Ο Λογαριασμός μου

Δωρεάν αποστολή για αγορές πάνω από 30€ | Δωρεάν αντικαταβολή | Έως 24 άτοκες Δόσεις | Έως -85% χαμηλότερες τιμές σε πάνω από 150000 τίτλους

Σελιδοδείκτης

Ανδρέας Εμπειρίκος: Ως κλαγγή αφίξεως ορμητικού μετρό εις υπογείους σήραγγας των Παρισίων

Empeirikos AndreasΌταν καμιά φορά επιστρέφομεν από τους Παρισίους και αναπνέομεν την αύραν του Σαρωνικού, υπό το φίλιον φως και μέσα στα αρώματα της πεύκης, εν τη λιτότητι των μύθων – των σημερινών και των προκατακλυσμιαίων – ως σάλπισμα πνευστών, ή ως ήχος παλμικός, κρουστός, τυμπάνων, υψώνονται πίδακες στιλπνοί, ωρισμέναι λέξεις, λέξεις-χρησμοί, λέξεις ενώσεως αψιδωτής και κορυφαίας, λέξεις με σημασίαν απροσμέτρητον δια το παρόν και δια το μέλλον, αι λέξεις «Eλελεύ», «Σε αγαπώ», και «Δόξα εν υψίστοις», και, αιφνιδίως, ως ξίφη που διασταυρούμενα ενούνται, ή ως κλαγγή αφίξεως ορμητικού μετρό εις υπογείους σήραγγας των Παρισίων, και αι λέξεις: «Chardon-Lagache», «Denfert-Rochereau», «Danton», «Odéon», «Vauban», και «Gloria, gia in excelsis».

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ: ΟΚΤΑΝΑ

 

Mahi Binebine: Είναι εδώ και ονειρεύονται

Binebine-MahiΤο θαύμα στο Σίντι Μουμέν είναι η παράδοξη ευκολία προσαρμογής που έχουν οι νεοφερμένοι. Φτάνοντας από την άγονη ύπαιθρο και τις αχόρταγες μητροπόλεις, κυνηγημένοι από μια τυφλή εξουσία, και τις πλούσιες βδέλλες, κυλάνε μέσα στο καλούπι υπομένοντας την αποτυχία, συνηθίζουν στη λίγδα, πετάνε την αξιοπρέπειά τους στα σκουπίδια, μαθαίνουν να τα βολεύουν, προσπαθώντας να συναρμολογήσουν τις υπάρξεις τους. Μόλις η φωλιά κατασκευαστεί, χώνονται, τρυπώνουν, και κάποιος θα ‘λεγε πως πάντα βρίσκονταν εκεί, και ποτέ δεν έκαναν τίποτ’ άλλο από το να τρέφουν τη μιζέρια που βασιλεύει και να εντάσσονται στο περιβάλλον όπως οι λόφοι των σκουπιδιών, και τα τυχαία καταφύγια, καμωμένα από βούρκο και φτυσιές, δεσπόζουν στις εναποθέσεις των παραβολικών κεραίων σαν τεράστια αυτιά στραμμένα στον ουρανό. Είναι εδώ και ονειρεύονται. Ξέρουν πως η μηχανή του θανάτου τριγυρνάει και αρπάζει πρώτα αυτούς που έπαψαν να ονειρεύονται.

MAHI BINEBINE: ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΙΝΤΙ ΜΟΥΜΕΝ

 

Αργύρης Χιόνης: Οι συμφορές

Xionis Argiris 2«ΠΕΡΑΣΤΕ», είπε, «περάστε και καθίστε», είπε στις συμφορές που χτύπησαν την πόρτα του.
«Θα τις κεράσω κάτι», σκέφτηκε, «ένα κομμάτι απ' την ψυχή μου, και θα φύγουν. Θα κάτσουν λίγο και θα φύγουν».
Φρούδες ελπίδες... Θρονιάστηκαν εκεί και πού να το κουνήσουν...
Απ' τις ευγένειες, πέρασε στις αγένειες και, απ' αυτές, στις απειλές. Κανένα αποτέλεσμα• ακλόνητες στις θέσεις τους, ήταν σαφές ότι δεν ήρθαν για να φύγουν.
Κάθισε, τέλος, και ό ίδιος• κουράστηκε και κάθισε απέναντι τους• και με την ίδια απάθεια που τον κοιτούσανε τις κοίταζε κι αυτός.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ: ΟΝΤΑ ΚΑΙ ΜΗ ΟΝΤΑ

