Ο Λογαριασμός μου

Από τα πιο δημοφιλή βιβλία σε τιμές -50% έως -85% https://www.politeianet.gr/protaseis-prosforwn/ta-pio-dimofili-biblia-se-times-50-eos-85-739

-20%, -25%, -30% έως -85% χαμηλότερες τιμές σε 150.000 τίτλους - Δωρεάν αποστολή και αντικαταβολή για αγορές πάνω από 30 € - 24 άτοκες δόσεις (με πιστωτική κάρτα)

Σελιδοδείκτης

Raymond Carver: Η γυναίκα μου

Carver RaymondΗ γυναίκα μου εξαφανίστηκε παίρνοντας κι όλα τα ρούχα της μαζί.
Άφησε πίσω της δυο νάιλον κάλτσες και μια βούρτσα για τα μαλλιά που 'χε παραπέσει πίσω από το κρεβάτι.
Θα 'θελα τώρα να επιστήσω την προσοχή σας
σε τούτες τις καλοφτιαγμένες κάλτσες και στα δυνατά
σκούρα μαλλιά που είχαν πιαστεί στις τρίχες της βούρτσας.
Πέταξα τις κάλτσες στα σκουπίδια, τη βούρτσα
θα την κρατήσω και θα τη χρησιμοποιώ. Το κρεβάτι μόνο
μοιάζει αλλόκοτο και μου είναι αδύνατο να το δικαιολογήσω.

RAYMOND CARVER: ΔΩΜΑΤΙΑ ΟΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ

 

Sam Shepard: Έστω και ένα φως είναι καλύτερο από το σκοτάδι.

Shepard-8-10Είναι μια νύχτα ιδανική για έγκλημα. Οι μπασκίνες έχουν βγει για κυνήγι. Το φεγγάρι—μια παγωμένη πανσέληνος. Όσοι κοιμούνται βλέπουν όνειρα-σφαίρες. Σειρήνες ξεχύνονται μέσα από χιλιάδες δρόμους.
Μέσα σε μια κουζίνα πέρα μακριά μια γυναίκα έχει μπλέξει άσχημα μ' έναν άντρα. Νιώθει φόβο αλλά η έκφραση της δείχνει θυμό. Εκείνος μεθυσμένος φέρεται βάναυσα. Ήδη έχει ανοίξει μια τρύπα σαν μπάλα κανονιού πάνω στην εξώπορτα. Κουρελιασμένη ταπετσαρία κυματίζει. Η νύχτα απ' έξω χυμάει κατά πάνω τους. Δεν ακούγεται η στριγκλιά γιατί δεν υπάρχει κανείς να την ακούσει. Δεν υπάρχει τηλέφωνο. Ούτε αυτοκίνητο τα κλειδιά τα έχει εκείνος. Τον βλέπει να τρέμει από την οργή. Μια δική του οργή άγνωστης προέλευσης. Τον βλέπει πάλι να παιδεύεται με τα πράσινα πλαστικά φυσίγγια της καραμπίνας. Ορμάει προς την τρύπα της πόρτας. Εκείνος σκοντάφτει και πέφτει με τα μούτρα. Εκείνη έχει ξεφύγει στη μάντρα με τα ζώα ξυπόλυτη. Βουλιάζει μέχρι τα γόνατα στις κοπριές. Ακούει ένα πυροβολισμό από τη βεράντα. Περιμένει να τον νιώσει. Τίποτα. Ξεκολλάει τα πόδια της τραβώντας και με τα δυο χέρια. Κατευθύνεται προς το φως πάνω στο ύψωμα. Δεν μπορεί να θυμηθεί τίνος είναι το φως. Δεν μπορεί να θυμηθεί αν μένουν άνθρωποι ή είναι κανένας στάβλος. Ένα φως έστω είναι καλύτερο απ' το να μην υπάρχει καθόλου φως, σκέφτεται. Ένα οποιοδήποτε φως είναι προτιμότερο από το τίποτα. Σκοντάφτει μέσα σε βαθειά οργωμένα αυλάκια. Ανηφορίζει με νύχια και με δόντια. Έστω και ένα φως είναι καλύτερο από το σκοτάδι.

