Ο Λογαριασμός μου

Δωρεάν αποστολή για αγορές άνω των 30€ | Δωρεάν αντικαταβολή | Έως 24 άτοκες δόσεις | Έως -85% χαμηλότερες τιμές σε πάνω από 300.000 τίτλους

Σελιδοδείκτης

Don Carpenter: Όπου τα λόγια καίνε, ενώ τα μάτια και οι καρδιές είναι παγωμένα

DonCarpenterΌσο και να προσπαθούσε, δεν μπορούσε να την καταλάβει, εκτός κι αν ίσχυε το προφανές, ότι απλώς είχε κουραστεί να είναι παντρεμένη μαζί του. Ίσως για κείνην ο γάμος να ήταν ένα πείραμα, και το πείραμα είχε αποτύχει. Ίσως όλοι οι γάμοι να είναι κάπως έτσι, κι αν δεν υπάρχει μια πιο δεσμευτική δύναμη από το έρωτα –ή μήπως ήταν μόνο σαρκικό πάθος;–, κάτι σαν τη θρησκεία, ένας κώδικας, μια τυφλή ανάγκη να αποστρέψεις το πρόσωπο από το χάος και το ανικανοποίητο της ζωής, ένας γάμος είναι καταδικασμένος από τη στιγμή που ο άντρας και η γυναίκα ξαναβρίσκουν το φως τους και βλέπουν καθαρά ο ένας τον άλλον. Δεν ήξερε. Αναρωτιόταν πόσοι άνθρωποι έμεναν παντρεμένοι από άχτι ή από τον φόβο της μοναξιάς. Αναρωτήθηκε πόσα παιδιά μεγαλώνουν σε σπίτια χωρίς αγάπη, όπου το κίβδηλο θεωρείται γνήσιο, όπου τα λόγια καίνε, ενώ τα μάτια και οι καρδιές είναι παγωμένα. Αναρωτιόταν γιατί εκείνος και η Σάλι δεν έγιναν ποτέ φίλοι. Αυτό θα άλλαζε εντελώς τα πράγματα».

DON CARPENTER: ΣΚΛΗΡΗ ΒΡΟΧΗ

 

Pedro-Juan Gutierrez: Ένας μοναχικός τύπος, απέναντι από τη θάλασσα, έπαιζε σαξόφωνο.

gyutierrezΈνας μοναχικός τύπος, απέναντι από τη θάλασσα, έπαιζε σαξόφωνο. Ο τύπος έκανε εξάσκηση, έπαιζε σκάλες. Σε κάποια φάση άρχισε να παίζει τζαζ. Πολύ αργή και μελαγχολική. Αυτοσχεδίαζε. Μέσα στο ρόδινο φως της Μαλεκόν, στη σιωπή και τη μοναξιά της νύχτας και του κρύου ανέμου. Ήταν κάτι έξω από την πραγματικότητα εκείνος ο τύπος να παίζει μια τζαζ αργή, με τη μουσική να χάνεται στο άπειρο της θάλασσας και της νύχτας. Αυτό είναι το καλό με την πραγματικότητα: μας επιτρέπει κάποιες πολυτέλειες απαγορευμένες για τους συγγραφείς.

PEDRO-JUAN GUTIERREZ: ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ

 

Dellia Owens: Ενα πουλί γίνεται διαφορετικό

owensΠλησιάζοντας λίγο πιο πολύ, η Κάια είδε ότι πεσμένη στο χώμα ήταν μια θηλυκιά γαλοπούλα, και τα άλλα πουλιά από το ίδιο της το κοπάδι την τσιμπούσαν και την έγδερναν στον λαιμό και στο κεφάλι. Η γαλοπούλα είχε μπλέξει τις φτερύγες της τόσο άσχημα μέσα στα αγκαθωτά βάτα, που τα φτερά της εξείχαν τώρα από δω κι από κει και της ήταν αδύνατο να πετάξει. Ο Τζόντι είχε πει κάποτε πως όταν ένα πουλί γίνεται διαφορετικό σε σχέση με τα υπόλοιπα ―όταν παραμορφώνεται ή τραυματίζεται― αυξάνουν οι πιθανότητες να προσελκύσει κάποιο αρπακτικό κι έτσι τα υπόλοιπα μέλη του κοπαδιού το σκοτώνουν, πράγμα που είναι προτιμότερο, παρά να τραβήξει την προσοχή κανενός αετού, που πιθανόν να άρπαζε και κανένα από τα υπόλοιπα επί τη ευκαιρία.

