Ο Λογαριασμός μου

Δωρεάν αποστολή για αγορές πάνω από 30€ | Δωρεάν αντικαταβολή | Έως 24 άτοκες Δόσεις | Έως -85% χαμηλότερες τιμές σε πάνω από 150000 τίτλους

Σελιδοδείκτης

Maria Gainza: Υπήρχε μια πόρτα κρυμμένη από ένα αναρριχητικό φυτό

Gainza MariaΤο σπίτι της γιαγιάς μου ήταν ένα κάστρο αρ-ντεκό, με μια στριφογυριστή μαρμάρινη σκάλα που η κουπαστή της έκανε καμπύλη. Είχε κι έναν κήπο που έπιανε μισό τετράγωνο με μια πισίνα είκοσι μέτρων, που σκεπάστηκε για να γίνει γήπεδο σκουός. Στο βάθος του κήπου υπήρχε μια πόρτα κρυμμένη από ένα αναρριχητικό φυτό, προορισμένη για τη στρατιά υπηρετών του σπιτιού. Εμένα μου απαγορευόταν να τη χρησιμοποιώ γιατί, σύμφωνα με τη μαμά μου, αν οι γείτονες με έβλεπαν να μπαινοβγαίνω από κει, θα σκέφτονταν ότι είμαι η κόρη κάποιας υπηρέτριας. Τις λίγες φορές που παράκουσα τον κανόνα, ήταν για να συνοδέψω τον μπαμπά μου στου Αμουτσάστεγι. Βγαίναμε από την "πόρτα υπηρεσίας" γιατί έτσι αποφεύγαμε να κάνουμε τον κύκλο του τετραγώνου. Ο Αμουτσάστεγι ήταν ένας ζωγράφος ζώων που κατοικούσε σ’ ένα ετοιμόρροπο βικτοριανό σπίτι, και τον οποίο ο μπαμπάς μου επισκεπτόταν όχι τόσο για ν’ αγοράσει έργα τέχνης, όσο για να κάνει μια θεραπευτική έξοδο. Καθόταν σε μια ξεχαρβαλωμένη καρέκλα που δεν έμοιαζε ν’ ανήκει σε καμία συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, έπινε τσάι από ένα βαζάκι για μαρμελάδα και χάζευε εικόνες έργων τέχνης πιτσιλισμένες με μούχλα.

MARIA GAINZA: ΤΟ ΟΠΤΙΚΟ ΝΕΥΡΟ

 

Jean-Paul Sartre: Ο άνθρωπος στρατεύει τον εαυτό του στη ζωή

SartreΤώρα μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα γιατί ο υπαρξισμός προξενεί φρίκη σε μερικούς ανθρώπους. Γιατί συχνά ένα μόνο τρόπο έχουν για να αντέχουν την αθλιότητά τους. Να σκέφτονται: Οι περιστάσεις υπήρξαν εναντίον μου. Τα πράγματα μου πήγανε κόντρα. Άξιζα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι έγινα. Βέβαια, δεν γνώρισα τον μεγάλο έρωτα ή τη μεγάλη φιλία, αλλά σ’ αυτό φταίει το γεγονός ότι δεν έλαχε να συναντήσω τον άντρα ή τη γυναίκα που να ήταν άξιοι για την αγάπη ή για τη φιλία μου. Δεν έγραψα πολύ καλά βιβλία και γι’ αυτό φταίει το ότι δεν είχα πολύ διαθέσιμο ελεύθερο καιρό στη διάθεσή μου. Δεν έκανα παιδιά για να τους αφιερωθώ, γιατί δεν βρήκα τον άνθρωπο που θα μπορούσα να φτιάξω μαζί του τη ζωή μου. Έμειναν λοιπόν αχρησιμοποίητες μέσα μου και είναι πάντα βιώσιμες ένα πλήθος από διαθέσεις, κλίσεις, δυνατότητες, που μου δίνουν μιαν αξία, την οποία ασφαλώς δεν μου επιτρέπει να επικαλεσθώ η σειρά των πράξεών μου. [...] Ο άνθρωπος στρατεύει τον εαυτό του στη ζωή, σχεδιάζει ο ίδιος τη φυσιογνωμία του, την προσωπικότητά του και πέρα απ’ αυτή την προσωπικότητα δεν υπάρχει τίποτα. Φυσικά, η σκέψη αυτή μπορεί να φανεί σκληρή σε κάποιον που δεν πέτυχε στη ζωή του. Απ’ την άλλη μεριά όμως, προδιαθέτει τους ανθρώπους να καταλάβουν πως μόνον η πραγματικότητα μετράει, πως τα όνειρα, οι προσδοκίες, οι ευσεβείς πόθοι, οι ελπίδες, άλλο δεν κάνουν απ’ το να καθιστούν τελικά τον άνθρωπο ένα χαμένο, απογοητευμένο όνειρο, γεμάτο ελπίδες ανεκπλήρωτες, προσμονές ανώφελες. Τον καθορίζουν δηλαδή αρνητικά και όχι θετικά.

