Ο Λογαριασμός μου

Από τα πιο δημοφιλή βιβλία σε τιμές -50% έως -85% https://www.politeianet.gr/protaseis-prosforwn/ta-pio-dimofili-biblia-se-times-50-eos-85-739

-20%, -25%, -30% έως -85% χαμηλότερες τιμές σε 150.000 τίτλους - Δωρεάν αποστολή και αντικαταβολή για αγορές πάνω από 30 € - 24 άτοκες δόσεις (με πιστωτική κάρτα)

Σελιδοδείκτης

Nick Honby: Γαλοπούλες κρεμασμένες στη βιτρίνα του χασάπη

Hornby NickΔεν ήθελε να γίνει βασίλισσα της ομορφιάς, αλλά να που τα έφερε η τύχη κι έμελλε να γίνει.
Ανάμεσα στην παρέλαση των υποψηφίων και την ανακοίνωση της νικήτριας μεσολαβούσε λίγη ελεύθερη ώρα, έτσι, γύρω από τις κοπέλες μαζεύτηκαν συγγενείς και φίλοι για να τους δώσουν συγχαρητήρια και να τους ευχηθούν καλή τύχη. Οι μικρές παρέες που σχηματίζονταν θύμιζαν στην Μπάρμπαρα κάτι ζαχαρωτά από γλυκόριζα: στη μέση μια κοπέλα με ροζ μπομπόν ή γαλάζιο μαγιό, τριγυρισμένη από σκούρα καφέ ή μαύρα αδιάβροχα. Βρίσκονταν στην παραλία με τα υπαίθρια λουτρά της πόλης, παρ’ ότι ήταν Ιούλιος, έκανε κρύο κι έβρεχε και οι διαγωνιζόμενες είχαν μελανιάσει και τα γυμνά μέλη τους είχαν ανατριχιάσει. Έμοιαζαν με γαλοπούλες κρεμασμένες στη βιτρίνα του χασάπη. Η Μπάρμπαρα σκέφτηκε ότι μόνο στο Μπλάκπουλ θα μπορούσες με τέτοια εμφάνιση να κερδίσεις σ’ έναν διαγωνισμό ομορφιάς.

NICK HORNBY: ΑΣΤΕΙΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

 

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: το θαύμα μιας δροσιάς μέσα μου βαθιά

Rouk AggelakiΜέσα μου χιλιάδες τραγούδια στοιβάζονται καλοκαιρινά. Ανοίγω το στόμα μου και μες στο πάθος μου προσπαθώ να τους βάλω μια σειρά. Τραγουδώ. Άσχημα. Αλλά χάρη στο τραγούδι μου ξεχωρίζω από τις φλούδες των κλάδων και από τ' άλλα άφωνα ηχεία της φύσης. Η απέριττη περιβολή μου —γκρίζα κι ασβεστένια— μου αποκλείει κάθε παραφορά αισθητισμού κι έτσι αποκομμένος απ' τα φανταχτερά πανηγύρια του χρόνου, τραγουδάω. Άνοιξη, Πάσχα και βιολέτες δε γνωρίζω. Τη μόνη ανάσταση που ξέρω είναι όταν μόλις σηκώνεται κάποιο αεράκι και δροσίζει λίγο τη φοβερή κάψα της ζωής μου. Τότε παύω να ουρλιάζω —ή να τραγουδάω όπως νομίζει ο κόσμος— γιατί το θαύμα μιας δροσιάς μέσα μου βαθιά λέει περισσότερα απ' όλα όσα δημιουργώ για να μην πεθάνω από τη ζέστη.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΘΚ: ΠΟΙΗΣΗ 1963-2011

 

Νίκος Δήμου: ΝΙΝΙ

Dimou Nikos

 

Πώς ξέρει, κάθε φορά πού πονάω,
κι έρχεται κοντά μου
όλο μάτια.
Πώς ξέρει, κάθε φορά που σκέφτομαι,
και κάθεται ακίνητη
να συγκεντρωθώ.
Πώς με νιώθει, πριν από μένα,
και κινείται σωστά,
πατάει άψογα,
στέκεται σίγουρα,
πάντα.
Τόσα χρόνια γάτα μου,
ούτε μία λάθος στιγμή.