DELIA OWENS: ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΟΙ ΚΑΡΑΒΙΔΕΣ

 

Agualusa Jose-Eduardo: Πεθαίνει ευτυχισμένος

agualusaΦανταστείτε έναν νεαρό να τρέχει με μηχανή σ’ ένα δρομάκι. Ο αέρας τού χτυπάει το πρόσωπο. Ο νεαρός κλείνει τα μάτια και ανοίγει τα χέρια, όπως στις ταινίες, νιώθοντας ζωντανός και σε πλήρη αρμονία με το σύμπαν. Δεν βλέπει το φορτηγό που πετιέται μπροστά του στη διασταύρωση. Πεθαίνει ευτυχισμένος. Η ευτυχία είναι σχεδόν πάντα μια ανευθυνότητα. Είμαστε ευτυχισμένοι τις σύντομες στιγμές που κλείνουμε τα μάτια.

AGUALUSA JOSE-EDUARDO: Ο ΠΩΛΗΤΗΣ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΩΝ

 

Jon Mcgrecor: Υπήρχαν ερωτήσεις που δεν έγιναν

mcgrecorΜαζεύτηκαν στο πάρκινγκ λίγο πριν χαράξει και περίμεναν να τους πουν τί να κάνουν. Έκανε κρύο και δεν ακούγονταν πολλές κουβέντες. Υπήρχαν ερωτήσεις που δεν έγιναν. Το όνομα του αγνοούμενου κοριτσιού ήταν Ρεμπέκκα Σω. Την τελευταία φορά που την είδαν φορούσε ένα λευκό φούτερ με κουκούλα. Στον χερσότοπο είχε απλωθεί μια χαμηλή πάχνη και τα έδαφος ήταν σκληρό και παγωμένο. Το κορίτσι είχε ύψος ένα και εξηνταπέντε και σκουρόξανθα μαλλιά. Αγνοούνταν για ώρες. Εκείνοι κρατούσαν το βλέμμα τους στραμμένο στο έδαφος· δεν μιλούσαν και σκέφτονταν τί θα μπορούσαν να βρουν. Οι μόνοι ήχοι που ακούγονταν ήταν ο θόρυβος από τα βήματά τους, τα σκυλιά που γάβγιζαν στο δρόμο και μακριά ένα ελικόπτερο πάνω από τους υδροταμιευτήρες.

JON MCGRECOR: ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΑΣ 13

 

Virginia Woolf: Κολυμπήσαμε στο Αιγαίο, με αχινούς και ανεμώνες

Woolf in 1902 - RestorationΠοτέ μου δεν είδα τόσα πολλά λουλούδια – στην Αίγινα χτες ολόκληρο το βουνό ήτανε κόκκινο από τα ηλιάνθεμα και τις παπαρούνες – έκοψα μία, αλλά τα πέταλά της είναι σχεδόν μαραμένα. Η θάλασσα μπαίνει παντού – φτάνεις στην κορφή ενός βουνού και να αποκάτω η θάλασσα. Και πέρα μακριά βουνά χιονισμένα, και μικροί κόλποι όπως όταν η Εύα –όχι, η Περσεφόνη– λουζόταν στα νερά τους. Ούτε ένα καλύβι, ούτε ένα χαμόσπιτο, ούτε ένα καφενείο. Κρυστάλλινη θάλασσα και πεντακάθαρη άμμος είναι σχεδόν το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο –εσύ ξέρεις πόσες φορές το 'χω πει αυτό– πρόσθεσε και γριές με τα κοφίνια τους. Χτες λοιπόν βουτήξαμε στη θάλασσα και κολυμπήσαμε στο Αιγαίο, με αχινούς και ανεμώνες – όλα είχαν μεταμορφωθεί κόκκινα και κίτρινα κυμάτιζαν κάτω απ' τα πόδια μας.