JEAN-PAUL SARTRE: Ο ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ

 

Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας

Miller AliceΗ ζωή του καθενός είναι γεμάτη από ψευδαισθήσεις, ίσως επειδή η αλήθεια συχνά μας φαίνεται αβάσταχτη. Κι όμως, η αλήθεια είναι τόσο αναγκαία, που η άγνοιά της έχει υψηλό κόστος, το οποίο μπορεί να εμφανιστεί με την μορφή σοβαρών ασθενειών. Χρειάζεται λοιπόν να προσπαθήσουμε, ακολουθώντας μια μακροχρόνια διαδικασία, να ανακαλύψουμε τη δική μας προσωπική αλήθεια, μια αλήθεια που μπορεί να μας προκαλέσει πόνο πριν μας προσφέρει μια νέα αίσθηση ελευθερίας. Αν, αντίθετα, επιλέξουμε να αρκεστούμε σε μια διανοητική γνώση, θα παραμείνουμε στη σφαίρα των ψευδαισθήσεων και της εξαπάτησης του εαυτού μας.
Δεν μπορούμε να σβήσουμε τις ζημιές που έγιναν μέσα μας κατά την παιδική μας ηλικία, αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε ούτε στο παραμικρό το παρελθόν μας. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε και να αναδιοργανώσουμε τον εαυτό μας και έτσι να ξανακερδίσουμε τη χαμένη μας ενότητα, αν αποφασίσουμε να κοιτάξουμε από πολύ κοντά και να συνειδητοποιήσουμε τη γνώση που έχουμε αποθηκεύσει στο σώμα μας για αυτά που έγιναν στο παρελθόν.
Αυτός ο δρόμος σίγουρα δεν είναι εύκολος, σε πολλές περιπτώσεις όμως είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε επιτέλους να αφήσουμε πίσω μας την αόρατη και απάνθρωπη φυλακή της παιδικής μας ηλικίας.
Μόνο έτσι μπορούμε να μετατρέψουμε τον εαυτό μας από το ανίδεο θύμα που ήταν στο παρελθόν σε υπεύθυνο άτομο, που γνωρίζει τη δική του ιστορία και μπορεί να ζήσει μαζί της.Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Δεν θέλουν να γνωρίζουν τίποτα από την προσωπική τους ιστορία και έτσι δεν συνειδητοποιούν ότι, στην ουσία, η ιστορία τους τους καθορίζει συνεχώς στο παρόν. Συνεχίζουν να ζουν μέσα στην απωθημένη και ανεπίλυτη κατάσταση που παγιώθηκε στην παιδική τους ηλικία. Δεν συνειδητοποιούν ότι φοβούνται και αποφεύγουν κινδύνους οι οποίοι, παρ’ όλο που κάποτε ήταν πραγματικοί, εδώ και πολύ καιρό έχουν πάψει να είναι. Καθοδηγούνται από ασυνείδητες αναμνήσεις και απωθημένα συναισθήματα και ανάγκες, τα οποία, όσο παραμένουν ασυνείδητα και αξεδιάλυτα, συχνά καθορίζουν, με σχεδόν διαστροφικό τρόπο, καθετί που κάνουν ή δεν κάνουν.

ALICE MILLER: ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΗΛΙΚΙΑΣ Ή ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΕΝΟΣ ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

 

Charles Baudelaire: Η γυναίκα έχει το απαράγραπτο δικαίωμα

Baudelaire

 

 

...Η γυναίκα έχει το απαράγραπτο δικαίωμα, και μάλιστα εκπληρώνει ένα είδος χρέους όταν προσπαθεί να φανεί μαγική και εξωπραγματική. Πρέπει να εκπλήσσει, να γοητεύει. Ως είδωλο πρέπει να χρυσώνεται για να γίνεται αντικείμενο λατρείας. Πρέπει, λοιπόν, να δανείζεται απ' όλες τις τέχνες τα μέσα για να υψωθεί πάνω απ' τη φύση, ώστε να σκλαβώνει καλύτερα τις καρδιές και να συναρπάζει τα πνεύματα. Δεν πειράζει διόλου αν η απάτη και το τέχνασμα είναι γνωστά σε όλους, όταν η επιτυχία τους είναι εξασφαλισμένη και το αποτέλεσμα πάντα ακατανίκητο...