Ποιος άνθρωπος,
ποιος άνθρωπος
θα το μπορούσε;

ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΓΑΤΩΝ

 

Γιάννης Μπασκόζος: Η σκοτεινή Εκάτη και η φωτεινή Φωτεινή

Mpaskozos GiannisΟ πατέρας σπάνια πήγαινε στην εκκλησία. Κατεβαίνοντας από το Μετς για να πάει στο μαγαζί, στην πλατεία Γαργαρέτας στο Κουκάκι, πέρναγε από τον ναό του Αγίου Παντελεήμονα. Καμιά φορά έκανε βιαστικά τον σταυρό του, ασυναίσθητα, όπως κοίταγε το ρολόι του — ένα παλιό αριστοκρατικό Venus — για να δει αν είχε αργήσει. Μόνο στην Ανάσταση ήθελε να πηγαίνουμε στην εκκλησία. Πάντα στην ίδια, την Αγία Φωτεινή του Ιλισσού.
Η Αγία Φωτεινή είναι ένα μικρό εκκλησάκι βυθισμένο κάτω από την οδό Καλλιρρόης, εκεί που αρχίζει η Βουλιαγμένης. Δεν το ξέρανε πολλοί. Λέγεται ότι η Φωτεινή ήταν η πρώτη γυναίκα που πίστεψε στον Θεό, γι' αυτό και της φανερώθηκε, επειδή ήταν φωτισμένη. Ο ναός είναι χτισμένος πάνω στα ερείπια του αρχαίου ιερού της σκοτεινής θεάς Εκάτης και δίπλα στο ιερό του Πάνος. Οι χριστιανοί έχτισαν τον ναό τους με τις αρχαίες πέτρες, αλλά δεν μπόρεσαν να ξορκίσουν την αρχαία θρησκεία, καθώς ο μύθος θέλει να τριγυρίζουν ακόμα στον χώρο οι Νύμφες.
Λίγοι ήταν οι πιστοί που κατηφόριζαν την οδό Αναπαύσεως προς το εκκλησάκι. Λίγοι ήταν και οι κάτοικοι της περιοχής, μιας ενδοχώρας που είχε γλιτώσει με νόμο την αντιπαροχή. Η ατμόσφαιρα ιδιαίτερη• βοηθούσε και το τοπίο — στο βάθος οι Στύλοι του Ολυμπίου Διός και πιο πέρα η Ακρόπολη, όχι τόσο καλά φωταγωγημένη όσο την είδαμε αργότερα.
Κεράκια αγοράζαμε στον δρόμο, ήταν κι αυτό μέρος του τελετουργικού. Η Ανάσταση δεν γινόταν στην εκκλησία, αλλά σε μια εξέδρα που στηνόταν κάτω από τους Στύλους. Ο πατέρας Μάξιμος ξεκινούσε τη λειτουργία μέσα στην εκκλησία και μετά το «Δεύτε λάβετε φως» έπαιρνε το πλήθος και όλοι μαζί, βαδίζοντας πάνω στα βράχια — δεν υπήρχε χαραγμένο μονοπάτι, έπρεπε να προσέχεις πού πατάς —, φτάναμε σε ένα μικρό πλάτωμα, όπου είχε στηθεί μια μικρή εξέδρα. Πίσω του φαίνονταν φωτισμένοι οι Στύλοι του Ολυμπίου Διός. Όταν έφτανε η στιγμή του «Χριστός Ανέστη», φωτεινές γραμμές έσκιζαν με θόρυβο τον αθηναϊκό ουρανό. Τα λουλούδια των πυροτεχνημάτων φώτιζαν τους Στύλους, την Πύλη του Αδριανού και στο βάθος την Ακρόπολη. Γιόρταζαν οι Νύμφες μαζί με τον αναστηθέντα Ιησού. Η σκοτεινή Εκάτη μαζί με τη Φωτεινή αγία. Ήταν σαν ροκ συναυλία.

ΓΙΑΝΝΗΣ Ν. ΜΠΑΣΚΟΖΟΣ: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΣ

 

Orhan Veli Kanık: Ωραίες μέρες

orhan-veli-kanik-1479098876

 

 

Αυτές οι ωραίες μέρες με κατέστρεψαν.
Μια τέτοια μέρα παραιτήθηκα
από τη δουλειά μου στο «Ευαγές Ίδρυμα».
Μια τέτοια μέρα άρχισα το κάπνισμα.
Μια τέτοια μέρα ερωτεύτηκα.
Μια τέτοια μέρα ξέχασα
να φέρω αλάτι και ψωμί στο σπίτι.
Μια τέτοια μέρα επιδεινώθηκε η κατάσταση μου
κι άρχισα να γράφω στίχους.
Αυτές οι ωραίες μέρες με κατέστρεψαν.