SAM SHEPARD: ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΩΝ ΜΟΤΕΛ

 

Eirikur-Orn Norddahl: Να μην ξεχάσουμε να ξεχνάμε να μην ξεχάσουμε

NORDDAHL EIRIKUR-ORNΟι ναζί λάτρευαν το παρελθόν, όμως γοητεύονταν κιόλας από την τεχνολογική πρόοδο – ήταν ταυτόχρονα μοντέρνα μουσική και ρετρό, ταυτόχρονα φύση και ατσάλι, ταυτόχρονα συστηματική εξόντωση και άτακτες μαζικές δολοφονίες, με το ένα χέρι έδιναν ομοιοπαθητικά φάρμακα και με το άλλο δηλητηριώδη αέρια, βουτούσαν στη μελέτη της αστρολογίας και της στρατιωτικής τακτικής, στην αριθμολογία και τη γραφολογία – ήταν ένα κόμμα δεξιό και αριστερό μαζί […] Είναι το μήνυμα αυτού του βιβλίου. Είμαστε το μήνυμα αυτού του βιβλίου. Προσπαθώ να φτάσω ώς την καρδιά ορισμένων πραγμάτων. Μην ξεχνάμε τη Χιροσίμα, το Άουσβιτς, την Γκερνίκα, το Περλ Χάρμπορ και τη Δρέσδη. Αν ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος μάς δίδαξε κάτι, αυτό ήταν η λήθη. Να ξεχάσουμε να μην ξεχάσουμε. Να μην ξεχάσουμε να ξεχνάμε να μην ξεχάσουμε. Να μην αφήσουμε να ξεφουσκώσει η ζύμη.

EIRIKUR-ORN NORDDAHL: ILLSKA - ΤΟ ΚΑΚΟ

 

Jorge-Luis Borges: Τι σημαίνει για μένα να είμαι συγγραφέας;

Borges Jorge Luis3

 

 

Θεωρώ τον εαυτό μου κυρίως αναγνώστη. Όπως γνωρίζετε, έχω τολμήσει την περιπέτεια της γραφής. Αλλά πιστεύω πως αυτά που έχω διαβάσει είναι πολύ πιο σημαντικά απ’ αυτά που έχω γράψει. Γιατί κάποιος διαβάζει αυτά που του αρέσουν. Ωστόσο γράφει όχι αυτά που θα ήθελε να γράψει, αλλά αυτά που είναι ικανός να γράψει… Τι σημαίνει για μένα να είμαι συγγραφέας; Σημαίνει απλώς το να είμαι πιστός στη φαντασία μου. Όταν γράφω κάτι, το σκέφτομαι όχι ως πραγματικά αληθινό, αλλά ως αληθινό ως προς κάτι βαθύτερο. Όταν καταστρώνω μια πλοκή, τη γράφω γιατί κατά κάποιον τρόπο πιστεύω σ’ αυτήν — όχι όπως πιστεύει κάποιος στην ιστορία αλλά όπως πιστεύει σε ένα όνειρο ή σε μιαν ιδέα.

JORGE-LUIS BORGES: Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΣΤΙΧΟΥ

 

Andrei Bely: Δεν υπήρχαν άνθρωποι στη λεωφόρο Νιέφσκι.