CHARLES BAUDELAIRE: ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΟΥ ΜΑΚΙΓΙΑΖ

 

John M. Coetzee: Όμως έρχεται η μέρα της πτώσης σου

coetzee j-m lΥπάρχουν, ξέρεις, αυτοί που τους ονομάζω χθόνιους, που έχουν ριζωμένα τα πόδια τους στη γη των πατέρων τους. Υπάρχουν και οι πεταλούδες, πλάσματα του ήλιου και του αέρα, προσωρινοί κάτοικοι σ’ ένα τόπο, προσγειώνονται πότε εδώ, πότε εκεί. Ισχυρίζεσαι πως είσαι πεταλούδα, θέλεις να είσαι πεταλούδα. Όμως έρχεται η μέρα της πτώσης σου, μιας ολέθριας πτώσης, συντρίβεσαι στο έδαφος. Κι όταν πια τα καταφέρεις να σηκωθείς, διαπιστώνεις ότι δεν μπορείς να πετάξεις σαν πλάσμα των αιθέρων, δεν μπορείς ούτε καν να περπατήσεις, δεν είσαι παρά ένας βόλος από ύλη στερεή.

JOHN M. COETZEE: ΕΝΑΣ ΑΡΓΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

Jacques Bonnet: Σε μια μήτρα με τα τοιχώματά της όλο ράφια

bonnet1Κατά έναν περίεργο τρόπο, η αστείρευτη πηγή πληροφοριών την οποία συνιστά το Ίντερνετ δεν έχει για μένα την ίδια μαγική υπόσταση όπως η βιβλιοθήκη μου. Όταν κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου, μέσω του οποίου μπορώ να έχω πρόσβαση σε κάθε είδους πληροφορία, και να νομίζω ότι κυριαρχώ ακόμα περισσότερο στο χρόνο και στο χώρο, νιώθω παραταύτα ότι κάτι από το «θεϊκό» απουσιάζει. Ίσως το θέμα να έχει σχέση με το σώμα: Αγγίζω τον υπολογιστή με τις άκρες των δακτύλων μου, η ενέργειά μου παραμένει εξωτερική, είναι κάτι που περνάει από ένα μηχάνημα και μία οθόνη. Καμία σχέση με αυτούς τους τοίχους τους γεμάτους βιβλία που τα ξέρω –σχεδόν– απέξω. Στη μια περίπτωση έχω την εντύπωση ότι βρίσκομαι στο χειριστήριο ενός θαυματουργού αρθρωτού βραχίονα που είναι ικανός για τα πάντα, κινούμενος με ευχέρεια στο εξωτερικό αστρικό κενό, στην άλλη σε μια μήτρα με τα τοιχώματά της όλο ράφια και πιθανό μυθιστορηματικό αρχέτυπο τον Ναυτίλο. Καθώς βλέπουμε, το ζήτημα υπερβαίνει σαφώς τα όρια του ορθολογισμού.

JACQUES BONNET: ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΓΕΜΑΤΕΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

 

 

Ανδρέας Εμπειρίκος: Ως κλαγγή αφίξεως ορμητικού μετρό εις υπογείους σήραγγας των Παρισίων

Empeirikos AndreasΌταν καμιά φορά επιστρέφομεν από τους Παρισίους και αναπνέομεν την αύραν του Σαρωνικού, υπό το φίλιον φως και μέσα στα αρώματα της πεύκης, εν τη λιτότητι των μύθων – των σημερινών και των προκατακλυσμιαίων – ως σάλπισμα πνευστών, ή ως ήχος παλμικός, κρουστός, τυμπάνων, υψώνονται πίδακες στιλπνοί, ωρισμέναι λέξεις, λέξεις-χρησμοί, λέξεις ενώσεως αψιδωτής και κορυφαίας, λέξεις με σημασίαν απροσμέτρητον δια το παρόν και δια το μέλλον, αι λέξεις «Eλελεύ», «Σε αγαπώ», και «Δόξα εν υψίστοις», και, αιφνιδίως, ως ξίφη που διασταυρούμενα ενούνται, ή ως κλαγγή αφίξεως ορμητικού μετρό εις υπογείους σήραγγας των Παρισίων, και αι λέξεις: «Chardon-Lagache», «Denfert-Rochereau», «Danton», «Odéon», «Vauban», και «Gloria, gia in excelsis».