ORHAN VELI KANIK: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ ΠΛΑΤΕΙΑ

 

 

Alain Badiou, Nicolas Truong: Εγκώμιο για τον έρωτα

Badiou AlainΠιστεύω ότι στον έρωτα υπάρχει η εμπειρία του δυνατού περάσματος από την καθαρή ενικότητα του τυχαίου σε ένα στοιχείο που έχει καθολική αξία. Έχοντας ως σημείο αφετηρίας κάτι που, αναγόμενο στην ατομικότητα του, δεν είναι παρά μια συνάντηση, δηλαδή σχεδόν τίποτα, μαθαίνουμε ότι μπορούμε να αποκτήσουμε μια εμπειρία του κόσμου με βάση τη διαφορά και όχι με βάση την ταυτότητα. Και μπορούμε μάλιστα να αποδεχτούμε διάφορες δοκιμασίες, μπορούμε να δεχτούμε ακόμα και να υποφέρουμε γι’ αυτό.

ALAIN BADIOU, NICOLAS TRUONG: ΕΓΚΩΜΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

 

Andrei Tarkovsky: Ποιοί είναι αυτοί που ξέρουν τι καταλαβαίνει ο κόσμος και τι όχι;

Tarkovsky-Andrei «Δεν χρειάζονται πολλά για να αρέσει η τέχνη σε κάποιον: ψυχή ευαίσθητη, λεπτή, ευσυγκίνητη, ανοιχτή στο καλό και το ωραίο, ικανή για αυθόρμητη αισθητική εμπειρία...
Πάντοτε με εξαγρίωνε η στερεότυπη φράση: «δεν τα καταλαβαίνει αυτά "ο κόσμος"». Τι θέλει να πει; Ποιοί είναι αυτοί που αναλαμβάνουν να εκφράσουν τη «γνώμη του λαού», προβαίνοντας σε δηλώσεις για λογαριασμό του, σαν να εκπροσωπούν την πλειονότητα του πληθυσμού; Ποιοί είναι αυτοί που ξέρουν τι καταλαβαίνει ο κόσμος και τι όχι; τι χρειάζεται και τι θέλει; Έκανε ποτέ κανείς καμιά μελέτη ή την παραμικρή ενσυνείδητη προσπάθεια να ανακαλύψει τα αληθινά ενδιαφέροντα του λαού, του τρόπου σκέψης του, τις προσδοκίες, τις ελπίδες ή και τις απογοητεύσεις του;(...)
Το μόνο που έχει να προσφέρει ο καλλιτέχνης στο κοινό του είναι ότι μένει ανοιχτός και δεν συμβιβάζεται στον αγώνα με το υλικό του. Και το κοινό θα αναγνωρίσει το κόπο του.
Αν αποδεχόμαστε άκριτα το γούστο των θεατών, προσπαθώντας να τους ευχαριστήσουμε, σημαίνει απλούστατα ότι δεν τους σεβόμαστε, ότι θέλουμε μόνο να πάρουμε τα λεφτά τους• αντί να εκπαιδεύουμε το κοινό, προσφέροντας του εμπνευσμένα έργα τέχνης, εκπαιδεύουμε τους καλλιτέχνες πως να εξασφαλίζουν τα εισοδήματα τους. Από την άλλη πλευρά το κοινό θα εξακολουθήσει ανενόχλητα και αυτάρεσκα να πιστεύει πως έχει δίκιο -πεποίθηση που σπάνια είναι δικαιολογημένη. Η αποτυχία μας να αναπτύξουμε τα κριτήρια του κοινού σημαίνει τελικά ότι το μεταχειριζόμαστε με πλήρη αδιαφορία.»
 
 

Νικηφόρος Βρεττάκος: Αν δε μου 'δίνες την ποίηση, Κύριε

Vrettakos Nikiforos1Αν δε μου 'δίνες την ποίηση, Κύριε,
δε θα 'χα τίποτα για να ζήσω
αυτά τα χωράφια δε θα 'ταν δικά μου.
Ενώ τώρα ευτύχησα να 'χω μηλιές,
να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου,
να γιομίσουνε οι φούχτες μου ήλιο,
η έρημος μου λαό,
τα περιβόλια μου αηδόνια.
Λοιπόν πώς σου φαίνονται; Είδες
τα στάχυα μου, Κύριε; Είδες τ' αμπέλια μου;
είδες τι όμορφα που πέφτει το φως
στις γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι έχω ακόμη καιρό!
Δεν ξεχέρσωσα όλο το χώρο μου, Κύριε.
Μ' ανασκάφτει ο πόνος μου κι ο κλήρος μου μεγαλώνει.
Ασωτεύω το γέλιο μου σαν ψωμί που μοιράζεται
Ωστόσο
Δεν ξοδεύω τον ήλιο σου άδικα.
Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ' ό,τι μου δίνεις
γιατί σκέφτομαι την ερμιά και τις κατεβασιές του χειμώνα.
Γιατί θα 'ρθει το βράδυ μου. Γιατί φτάνει όπου να 'ναι
το βράδυ μου, Κύριε, και πρέπει
να 'χω κάμει πριν φύγω την καλύβα μου εκκλησιά
για τους τσοπάνηδες της αγάπης.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ: Η ΕΚΛΟΓΗ ΜΟΥ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1933-1991