bely«Δεν υπήρχαν άνθρωποι στη λεωφόρο Νιέφσκι. Αλλά ένα έρπον μυριόποδο που φώναζε σ’ έναν υγρό χώρο σκορπιζόταν μια ποικιλία φωνών - μια ποικιλία λέξεων. Έναρθρες φράσεις χτυπούσαν η μία πάνω στην άλλη. Και ανώφελα, και τρομακτικά ξεπηδούσαν από εκεί λέξεις, σαν θραύσματα άδειων μπουκαλιών που τα είχαν σπάσει στο ίδιο μέρος: όλες τους, ανακατωμένες πια, υφαίνονταν ξανά σε μια φράση χωρίς τέλος και αρχή, που πετούσε στο άπειρο. Η φράση αυτή έμοιαζε να μην έχει κανένα νόημα και να έχει υφανθεί από μυθεύματα. Η αδιάλειπτη ροή αυτής της χωρίς νόημα φράσης αιωρούνταν σαν μαύρη κάπνα πάνω από τη Νιέφσκι. Πάνω από τους ανοιχτούς χώρους στεκόταν ο μαύρος καπνός των μυθευμάτων. Και τα μυθεύματα αυτά φούσκωναν από καιρού εις καιρόν τον Νέβα, που βρυχιόταν και χτυπιόταν πάνω στους συμπαγείς γρανίτες.
Το έρπον μυριόποδο είναι φρικτό. Κυκλοφορεί αιώνες εδώ, πάνω στη Νιέφσκι. Και ψηλότερα, πάνω από τη Νιέφσκι - εκεί τρέχουν οι εποχές: οι ανοίξεις, τα φθινόπωρα, οι χειμώνες. Εκεί η σειρά είναι ευμετάβλητη. Κι εδώ - η σειρά μένει απαράλλαχτη, με ανοίξεις, καλοκαίρια, χειμώνες. Με ανοίξεις, καλοκαίρια, χειμώνες, η σειρά είναι πάντα η ίδια. Και οι περίοδοι του χρόνου έχουν, όπως γνωρίζουμε, τα όριά τους. Και -η μια περίοδος ακολουθεί την άλλη. Μετά την άνοιξη έρχεται το καλοκαίρι. Μετά το καλοκαίρι έρχεται το φθινόπωρο, που μετά δίνει τη θέση του στο χειμώνα. Κι όλα λιώνουν την άνοιξη. Δεν υπάρχει αντίστοιχο όριο στο ανθρώπινο μυριόποδο. Και τίποτα δεν παίρνει τη θέση του. Αλλάζουν τμήματά του αλλά αυτό παραμένει ίδιο...»

ANDREI BELY: ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ

 

Τίτος Πατρίκιος: Σε βρίσκει η ποίηση

Patrikios Titos2Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά
αντικρίζεις
για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουν πια περάσει
για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα
για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ
και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου
γι´ άλλα που επαναλαμβάνονται μ’ ελάχιστες παραλλαγές
για πράγματα που πουλιούνται μόλις πιάσουν
κατάλληλη τιμή
για πράγματα που σάπισαν με το πέρασμα του καιρού
ή που ήσαν σάπια απ ' την αρχή και δεν το έβλεπες
εκεί που απορείς για πράγματα που μπόρεσες να κάνεις
για πράγματα σοβαρά ή ανόητα που ρίσκαρες τη ζωή σου
για πράγματα σημαντικά που τα κατάλαβες αργότερα
για πράγματα που τα φοβήθηκες κι απέφυγες
ν’ αναλάβεις
για πράγματα που τα προγραμμάτισες και δεν σου βγήκαν
γι´ άλλα που τα σχεδίασαν άλλοι και βγήκαν διαφορετικά
για πράγματα που σου έτυχαν χωρίς να τα περιμένεις
για πράγματα που μόνο τα ονειρεύτηκες
και κάποτε, μία στις χίλιες πραγματώθηκαν...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ: ΣΕ ΒΡΙΣΚΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

 

Γιάννης Ρίτσος: Ισμήνη

Ritsos Yannis2

Τα μεγάλα ρολόγια στους τοίχους σταμάτησαν – κανείς δεν τα κουρντίζει·
κι αν κάποτε στέκομαι μπροστά τους, δεν είναι για να δω την ώρα,
μα το ίδιο μου το πρόσωπο, καθρεφτισμένο στο γυαλί τους,
περίεργα άσπρο, γύψινο, απαθές, σαν έξω απ’ το χρόνο,
ενώ στο σκοτεινό τους βάθος οι σταματημένοι δείχτες,
πίσω ακριβώς απ’ το είδωλό μου, είναι ένα ασάλευτο νυστέρι
που πια δεν έχει ν’ ανοίξει ένα τραύμα, δεν έχει
να μου αφαιρέσει τίποτα – φόβο ή ελπίδα, αναμονή κι αδημονία.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ - ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ 1956-1972

 