 

 

Jean-Michel Guenassia: Μια αρμονική συνύπαρξη που είναι εντελώς ανέφικτη

GuenassiaΑποφεύγουμε να λέμε στα παιδιά τι έγινε πριν γεννηθούν. Αρχικά είναι πολύ μικρά για να καταλάβουν, ύστερα είναι πολύ μεγάλα για ν' ακούσουν, μετά δεν έχουν καιρό για τέτοια, ώσπου στο τέλος είναι πια πολύ αργά. Αυτά έχουν οι οικογένειες. Ζεις με ανθρώπους που νομίζεις ότι τους γνωρίζεις, όμως είστε τελείως άγνωστοι. Ζητάμε θαύματα από τους δεσμούς αίματος: μια αρμονική συνύπαρξη που είναι εντελώς ανέφικτη. Απόλυτη εμπιστοσύνη. Σχέσεις που μένουν αναλλοίωτες στον χρόνο. Παραμυθιαζόμαστε με το ψέμα της συγγένειας.

JEAN-MICHEL GUENASSIA: Η ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΩΝ

 

Edith Wharton: Το να διαβάζεις καλά όμως είναι τέχνη

wharton EdithΗ λεγόμενη «διάδοση της γνώσης», που συνήθως την κατατάσσουμε στην κατηγορία των σύγχρονων προόδων, μαζί με την κεντρική θέρμανση και την καθολική ψήφο, έχει συμπτωματικά οδηγήσει στη γέννηση μιας νέας διαστροφής – της διαστροφής της ανάγνωσης.
Απ’ όλες τις διαστροφές οι πιο δύσκολες να ξεριζωθούν είναι εκείνες που από τον πολύ κόσμο θεωρούνται αρετές. Ανάμεσά τους η ανάγνωση κατέχει την πρώτη θέση. Ότι το να διαβάζεις σκουπίδια αποτελεί διαστροφή είναι γενικά παραδεκτό· το διάβασμα όμως καθεαυτό –το διάβασμα ως συνήθεια, παρότι πρόσφατη– συναγωνίζεται ήδη φτασμένες αρετές όπως η αποταμίευση, η εγκράτεια, το πρωινό ξύπνημα και η τακτική άσκηση. Υπάρχει ωστόσο κάτι το παράξενα επιθετικό στην αρετή του αναγνώστη από αίσθηση καθήκοντος.
[...] Όταν ο μηχανικός αναγνώστης, οπλισμένος με αυτή τη μεγάλη ιδέα για το καθήκον του, εισβάλλει στην επικράτεια των γραμμάτων –συζητά, κριτικάρει, καταδικάζει ή, ακόμα χειρότερα, επαινεί– τότε είναι που η διαστροφή της ανάγνωσης γίνεται απειλή για τη λογοτεχνία.
[...] Το να διαβάζεις δεν είναι αρετή· το να διαβάζεις καλά όμως είναι τέχνη, μια τέχνη που μόνο ο γεννημένος αναγνώστης μπορεί να την κατακτήσει.

EDITH WHARTON: Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

 

Karel Kosik: Επειδή η πλήξη δεν ξέρει τι να κάνει τον ελεύθερο χρόνο, τον σκοτώνει