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ: ΟΚΤΑΝΑ

 

Mahi Binebine: Είναι εδώ και ονειρεύονται

Binebine-MahiΤο θαύμα στο Σίντι Μουμέν είναι η παράδοξη ευκολία προσαρμογής που έχουν οι νεοφερμένοι. Φτάνοντας από την άγονη ύπαιθρο και τις αχόρταγες μητροπόλεις, κυνηγημένοι από μια τυφλή εξουσία, και τις πλούσιες βδέλλες, κυλάνε μέσα στο καλούπι υπομένοντας την αποτυχία, συνηθίζουν στη λίγδα, πετάνε την αξιοπρέπειά τους στα σκουπίδια, μαθαίνουν να τα βολεύουν, προσπαθώντας να συναρμολογήσουν τις υπάρξεις τους. Μόλις η φωλιά κατασκευαστεί, χώνονται, τρυπώνουν, και κάποιος θα ‘λεγε πως πάντα βρίσκονταν εκεί, και ποτέ δεν έκαναν τίποτ’ άλλο από το να τρέφουν τη μιζέρια που βασιλεύει και να εντάσσονται στο περιβάλλον όπως οι λόφοι των σκουπιδιών, και τα τυχαία καταφύγια, καμωμένα από βούρκο και φτυσιές, δεσπόζουν στις εναποθέσεις των παραβολικών κεραίων σαν τεράστια αυτιά στραμμένα στον ουρανό. Είναι εδώ και ονειρεύονται. Ξέρουν πως η μηχανή του θανάτου τριγυρνάει και αρπάζει πρώτα αυτούς που έπαψαν να ονειρεύονται.

MAHI BINEBINE: ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΙΝΤΙ ΜΟΥΜΕΝ

 

Αργύρης Χιόνης: Οι συμφορές

Xionis Argiris 2«ΠΕΡΑΣΤΕ», είπε, «περάστε και καθίστε», είπε στις συμφορές που χτύπησαν την πόρτα του.
«Θα τις κεράσω κάτι», σκέφτηκε, «ένα κομμάτι απ' την ψυχή μου, και θα φύγουν. Θα κάτσουν λίγο και θα φύγουν».
Φρούδες ελπίδες... Θρονιάστηκαν εκεί και πού να το κουνήσουν...
Απ' τις ευγένειες, πέρασε στις αγένειες και, απ' αυτές, στις απειλές. Κανένα αποτέλεσμα• ακλόνητες στις θέσεις τους, ήταν σαφές ότι δεν ήρθαν για να φύγουν.
Κάθισε, τέλος, και ό ίδιος• κουράστηκε και κάθισε απέναντι τους• και με την ίδια απάθεια που τον κοιτούσανε τις κοίταζε κι αυτός.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ: ΟΝΤΑ ΚΑΙ ΜΗ ΟΝΤΑ

 

 

Jean-Michel Guenassia: Μια αρμονική συνύπαρξη που είναι εντελώς ανέφικτη

GuenassiaΑποφεύγουμε να λέμε στα παιδιά τι έγινε πριν γεννηθούν. Αρχικά είναι πολύ μικρά για να καταλάβουν, ύστερα είναι πολύ μεγάλα για ν' ακούσουν, μετά δεν έχουν καιρό για τέτοια, ώσπου στο τέλος είναι πια πολύ αργά. Αυτά έχουν οι οικογένειες. Ζεις με ανθρώπους που νομίζεις ότι τους γνωρίζεις, όμως είστε τελείως άγνωστοι. Ζητάμε θαύματα από τους δεσμούς αίματος: μια αρμονική συνύπαρξη που είναι εντελώς ανέφικτη. Απόλυτη εμπιστοσύνη. Σχέσεις που μένουν αναλλοίωτες στον χρόνο. Παραμυθιαζόμαστε με το ψέμα της συγγένειας.

JEAN-MICHEL GUENASSIA: Η ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΩΝ

 