Mark Twain: Ένας καθ’ έξιν ειλικρινής απλούστατα είναι ένα πλάσμα της φαντασίας

Twain Mark2Και τώρα ας δούμε τι λένε οι φιλόσοφοι. Προσέξτε εκείνη την τόσο διαδεδομένη παροιμία: «Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια». Το συμπέρασμα είναι απλό και ολοκάθαρο: οι ενήλικοι και οι πνευματικά υγιείς ποτέ δεν λένε αλήθεια. Ο Πάρκμαν, ο ιστορικός, επισημαίνει: «Η αρχή της αληθείας ενδέχεται να καταλήξει σε παραλογισμό». Σε ένα άλλο σημείο, στο ίδιο κεφάλαιο, τονίζει: «Το απόφθεγμα είναι πολύ παλιό: η αλήθεια δεν πρέπει να λέγεται όλες τις φορές∙ και εκείνοι, τους οποίους ενοχλεί μια ασθενής συνείδηση, ωθώντας τους σε μια καθ’ έξιν παράβαση του ανωτέρου γνωμικού, είναι ηλίθιοι και κοινωνικές μάστιγες».
Σκληρή γλώσσα, κι όμως απολύτως αληθινή. Κανένας από μας δεν θα μπορούσε να ζήσει πλάι σε έναν καθ’ έξιν φιλαλήθη∙ όμως, δόξα τω Θεώ, κανένας από μας δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει. Ένας καθ’ έξιν ειλικρινής απλούστατα είναι ένα πλάσμα της φαντασίας. Δεν υπάρχει και δεν έχει υπάρξει ποτέ. Φυσικά, υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι ποτέ δεν ψεύδονται, όμως δεν είναι έτσι – και αυτή ακριβώς η άγνοια είναι ένα από τα πράγματα που ντροπιάζουν τον λεγόμενο «πολιτισμό» μας. Όλοι ψεύδονται – κάθε μέρα και κάθε ώρα. Στον ύπνο και στον ξύπνο τους. Στα όνειρα, στη χαρά και στη λύπη τους. Ακόμα κι αν συγκρατήσουν τη γλώσσα τους, τα χέρια τους, τα μάτια τους, η συμπεριφορά τους, όλα εκφράζουν εξαπάτηση – και μάλιστα σκόπιμη. Ακόμη και στις θρησκευτικές τελετές… συγγνώμη, παραδέχομαι πως μόλις είπα μια κοινοτοπία.

MARK TWAIN: Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ

 

Etienne - Bonnot de Condillac: Πραγματεία για τα ζώα

CondillacΕλάχιστα πνεύματα είναι αρκετά υγιή για να προφυλάσσονται από τις μεταδοτικές φαντασιώσεις. Είμαστε αδύναμα σώματα, λαμβάνουμε όλες μας τις εντυπώσεις από τον αέρα που μας περιβάλλει, και οι ασθένειες μας οφείλονται πολύ περισσότερο στην αδύνατη κράση μας παρά σε εξωτερικές αιτίες που επιδρούν πάνω μας. Δεν πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει η ευκολία με την οποία ο κόσμος υιοθετεί ακόμα και τις πιο αστήρικτες δοξασίες: αυτοί που τις επινοούν ή τις επαναλαμβάνουν έχουν πολλή αυτοπεποίθηση, και εκείνοι που ισχυρίζονται ότι διδάσκουν χαρακτηρίζονται, αν κάτι τέτοιο είναι δυνατόν, από ακόμα μεγαλύτερη τυφλότητα: πώς θα μπορούσαν, λοιπόν, να μη διαδίδονται αυτές οι δοξασίες;