Kosik KarelΟ σύγχρονος άνθρωπος δεν συμπεριφέρεται σαν τον εξιδανικευμένο μουζίκο του Τολστόι για τον οποίο θρησκεία είναι η φύση, και ο οποίος “κόβει δέντρα, σπέρνει σίκαλη, σφάζει τράγους, βλέπει τα αρνάκια να γεννιούνται, παιδιά να έρχονται στον κόσμο και γέρους να πεθαίνουν ενώ εκείνος γνωρίζει ακριβώς αυτόν το νόμο. Το δέντρο πεθαίνει ήρεμα, απλά, όμορφα, διότι δεν κάνει μορφασμούς, δεν φοβάται και δεν μετανιώνει για τίποτα”. Ο σύγχρονος άνθρωπος ως παραγωγός αλλά και ως θύμα της «ευρωαμερικανικής κουλτούρας» μετατρέπει τη ζωή του σε μία ατέλειωτη σειρά από μορφασμούς, φοβάται όλα όσα απειλούν την άνεση του, μετανιώνει για κάθε χαμένη ευκαιρία που υποσχόταν αναρρίχηση και επιτυχία. Επειδή θεωρεί τον εαυτό του ως την ύψιστη αυθεντία στα πάντα, δεν σέβεται τίποτα, δεν εκτιμά τίποτα, η πανταχού παρούσα πλήξη γεμίζει την ατμόσφαιρα της παραμονής του στον κόσμο. Η πλήξη είναι η άπληστη απαίτηση διασκεδάσεως, πάση θυσία και με κάθε μέσο. Επειδή η πλήξη δεν ξέρει τι να κάνει τον ελεύθερο χρόνο, τον σκοτώνει. Σκοτώνει το χρόνο αναζητώντας ερεθίσματα (διακοπή και κατάργηση του ελεύθερου, δηλαδή περιττού χρόνου) και τα βρίσκει σε παντός είδους πραγματικούς και πλασματικούς σκοτωμούς. Ο βανδαλισμός των καιρών μας προέρχεται από την πλήξη, αυτή την κακόφωνη συγχορδία της εποχής. Η σύγχρονη πλήξη, κάτι το εντελώς διαφορετικό από τη νωχελική διάθεση της Ρωσίας του Γκόγκολ και του Τσέχοφ, εκκολάπτεται από την απεγνωσμένη, εξαρτημένη απληστία που ψάχνει για διασκέδαση, για αλλαγή, για τεχνητή διέγερση. Αυτή η πλήξη δεν υποφέρει από μελαγχολία, δεν νιώθει θλίψη ούτε νοσταλγεί, είναι απλώς απέραντα επιθετική.

KAREL KOSIK: Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑΣ

 

Jean Echenoz: Αυτό το τόσο κοινό χρονικό ζήτημα θα το αναγάγει σε πρωταρχική προσωπική του υπόθεση

Echenoz Jean2Καθένας μας επιθυμεί να ξέρει πότε γεννήθηκε, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Θέλουμε να είμαστε ενήμεροι ως προς την αριθμητικά προσδιορισμένη χρονική στιγμή όπου όλα ξεκινούν, όπου πιάνουμε παρτίδες με το φως και τον αέρα, με τις προοπτικές, τις νύχτες και τις πίκρες, τις χαρές και τις μέρες. Αυτό το στοιχείο μάς επιτρέπει να έχουμε κατ' αρχάς ένα πρώτο σημείο αναφοράς, μια επιγραφή, έναν αριθμό χρήσιμο για τις επετείους μας - μια ημερομηνία, που λειτουργεί και ως αφετηρία για μια μικρή προσωπική εκδοχή του χρόνου, τη σημασία της οποίας επίσης γνωρίζουμε: γι' αυτό και οι περισσότεροι από μας αποφασίζουν να τη φέρουν πάνω τους διαρκώς, τεμαχισμένη σε ψηφία λίγο-πολύ ευανάγνωστα και, καμιά φορά, απαστράπτοντα, δεμένη μ' ένα λουράκι γύρω απ' τον καρπό τους, τον αριστερό κατά κανόνα.
Να, όμως, που αυτή την ακριβή στιγμή δε θα τη μάθει ποτέ ο Γκρέγκορ, ο οποίος γεννήθηκε κάπου ανάμεσα στις έντεκα τη νύχτα και στη μία μετά τα μεσάνυχτα. Μεσάνυχτα ακριβώς; Λίγο πριν; Λίγο μετά; Κανείς δε θα μπορέσει ποτέ να του το πει. Έτσι, σ’ όλη του τη ζωή θ' αγνοεί ποια μέρα, προτεραία ή επαύριο, θα έχει δικαίωμα να γιορτάζει τα γενέθλια του. Οπότε, αυτό το τόσο κοινό χρονικό ζήτημα θα το αναγάγει σε πρωταρχική προσωπική του υπόθεση. Κι αν αναρωτιέστε γιατί δεν μπορεί κανείς να τον πληροφορήσει για την ακριβή ώρα κατά την οποία είδε το φως, η απάντηση είναι επειδή το γεγονός αυτό συνέβη υπό εντελώς έκτακτες συνθήκες. …

