οποίος είναι εξ ορισμού ελεύθερος, δεν μπαίνει ποτέ εδώ μέσα. Εισπνέουμε τις ανάσες μας μέσα σε κλειστό δοχείο, κοινές αναπνοές φορτωμένες με τρίμματα κοτόπουλου και σκοτεινά σχέδια. Ακόμη και τα ρούχα, τα σεντόνια, οι επιδερμίδες, καταλήγουν να εμποτίζονται μ’ αυτές τις αναθυμιάσεις που δεν μπορείς ποτέ να τις συνηθίσεις. Επιστρέφοντας απ’ τους περίπατους, ο εξωτερικός αέρας σταματά στο κατώφλι των περιστρεφόμενων θυρών και η μετάβαση είναι πάντα απότομη. Μια αόριστη ναυτία έρχεται αμέσως να μας υπενθυμίσει ότι ζούμε κι αναπνέουμε μέσα σε μια κοιλιά που μας κουβαλά μέσα της και μας χωνεύει αργά-αργά, προτού τελικά μας αποβάλει, περισσότερο για να μας ξεφορτωθεί παρά για να μας δώσει πίσω την ελευθερία μας.

JEAN-PAUL DUBOIS: ΔΕΝ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ

 

Κωστής Παπαγιώργης: Υπάρχει ένας άταφος βιωμένος χρόνος που κληροδοτείται

papagiorgisΠάντα μέσα από ένα διάτρητο παρόν, ο θάνατος πλήττει το μέλλον, όχι το παρελθόν. Ο νεκρός έζησε, αλλά δεν μπορεί να ξαναζήσει, ούτε να αλλάξει κάτι από τα όσα ήδη έχουν παρέλθει. Η ορφάνια του βίου του είναι ότι, ενώ άλλοτε συμπορευόταν με τη ζωή, ακολουθούσε τις καμπές του χρόνου, είχε την ελευθερία να αναμορφώνει κατά βούληση το νόημα του παρελθόντος, τώρα -νικημένη σκιά καθώς είναι – μένει αμέτοχος. Σαν αδέσποτη μνήμη, η ζωή του παραδίδεται στους άλλους ενώ το μέλλον του ξεριζώνεται τελεσίδικα. Κάθε άνθρωπος χωρίς μέλλον, ήτοι κάθε νεκρός, αποκεφαλίζεται, καταντάει ιστορία στα χείλη των άλλων, αφορμή για ατελεύτητες δηλώσεις και παρεξηγήσεις. Υπάρχει ένας άταφος βιωμένος χρόνος που κληροδοτείται εξ ολοκλήρου ή εξ αδιαιρέτου στους επιζώντες. Το απισχνασμένο κορμί μπορεί να σφαλίστηκε στο μνήμα, αλλά τα πεπραγμένα του βιωμένου χρόνου δεν περιχωρούνται.
Είναι απεριχώρητα. Σβήνουν και ανάβουν με το ρυθμό που σβήνουν και ανάβουν τα ίχνη κάθε αδέσποτης ζωής.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ: ΖΩΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΕΘΝΕΩΝΤΕΣ

 

Tom Wolfe: Aυτός ο καλός ηθοποιός, ήταν πια γέρος κι εύθραυστος και κουρασμένος

wolfeΕκείνη τη στιγμή ο Σέρμαν έκανε μια τρομερή ανακάλυψη που, αργά ή γρήγορα, κάθε άντρας κάνει για τον πατέρα του. Για πρώτη φορά συνειδητοποιούσε πως ο άνθρωπος που είχε μπροστά του δεν ήταν ένας πατέρας που γερνάει, αλλά αγόρι, ένα αγόρι σαν κι αυτόν τον ίδιο, ένα αγόρι που μεγάλωσε, απόκτησε το δικό του παιδί και που είχε προσπαθήσει πάντα, από καθήκον ή ίσως από αγάπη, να υποδυθεί το ρόλο του Πατέρα, έτσι ώστε το παιδί του να έχει κάτι μυθικό και απείρως σημαντικό: έναν Προστάτη που θα τον προφύλασσε από όλα τα χαώδη και καταστροφικά ενδεχόμενα της ζωής. Και τώρα αυτό το αγόρι, αυτός ο καλός ηθοποιός, ήταν πια γέρος κι εύθραυστος και κουρασμένος, τρομαγμένος στη σκέψη πως έπρεπε να ξαναφορέσει την πανοπλία του Προστάτη, τώρα στη δύση της ζωής του.