Πώς θα μπορούσαν να μη διαδίδονται, όταν ένας φιλόσοφος που τρέφει μεγάλες φιλοδοξίες υπερβάλλει όσον αφορά τις δυσκολίες τού προς εξέταση αντικειμένου του, θέτει κάθε ερώτημα σαν να επρόκειτο να αναπτύξει τους πιο κρυφούς σκοπούς των φαινομένων, δεν διστάζει να εμφανίζει ως νέες τις πιο κοινότοπες αρχές, τις γενικεύει στο έπακρον, επιβεβαιώνει πράγματα για τα οποία ο αναγνώστης του πιθανόν να αμφιβάλλει, και συνεπώς και ο ίδιος θα έπρεπε να αμφιβάλλει, και, έπειτα από τόσες προσπάθειες, για να προβάλει τις ιδεοληψίες του μάλλον, παρά για να θεμελιώσει κάτι, δεν παραλείπει να συμπεράνει ότι έχει αποδείξει ό, τι έπρεπε να αποδειχτεί; Ελάχιστα τον ενδιαφέρει να μελετήσει ενδελεχώς το θέμα του· βασίζεται περισσότερο στο να μας πείσει ότι, από τη στιγμή που μίλησε, τα πάντα έχουν ειπωθεί.

ETIENNE - BONNOT DE CONDILLAC: ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ

 

Jose Saramago: Γιατί ο βαρκάρης ξέρει τουλάχιστον ένα κουπί να το πιάνει

Saramago Jose3Υπάρχει άραγε εξουσία, είπε ο πρώτος τυφλός. Δεν φαντάζομαι, αλλά και να υπάρχει, θα είναι μια εξουσία τυφλών που θέλουν να κυβερνούν τυφλούς, σαν να λέμε το τίποτα θέλει να οργανώσει το τίποτα.
Αναπνέουμε το ίδιο σκοτάδι κι όμως ο καθένας αλλιώς παραπατά, άλλα βήματα, βρε αδερφέ, και καλά κάνει, αλλά γιατί τόσο εξόφθαλμα να στερούμαστε προσανατολισμού.
Γιατί να έχουμε προσανατολισμό θα με ρωτήσετε και καλά θα κάνετε. Έτσι για αλλαγή, να πούμε ότι η βάρκα θα πάει παρακάτω, που σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι και κινούμαστε σε πορείες αντίθετες και πώς να κάνει δουλειά ο βαρκάρης κι αυτός τυφλός είναι ο έρμος.
Και δε μιλώ για πρωθυπουργό στο όνομα του βαρκάρη, γιατί ο βαρκάρης ξέρει τουλάχιστον ένα κουπί να το πιάνει, με αυτό βγάζει το ψωμί του, μ’ αυτό και την κυρά του.
Ας ξεκουνάγαμε τη βάρκα, έστω δυο λεύγες παρακεί, να αλλάξουμε νερά και παραστάσεις, να κατουρήσουμε κι αλλού κι ας επιστρέψουμε μετά πίσω στο μόλο, ούτως ή άλλως το σκοινί μας βγήκε λίγο, βάρκα κι αυτή με περιλαίμιο σκύλου, σαν κι αυτούς που οδηγούν κάποιους τυφλούς.
Σε μια χώρα – συγχωρέστε μου τη λέξη για άλλη μια φορά – όπου οι τυφλοί πολλαπλασιάζονται όσο δίνονται συντάξεις αναπηρίας και κατορθώνουν οι τυφλοί να ‘χουν δυο μάτια αετίσια κάθε που στέκονται ουρά να την τσεπώσουν, χάθηκε να τσοντάρουμε να πάρουμε και λίγο σκοινί παραπάνω για τη βάρκα;

JOSE SARAMAGO: ΠΕΡΙ ΤΥΦΛΟΤΗΤΟΣ

 

Kurt Vonnegut: Έτσι πάει

Vonnegut3Κατά μέσο όρο, κάθε μέρα γεννιούνται στον κόσμο 324.000 νέα μωρά. Την ίδια ημέρα, 10.000 άτομα, κατά μέσο όρο, πεθαίνουν από πείνα ή υποσιτισμό. Έτσι πάει. Επιπρόσθετα, 123.000 άτομα πεθαίνουν από άλλα αίτια. Έτσι πάει. Αυτό σημαίνει ότι ο πληθυσμός του κόσμου αυξάνεται κατά 191.000 την μέρα. Η Υπηρεσία Μελέτης Πληθυσμού, προβλέπει ότι ο συνολικός πληθυσμός της γης θα διπλασιαστεί και θα φτάσει σε 7.000.000.000, πριν από το έτος 2000.
“Υποθέτω ότι όλοι θα θέλουν να ζουν με αξιοπρέπεια”, είπα.
“Υποθέτω”, είπε ο Ο’Χέαρ.