VIRGINIA WOOLF: ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΑΗΣ ΜΑΖΙ!

 

Joseph Roth: Όσο περισσότερες φράουλες ποδοπατούσε τόσο περισσότερες έβγαιναν στο δάσος.

rothΕδώ έβγαιναν οι ωραιότερες φράουλες. Δεν κοίταζαν να κρυφτούν διακριτικά, όπως το συνηθίζουν αλλού. Έκοβαν το δρόμο αυτών που τις έψαχναν. Έτρεμαν βαριές απ’ τα λεπτά αλλά ανθεκτικά κοτσανάκια τους. Ήταν μεγάλες και φύτρωναν τόσο χαμηλά, τόσο κοντά στο χώμα, όχι από ταπεινοσύνη αλλά από περηφάνια. Έπρεπε να σκύψεις για να τις μαζέψεις. Τα μήλα, τα κεράσια και τ’ αχλάδια τεντώνεσαι για να τα φτάσεις. Σε αναγκάζουν να σκαρφαλώσεις.
Μικρά σβολαράκια χώμα ήταν κολλημένα στις φράουλες, τόσο μικρά που δεν φαίνονταν με γυμνό μάτι – κι έτσι τα ‘βαζες στο στόμα σου. Έτριζαν ανάμεσα στα δόντια, αλλά ο χυμός της φράουλας τα παράσερνε και η απαλή ψίχα του φρούτου σου χάιδευε τον ουρανίσκο.
Όλοι μάζευαν φράουλες, κι ας απαγορευόταν. ο δασοφύλακας, άμα τύχαινε να περάσει, έπαιρνε τα καλάθια από τα χέρια των γυναικών, άδειαζε καταγής τις όμορφες κόκκινες φράουλες και τις ποδοπατούσε.
Τί μπορούσε όμως να κάνει σ’ εμάς που τρώγαμε τις φράουλες εκεί, επιτόπου; Μας κοίταζε αγριεμένος και σφύριζε στο σκυλί του.
Κανένας δεν φοβόταν τον δασοφύλακα. Όσο περισσότερες φράουλες ποδοπατούσε τόσο περισσότερες έβγαιναν στο δάσος.

JOSEPH ROTH: ΦΡΑΟΥΛΕΣ

 

Γιώργος Σεφέρης, Το σπίτι κοντά στη θάλασσα

Seferis Giorgos 2Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν. Έτυχε
να 'ναι τα χρόνια δίσεχτα· πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί·
κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά
κάποτε δεν τα βρίσκει· το κυνήγι
ήταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια·
οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνουνται στα καταφύγια.

Μη μου μιλάς για τ' αηδόνι μήτε για τον κορυδαλλό
μήτε για τη μικρούλα σουσουράδα
που γράφει νούμερα στο φως με την ουρά της·
δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια
ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.
Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρά
που παίζουν στα περβόλια με τα κρόσσια του ήλιου,
κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά και πόρτες
γυαλιστερές πάνω στη μέρα·
όταν τελειώσει ο αρχιτέκτονας αλλάζουν,
ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν
μ' εκείνους που έμειναν μ' εκείνους που έφυγαν
μ' άλλους που θα γυρίζανε αν μπορούσαν
ή που χαθήκαν, τώρα που έγινε
ο κόσμος ένα απέραντο ξενοδοχείο.

