Ο Λογαριασμός μου

Δωρεάν αποστολή για αγορές πάνω από 30€ | Δωρεάν αντικαταβολή | Έως 24 άτοκες Δόσεις | Έως -85% χαμηλότερες τιμές σε πάνω από 150000 τίτλους

Σελιδοδείκτης

Νίκος Καζαντζάκης: Θαρρούσαμε πως θα 'ταν καμιά νέα γυναίκα και την έλεγαν Παιδαγωγική

Kazantzakis-rΣτην Τετάρτη Τάξη βασίλευε και κυβερνούσε ο Διευθυντής του Δημοτικού. Κοντοπίθαρος, μ' ένα γενάκι σφηνωτό, με γκρίζα πάντα θυμωμένα μάτια, στραβοπόδης. «Δε θωράς, μωρέ, τα πόδια του», λέγαμε ο ένας στον άλλο σιγά να μη μας ακούσει, «δε θωράς, μωρέ, πώς τυλιγαδίζουν τα πόδια του; και πώς βήχει; Δεν είναι Κρητικός». Μας είχε έρθει σπουδασμένος από την Αθήνα κι είχε φέρει, λέει, μαζί του τη Νέα Παιδαγωγική. Θαρρούσαμε πως θα 'ταν καμιά νέα γυναίκα και την έλεγαν Παιδαγωγική• μα όταν τον αντικρίσαμε για πρώτη φορά ήταν ολομόναχος• η Παιδαγωγική έλειπε, θα 'ταν σπίτι. Κρατούσε ένα μικρό στριφτό βούρδουλα, μας έβαλε στη γραμμή κι άρχισε να βγάζει λόγο. Έπρεπε, λέει, ό,τι μαθαίναμε να το βλέπαμε και να το αγγίζαμε ή να το ζωγραφίζαμε σ' ένα χαρτί γεμάτο κουκκίδες. Και τα μάτια μας τέσσερα• αταξίες δε θέλει, μήτε γέλια, μήτε φωνές στο διάλειμμα• και σταυρό τα χέρια. Και στο δρόμο, όταν δούμε παπά, να του φιλούμε το χέρι. «Τα μάτια σας τέσσερα, κακομοίρηδες, γιατί αλλιώς, κοιτάχτε εδώ!», είπε και μας έδειξε το βούρδουλα. «Δε λέω λόγια, θα δείτε έργα!» Κι αλήθεια είδαμε• όταν κάναμε καμιά αταξία ή όταν δεν ήταν στα κέφια του, μας ξεκούμπωνε, μας κατέβαζε τα πανταλονάκια και μας έδερνε κατάσαρκα με το βούρδουλα• κι όταν βαριόταν να ξεκουμπώσει, μας έδινε βουρδουλιές στ' αυτιά, ωσότου έβγαινε αίμα.
Μια μέρα έδεσα κόμπο την καρδιά μου, σήκωσα το δάχτυλο:
— Πού είναι, κυρ δάσκαλε, ρώτησα, η Νέα Παιδαγωγική; γιατί δεν έρχεται στο σκολειό;
Τινάχτηκε από την έδρα, ξεκρέμασε από τον τοίχο το βούρδουλα.
— Έλα εδώ, αυθάδη, φώναξε, ξεκούμπωσε το πανταλόνι σου.
Βαριόταν να το ξεκουμπώσει μόνος του.
— Να, να, να, άρχισε να βαράει και να μουγκρίζει.
Είχε ιδρώσει, σταμάτησε.
— Να η Νέα Παιδαγωγική, είπε, κι άλλη φορά σκασμός!
Ήταν όμως και πονηρούτσικος ο σύζυγος της Νέας Παιδαγωγικής. Μια μέρα μας λέει: «Αύριο θα σας μιλήσω για το Χριστόφορο Κολόμβο, πώς ανακάλυψε την Αμερική. Μα για να καταλάβετε καλύτερα, να κρατάει καθένας σας κι από ένα αυγό• όποιος δεν έχει αυγό, ας φέρει βούτυρο!».

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ: ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ

 

Rudyard Kipling: Σαν τα άλογα

Kipling

  

Η διαμαντένια αυγή ξύπνησε ανθρώπους και κοράκια και ταύρους – όλους μαζί. Ο Κιμ ανακάθισε και χασμουρήθηκε, τινάχτηκε κι ρίγησε από ευχαρίστηση. Έβλεπε τον κόσμο πραγματικά, αληθινά• αυτή ήταν η ζωή έτσι όπως την ήθελε – όλο φούρια και φωνές, ιμάντες που σφίγγουν, καμτσίκια που σφυρίζουν και ρόδες που τρίζουν, φωτιές που ανάβουν και τροφές που μαγειρεύονται, καινούργια πράγματα να δεις όπου κι αν στρέψεις το ευχαριστημένο μάτι σου. [...]

…στη δική μου καρδιά οι θρησκείες είναι σαν τα άλογα. Καθεμιά αξίζει στη δική της χώρα. […] Κι οι καρδιές σαν τα άλογα είναι. Πάνε κι έρχονται ό,τι κι αν κάνουν τα γκέμια και τα σπιρούνια.