KURT VONNEGUT: ΣΦΑΓΕΙΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΠΕΝΤΕ

 

Αργυρης Χιόνης: Ο παλαιστής

Xionis Argiris 2

 

 

 

Ο παλαιστής που αποφασίζει να παλέψει με το χρόνο, αλείφει το κορμί με λάδι για να γλιστρά απ’ την πανίσχυρη λαβή του. Όμως ο χρόνος, ως γνωστόν, δεν έχει χέρια, γι’ αυτό κανένας δε μπορεί να του ξεφύγει.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ: Ο ΑΚΙΝΗΤΟΣ ΔΡΟΜΕΑΣ

 

Sylvia Plath: Δώρο γενεθλίων

Plath Sylvia2
 
 
 
Αν ήταν θάνατος
θα θαύμαζα τη βαθιά του σοβαρότητα, τα άχρονα μάτια του.
Θα ήξερα ότι δεν αστειεύεσαι.
Θα υπήρχε μια μεγαλοπρέπεια τότε, θα ήταν πραγματικά γενέθλια.
Και το μαχαίρι δεν θα λάξευε, αλλά θα εισχωρούσε
αγνό κι αμόλυντο σαν το κλάμα του μωρού,
και το σύμπαν θα ξεγλιστρούσε από δίπλα μου.
 
 

John le Carré: Μορφές και κτίσματα αιχμάλωτα της παγωνιάς

LeCarre JohnΧιόνι σκέπαζε τον αεροδιάδρομο.
Ήρθε από το Βορρά, με την καταχνιά, με την πνοή της βραδινής αύρας που μύριζε θάλασσα.
Θα έμενε εκεί για όλο το χειμώνα, κολλημένο πάνω στο σκούρο χώμα, σαν παγωμένη, διαπεραστική σκόνη• δίχως να λειώνει μήτε να κοκκαλώνει, παρά να μένει στατικό, σαν μια χρονιά χωρίς εποχές. Η μεταβαλλόμενη καταχνιά θα αιωρείται πάνω του όπως τα καπνογόνα στον πόλεμο, καταβροχθίζοντας μια ένα υπόστεγο, μια το παράπηγμα του ραντάρ, μια τα μηχανήματα και απελευθερώνοντάς τα ένα-ένα, αποστερημένα από το χρώμα τους, σαν κατάμαυρα κουφάρια σε κατάλευκη έρημο.
Ένα τοπίο δίχως βάθος, μήτε εναλλαγές, μήτε σκιές. Η γη γινόταν ένα με τον ουρανό. Μορφές και κτίσματα αιχμάλωτα της παγωνιάς σαν πλωτά κομμάτια πάγου.

JOHN LE CARRE: Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΚΟΠΩΝ

 

 

Μίλτος Σαχτούρης: Ο περίπατος

Sachtouris MiltosΚάτι επικίνδυνα κομμάτια
χάος
είν’ η ψυχή μου
που έκοψε με τα δόντια του
ο Θεός

άλλοι τα τριγυρίζουν πάνω σε σανίδια
τα δείχνουν
τα πουλάνε
τ’ αγοράζουν

εγώ δεν τα πουλώ

οι άνθρωποι
τα κοιτάζουν
με ρωτάνε
άλλοι γελάνε
άλλοι προσπερνάνε

εγώ δεν τα πουλώ

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ: ΠΟΗΜΑΤΑ - ΑΠΑΝΤΑ 1945-1998

 

Κατερίνα Γώγου: Κοίτα πώς χάνονται οι δρόμοι

gogou2"Κοίτα πώς χάνονται οι δρόμοι
μες στους ανθρώπους...
τα περίπτερα πώς κρυώνουνε
απ΄τις βρεγμένες εφημερίδες
ο ουρανός
πώς τρυπιέται στα καλώδια
και το τέλος της θάλασσας
από το βάρος των πλοίων
πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες
στο τελευταίο δρομολόγιο
και το λάθος εκείνου που κατέβηκε
στην πιο πριν στάση
τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο
και τη ντροπή σου
ύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτά
πώς να τα ζητήσεις
πώς τσούκου τσούκου
αργά μεθοδικά
μας αλλοιώνουνε
να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή
από το στυλ της καρέκλας..."