JEAN ECHENOZ: ΑΣΤΡΑΠΕΣ

 

Jens Bjorneboe: Η πορεία θα είναι γεμάτη ψεύτικους αρχηγούς

Bjoneboe Jens

 

Αυτό είναι η ιστορία: είναι ο δρόμος της ελευθερίας, κι αυτό τον δρόμο τον πορευόμαστε ελεύθερα, είτε την θέλουμε την ελευθερία είτε όχι. Η πορεία θα είναι γεμάτη ψεύτικους αρχηγούς και σκάρτους καθοδηγητές, γεμάτη λαοπλάνους και ψευτοπροφήτες, κι εμείς έχουμε την ελευθερία να διαλέξουμε για λυτρωτές μας ενσαρκώσεις του Κακού, την ελευθερία να τους προσκυνάμε και να τους ακολουθούμε, όπως κι αυτοί έχουν την ελευθερία να μας παραπλανούν. Όμως αυτός ο ζοφερός, αιματηρός δρόμος της ελευθερίας είναι ο δρόμος της συνάντησης της ανθρωπότητας με τον εαυτό της.

JENS BJORNEBOE: ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

 

Miguel de Unamuno: Ν' ακους τιε βλακείες που πετάνε κάθε μέρα

unamuno

 

... εδώ μ’ έφερε μια νέα κρίση μισανθρωπίας ή, μάλλον, ανθρωποφοβίας, αφού τους ανθρώπους πιο πολύ τους φοβάμαι παρά τους μισώ. Μου κόλλησε κι εμένα εκείνη η αξιοθρήνητη ιδιότητα που δεν είναι άλλη από το να βλέπεις τη βλακεία και να μην μπορείς να την ανεχτείς. Πάντως το χειρότερο δεν είναι να την βλέπεις, αλλά να την ακούς – ν’ ακούς τις βλακείες που πετάνε κάθε μέρα, ανυπερθέτως, νέοι και γέροι, βλάκες και ξύπνιοι• γιατί εκείνοι που περνιούνται για ξύπνιοι λένε και κάνουν τις περισσότερες βλακείες...

MIGUEL DE UNAMUNO: ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΔΟΝ ΣΑΝΔΑΛΙΟ, ΣΚΑΚΙΣΤΗ

 

Lydia Davis: Η ιστορία ήταν παρούσα στο δωμάτιο

DAVIS LYDIAΉταν κάποιο μυθιστόρημα του Φόκνερ, μια χαρτόδετη έκδοση τόσο παλιά ώστε οι σελίδες ήταν κιτρινισμένες, τα εξωτερικά περιθώρια καφετιά, και η κόλλα τόσο εύθρυπτη, ώστε κάθε σελίδα που διάβαζα και τη γύριζα ξεκολλούσε αθόρυβα από τη ράχη, και επειδή δεν έκλεινα το βιβλίο όταν σταματούσα, αλλά το άφηνα ανάποδα ανοιχτό στο περβάζι του παραθύρου πάνω απ' το κρεβάτι μου, δεν ήταν πια ένα δεμένο βιβλίο αλλά μάλλον δυο σωροί, ένας με δεμένες σελίδες κι ένας με σκόρπιες, και το βιβλίο δεν συγκρατούσε πια την ιστορία, και η ιστορία ήταν παρούσα στο δωμάτιο ενόσω διάβαζα για πολλές μέρες ακόμα, θαρρείς και ήταν ελεύθερη μέσα στο δωμάτιο, είχε ξεπηδήσει από τις σελίδες και πλανιόταν κει μέσα, κάτω απ' το ταβάνι με τα δοκάρια - η ζοφερή ασθένεια της γυναίκας, οι παραδομένες στον δυνατό αγέρα αγριοφοινικιές γύρω από τη φυλακή όπου βρίσκεται ο άντρας, το μεγάλο ποτάμι που βλέπει απ' το παράθυρο του κελιού του, το λεπτό τσιγάρο που δεν καταφέρνει να στρίψει σφιχτά γιατί τα χέρια του τρέμουν ανεξέλεγκτα.