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια,
θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους
καμιά φορά, σα σταματήσω· ακόμη
καμιά φορά, κοντά στη θάλασσα, σε κάμαρες γυμνές
μ' ένα κρεβάτι σιδερένιο χωρίς τίποτε δικό μου
κοιτάζοντας τη βραδινήν αράχνη συλλογιέμαι
πως κάποιος ετοιμάζεται να 'ρθει, πως τον στολίζουν
μ' άσπρα και μαύρα ρούχα με πολύχρωμα κοσμήματα
και γύρω του μιλούν σιγά σεβάσμιες δέσποινες
γκρίζα μαλλιά και σκοτεινές δαντέλες,
πως ετοιμάζεται να 'ρθει να μ' αποχαιρετήσει·
ή, μια γυναίκα ελικοβλέφαρη βαθύζωνη
γυρίζοντας από λιμάνια μεσημβρινά,
Σμύρνη Ρόδο Συρακούσες Αλεξάντρεια,
από κλειστές πολιτείες σαν τα ζεστά παραθυρόφυλλα,
με αρώματα χρυσών καρπών και βότανα,
πως ανεβαίνει τα σκαλιά χωρίς να βλέπει
εκείνους που κοιμήθηκαν κάτω απ' τη σκάλα.

Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

Boris Pasternak: Μου φαίνεται ότι μπορώ να ζηλεύω με πάθος

pasternakB

 

 

 

Μου φαίνεται ότι μπορώ να ζηλεύω με πάθος μόνο το κατώτερο, το απόμακρο. Ο ανταγωνισμός με κάτι ανώτερο, μου δημιουργεί εντελώς διαφορετικά συναισθήματα. Αν ένας άνθρωπος, ο οποίος είναι πνευματικά συγγενής μου και τον οποίο αγαπάω, ερωτευτεί την ίδια γυναίκα με μένα, θα είχα την αίσθηση μιας θλιβερής αδελφοσύνης μαζί του, κι όχι της φιλονικίας και της αντιδικίας.

BORIS PASTERNAK: ΔΟΚΤΩΡ ΖΙΒΑΓΚΟ

 

Billie Holiday: Tα πράγματα πού τον σκότωσαν συνεχίζουν να συμβαίνουν στον Νότο

HllidayΔούλεψα σαν δαιμονισμένη γιατί δεν ήμουνα καθόλου σίγουρη ότι θα τό 'βγαζα ή ότι θα μπορούσα να μεταδώσω, σ' ένα κοινό με παρά στο κλαμπ, τα πράγματα πού για μένα είχαν σημασία.
Φοβόμουνα ότι δεν θ' άρεσε καθόλου στο κοινό. Την πρώτη φορά που το τραγούδησα, νόμιζα ότι ήτανε σφάλμα κι ότι είχα δίκιο να φοβηθώ. Μόλις τελειώνω το τραγούδι, άκρα σιγή. Ύστερα μόνο ένα άτομο αρχίζει να χειροκροτάει νευρικά. Όποτε ξαφνικά ξεσπάνε στο χειροκρότημα.
Φοβόμουνα ότι δεν θα άρεσε στον κόσμο. Η βερσιόν πού ηχογράφησα στην Commodore έγινε ο πιο εμπορικός δίσκος μου. Μου πλακώνει την καρδιά όμως κάθε φορά που το τραγουδάω. Μου θυμίζει πώς πέθανε ο Μπαμπάς. Και πρέπει να συνεχίσω να το τραγουδάω, όχι μόνο γιατί το ζητάει ό κόσμος, αλλά γιατί είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του Μπαμπά, τα πράγματα πού τον σκότωσαν συνεχίζουν να συμβαίνουν στον Νότο.

BILLIE HOLIDAY: Η ΚΥΡΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ

 