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: ΤΩΡΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ

 

Truman Capote: Μα ξάφνου, αχάραγα εκείνο το πρωί του Νοέμβρη

Capote TrumanΤο χωριό του Χόλκομπ στέκει ψηλά στους σιτοβολώνες του δυτικού Κάνσας – μια μοναχική περιοχή που οι υπόλοιποι κάτοικοι του Κάνσας αποκαλούν «πέρα κει» (...) Μέχρι το πρωινό εκείνο, στα μέσα του Νοέμβρη του 1959, λίγοι ήταν οι Αμερικανοί –ή ακόμα και οι κάτοικοι του Κάνσας– που είχαν ακουστά το Χόλκομπ. Όπως τα νερά του ποταμού, όπως οι οδηγοί της εθνικής και τα κίτρινα τρένα που διασχίζουν τις ράγες της Σάντα Φε, το δράμα, υπό τη μορφή εξαιρετικών γεγονότων, δεν είχε κάνει ποτέ στάση εδώ. Οι κάτοικοι του χωριού, διακόσιοι εβδομήντα τον αριθμό, ήταν ευχαριστημένοι μ’ αυτό, απολύτως ευχαριστημένοι με την ύπαρξή τους στο πλαίσιο μιας συνηθισμένης ζωής – δουλειά, κυνήγι, τηλεόραση, εκδηλώσεις του σχολείου, πρόβα με τη χορωδία, συγκεντρώσεις της Νεολαίας Παραγωγικότητας και Αυτοβελτίωσης. Μα ξάφνου, αχάραγα εκείνο το πρωί του Νοέμβρη, ξημέρωμα Κυριακής, κάτι αλλόκοτοι ήχοι έπληξαν το φόντο των καθιερωμένων νυχτερινών θορύβων – τα υστερικά αλυχτίσματα των κογιότ, τον τριγμό των ξερόχορτων στον αέρα, το γοργό θρηνητικό σφύριγμα των συρμών που ξεμάκραιναν. Τη στιγμή που ακούστηκαν ουδείς στο κοιμισμένο Χόλκομπ τούς πήρε χαμπάρι – τους τέσσερις κρότους από την καραμπίνα που θέρισαν έξι ζωές. Όμως κατόπιν οι ντόπιοι, που μέχρι τότε δεν είχαν φόβο μεταξύ τους κι έτσι σπανίως κλείδωναν τις πόρτες τους, ένιωσαν τη φαντασία να αναπλάθει τους κρότους ξανά και ξανά – τις βλοσυρές εκπυρσοκροτήσεις που ήγειραν φλόγες κακοπιστίας, στην άγρια λάμψη των οποίων παλιοί γειτόνοι κοιτούσαν ο ένας τον άλλο παράξενα, λες και ήταν ξένοι.

CAPOTE TRUMAN: ΕΝ ΨΥΧΡΩ

 

Thomas Pynchon: Θα μας φανούν πολύτιμοι

pynchon thomas

-Μα να είστε από το Μόναχο και να μην έχετε ακούσει ποτέ για τον Χίτλερ! Τι στην ευχή τρέχει μ’ εσάς τους νέους;
-Είμαι μηχανικός, βλέπετε. Η πολιτική δεν είναι ο τομέας μου.
-Κάποια μέρα θα σας χρειαστούμε, του είπε ο Βάισμαν. Δεν ξέρω σε τι ακριβώς, αλλά είμαι βέβαιος γι’ αυτό. Άνθρωποι σαν κι εσάς, με την εξειδίκευση και τα περιορισμένα ενδιαφέροντά σας, θα μας φανούν πολύτιμοι.

THOMAS PYNCHON: V.