TOM WOLF: Η ΠΥΡΑ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ

 

Massimo Recalcati: Σήμερα η κατάθλιψη συνοδεύει όλο και περισσότερο τους νέους

recalcatiΗ κατάθλιψη θα έπρεπε να συνοδεύει τη ζωή που φθίνει, τη ζωή που χάνει ζωή, τη ζωή που γερνά, τη ζωή που πλησιάζει το θάνατο. Οι ψυχαναλυτές γνωρίζουν ότι δεν είναι ακριβώς έτσι. Σήμερα η κατάθλιψη συνοδεύει όλο και περισσότερο τους νέους υπό τη μορφή μιας γενικευμένης αβουλίας, μιας έλλειψης ορμής, μιας πτωτικής τάσης της επιθυμίας. Δεν είναι αλήθεια ότι οι νέοι δεν έχουν πάθη, ορμές, σχέδια, αλλά είναι αλήθεια ότι έχει αλλάξει η έκφραση της δυσφορίας τους. Ενώ στην οιδιπόδεια εποχή λάμβανε τη μορφή της ανοιχτής παράβασης του Νόμου, της επαναστατικής διαμαρτυρίας, της απόρριψης της κοινωνίας, σήμερα εκφράζεται σαν σβήσιμο της ζωτικότητας της ζωής.

MASSIMO RECALCATI: ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΤΟΥ ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ

 

Μάριος Χάκκας: Το τρίτο νεφρό

xakkasΣε τάιζε η μαμά σου αυγουλάκι και μάλιστα φρέσκο; Καθόσουνα στα πρώτα θρανία, ήσουνα σπαζοδιαβάστρα, καλό παιδί, έκανες ό,τι σου έλεγε ο δάσκαλος; Είχες την Κυριακή χαρτζιλίκι, πήρες γυναίκα με προίκα και όμορφη; (Μερικές από τις ερωτήσεις για τη σύνταξη βιογραφικού σημειώματος μπροστά στο ποιητοδικείο.) Άντε παιδάκι μου, μην ταλαιπωρείς τα γραφτά. Δε σε θέλει το ποίημα. Οι λέξεις σου είναι κούφιες. Ναι. Ξέρω, πέρασες κι έναν κοκίτη και τώρα έχεις στριφνό προϊστάμενο που σε επιπλήττει άμα κάνεις κανένα λαθάκι. Καλά. Καλά. Κάνε μια εντριβή με οινόπνευμα και το πρωί θα είσαι περδίκι. Κοίταξε, μην κρατάς τα αέρια μέσα σου, άσε να φεύγουν προβληματισμοί και ανησυχίες.

ΜΑΡΙΟΣ ΧΑΚΚΑΣ: ΑΠΑΝΤΑ

 