LYDIA DAVIS: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

Otessa Moshfegh: Τα βάσανά τους μου επέτρεπαν να βυθιστώ στα δικά μου.

MoshfeghΜια ενήλικη γυναίκα είναι σαν τα κογιότ - μπορεί να τη βγάλει με ελάχιστα. Οι άντρες μοιάζουν περισσότερο με τις κατοικίδιες γάτες. Αν τους αφήσεις μόνους για μεγάλο διάστημα, πεθαίνουν από τη θλίψη. Με την πάροδο του χρόνου άρχισα να αγαπάω τους άντρες για αυτή τους την αδυναμία. Προσπάθησα να τους σεβαστώ ως ανθρώπους, γεμάτους συναισθήματα, μεταπτώσεις αλλά και ομορφιά. Τους έχω ακούσει, τους έχω καθησυχάσει, έχω σκουπίσει τα δάκρυα τους. Αλλά ως νέα γυναίκα στο Χ-ville δεν είχα ιδέα πως και οι άλλοι άνθρωποι -είτε άντρες, είτε γυναίκες- είχαν αισθήματα βαθιά, όπως τα δικά μου. Δεν είχα οίκτο για κανέναν, παρά μόνο για εκείνους που τα βάσανά τους μου επέτρεπαν να βυθιστώ στα δικά μου.

OTESSA MOSHFEGH: ΑΙΛΙΝ

 

Εμμανουήλ Ροΐδης: Ούτω να συστηθή και εις την Ελλάδα προστατευτική των ψηφοφόρων

Roidis EmanouilΌσον ευκολώτερα πιστεύομεν και ταχύτερα λησμονούμεν, τόσον μεγαλειτέρα είνε η ασυνειδησία εκείνων πού μας απατούν. Όσον πλέον κουτός, άκακος και απονήρευτος είναι ο λαός, τόσον περισσότερον έπρεπε να τον συμπαθούν και να τον λυπούνται, αντί να νομίζουν πως η κουταμάρα και η καλωσύνη του τους δίδει το δικαίωμα να τον γδαίρνουν ως το κόκκαλο, να τον καταδικάζουν εις την βρώμαν, την αρρώστιαν και την ατιμίαν, να φέρνωνται μαζί του καθώς οι άκαρδοι εκείνοι καρραγωγείς, που σκοτώνουν τ' άλογα από το πολύ φόρτωμα και το πολύ ξύλο για το λόγο πού δεν δαγκάνουν και δεν κλωτσούν. Αν έχης μέσα στο στήθος σου καρδιά και όχι πέτρα, μη λες πως φταίει ο λαός, αλλά φώναξε μαζί μου: «Ανάθεμα εις τους λαοπλάνους!»
Την χάριν ταύτην δεν ημπόρεσα να κάμω εις τον δυστυχή νεκροθάπτην, διότι ολίγην έχω φωνήν και δεν αγαπώ τας φωνάς. Αν ενόησα αυτόν καλά, εκείνο το οποίον εζήτει, παραβάλλων τους πολιτικούς μας προς καρραγωγείς, ήτο, καθώς υπάρχουσιν αλλαχού εταιρείαι προς προστασίαν των ανυπερασπίστων πλασμάτων, αλόγων, γάτων, περιστερών και άλλων πτερωτών και μαστοφόρων, ούτω να συστηθή και εις την Ελλάδα προστατευτική των ψηφοφόρων.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΙΔΗΣ: ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΘΑΠΤΟΥ

 

Μανώλης Αναγνωστάκης: Θα ‘ρθει μια μέρα

Anagnostakis4Θα ‘ρθει μια μέρα που δε θα ‘χουμε πια τι να πούμε
Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια
Η σιωπή μου θα λέει: Πόσο είσαι όμορφη, μα δε
βρίσκω άλλο τρόπο να στο πω
Θα ταξιδέψουμε κάπου, έτσι από ανία ή για να
πούμε πως κι εμείς ταξιδέψαμε.