 

Οδυσσέας Ελύτης: Λόγος περί κάλλους

Elytis Odysseas3Φοβηθείτε
αν θέλετε να σας ξυπνηθεί το ένστικτο του Ωραίου
ή αν όχι τότε μια που ζούμε στον αιώνα της φωτογραφίας
ακινητήσετέ το: αυτό που δίπλα μας
ολοένα μ΄απίθανες χειρονομίες δρά:
το Ασύλληπτο!

α) δυο χέρια ωραία γυναίκας (ή και αντρός) που να’ χουν εξοικειωθεί με τ’ αγριοπερίστερα
β) ένα σύρμα που οι αναμνήσεις του όλες να’ ναι από ρεύμα ηλεκτρικό και ανύποπτα πουλιά
γ) μία κραυγή που να μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει αιώνια επικαιρότητα
δ) το παράλογο φαινόμενο της ανοιχτής θαλάσσης.

Θα’ χετε καταλάβει βέβαια τι εννοώ.
[...]

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ: ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ

 

Somerset Maugahm: Ο σάκος των βιβλίων

Maughan SomersetΤόμοι με ποίηση, μυθιστορήματα, φιλοσοφικά έργα, κριτικές μελέτες (λένε ότι τα βιβλία με θέμα το βιβλίο είναι ασύμφορα, ωστόσο, αναμφίβολα, αποτελούν ευχάριστο ανάγνωσμα), βιογραφίες, ιστορία· βιβλία που διαβάζεις όταν είσαι άρρωστος και βιβλία πού διαβάζεις όταν ο εγκέφαλός σου, σε πλήρη εγρή­γορση, διψάει για ερεθίσματα, βιβλία που ανέκαθεν ήθελες να διαβάσεις, αλλά ο ρυθμός της ζωής στην πατρίδα δεν σου το επέτρεπε, βιβλία για να διαβάζεις ταξιδεύοντας στη θάλασσα, με το ατμόπλοιο της γραμμής που αρμενίζει στα στενά, και βιβλία για περιπτώσεις κακοκαιρίας, όταν η καμπίνα σου τρίζει και πρέπει να κρατιέσαι γερά, για να μην πέσεις απ' την κουκέτα σου· βιβλία επιλεγμένα αποκλειστικά λόγω της έκτασής τους, τα οποία παίρνεις μαζί σου σε μια εκστρατεία, όταν είσαι υποχρεωμένος να ταξιδέψεις με ελαφριές αποσκευές, και βιβλία που διαβάζονται όταν δεν μπορείς να δια­βάσεις τίποτ' άλλο.

SOMERSET MAUGHAM: ΧΟΝΟΛΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

 

Σελίδα 1 από 21

Πλοήγηση

Θεματική ενότητα
Θεματική κατηγορία
Υποκατηγορία

ΠροσφορέςΠερισσότερα

Η ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ
ECO UMBERTO
€12.72 €6.36
(-50%)
Κερδίζετε €6.36
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗΣ
TABUCCHI ANTONIO
€15.45 €6.18
(-60%)
Κερδίζετε €9.27

Βίος και ΠολιτείαΠερισσότερα

Γιώργος Βέης: Το άγγιγμα με όλα τα δάχτυλα μιας έντυπης πραγματικότητας εκπλήξεων Τα βιβλία του Γιώργου Βέη: Βλέπω, Μανχάταν - Μπανγκοκ, Μετάξι στον κήπο, Από το Τόκιο στο Χαρτούμ, Ν,όπως Νοσταλγία, Έρωτες τοπίων, Λεπτομέρειες κόσμω...

Κατά τ’ άλλα ...Περισσότερα

Η Frida Kahlo διαβάζοντας με κατοικίδια

ΣελιδοδείκτηςΠερισσότερα

Raymond Carver: Η γυναίκα μου Η γυναίκα μου εξαφανίστηκε παίρνοντας κι όλα τα ρούχα της μαζί. Άφησε πίσω της δυο νάιλον κάλτσες και μια βούρτσα για τα μαλλιά που 'χε παραπέσει πίσω...

Βρείτε μας στο...

Ασφαλείς Συναλλαγές

Verisign Eurobank EFG
Paypal
MyBank