Νίκη Αναστασέα: Όπως και οι άλλοι δεν είναι σατανικά πλάσματα

img256 asΆνθρωποι στα όρια της αντοχής τους, γυναίκες και άντρες που φτάνουν στα άκρα και καμιά φορά τα ξεπερνούν: ο σύζυγος που αισθάνεται απέχθεια για την τετράπαχη γυναίκα του, η μάνα που αρνείται να συμβιβαστεί με την εικόνα του ναρκομανούς παιδιού της, η πρωταγωνίστρια που παθαίνει κρίση πανικού πριν από την πρεμιέρα, η πρώην ταβερνιάρισσα που δολοπλοκεί προκειμένου να εκδικηθεί έναν άντρα. Υπάρχουν ωστόσο και κάποιοι δυνατοί, ή τουλάχιστον κάποιοι που καταφέρνουν να σταθούν και να στηρίξουν και τους άλλους: ο άντρας μιας γυναίκας που έχει καταρρεύσει μετά από την απώλεια της κόρης τους, η ανύπαντρη μεγαλοκοπέλα που διακριτικά αποσύρεται από τη ζωή της νύφης της. Δεν πρόκειται για αγγέλους, όπως και οι άλλοι δεν είναι σατανικά πλάσματα, μοχθηροί ή σαλταρισμένοι εκ γενετής. Είναι απλώς από εκείνους που η ζωή τούς επιφύλαξε μια δοκιμασία μεγαλύτερη απ' ό,τι μπορούσαν να αντέξουν - ή που θα μπορούσαμε να αντέξουμε κι εμείς.

ΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΕΑ: ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ

 

Εμμανουήλ Ροίδης: Μονόλογος Ευαισθήτου

roidisΜεγάλη δυστυχία είναι να έχει κανείς πολύ καλήν καρδίαν. Το ηξεύρω εκ πείρας, διότι μ’ έκαμεν ο Θεός πάρα πολύ ευαίσθητον. Δεν ημπορώ να ιδώ άνθρωπον να πάσχει και να κλαίει χωρίς να γίνουν τα νεύρα μου άνω κάτω, ούτε να εννοήσω πώς κατορθώνουν άλλοι να παρευρίσκωνται εις λυπηρά θεάματα. Αν τύχει ν’ αποθάνει γνώριμός των, τρέχουν εις την κηδείαν, ακόμη και αν χιονίζει. Αλλ’ εγώ δεν ημπορώ να ίδω αποθαμένον άνθρωπον όπου εγνώρισα ζωντανόν, χωρίς να με ταράξει η σκέψις ότι κι εγώ θα αποθάνω. Έπειτα, αν οι συγγενείς του εφαίνοντο φρόνιμοι και παρηγορημένοι, τούτο θα μ’ επείραζε, διότι δεν αγαπώ τους εγωιστάς˙ αν πάλιν έκλαιαν και εθρήνουν, το θέαμα θα μου έκοπτε την όρεξιν ή θα εχαλούσε την χώνεψίν μου.

Το στομάχι μου είναι κι εκείνο ευαίσθητο και δύο πράγματα δεν ημπορεί να χωνέψει, τον αστακόν και τας συγκινήσεις. Τας συγκινήσεις εύκολον είναι να τας αποφύγω˙ να μη τρώγω όμως αστακόν θα ήτο θυσία τόσον μεγάλη, ώστε μου συμβαίνει πολλές φορές να ξεχάσω πως είναι βαρυστόμαχος και να θυμηθώ ότι πρέπει κανείς να συγχωρεί εις όσους αγαπά τα ελαττώματά των.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΙΔΗΣ: ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

 

Della Owens: Αρχέγονους και φυσικούς, παρμένους απ’ τα γεράκια και τα περιστέρια

Owens DeliaΟι κάτοικοι του βάλτου έφτιαχναν οι ίδιοι τους δικούς τους νόμους, όπως έφτιαχναν και το δικό τους ουίσκι – νόμους όχι σαν αυτούς που χαράζονται σε πέτρινες πλάκες ή που γράφονται σε χαρτιά, αλλά βαθύτερους, εντυπωμένους στα γονίδιά τους. Αρχέγονους και φυσικούς, παρμένους απ’ τα γεράκια και τα περιστέρια. Όταν ο άνθρωπος βρεθεί στριμωγμένος, απομονωμένος, σε απόγνωση, επιστρέφει σ’ εκείνα τα ένστικτα που αποβλέπουν ευθέως στην επιβίωση. Άμεσα και δίκαια. Αυτά θα είναι πάντα τα κύρια όπλα, γιατί αυτά περνάνε από γενιά σε γενιά πιο συχνά σε σύγκριση με τα πιο ευγενή γονίδια. Δεν είναι θέμα ηθικής. Είναι απλά μαθηματικά. Τα περιστέρια τσακώνονται με τα άλλα περιστέρια ακριβώς όσο και τα γεράκια με τα γεράκια.