Νίκος Καχτίτσης: Μὲ σηκωμένο τὸ γιακὰ τοῦ πανωφοριοῦ καὶ στραβὰ τὸ καβουράκι

KAXTITSISΘὰ ἔχετε παρατηρήσει ὅτι ὅταν κανεὶς φοβᾶται γιὰ κάτι, ἀκόμα καὶ ὅταν πρόκειται γιὰ ἀρρώστια, τότε εἶναι ποὺ συμμαχοῦν ὅλες οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις, μὲ τὴ μορφὴ διαβολεμένων συμπτώσεων, κ.λπ., γιὰ νὰ δίνουν ἔμφαση στοὺς φόβους του, καὶ γιὰ νὰ τοὺς δικαιολογοῦν. Αὐτὸ μοῦ εἶχε συμβεῖ κι ἐμένα μ’ ἕναν ψοφοδεὴ τύπο, μὲ σηκωμένο τὸ γιακὰ τοῦ πανωφοριοῦ καὶ στραβὰ τὸ καβουράκι, ποὺ ὅποτε πήγαινα στὸ παράθυρο τὸν ἔβλεπα νὰ περιμένει στὴ γωνία. Ἔλεγα ἀπὸ μέσα μου, γιὰ νὰ παίρνω θάρρος: Μπορεῖ κάλλιστα νὰ στέκεται ἐκεῖ γιὰ νὰ περιμένει ἢ κατασκοπεύει κάποιον ἄλλον• ἀλλὰ ποιός μὲ διαβεβαιώνει ὅτι δὲ στέκεται ἐκεῖ γιὰ νὰ παρακολουθεῖ ἐμένα; ̔Η δεύτερη ἐκδοχὴ πάντοτε ὑπερίσχυε. Κατὰ σύμπτωση διαβολική, δὲν τὸν εἶδα ποτὲ νὰ συναντάει κανέναν, παρὰ ἦταν ὅλο μόνος, ὧρες ὁλόκληρες. ...

ΝΙΚΟΣ ΚΑΧΤΙΤΣΗΣ: Η ΟΜΟΡΦΑΣΧΗΜΗ

 

Eric Lichtblau: Στην πραγματικότητα, είχε διατελέσει ένοπλος φρουρός σε τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης

lichtblauΓια να καταφέρουν να σωθούν έπρεπε να εφεύρουν μια νέα ταυτότητα και να σχεδιάσουν ένα καινούργιο μέλλον σαν υποτιθέμενοι πρόσφυγες. Δεν θα ήταν πια Ναζί• θα γίνονταν θύματα των Ναζί. [...] Πολλοί από τους αυτοαποκαλούμενους πρόσφυγες παρίσταναν πως δεν είχαν στο παρελθόν την παραμικρή ανάμειξη με τα πολιτικά, εμφανίζονταν σαν άνθρωποι χωρίς πατρίδα που είχαν δει τη ζωή τους να καταστρέφεται από τον καταραμένο πόλεμο των «άλλων». Όταν ο Ντμίτρο Σάουτσουκ πήρε ως πρόσφυγας τη βίζα για την Αμερική το 1951 κι εγκαταστάθηκε στο Κάτσκιλς, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, είπε στους αξιωματικούς της Υπηρεσίας Μετανάστευσης πως κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Πολωνία ήταν ένας απλός αγρότης και ξυλοκόπος. Στην πραγματικότητα, είχε διατελέσει ένοπλος φρουρός σε τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης. Επέβλεπε τους Εβραίους που υποχρεώνονταν να καίνε τα πτώματα των δολοφονημένων και είχε πρωτοστατήσει σε μια μαζική σφαγή σ’ ένα εβραϊκό γκέτο της Πολωνίας. Θα περνούσαν περίπου τέσσερις δεκαετίες μέχρι ν’ αποκαλυφθούν τα ψέματά του.

ERIC LICHTBLAU: ΟΙ ΝΑΖΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ

 

Rachel Cusk: Μοναξιά είναι όταν

Cusk

 

 

 

 

 

Μοναξιά είναι όταν δεν σου κάθεται τίποτα, όταν δεν ανθίζει γύρω σου τίποτα, όταν αρχίζεις να νιώθεις ότι σκοτώνεις το καθετί απλά και μόνο με την παρουσία σου.