Ο κόσμος ψάχνει σ’ όλη του τη ζωή να βρει τουλάχιστο
τον έρωτα, μα δεν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνά πως η ζωή μας είναι τόσο μικρή
που δεν αξίζει καν να την αρχίσει κανείς.
Απ’ την Αθήνα θα πάω στο Μοντεβίδεο ίσως και
στη Σαγκάη, είναι κάτι κι αυτό δε μπορείς
να το αμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε –θυμήσου– ατέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ένα βράδυ
–ξεχνώ πάνω σε τι– κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο
μα τόσο ενδιαφέρον.

Μια μέρα, ας ήτανε, να φύγω μακριά σου αλλά κι
εκεί θα ‘ρθεις και θα με ζητήσεις
Δε μπορεί, Θε μου, να φύγει κανείς μοναχός του.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ: ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1941-1971

 

Julian Barnes: Οι χαρές της ειρωνείας

Barnes2Ωστόσο, το να είσαι δειλός δεν ήταν εύκολο. Το να είσαι ήρωας ήταν πολύ ευκολότερο. Αρκούσε να φανείς γενναίος μία στιγμή - όταν τραβούσες το πιστόλι, όταν έριχνες τη χειροβομβίδα, όταν πατούσες τον πυροκροτητή, όταν ξέκανες τον τύραννο και μαζί τον εαυτό σου. Το να είσαι δειλός όμως σήμαινε ότι ξεκινάς μια πορεία που βαστάει σε όλη σου τη ζωή. Δεν μπορείς καν να χαλαρώσεις. Πρέπει να προβλέπεις την επόμενη περίσταση που θα χρειαστεί να βρίσκεις δικαιολογίες, να αμφιταλαντεύεσαι, να ζαρώνεις, να συνηθίζεις ξανά τη γεύση που έχουν οι καουτσουκένιες μπότες και την κατάσταση του ξεπεσμένου άθλιου χαρακτήρα σου. Το να είσαι δειλός απαιτούσε πείσμα, επιμονή και άρνηση αλλαγής, πράγματα τα οποία καθιστούσαν κατά κάποιον τρόπο τη δειλία μια μορφή θάρρους. Χαμογέλασε κάτω από το μουστάκι του και άναψε ένα τσιγάρο. Οι χαρές της ειρωνείας δεν τον είχαν εγκαταλείψει ολωσδιόλου.

JULIAN BARNES: Ο ΑΧΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

 

Νίκος Καζαντζάκης: Τον κακό μας τον καιρό

kazantzakis-nikos

 

 

Άσε τους Ρωμιούς να σκοτώνουνται αναμεταξύ τους. Δεν έχει ξοφλημό, ανάθεμά τη για ράτσα! Πόσα χρόνια, πάππου πρόσπαππου, πολεμούμε να την ξεκάνουμε. Τί καταφέραμε; Τον κακό μας τον καιρό! Έναν ξεριζώνεις, δέκα φυτρώνουν... Αν δεν σκοτωθούν, σου λέω, αναμεταξύ τους, σκοτωμό δεν έχουν.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ: Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ

 