Edith Wharton: Το να διαβάζεις καλά όμως είναι τέχνη

wharton EdithΗ λεγόμενη «διάδοση της γνώσης», που συνήθως την κατατάσσουμε στην κατηγορία των σύγχρονων προόδων, μαζί με την κεντρική θέρμανση και την καθολική ψήφο, έχει συμπτωματικά οδηγήσει στη γέννηση μιας νέας διαστροφής – της διαστροφής της ανάγνωσης.
Απ’ όλες τις διαστροφές οι πιο δύσκολες να ξεριζωθούν είναι εκείνες που από τον πολύ κόσμο θεωρούνται αρετές. Ανάμεσά τους η ανάγνωση κατέχει την πρώτη θέση. Ότι το να διαβάζεις σκουπίδια αποτελεί διαστροφή είναι γενικά παραδεκτό· το διάβασμα όμως καθεαυτό –το διάβασμα ως συνήθεια, παρότι πρόσφατη– συναγωνίζεται ήδη φτασμένες αρετές όπως η αποταμίευση, η εγκράτεια, το πρωινό ξύπνημα και η τακτική άσκηση. Υπάρχει ωστόσο κάτι το παράξενα επιθετικό στην αρετή του αναγνώστη από αίσθηση καθήκοντος.
[...] Όταν ο μηχανικός αναγνώστης, οπλισμένος με αυτή τη μεγάλη ιδέα για το καθήκον του, εισβάλλει στην επικράτεια των γραμμάτων –συζητά, κριτικάρει, καταδικάζει ή, ακόμα χειρότερα, επαινεί– τότε είναι που η διαστροφή της ανάγνωσης γίνεται απειλή για τη λογοτεχνία.
[...] Το να διαβάζεις δεν είναι αρετή· το να διαβάζεις καλά όμως είναι τέχνη, μια τέχνη που μόνο ο γεννημένος αναγνώστης μπορεί να την κατακτήσει.

EDITH WHARTON: Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

 

Karel Kosik: Επειδή η πλήξη δεν ξέρει τι να κάνει τον ελεύθερο χρόνο, τον σκοτώνει

Kosik KarelΟ σύγχρονος άνθρωπος δεν συμπεριφέρεται σαν τον εξιδανικευμένο μουζίκο του Τολστόι για τον οποίο θρησκεία είναι η φύση, και ο οποίος “κόβει δέντρα, σπέρνει σίκαλη, σφάζει τράγους, βλέπει τα αρνάκια να γεννιούνται, παιδιά να έρχονται στον κόσμο και γέρους να πεθαίνουν ενώ εκείνος γνωρίζει ακριβώς αυτόν το νόμο. Το δέντρο πεθαίνει ήρεμα, απλά, όμορφα, διότι δεν κάνει μορφασμούς, δεν φοβάται και δεν μετανιώνει για τίποτα”. Ο σύγχρονος άνθρωπος ως παραγωγός αλλά και ως θύμα της «ευρωαμερικανικής κουλτούρας» μετατρέπει τη ζωή του σε μία ατέλειωτη σειρά από μορφασμούς, φοβάται όλα όσα απειλούν την άνεση του, μετανιώνει για κάθε χαμένη ευκαιρία που υποσχόταν αναρρίχηση και επιτυχία. Επειδή θεωρεί τον εαυτό του ως την ύψιστη αυθεντία στα πάντα, δεν σέβεται τίποτα, δεν εκτιμά τίποτα, η πανταχού παρούσα πλήξη γεμίζει την ατμόσφαιρα της παραμονής του στον κόσμο. Η πλήξη είναι η άπληστη απαίτηση διασκεδάσεως, πάση θυσία και με κάθε μέσο. Επειδή η πλήξη δεν ξέρει τι να κάνει τον ελεύθερο χρόνο, τον σκοτώνει. Σκοτώνει το χρόνο αναζητώντας ερεθίσματα (διακοπή και κατάργηση του ελεύθερου, δηλαδή περιττού χρόνου) και τα βρίσκει σε παντός είδους πραγματικούς και πλασματικούς σκοτωμούς. Ο βανδαλισμός των καιρών μας προέρχεται από την πλήξη, αυτή την κακόφωνη συγχορδία της εποχής. Η σύγχρονη πλήξη, κάτι το εντελώς διαφορετικό από τη νωχελική διάθεση της Ρωσίας του Γκόγκολ και του Τσέχοφ, εκκολάπτεται από την απεγνωσμένη, εξαρτημένη απληστία που ψάχνει για διασκέδαση, για αλλαγή, για τεχνητή διέγερση. Αυτή η πλήξη δεν υποφέρει από μελαγχολία, δεν νιώθει θλίψη ούτε νοσταλγεί, είναι απλώς απέραντα επιθετική.