RACHEL CUSK: ΜΕΤΑΒΑΣΗ

 

 

Marcus Malte: Λες κι αυτή ήταν η κύρια αποστολή της βροχής

MalteΤην προηγουμένη είχε βρέξει. Μια σύντομη και βίαιη μπόρα, αρκετή για να μεταμορφώσει την αυλή σ’ ένα παχύ μάγμα, ένα σκούρο ίζημα όπου συγχωνεύονταν το χώμα, οι στάχτες και οι απανθρακωμένες σάρκες. Λες κι αυτή ήταν η κύρια αποστολή της βροχής, που σταμάτησε αμέσως μετά. Ένα βοριαδάκι καθάρισε τον ουρανό, ο ήλιος ξαναβγήκε ολόλαμπρος, και τα δύο αυτά στοιχεία σε λιγότερο από είκοσι τέσσερις ώρες στέγνωσαν το έδαφος και σκλήρυναν την επιφάνειά του. Να κάτω από ποιο χαλί κρύβεται η σκόνη του παρελθόντος. Να πώς αναπαράγεται η ανόργανη μνήμη. Το αγόρι μπορεί να πατήσει αυτό το καινούργιο στρώμα παρθένο από κάθε άλλο ίχνος εκτός απ’ αυτό που δημιουργεί ο ίδιος τώρα.

MARCUS MALTE: ΤΟ ΑΓΟΡΙ

 

Οδυσσέας Ελύτης: Ένα μπλε που μυρίζει ανάσα πεταλούδας

elytis4

 

 

Πιάνω την άνοιξη με προσοχή και την ανοίγω:
Με χτυπάει μια ζέστη αραχνοΰφαντη
ένα μπλε που μυρίζει ανάσα πεταλούδας
οι αστερισμοί της μαργαρίτας όλοι αλλά
και μαζί πολλά σερνόμενα ή πετούμενα
ζουζούνια, φίδια, σαύρες, κάμπιες και άλλα
τέρατα παρδαλά με κεραίες συρμάτινες
λέπια χρυσά λαμέ και πούλιες κόκκινες

Θα ‘λεγες, έτοιμα όλα τους να παν
στο χορό των μεταμφιεσμένων του Άδη.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ : ΠΟΙΗΣΗ

 

Philip Roth: Το πρώτο κρούσμα πολιομυελίτιδας, εκείνο το καλοκαίρι

RothΤο πρώτο κρούσμα πολιομυελίτιδας, εκείνο το καλοκαίρι, εκδηλώθηκε στις αρχές Ιουνίου, λίγο μετά την Ημέρα Μνήμης, σε μια φτωχή ιταλική γειτονιά, στην άλλη άκρη της πόλης.

Εμείς, στη νοτιοδυτική πλευρά του Νιούαρκ, στην εβραϊκή συνοικία του Γουικγουέικ, δεν μάθαμε τίποτα· όπως δεν μάθαμε ούτε για τα επόμενα δώδεκα κρούσματα που σημειώθηκαν σ΄ ολόκληρο το Νιούαρκ, σ΄ όλες σχεδόν τις γειτονιές εκτός από τη δική μας. Μετά την 4η Ιουλίου πια, όταν είχαν ήδη καταγραφεί σαράντα περιστατικά, εμφανίστηκε στην πρώτη σελίδα της απογευματινής εφημερίδας ένα άρθρο με τίτλο «Καμπανάκι του υπεύθυνου υγείας προς τους γονείς για την πολιομυελίτιδα», όπου αναφερόταν ότι ο δρ Γουίλιαμ Κίτελ, επόπτης της Υγειονομικής Υπηρεσίας, συμβούλευε τους γονείς να παρακολουθούν στενά τα παιδιά τους και να καλούν γιατρό αν το παιδί παρουσίαζε συμπτώματα όπως κεφαλαλγία, πονόλαιμο, ναυτία, δυσκαμψία αυχένα, πόνους στις αρθρώσεις ή πυρετό.