Oscar Wilde: Τιμωρούμαστε για τις αρνήσεις μας


Wilde 1Αλλά ακόμη και ο πιο γενναίος ανάμεσά μας φοβάται τον ίδιο του τον εαυτό. Ο αυτοακρωτηριασμός των αγρίων επιβιώνει τραγικά στην αυταπάρνηση που φθείρει τις ζωές μας. Τιμωρούμαστε για τις αρνήσεις μας. Κάθε παρόρμηση που πολεμάμε να καταπνίξουμε, μένει κρυμμένη και δουλεύει μέσα στο μυαλό και μας δηλητηριάζει.
Το σώμα αμαρτάνει μια φορά και ξεμπερδεύει, γιατί η πράξη είναι ένας τρόπος εξαγνισμού. Δε μένει τιποτ’ άλλο παρά η ανάμνηση μιας απόλαυσης ή η πολυτέλεια της μεταμέλειας. Ο μόνος τρόπος να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν. Αν του αντισταθείς, η ψυχή σου θ’ αρρωστήσει απ΄τη λαχτάρα για τα πράγματα που η ίδια απαγόρευσε στον εαυτό της, απ’ την επιθυμία για όσα οι τερατώδεις νόμοι της έχουν κηρύξει τερατώδη και παράνομα. Κάποιος είπε ότι τα πιο σημαντικά γεγονότα του κόσμου συντελούνται μέσα στο μυαλό. Στο μυαλό, λοιπόν, και μόνο σ’ αυτό γίνονται και οι μεγαλύτερες αμαρτίες του κόσμο.

OSCAR WILDE: ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΥ

 

Georgi Gospodinov: Και χάνεται στο άπειρο, σαν να μην υπήρξε ποτέ.

GospodinovΒρίσκεσαι κάπου, σου έρχεται κάτι ιδιοφυές στο μυαλό, έτσι πιστεύεις, οι λέξεις βγαίνουν από μόνες τους, μόλις που τις συγκρατείς, ψάχνεις να βρεις αμέσως στυλό κι ένα φύλλο χαρτί, πάντα είχες πάνω σου τρία στυλό, ψαχουλεύεις, ούτε ένα...
Προσπαθείς να θυμηθείς τις προτάσεις, χρησιμοποιείς πραγματικές τεχνικές απομνημόνευσης, μαζεύεις τα πρώτα γράμματα ή τις πρώτες συλλαβές από κάθε λέξη και φτιάχνεις μια λέξη-κλειδί.
Τρέχεις στο σπίτι, παρατάς τα πάντα, επαναλαμβάνεις σαν προσευχή μέσα σου τη λέξη. Σταματάει ο γείτονας μπροστά από το σπίτι σου, κάνει εκείνη την τρομερή ερώτηση “Πώς είσαι;” και αρχίζει να σου διηγείται κάτι, ανοίγεις το στόμα σου για να πεις πως βιάζεσαι τρομερά κι εκείνη τη στιγμή η λέξη κλειδί πετάει έξω σαν μύγα και χάνεται στο άπειρο, σαν να μην υπήρξε ποτέ.

GEORGI GOSPODINOV: ΠΕΡΙ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

 

Γιάννης Σκαρίμπας: Το ζήτημα

Skaribas Giannis

 

 

 

Το ζήτημα είναι το γιατί (της γνώσης μου της λίγης
τόσο είναι το φως και τόσο η σκέψη μου εμένα είν' θαμπή)
ν' ανοίξει πρέπει η πόρτα πριν για να μετά συ φύγεις,
κι' όχι να κλείσει από μετά -ενώ συ θάχεις μπει...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ: ΑΠΑΝΤΕΣ ΣΤΙΧΟΙ 1936-1970

 

 

Friedrich Nietzsche: Κουραζόμαστε με το παλιό, για ό,τι γνωρίζουμε καλά και σίγουρα

Nietzsche-Friedrich3

 

Η «αγάπη για τον συνάνθρωπό» μας δεν είναι τάχα επιτακτική ανάγκη για μια καινούρια ιδιοκτησία; Και αλήθεια, το ίδιο μήπως δεν συμβαίνει και με την αγάπη μας για τη γνώση, για την αλήθεια; Και γενικότερα για κάθε επιθυμία καινούριου; Κουραζόμαστε με το παλιό, για ό,τι γνωρίζουμε καλά και σίγουρα, έχουμε ανάγκη να τεντώσουμε τα χέρια μας ακόμα πιο μακριά. Και το πιο όμορφο τοπίο, όταν το ζήσουμε, όταν το έχουμε μπροστά στα μάτια μας για τρεις ολόκληρους μήνες, μας κουράζει, δεν είμαστε βέβαιοι για την αγάπη μας γι' αυτό. Κάποια άλλη μακρινή όχθη, μας τραβάει περισσότερο.
Γενικότερα, μια κατοχή μειώνεται με τη χρήση.