DELLA OWENS: ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΟΙ ΚΑΡΑΒΙΔΕΣ

 

Sebastian Barry: Όταν έλειψε η πατάτα, τα ‘χασε όλα η κακομοίρα η Ιρλανδία

BarrySebastianΟ πατέρας μου είχε μια μικρή επιχείρηση, έκανε εξαγωγή βουτύρου, το έστελνε σε βαρέλια από το Σλάιγκο στην Αγγλία. Ό,τι καλό υπήρχε στην Ιρλανδία, έφευγε για την Αγγλία. Γελάδια, μοσχάρια, γουρούνια, πρόβατα, κατσίκια, στάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, παντζάρια, καρότα. Λάχανα, όλα όσα θέλει κανείς για να ζήσει. Και στην Ιρλανδία έμενε μόνο η πατάτα.
Όταν έλειψε η πατάτα, τα ‘χασε όλα η κακομοίρα η Ιρλανδία. Ψόφησε της πείνας. Κουρελιάρα και ξυπόλυτη. Γιατί ούτε κάλτσα να φορέσει στα γυμνά της πόδια δεν είχε.
Ο πατέρας μου ήταν σε λίγο καλύτερη μοίρα από τους υπόλοιπους και φορούσε μαύρο ημίψηλο, αλλά τριμμένο και παλιό, αφού τα ‘χε φάει τα ψωμιά του στην Αγγλία πριν φτάσει στα χέρια του. Εμείς στέλναμε τρόφιμα στην Αγγλία και η Αγγλία μας έστελνε τ’ αποφόρια της και τα κουρέλια της.
Δεν τα ξέρω και καλά, ήμουνα παιδί ακόμα.
Το ’47 η σοδειά πήγε τόσο χάλια, που και ο πατέρας μου βρέθηκε με άδεια χέρια. Πέθανε η αδερφή μου. Πέθανε και η μάνα μου, στο πέτρινο πάτωμα του σπιτιού μας στο Σλάιγκο.
Το δρόμο μας τον έλεγαν Λάνγκι, στα γαέλικα Λέινα· και η Λέινα ήταν το βασίλειο των προγόνων μας –έτσι έλεγε ο πατέρας μου. Ήταν ένας άνθρωπος όλο ζωή, όσο ζούσε. Του άρεσε να τραγουδάει, του άρεσε να χορεύει, του άρεσε να παζαρεύει με τους καπετάνιους του στις προβλήτες του λιμανιού.
Το βούτυρο συνέχισε να πουλιέται τις μέρες της πείνας, αλλά ο πατέρας μου βρέθηκε χωρίς δουλειά, πώς και γιατί δεν ξέρω· κι όπως είπα, η αδερφή μου και η μάνα μου πέθαναν. Πέθαναν σαν γάτες του δρόμου, χωρίς κανείς να δώσει πολλή σημασία.
Έτσι κι αλλιώς όλη η πόλη πέθαινε της πείνας.