KAREL KOSIK: Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑΣ

 

Jean Echenoz: Αυτό το τόσο κοινό χρονικό ζήτημα θα το αναγάγει σε πρωταρχική προσωπική του υπόθεση

Echenoz Jean2Καθένας μας επιθυμεί να ξέρει πότε γεννήθηκε, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Θέλουμε να είμαστε ενήμεροι ως προς την αριθμητικά προσδιορισμένη χρονική στιγμή όπου όλα ξεκινούν, όπου πιάνουμε παρτίδες με το φως και τον αέρα, με τις προοπτικές, τις νύχτες και τις πίκρες, τις χαρές και τις μέρες. Αυτό το στοιχείο μάς επιτρέπει να έχουμε κατ' αρχάς ένα πρώτο σημείο αναφοράς, μια επιγραφή, έναν αριθμό χρήσιμο για τις επετείους μας - μια ημερομηνία, που λειτουργεί και ως αφετηρία για μια μικρή προσωπική εκδοχή του χρόνου, τη σημασία της οποίας επίσης γνωρίζουμε: γι' αυτό και οι περισσότεροι από μας αποφασίζουν να τη φέρουν πάνω τους διαρκώς, τεμαχισμένη σε ψηφία λίγο-πολύ ευανάγνωστα και, καμιά φορά, απαστράπτοντα, δεμένη μ' ένα λουράκι γύρω απ' τον καρπό τους, τον αριστερό κατά κανόνα.
Να, όμως, που αυτή την ακριβή στιγμή δε θα τη μάθει ποτέ ο Γκρέγκορ, ο οποίος γεννήθηκε κάπου ανάμεσα στις έντεκα τη νύχτα και στη μία μετά τα μεσάνυχτα. Μεσάνυχτα ακριβώς; Λίγο πριν; Λίγο μετά; Κανείς δε θα μπορέσει ποτέ να του το πει. Έτσι, σ’ όλη του τη ζωή θ' αγνοεί ποια μέρα, προτεραία ή επαύριο, θα έχει δικαίωμα να γιορτάζει τα γενέθλια του. Οπότε, αυτό το τόσο κοινό χρονικό ζήτημα θα το αναγάγει σε πρωταρχική προσωπική του υπόθεση. Κι αν αναρωτιέστε γιατί δεν μπορεί κανείς να τον πληροφορήσει για την ακριβή ώρα κατά την οποία είδε το φως, η απάντηση είναι επειδή το γεγονός αυτό συνέβη υπό εντελώς έκτακτες συνθήκες. …

JEAN ECHENOZ: ΑΣΤΡΑΠΕΣ

 

Jens Bjorneboe: Η πορεία θα είναι γεμάτη ψεύτικους αρχηγούς

Bjoneboe Jens

 

Αυτό είναι η ιστορία: είναι ο δρόμος της ελευθερίας, κι αυτό τον δρόμο τον πορευόμαστε ελεύθερα, είτε την θέλουμε την ελευθερία είτε όχι. Η πορεία θα είναι γεμάτη ψεύτικους αρχηγούς και σκάρτους καθοδηγητές, γεμάτη λαοπλάνους και ψευτοπροφήτες, κι εμείς έχουμε την ελευθερία να διαλέξουμε για λυτρωτές μας ενσαρκώσεις του Κακού, την ελευθερία να τους προσκυνάμε και να τους ακολουθούμε, όπως κι αυτοί έχουν την ελευθερία να μας παραπλανούν. Όμως αυτός ο ζοφερός, αιματηρός δρόμος της ελευθερίας είναι ο δρόμος της συνάντησης της ανθρωπότητας με τον εαυτό της.

JENS BJORNEBOE: ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

 

Miguel de Unamuno: Ν' ακους τιε βλακείες που πετάνε κάθε μέρα

unamuno

 

... εδώ μ’ έφερε μια νέα κρίση μισανθρωπίας ή, μάλλον, ανθρωποφοβίας, αφού τους ανθρώπους πιο πολύ τους φοβάμαι παρά τους μισώ. Μου κόλλησε κι εμένα εκείνη η αξιοθρήνητη ιδιότητα που δεν είναι άλλη από το να βλέπεις τη βλακεία και να μην μπορείς να την ανεχτείς. Πάντως το χειρότερο δεν είναι να την βλέπεις, αλλά να την ακούς – ν’ ακούς τις βλακείες που πετάνε κάθε μέρα, ανυπερθέτως, νέοι και γέροι, βλάκες και ξύπνιοι• γιατί εκείνοι που περνιούνται για ξύπνιοι λένε και κάνουν τις περισσότερες βλακείες...