FRIEDRICH NIETSCHE: Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

Marina Abramovich: Όμως, εκεί που πνιγόμουν, σκεφτόμουν ξανά και ξανά

AbramovichΟ πατέρας μου προσπάθησε πολλές φορές να με μάθει κολύμπι, σε πισίνα, στα ρηχά νερά μιας λίμνης, αλλά τίποτα δεν είχε αποτέλεσμα. Το νερό με τρομοκρατούσε, ειδικά όταν με κάλυπτε ολόκληρη, και το κεφάλι μου μαζί. Στο τέλος η υπομονή του εξαντλήθηκε. Μια καλοκαιρινή μέρα που ήμασταν στην παραλία, μ' έβαλε σε μια μικρή βάρκα με κουπιά και, αφού απομακρυνθήκαμε πολύ από την ακτή, με πέταξε στο νερό σαν σκυλί. Ήμουν έξι ετών.
Πανικοβλήθηκα. Το τελευταίο πράγμα που είδα πριν βυθιστώ στα νερά της Αδριατικής, ήταν τον πατέρα μου να τραβάει κουπί και ν' απομακρύνεται απ' το σημείο, με την πλάτη του γυρισμένη σε μένα. Ούτε καν κοίταξε πίσω. Βυθιζόμουν όλο και περισσότερο, κοπανούσα τα χέρια μου σαν τρελή, το νερό έμπαινε στο στόμα μου.
Όμως, εκεί που πνιγόμουν, σκεφτόμουν ξανά και ξανά πως ο πατέρας μου έφυγε κωπηλατώντας χωρίς καν να κοιτάξει πίσω του, και θύμωσα. Δε θύμωσα απλώς, έγινα έξαλλη. Σταμάτησα να καταπίνω νερό και τότε, μ' έναν παράξενο τρόπο, εκεί που χτυπιόμουν, ανέβηκα στην επιφάνεια και κολύμπησα ως τη βάρκα.
Ο Βόγιο μάλλον με άκουσε, γιατί, παρόλο που ακόμη δεν κοίταζε προς τα πίσω, άπλωσε το χέρι, με άρπαξε απ' το μπράτσο και με τράβηξε πάνω.
Κάπως έτσι οι αντάρτες μάθαιναν τα παιδιά τους να κολυμπούν.

MARINA ABRAMOVICH: ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟΙΧΟΥΣ

 

Σελίδα 1 από 23

Πλοήγηση

Θεματική ενότητα
Θεματική κατηγορία
Υποκατηγορία

ΠροσφορέςΠερισσότερα

ΕΝΑ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΤΖΙΑΚΟΜΕΤΤΙ
LORD JAMES
€12.00 €5.40
(-55%)
Κερδίζετε €6.60
ΣΤΩΙΚΟΙ
ΠΡΩΤΟΠΑΠΑ-ΜΑΡΝΕΛΗ ΜΑΡΙΑ
€17.50 €7.88
(-55%)
Κερδίζετε €9.62

Κατά τ’ άλλα ...Περισσότερα

Αδύνατο να αντισταθεί ο βιβλιόφιλος...

ΣελιδοδείκτηςΠερισσότερα

Ανδρέας Εμπειρίκος: Ως κλαγγή αφίξεως ορμητικού μετρό εις υπογείους σήραγγας των Παρισίων Όταν καμιά φορά επιστρέφομεν από τους Παρισίους και αναπνέομεν την αύραν του Σαρωνικού, υπό το φίλιον φως και μέσα στα αρώματα της πεύκης, εν τη λιτότ...

Βρείτε μας στο...

Ασφαλείς Συναλλαγές

Verisign Eurobank EFG
Paypal MyBank
Verisign Eurobank EFG
Paypal MyBank