 

Διδώ Σωτηρίου: Κοιμήθηκαν αποβραδίς νοικοκυραίοι στον τόπο τους και ξύπνησαν φυγάδες

Sotiriou DidoΣτο τέλος βρέθηκε ένας αναγκεμένος ξενοδόχος και μας έδωσε ένα σκοτεινό, άθλιο δωμάτιο με έξι κρεβάτια. Για πότε γινήκαμε πραγματικοί πρόσφυγες δεν το καταλάβαμε. Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα όλος ο κόσμος αναποδογύρισε.
Βαπόρια φτάναν το ένα πίσω από τ' άλλο και ξεφόρτωναν κόσμο, έναν κόσμο ξεκουρντισμένον, αλλόκοτο, άρρωστο, συφοριασμένο, λες κι έβγαινε από φρενοκομεία, από νοσοκομεία, από νεκροταφεία. Έπηξαν οι δρόμοι, το λιμάνι οι εκκλησιές, τα σχολειά, οι δημόσιοι χώροι. Στα πεζοδρόμια γεννιόνταν παιδιά και πέθαιναν γέροι.
Ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι βρεθήκανε ξαφνικά έξω απ' την προγονική τους γη. Παράτησαν σκοτωμένα παιδιά και γονιούς άταφους. Παράτησαν περιουσίες, τον καρπό στα δένδρα και στα χωράφια, το φαΐ στη φουφού, τη σοδειά στην αποθήκη, το κομπόδεμα στο συρτάρι, τα πορτρέτα των προγόνων στους τοίχους. Και βάλθηκαν να τρέχουν να φεύγουν κυνηγημένοι απ' το τούρκικο μαχαίρι και τη φωτιά του πολέμου. Έρχεται μια τραγική στιγμή στη ζωή του ανθρώπου, που το θεωρεί τύχη να μπορέσει να παρατήσει το έχει του, την πατρίδα του το παρελθόν του και να φύγει, να φύγει λαχανιασμένος αποζητώντας αλλού τη σιγουριά. Άρπαξαν οι άνθρωποι βάρκες, καΐκια, σχεδίες, βαπόρια, πέρασαν τη θάλασσα σ' έναν ομαδικό, φοβερό ξενιτεμό. Κοιμήθηκαν αποβραδίς νοικοκυραίοι στον τόπο τους και ξύπνησαν φυγάδες, θαλασσοπόροι, άστεγοι άποροι, αλήτες και ζητιάνοι στα λιμάνια του Πειραιά, της Σαλονίκης, της Καβάλας του Βόλου, της Πάτρας.
Ενάμισι εκατομμύριο αγωνίες και οικονομικά προβλήματα ξεμπαρκάρανε στο φλούδι της Ελλάδας, με μια θλιβερή ταμπέλα κρεμασμένη στο στήθος: «Πρόσφυγες!» Πού να ακουμπήσουν οι πρόσφυγες; τί να σκεφτούν; τί να ξεχάσουν; τί να πράξουν; πού να δουλέψουν; πώς να ζήσουν;
Τρέμαν ακόμα απ' το φόβο. Τα μάτια τους ήταν κόκκινα απ' το αιμάτινο ποτάμι της κόλασης που διάβηκαν. Και σαν πάτησαν σε στέρεο έδαφος, μετρήθηκαν να δουν πόσοι φτάσανε και πόσοι λείπουν. Κι οι ζωντανοί δεν το πιστεύανε, μόνο άπλωναν τα χέρια τους στο κορμί τους και το ψάχνανε, για να βεβαιωθούνε πως δεν ήταν βρικόλακες. Και ψάχναν και για την ψυχή τους, να δουν αν ήταν στη θέση της. Μ' αυτή ήταν άφαντη. Είχε μείνει πίσω στην πατρίδα κοντά στους αγαπημένους νεκρούς και στους αιχμαλώτους, κοντά στα σπιτάκια, στα χωράφια, στις δουλειές….
Κι είπαν: περαστικοί είμαστε, ας βολευτούμε όπως όπως, κι αύριο θα ματαγυρίσουμε στα μέρη μας. Κι αποζητούσαν, τούτη την ελπίδα, με την ίδια λαχτάρα σαν το ψωμί το νερό και τ' αλάτι.

ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ: ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ

 

Ivo Andric: Μονοπάτια

Andric Ivo 1961Πάντα, όταν περνούν από τον νου μου μονοπάτια και δρόμοι κάθε λογής, μπροστά μου στέκονται πεισματικά και ανεξίτηλα χαραγμένα τα μονοπάτια πάνω στα οποία πρωτοπερπάτησα ελεύθερα. Κι ήταν στο Βίσιεγκραντ αυτό. Στα τραχιά, ανώμαλα και φαγωμένα μονοπάτια του, όπου όλα ήταν στεγνά και πικρά, δίχως ομορφιά, δίχως χαρά, χωρίς δικαίωμα στην ελπίδα κι όπου η πικρή μπουκιά που ο κάθε άνθρωπος δεν πρόφταινε να φάει του καθόταν στο λαιμό σε κάθε του βήμα. Εκεί όπου η κάψα κι ο αέρας και το χιόνι κι η βροχή έτρωγαν το χώμα και τους σπόρους μέσα στη γη κι αν κάτι προλάβαινε να φυτρώσει και να καρπίσει το πατούσαν, το δίπλωναν και το τσάκιζαν και θα μπορούσαν να το έβαζαν στη γη ανάποδα, με το κεφάλι χωμένο κάτω, για να του εξαφανίσουν το σχήμα και να το γυρίσουν πίσω, στο πουθενά, εκεί απ’ όπου ξέφυγε και κατάφερε να φυτρώσει. (...)
Τις στιγμές εκείνες που ο κόσμος με κούραζε και με πίκραινε ( αυτός ο κόσμος όπου από κάποια κακή σύμπτωση ζούσα και με χίλια όσα κρατιόμουν στη ζωή) κι όταν ο ορίζοντας σκοτείνιαζε κι η πορεία γινόταν αμφίβολη, άπλωνα μπροστά μου νοερά και με ευλάβεια, όπως ο πιστός τον τάπητα της προσευχής, τα δύσκολα, τα’ ανώμαλα κι απότομα μονοπάτια του Βίσιεγκραντ που γιατρεύουν κάθε πόνο και ξορκίζουν την κάθε δυστυχία, γιατί τα εμπεριέχουν όλα μέσα τους και τα υπερβαίνουν όλα. Γι αυτό και αρκετές φορές την ημέρα, ξεκλέβοντας την κάθε στιγμή ανάπαυλας και την κάθε ανάσα στο λόγο μου, περνούσα νοερά, λίγο λίγο, από τα δρομάκια αυτά απ’ όπου ποτέ δεν θα ‘πρεπε ν’ απομακρύνομαι. Μέχρι το τέλος του βίου μου θα περνώ, όπως και να ‘ναι, το κομμάτι εκείνο των μονοπατιών και των δρόμων του Βίσιεγκραντ που μου αναλογεί. Και με το τέλος της ζωής μου θα τελειώσει κι αυτή η πορεία. Και τα μονοπάτια του Βίσιεγκραντ θα χαθούν κι αυτά εκεί όπου χαράζονται όλα τα μονοπάτια, εκεί όπου εξαφανίζονται οι δρόμοι και τα’ αδιέξοδα δρομάκια, όπου δεν υπάρχει πορεία και κούραση κι όπου όλοι οι δρόμοι της γης θα γίνουν ένα ακατανόητο κουβάρι και με την «τελευταία αστραπή» θα καούν μπροστά στα μάτια μας και τα μάτια μας θα σβήσουν κι αυτά, αφού μας έφεραν ως το σκοπό μας και την αλήθεια.
 