SEBASTIAN BARRY: ΜΕΡΕΣ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ

 

Walter Benjamin: Ημερολογιακές Σημειώσεις του 1938

BenjaminW6 Μαρτίου. Στο δωμάτιό μου υπέφερα πολύ από τους θορύβους. Το όνειρό μου, χτες βράδυ, κατέγραψε αυτή την ενόχληση. Βρισκόμουν μπροστά σ’ έναν χάρτη και συγχρόνως μέσα στο τοπίο που αυτός παρουσίαζε. Το τοπίο ήταν απελπιστικό και απογυμνωμένο σε τρομακτικό βαθμό. Δεν θα μπορούσε να πει κανείς αν η ερήμωσή του οφειλόταν στις βραχώδεις ερημιές ή στο γκρίζο βάθος, άδειο καθώς το κατοικούσαν μονάχα τυπωμένα γράμματα. Αυτά τα γράμματα διέγραφαν καμπύλες πάνω στο υποστήριγμά τους, σχεδόν σαν να ακολουθούσαν το περίγραμμα κορυφογραμμών, ενώ οι λέξεις που σχημάτιζαν ήταν λίγο πολύ απομακρυσμένες η μία από την άλλη. Ήξερα ή έμαθα ότι ήμουνα μέσα στον λαβύρινθο του αυτιού. Όμως ο χάρτης ήταν ταυτόχρονα χάρτης της κόλασης.

26 Ιουλίου. Ο Μπρεχτ χθες βράδυ: «Δεν υπάρχει καμία πλέον αμφιβολία – η καταπολέμηση της ιδεολογίας έγινε μία καινούργια ιδεολογία».

WALTER BENJAMIN: ΚΕΙΜΕΝΑ 1934-1940

 

Walt Withman: Και προς τα πάνω ξανά...

WhitmanΚαθώς περπατώ δίπλα στο ποτάμι (ο πρωινός περίπατός μου, η ξεκούρασή μου),
Ψηλά στον ουρανό ένας έξαφνος πνιχτός ήχος, η ερωτοτροπία των αετών,
Η λάβρα ερωτική επαφή των δυο τους μέσα στο διάστημα,
Οι αρπάγες που γατζώνονται και συμπλέκονται, μια ζωντανή, βίαιη ρόδα που περιστρέφεται,
Τέσσερις φτερούγες που χτυπιούνται, δύο ράμφη, στροβιλιζόμενη μάζα γραπωμένη σφιχτά,
Σε στριφογυριστές, συσπειρωμένες, κυκλικές τροχιές, πέφτοντας ολόισια προς τα κάτω,
Μέχρι που πάνω από το ποτάμι ζυγιάζεται, ζευγάρι κι όμως ένα, μια στιγμή ανάπαυλας,
Μια ακίνητη ασάλευτη ισορροπία στον αέρα, ύστερα χωρίζουν, τα νύχια χαλαρώνουν,
Και προς τα πάνω ξανά με αργές, σταθερές φτερούγες λοξοπετώντας,
τη χωριστή, διάφορη πτήση τους,
Αυτή τη δική της, αυτός τη δική του, ακολουθούν.

WALT WHITMAN: ΦΥΛΛΑ ΧΛΟΗΣ

 

Σελίδα 1 από 26

Πλοήγηση

Θεματική ενότητα
Θεματική κατηγορία
Υποκατηγορία

ΠροσφορέςΠερισσότερα

ΣΑΡΑΚΑ ΜΠΟ
NATHAN TOBIE
€15.90 €7.95
(-50%)
Κερδίζετε €7.95
ΤΑ ΜΗΛΑ ΤΟΥ ΜΑΓΕΙΡΑ
ΨΑΡΡΟΥ ΠΑΟΛΑ
€20.00 €10.00
(-50%)
Κερδίζετε €10.00

ΣελιδοδείκτηςΠερισσότερα

Eric Lichtblau: Στην πραγματικότητα, είχε διατελέσει ένοπλος φρουρός σε τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης Για να καταφέρουν να σωθούν έπρεπε να εφεύρουν μια νέα ταυτότητα και να σχεδιάσουν ένα καινούργιο μέλλον σαν υποτιθέμενοι πρόσφυγες. Δεν θα ήταν πια Ν...

Βρείτε μας στο...

Verisign Eurobank EFG
Paypal IRIS