Μολονότι ο κύριος Κίτελ αναγνώριζε ότι τα σαράντα κρούσματα πολιομυελίτιδας ήταν υπερδιπλάσια από αυτά που συνήθως παρατηρούνταν στις αρχές της περιόδου έξαρσης της νόσου, επιθυμούσε να καταστήσει απόλυτα σαφές ότι για μια πόλη 429.000 κατοίκων αυτό δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να χαρακτηρισθεί ως επιδημία πολιομυελίτιδας. Οπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και φέτος ήταν απαραίτητη η προσοχή και η λήψη των αναγκαίων μέτρων υγιεινής, δεν υπήρχε όμως ακόμα λόγος για πανικό ανάλογο με εκείνον που, «δικαίως, βέβαια», είχαν επιδείξει οι γονείς πριν από είκοσι χρόνια, όταν παρατηρήθηκε το μεγαλύτερο ξέσπασμα της ασθένειας στα χρονικά - η επιδημία πολιομυελίτιδας του 1916 στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, οπότε και σημειώθηκαν περισσότερα από 27.000 κρούσματα και 6.000 θάνατοι. Στο Νιούαρκ τα κρούσματα ήταν 1.360 και 363 οι θάνατοι.

PHILIP ROTH: ΝΕΜΕΣΙΣ

 

Henry-David Thoreau: Το πνεύμα είναι ένα φως που κάνει το σκοτάδι ορατό σαν και το φως της αστραπή

Thoreau Στη λογοτεχνία, μόνο το ανήμερο μας συναρπάζει. Η νωθρότητα δεν είναι παρά ένα ακόμη όνομα για την εξημέρωση. Η απολίτιστη, ελεύθερη και άγρια σκέψη είναι που μας συναρπάζει στον Άμλετ και στην Ιλιάδα – σε όλες τις ιερές γραφές και τις μυθολογίες που δεν μαθαίνουμε στο σχολείο. Όπως η άγρια πάπια είναι πιο γρήγορη και πιο όμορφη από την ήμερη, έτσι κι αχαλίνωτη σκέψη ανοίγει σας αγριόπαπια τα φτερά της ανάμεσα στις δροσοσταλίδες για να πετάξει πάνω από τους φράχτες. Ένα πραγματικά καλό βιβλίο είναι κάτι τόσο φυσικό και απροσδόκητο, τόσο ανεξήγητα ωραίο και τέλειο, όσο και το αγριολούλουδο που ανακαλύπτει κανείς στις πεδιάδες της Δύσης ή στις ζούγκλες της Ανατολής. Το πνεύμα είναι ένα φως που κάνει το σκοτάδι ορατό σαν και το φως της αστραπής• μπορεί να κάνει κομμάτια μέχρι και τον ίδιο τον ναό της γνώσης. Δεν είναι ένα κερί αναμμένο στην εστία της φυλής, που ωχριά μικρό μπροστά στο φως της μέρας.

HENRY-DAVID THOREAU: ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ

 

Jerome Jerome: Δεν έχει πλάκα να μην κάνεις τίποτα όταν δεν έχεις τίποτα να κάνεις.

Jerome K. Jerome 02Η τεμπελιά ήταν ανέκαθεν το δυνατό μου σημείο. Δεν υπερηφανεύομαι γι’ αυτό, είναι κάτι σαν χάρισμα και ελάχιστοι το διαθέτουν. Υπάρχουν πολλοί οκνηροί άνθρωποι και πολλοί χασομέρηδες, αλλά ένας αυθεντικός τεμπέλης είναι σπάνιο είδος. Δεν είναι κάποιος που περιφέρεται άσκοπα με τα χέρια στις τσέπες. Αντιθέτως, το κύριο χαρακτηριστικό του είναι πως είναι πάντα τρομερά πολυάσχολος.
Κανείς δεν μπορεί να απολαύσει την τεμπελιά αν δεν έχει άφθονη δουλειά να κάνει. Δεν έχει πλάκα να μην κάνεις τίποτα όταν δεν έχεις τίποτα να κάνεις. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις το χάσιμο χρόνου γίνεται απλώς μια απασχόληση, και μάλιστα εξαντλητική. Η τεμπελιά, όπως και τα φιλιά, για να είναι γλυκιά πρέπει να είναι κλεμμένη.