 

Massimo Gentile

Gentille Massimo

 

Ξέπλυνε τους άλλους από τα χέρια σου
Κι από τη σκέψη σου,
Άσε τη μέρα να γλιστρήσει
Από το σώμα μου
Σαν κουρασμένο ρούχο
Χαμήλωσα τα φώτα
Έβαλα ψιθυριστά μια μουσική
Έλα λοιπόν
Αφήσου
Για μια ώρα
Πάνω μου
Πριν πάρω αγκαλιά
Τον ύπνο

MASS / AGE VS BODY / WORK - ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

 

Valery Larbaud: Η μάσκα

Larbaud ValeryΓράφω φορώντας πάντα στο πρόσωπό μου μια μάσκα,
ναι, μια μακριά μάσκα, βενετσιάνικη, παλαιική,
με στενό μέτωπο,
όμοια με λευκό μεταξωτό ρύγχος.
Κάθομαι στο τραπέζι και υψώνω το κεφάλι,
ατενίζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη,
καταπρόσωπο, και μετά σε γωνία, παρατηρώ
την παιδική, κτηνώδικη κατατομή που αγαπώ.
Ω, αν ένας αναγνώστης, ο αδελφός μου, σ’ αυτόν
μιλώ μες απ’ τη χλωμή, γυαλιστερή μάσκα,
αν γινόταν να ‘ρθει και να φυτέψει ένα αργό,
βαρύ φιλί σ’ αυτό το στενό μέτωπο,
σ’ αυτό το πελιδνό μάγουλο,
για να προσδώσει στη μορφή μου όλο το βάρος
μιας άλλης μορφής, άδειας κι αυτής και μυρωμένης.

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

 

 

Anna Akhmatova: Υπάρχουν λέξεις που ...

akhmatova anna

 

 

 

Υπάρχουν λέξεις που δεν μπορούν να ειπωθούν δύο φορές,
εκείνος που τις είπε κάποτε ξόδεψε όλες σου τις αισθήσεις.
Μόνο δύο πράγματα δεν έχουν ποτέ το τέλος τους:
το γαλάζιο του ουρανού και του Δημιουργού το έλεος.

ANNA AKHMATOVA: Η ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΡΩΣΙΩΝ

 

Benjamin Constant: Μ' ένα είδος συναισθηματικής μνήμης

Constant Benjamin

 

Ζούσαμε, τρόπον τινά, μ’ ένα είδος συναισθηματικής μνήμης, αρκετά ισχυρής ώστε η ιδέα του χωρισμού να μας είναι επώδυνη και πολύ αδύναμης για να βρούμε την ευτυχία στη σχέση μας. Παραδινόμουν σ’ αυτά τα συναισθήματα, χαλαρώνοντας έτσι από τον εξαναγκασμό που συνήθως ένιωθα. Θα ήθελα να προσφέρω στην Ελενόρ κάποια δείγματα τρυφερότητας που θα την ικανοποιούσαν· μερικές φορές της έλεγα και πάλι λόγια ερωτικά· αλλά αυτά τα συναισθήματα κι αυτά τα λόγια έμοιαζαν με τα χλωμά, ξεθωριασμένα φύλλα που, χάρη στ’ απομεινάρια μιας νεκρωμένης ορμής, συνεχίζουν, ακόμα και μαραμένα, να μεγαλώνουν στα κλαδιά ενός ξεριζωμένου δέντρου.

BENJAMIN CONSTANT: ΑΝΤΟΛΦ

 

Wilkie Collins: Η μακρά πολυτέλεια της ελευθερίας

Wilkie-collins

 

Αφήστε ήσυχο τον πρόσφυγα! Γελάστε μαζί του, αντιμετωπίστε τον με δυσπιστία, αντικρίστε με δέος τον άγνωστο εαυτό που κρύβει μέσα του μερικές φορές κάτω από τον καθωσπρεπισμό και την ηρεμία ενός ανθρώπου σαν εμένα, ̇μερικές φορές κάτω από την σκληρή φτώχεια, την άγρια αθλιότητα ανθρώπων λιγότερο τυχερών, λιγότερο υποχωρητικών, λιγότερο υπομονετικών από μένα. Αλλά μη μας κρίνετε… Η μακρά πολυτέλεια της ελευθερίας σάς έχει κάνει ανίκανους να μας κατανοήσετε.

WILKIE COLLINS: Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΣΠΡΑ

 