MIGUEL DE UNAMUNO: ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΔΟΝ ΣΑΝΔΑΛΙΟ, ΣΚΑΚΙΣΤΗ

 

Lydia Davis: Η ιστορία ήταν παρούσα στο δωμάτιο

DAVIS LYDIAΉταν κάποιο μυθιστόρημα του Φόκνερ, μια χαρτόδετη έκδοση τόσο παλιά ώστε οι σελίδες ήταν κιτρινισμένες, τα εξωτερικά περιθώρια καφετιά, και η κόλλα τόσο εύθρυπτη, ώστε κάθε σελίδα που διάβαζα και τη γύριζα ξεκολλούσε αθόρυβα από τη ράχη, και επειδή δεν έκλεινα το βιβλίο όταν σταματούσα, αλλά το άφηνα ανάποδα ανοιχτό στο περβάζι του παραθύρου πάνω απ' το κρεβάτι μου, δεν ήταν πια ένα δεμένο βιβλίο αλλά μάλλον δυο σωροί, ένας με δεμένες σελίδες κι ένας με σκόρπιες, και το βιβλίο δεν συγκρατούσε πια την ιστορία, και η ιστορία ήταν παρούσα στο δωμάτιο ενόσω διάβαζα για πολλές μέρες ακόμα, θαρρείς και ήταν ελεύθερη μέσα στο δωμάτιο, είχε ξεπηδήσει από τις σελίδες και πλανιόταν κει μέσα, κάτω απ' το ταβάνι με τα δοκάρια - η ζοφερή ασθένεια της γυναίκας, οι παραδομένες στον δυνατό αγέρα αγριοφοινικιές γύρω από τη φυλακή όπου βρίσκεται ο άντρας, το μεγάλο ποτάμι που βλέπει απ' το παράθυρο του κελιού του, το λεπτό τσιγάρο που δεν καταφέρνει να στρίψει σφιχτά γιατί τα χέρια του τρέμουν ανεξέλεγκτα.

LYDIA DAVIS: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

Otessa Moshfegh: Τα βάσανά τους μου επέτρεπαν να βυθιστώ στα δικά μου.

MoshfeghΜια ενήλικη γυναίκα είναι σαν τα κογιότ - μπορεί να τη βγάλει με ελάχιστα. Οι άντρες μοιάζουν περισσότερο με τις κατοικίδιες γάτες. Αν τους αφήσεις μόνους για μεγάλο διάστημα, πεθαίνουν από τη θλίψη. Με την πάροδο του χρόνου άρχισα να αγαπάω τους άντρες για αυτή τους την αδυναμία. Προσπάθησα να τους σεβαστώ ως ανθρώπους, γεμάτους συναισθήματα, μεταπτώσεις αλλά και ομορφιά. Τους έχω ακούσει, τους έχω καθησυχάσει, έχω σκουπίσει τα δάκρυα τους. Αλλά ως νέα γυναίκα στο Χ-ville δεν είχα ιδέα πως και οι άλλοι άνθρωποι -είτε άντρες, είτε γυναίκες- είχαν αισθήματα βαθιά, όπως τα δικά μου. Δεν είχα οίκτο για κανέναν, παρά μόνο για εκείνους που τα βάσανά τους μου επέτρεπαν να βυθιστώ στα δικά μου.

OTESSA MOSHFEGH: ΑΙΛΙΝ

 

Εμμανουήλ Ροΐδης: Ούτω να συστηθή και εις την Ελλάδα προστατευτική των ψηφοφόρων

Roidis EmanouilΌσον ευκολώτερα πιστεύομεν και ταχύτερα λησμονούμεν, τόσον μεγαλειτέρα είνε η ασυνειδησία εκείνων πού μας απατούν. Όσον πλέον κουτός, άκακος και απονήρευτος είναι ο λαός, τόσον περισσότερον έπρεπε να τον συμπαθούν και να τον λυπούνται, αντί να νομίζουν πως η κουταμάρα και η καλωσύνη του τους δίδει το δικαίωμα να τον γδαίρνουν ως το κόκκαλο, να τον καταδικάζουν εις την βρώμαν, την αρρώστιαν και την ατιμίαν, να φέρνωνται μαζί του καθώς οι άκαρδοι εκείνοι καρραγωγείς, που σκοτώνουν τ' άλογα από το πολύ φόρτωμα και το πολύ ξύλο για το λόγο πού δεν δαγκάνουν και δεν κλωτσούν. Αν έχης μέσα στο στήθος σου καρδιά και όχι πέτρα, μη λες πως φταίει ο λαός, αλλά φώναξε μαζί μου: «Ανάθεμα εις τους λαοπλάνους!»
Την χάριν ταύτην δεν ημπόρεσα να κάμω εις τον δυστυχή νεκροθάπτην, διότι ολίγην έχω φωνήν και δεν αγαπώ τας φωνάς. Αν ενόησα αυτόν καλά, εκείνο το οποίον εζήτει, παραβάλλων τους πολιτικούς μας προς καρραγωγείς, ήτο, καθώς υπάρχουσιν αλλαχού εταιρείαι προς προστασίαν των ανυπερασπίστων πλασμάτων, αλόγων, γάτων, περιστερών και άλλων πτερωτών και μαστοφόρων, ούτω να συστηθή και εις την Ελλάδα προστατευτική των ψηφοφόρων.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΙΔΗΣ: ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΘΑΠΤΟΥ

 

Μανώλης Αναγνωστάκης: Θα ‘ρθει μια μέρα

Anagnostakis4Θα ‘ρθει μια μέρα που δε θα ‘χουμε πια τι να πούμε
Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια
Η σιωπή μου θα λέει: Πόσο είσαι όμορφη, μα δε
βρίσκω άλλο τρόπο να στο πω
Θα ταξιδέψουμε κάπου, έτσι από ανία ή για να
πούμε πως κι εμείς ταξιδέψαμε.

Ο κόσμος ψάχνει σ’ όλη του τη ζωή να βρει τουλάχιστο
τον έρωτα, μα δεν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνά πως η ζωή μας είναι τόσο μικρή
που δεν αξίζει καν να την αρχίσει κανείς.
Απ’ την Αθήνα θα πάω στο Μοντεβίδεο ίσως και
στη Σαγκάη, είναι κάτι κι αυτό δε μπορείς
να το αμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε –θυμήσου– ατέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ένα βράδυ
–ξεχνώ πάνω σε τι– κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο
μα τόσο ενδιαφέρον.

Μια μέρα, ας ήτανε, να φύγω μακριά σου αλλά κι
εκεί θα ‘ρθεις και θα με ζητήσεις
Δε μπορεί, Θε μου, να φύγει κανείς μοναχός του.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ: ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1941-1971

 

Julian Barnes: Οι χαρές της ειρωνείας

Barnes2Ωστόσο, το να είσαι δειλός δεν ήταν εύκολο. Το να είσαι ήρωας ήταν πολύ ευκολότερο. Αρκούσε να φανείς γενναίος μία στιγμή - όταν τραβούσες το πιστόλι, όταν έριχνες τη χειροβομβίδα, όταν πατούσες τον πυροκροτητή, όταν ξέκανες τον τύραννο και μαζί τον εαυτό σου. Το να είσαι δειλός όμως σήμαινε ότι ξεκινάς μια πορεία που βαστάει σε όλη σου τη ζωή. Δεν μπορείς καν να χαλαρώσεις. Πρέπει να προβλέπεις την επόμενη περίσταση που θα χρειαστεί να βρίσκεις δικαιολογίες, να αμφιταλαντεύεσαι, να ζαρώνεις, να συνηθίζεις ξανά τη γεύση που έχουν οι καουτσουκένιες μπότες και την κατάσταση του ξεπεσμένου άθλιου χαρακτήρα σου. Το να είσαι δειλός απαιτούσε πείσμα, επιμονή και άρνηση αλλαγής, πράγματα τα οποία καθιστούσαν κατά κάποιον τρόπο τη δειλία μια μορφή θάρρους. Χαμογέλασε κάτω από το μουστάκι του και άναψε ένα τσιγάρο. Οι χαρές της ειρωνείας δεν τον είχαν εγκαταλείψει ολωσδιόλου.

JULIAN BARNES: Ο ΑΧΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

 

Σελίδα 1 από 23

Πλοήγηση

Θεματική ενότητα
Θεματική κατηγορία
Υποκατηγορία

ΠροσφορέςΠερισσότερα

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ
ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ
€10.95 €3.83
(-65%)
Κερδίζετε €7.12
Η ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ 2ης π.Χ. ΧΙΛΙΕΤΙΑΣ
ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗΣ Μ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ
€24.38 €9.75
(-60%)
Κερδίζετε €14.63

Κατά τ’ άλλα ...Περισσότερα

Hennie Niemann, Διαβάζοντας

ΣελιδοδείκτηςΠερισσότερα

Maria Gainza: Υπήρχε μια πόρτα κρυμμένη από ένα αναρριχητικό φυτό Το σπίτι της γιαγιάς μου ήταν ένα κάστρο αρ-ντεκό, με μια στριφογυριστή μαρμάρινη σκάλα που η κουπαστή της έκανε καμπύλη. Είχε κι έναν κήπο που έπιανε...

Βρείτε μας στο...

Ασφαλείς Συναλλαγές

Verisign Eurobank EFG
Paypal MyBank
Verisign Eurobank EFG
Paypal MyBank