JEROME JEROME: ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΤΕΜΠΕΛΗ

 

Paule Bowles: Πόσες φορές ακόμα θα δεις μια πανσέληνο να ανατέλλει;

bowles Ο θάνατος βρίσκεται πάντα καθοδόν, αλλά το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε πότε θα φτάσει μοιάζει να αφαιρεί κάτι από το πεπερασμένο της ζωής. Είναι τούτη η φρικτή ακρίβεια που μισούμε τόσο πολύ. Λόγω άγνοιας όμως, τείνουμε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή σαν ένα ανεξάντλητο πηγάδι. Ωστόσο τα πάντα συμβαίνουν μονάχα για έναν περιορισμένο αριθμό φορών, και πολύ μικρό αριθμό, στ’ αλήθεια. Πόσες φορές ακόμα θα θυμηθείς ένα συγκεκριμένο απόγευμα από τα παιδικά σου χρόνια, ένα απόγευμα που είναι τόσο βαθιά συνδεδεμένο με την ύπαρξή σου, που δεν μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτό; Ίσως τέσσερις, πέντε φορές ακόμα. Ίσως ούτε καν τόσο. Πόσες φορές ακόμα θα δεις μια πανσέληνο να ανατέλλει; Ίσως είκοσι. Κι ωστόσο όλα μοιάζουν ανεξάντλητα.

PAUL BOWLES: ΤΣΑΙ ΣΤΗ ΣΑΧΑΡΑ

 

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: κι’ ο εφιάλτης πως κάποτε θα ξυπνήσουμε μη έχοντας τίποτε να πούμε

aslanoglouΠάντοτε δυσπιστούσα για την άνοιξη. Αυτή η ακαθόριστη αίσθηση
στις ανθισμένες βραγιές κι’ ένα ρίγος λεπτό
κι’ οι φωνές των παιδιών στο γήπεδο όταν το απόγευμα διυλίζει το φως
κι’ οι φίλοι μου να περιμένουν το καλοκαίρι, τι κι’ αν γινόταν αργότερα
μια θάλασσα μεσημεριού με ξέθωρον ήλιο
πετράδι δουλεμένο να φέγγει στη νύχτα. Πόλη μου αγαπημένη
πολύβουη μα ερημική, πολύκοσμη μα απρόσιτη βιτρίνα νεωτερισμών
ψευτίζοντας τη ζωή μας.
Αυτή η θηλυκιά εποχή
στιφή, παράξενη σα γριά, με τις εύκολες συζητήσεις
την πολλή συνάφεια, τη λιγοστή κατανόηση, την απέραντη μοναξιά
κι’ ο εφιάλτης πως κάποτε θα ξυπνήσουμε μη έχοντας τίποτε να πούμε
ανάμεσα στα βήματα αυτά, πηγαίνουν και πάλι ξανάρχονται
κι’ ύστερα σβήνουν στο διάδρομο· ανάβουνε το φως της σκάλας
μα δεν ακούγεται κανείς.

ΝΙΚΟΣ-ΑΛΕΞΗΣ ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ: Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

 

Σελίδα 1 από 27

Πλοήγηση

Θεματική ενότητα
Θεματική κατηγορία
Υποκατηγορία

Προσφορές ΒιβλίωνΠερισσότερα

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΤΡΙΚΥΜΙΑΣ
ATWOOD MARGARET
€16.60 €6.64
(-60%)
Κερδίζετε €9.96
Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ARPAIA BRUNO
€23.00 €11.50
(-50%)
Κερδίζετε €11.50

ΣελιδοδείκτηςΠερισσότερα

Don Carpenter: Όπου τα λόγια καίνε, ενώ τα μάτια και οι καρδιές είναι παγωμένα Όσο και να προσπαθούσε, δεν μπορούσε να την καταλάβει, εκτός κι αν ίσχυε το προφανές, ότι απλώς είχε κουραστεί να είναι παντρεμένη μαζί του. Ίσως για ...

Βρείτε μας στο...

Verisign Eurobank EFG
Paypal IRIS