Srefan Klein: Ταξίδι στην εσωτερική μας πραγματικότητα

Klein StephenΘυμάστε να διασχίζετε, πετώντας χαμηλά, τον δρόμο όπου παίζατε στα παιδικά σας χρόνια; Να προσπαθείτε απεγνωσμένα να προλάβετε το τρένο, αλλά κάτι να μπαίνει συνεχώς στη μέση και να σας εμποδίζει; Να βρίσκεστε μπροστά σε μια πολική αρκούδα, εκεί που κολυμπάτε;
Δεν το θυμάστε; Όμως είναι βέβαιο ότι την περασμένη νύχτα είχατε τέτοιες εμπειρίες – ή άλλες παρόμοιες. Τις είχατε γιατί ονειρευτήκατε. Τούτες οι σκηνές, μάλιστα, δεν κράτησαν μόνο για λίγο σε έναν ύπνο κατά τ’ άλλα ήσυχο. Το αντίθετο! Επί πολλές ώρες ήσασταν ο ήρωας ενός κόσμου που τον πλάσατε εσείς. Κι αυτό γιατί, όπως μάθαμε πρόσφατα, ύπνος σημαίνει σχεδόν πάντα και ότι ονειρευόμαστε. Όμως αφού ο ύπνος καλύπτει έως και το ένα τρίτο της ζωής μας, αυτό σημαίνει ότι με τα όνειρα περνούμε περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι με οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητά μας.
Μπορεί να μη θυμόμαστε τις χαρές, τον τρόμο ή τις μάχες που ζούμε κάθε βράδυ. Οι πιο πολλοί άνθρωποι σπάνια συγκρατούν στη μνήμη τους τα όνειρα που βλέπουν. Ίσως ανήκετε κι εσείς σε όσους νομίζουν πως δεν ονειρεύονται σχεδόν ποτέ. Αν όμως ξυπνάτε συχνά με την ανάμνηση ζωηρών βιωμάτων, τότε ξέρετε πόσο αποσπασματικές είναι τούτες οι αναμνήσεις. Απ’ τα όνειρά σας δεν έχουν απομείνει παρά ελάχιστα ξεφτίδια.
Όμως εσείς νιώθετε ότι πρέπει να υπήρχε πολύ περισσότερο ψαχνό – σαν να είχατε προχωρήσει μες στη νύχτα στα βάθη μιας άγνωστης ηπείρου, απ’ την οποία στο φως της μέρας βλέπετε μόνο την ακτογραμμή. Τούτη η ήπειρος είναι η ψυχή σας.
Τι είναι λοιπόν τα όνειρα; Ο Σίγκμουντ Φρόυντ τα αποκάλεσε «βασιλική οδό προς το ασυνείδητο». Τα ερμήνευσε ως έκφραση κρυφών επιθυμιών και βιωμάτων της παιδικής ηλικίας. Βέβαια, από τότε που ο Φρόυντ δημοσίευσε το πρωτοποριακό έργο του «Η ερμηνεία των ονείρων» έχει περάσει πια ένας ολόκληρος αιώνας. Σήμερα, για τούτα τα νυχτερινά βιώματα έχουμε στοιχεία στα οποία ο Φρόυντ δεν είχε τότε καμιά πρόσβαση. Είναι λοιπόν καιρός να προσεγγίσουμε το φαινόμενο των ονείρων από μια νέα οπτική γωνία. Με αυτό το βιβλίο θέλω ν’ αποδείξω ότι τα όνειρα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή έκφραση απόκρυφων παθών. Είναι το κλειδί για να λύσουμε το αίνιγμα της συνείδησής μας. Τα όνειρα μας επιτρέπουν να καταλάβουμε με ποιον τρόπο ο εγκέφαλός μας δημιουργεί την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβανόμαστε.

STEFAN KLEIN: ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ - ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

 

Saul Bellow: Αρχίζεις από κει

bellow saul2Ο λόγος που δεν έβλεπα τα πράγματα όπως ήταν, ήταν πως δεν το ‘θελα – επειδή δεν μπορούσα να τα αγαπήσω έτσι όπως ήταν.
Όμως, η πρόκληση δεν ήταν να τα βελτιώνεις στο μυαλό σου, αλλά να βλέπεις κάθε ανθρώπινη αδυναμία – την κακία, το έγκλημα, την αρρώστια, το φθόνο, την αδηφαγία, την επιβίωση χάρη στο θάνατο των άλλων.
Αρχίζεις από κει.
Από το γεγονός ότι οι άνθρωποι εν γένει είναι γεμάτοι αποστροφή και τους κοστίζει να κοιτούν ο ένας τον άλλον.
Ως επί το πλείστον θέλουν να τους αφήνουν στην ησυχία τους.
Και αναζητούν το φανταστικό, το ανύπαρχτο, όπως έναν θαμμένο θησαυρό κι ακόμα πιο πολύ, καθώς το φανταστικό είναι η τελευταία μεγάλη τους ελπίδα, γιατί μπορούν τότε ν' αμφιβάλλουν για το αν ό, τι ξέρουν για τον εαυτό τους αληθεύει.

SAUL BELLOW: ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΩΓΚΙ ΜΑΡΤΣ

 

Γιάννης Υφαντής: Μανθρασπέντα

yfantis giannis

 

 

 

Τι τέλεια κατσίκια τα κατσίκια.
Χθες γεννηθήκαν και πώς ξέρουν κιόλας με τόση ακρίβεια
όλα τα κατσικίσια πράγματα.
Θαρρείς και σπούδαζαν κατσικωσύνη μια ολόκληρη
αιωνιότητα.

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1930-1980

 

 

Τίτος Πατρίκιος: Σε βρίσκει η ποίηση

Patrikios Titos2Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά
αντικρίζεις
για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουν πια περάσει
για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα
για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ
και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου
γι´ άλλα που επαναλαμβάνονται μ’ ελάχιστες παραλλαγές
για πράγματα που πουλιούνται μόλις πιάσουν
κατάλληλη τιμή
για πράγματα που σάπισαν με το πέρασμα του καιρού
ή που ήσαν σάπια απ ' την αρχή και δεν το έβλεπες
εκεί που απορείς για πράγματα που μπόρεσες να κάνεις
για πράγματα σοβαρά ή ανόητα που ρίσκαρες τη ζωή σου
για πράγματα σημαντικά που τα κατάλαβες αργότερα
για πράγματα που τα φοβήθηκες κι απέφυγες
ν’ αναλάβεις
για πράγματα που τα προγραμμάτισες και δεν σου βγήκαν
γι´ άλλα που τα σχεδίασαν άλλοι και βγήκαν διαφορετικά
για πράγματα που σου έτυχαν χωρίς να τα περιμένεις
για πράγματα που μόνο τα ονειρεύτηκες
και κάποτε, μία στις χίλιες πραγματώθηκαν...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ: ΣΕ ΒΡΙΣΚΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

 

Ναζίμ Χικμέτ: Για τη ζωή

Hikmet Nazim2Η ζωή δεν είναι παίξε γέλασε
Πρέπει να τήνε πάρεις σοβαρά
Όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος
Δίχως απ’ όξω ή από πέρα να προσμένει τίποτα
Δε θα `χεις άλλο πάρεξ μοναχά να ζεις.

Η ζωή δεν είναι παίξε γέλασε
Πρέπει να τήνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ’ έναν τοίχο
Με τα χέρια σου δεμένα
Ή μέσα στ’ αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μαύρα ματογυάλια
Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,
Οι άνθρωποι που ποτέ δε θα `χεις δει το πρόσωπό τους
Και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, τίποτα πιο αληθινό απ’ τη ζωή δεν είναι

Πρέπει να τήνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που θα φυτεύεις, σαν να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου
Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου
Μα έτσι, γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις
Όσο κι αν φοβάσαι
Μα έτσι, γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά.

NAZIM HIKMET: ΠΟΙΗΥΜΑΤΑ

 

Σελίδα 1 από 19

Πλοήγηση

Θεματική ενότητα
Θεματική κατηγορία
Υποκατηγορία

ΠροσφορέςΠερισσότερα

ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΗ ΝΟΥΒΕΛΑ
ZWEIG STEFAN
€9.54 €4.77
(-50%)
Κερδίζετε €4.77
ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ
MONTEFIORE SIMON
€25.00 €12.50
(-50%)
Κερδίζετε €12.50

Βίος και ΠολιτείαΠερισσότερα

Κατερίνα Ηλιοπούλου: “Όλα όσα σας έχω διηγηθεί είναι αλήθεια” Οι ποιητικές συλλογές της Κατερίνας Ηλιοπούλου: Το βιβλίο του χώματος, Άσυλο, Ο κύριος Ταυ. Η Κατερίνα Ηλιοπούλου έχει μεταφράσει Sylvia Plath και Rob...

Κατά τ’ άλλα ...Περισσότερα

Pop-up βιβλιοπωλείο Στο Plovdiv, Βουλγαρία. (Φωτογραφία Manuela Sanchez, πηγή Improbables librairies)

ΣελιδοδείκτηςΠερισσότερα

Nick Honby: Γαλοπούλες κρεμασμένες στη βιτρίνα του χασάπη Δεν ήθελε να γίνει βασίλισσα της ομορφιάς, αλλά να που τα έφερε η τύχη κι έμελλε να γίνει. Ανάμεσα στην παρέλαση των υποψηφίων και την ανακοίνωση της ...

Βρείτε μας στο...

Ασφαλείς Συναλλαγές

Verisign Eurobank EFG
Paypal