RUDYARD KIPLING: ΚΙΜ

 

Leon Tolsroi: Ήθελα τις συγκινήσεις, τους κινδύνους και την αυτοθυσία

Tolstoi L

 

 Μα ο έρωτάς μου παρέμενε στάσιμος και αναπτυσσόταν πια και, εκτός από τον έρωτα, κάποιο νέο ανησυχητικό συναίσθημα άρχιζε να τρυπώνει στην ψυχή μου. [...] Λαχταρούσα την κίνηση, κι όχι μια ζωή που να κυλάει ήρεμα. Ήθελα τις συγκινήσεις, τους κινδύνους και την αυτοθυσία για το αίσθημά μου. Μέσα μου ένιωθα μια πληθώρα δυνάμεων που δεν είχε καμία θέση στην ήρεμη ζωή μας. [...] ... ήμουν ευτυχισμένη. Με βασάνιζε όμως το γεγονός ότι η ευτυχία αυτή δεν μου κόστιζε κανέναν κόπο, καμιά θυσία. [...] Τον αγαπούσα κι έβλεπα ότι ήμουν το παν γι’ αυτόν. Ήθελα όμως να μάθουν οι πάντες τον έρωτά μας, να μ’ εμποδίσουν να τον αγαπάω και, παρ’ όλα αυτά, εγώ να τον αγαπάω. 

LEON TOLSTOI: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ

 

James D Vance: Τον τελευταίο κανόνα δεν τον λέγαμε ανοιχτά

Vance J DΣτο νοτιοδυτικό Οχάιο των παιδικών μου χρόνων, μαθαίναμε της αξία της μπέσας, της τιμής και της μαγκιάς. Η μύτη μου πρωτομάτωσε σε ηλικία πέντε ετών και το μάτι μου πρωτομαύρισε στα έξι. Και οι δύο αυτοί καβγάδες ξεκίνησαν όταν κάποιος πρόσβαλε τη μητέρα μου. Αστεία για τις μάνες δεν επιτρέπονταν ποτέ. Η Μέμω και ο Πάπω [γιαγιά και παππούς] μου δίδαξαν τις βασικές αρχές του βίαιου καβγά: δεν ξεκινάς ποτέ καβγά• αν ο άλλος ξεκινήσει τον καβγά, εσύ θα είσαι αυτός που θα τον τελειώσει• και, μολονότι δεν ξεκινάς ποτέ τον καβγά, μπορεί να επιτρέπεται να τον ξεκινήσεις αν κάποιος προσβάλει την οικογένειά σου. Τον τελευταίο κανόνα δεν τον λέγαμε ανοιχτά, αλλά ήταν ξεκάθαρος.

JAMES D VANCE: ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΧΙΛΜΙΛΗ, ΑΝΑΜΝΗΣΕΙς ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ

 

Sherwood Anderson: Ο θάνατος είναι σημαντικός

andersonΟ ήλιος λάμπει. Ο οδηγός του τρένου διασχίζει την αποβάθρα και μιλάει στον σταθμάρχη. Γελάνε δυνατά με το αστείο τους. 
Ο οδηγός είναι από εκείνο το είδος των πρόσχαρων ανθρώπων. Τα μάτια του λάμπουν, όπως λένε. Λέει το ίδιο αστείο σε κάθε σταθμάρχη, σε κάθε τηλεγραφητή, σε κάθε αχθοφόρο, σε κάθε υπεύθυνο ασφαλείας, σε όλη τη διαδρομή. Οι οδηγοί επιβατικών τρένων είναι κάθε λογής.
Να, βλέπετε, περνάει η γυναίκα που ο άντρας της πέθανε και μεταφέρεται κάπου για να ταφεί. Κόβουνε αμέσως τα αστεία, το γέλιο τους. Σιωπούν. 
Δημιουργείται ένα μικρό μονοπάτι σιωπής από τη γυναίκα με τα μαύρα, την κόρη και τον χοντρό αδερφό. Το μικρό μονοπάτι σιωπής ξεκίνησε μαζί τους, στο σπίτι τους, συνεχίστηκε μαζί τους στους δρόμους προς το σιδηροδρομικό σταθμό, θα τους συνοδεύει στο τρένο και στην πόλη όπου πηγαίνουν. Είναι ασήμαντοι άνθρωποι, όμως έγιναν ξαφνικά σημαντικοί.
Είναι σύμβολα Θανάτου. Ο Θάνατος είναι σημαντικός, κάτι μεγαλειώδες, έτσι δεν είναι;

SHERWOOD ANDERSON: ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

 

Νίκος Καββαδίας: Γράμμα στη Φραντζέσκα Ιωάννου Λαγωνίκα

kavadiasΝήστεψα για να μπορέσω να σου γράψω τούτο το γράμμα. Και προσευχήθηκα. Ο ειδωλολάτρης. Εκείνη η μικρή κάρτα που έλαβα ήταν γιομάτη από ένα κόσμο. Από χιλιάδες κόσμους. Πρώτη φορά πήρα ένα τέτοιο δείγμα ανθρωπιάς, καλοσύνης! Το φύλαξα. Θα το φυλάω, θα με προστατεύει. Το πρωινό σου τηλεφώνημα ήταν κάτι χαρμόσυνο. Μ' έκανε να φύγω για το πρώτο φετινό ταξίδι πιο ήρεμος, πιο καλός και τιμιότερος. Ταλαιπωρήθηκα στην Αθήνα. Έφυγα χρεώστης. Για πρώτη μου φορά δε μου φταίει κανείς. Εγώ φταίω που καμιά φορά (σπάνια) ξεγελιέμαι και πιστεύω για μια στιγμή πως η ζωή είναι όμορφη. Βρίσκω καλό κι ό,τι δεν είναι και τα κάνω μούσκεμα και θολό νερό. Όμως μόλις βγήκαμε τα "Σαράντα κύματα" έριξα ένα μπουγέλο θάλασσα από την κορυφή ως τα νύχια. Τρεις ανθρώπους γνώρισα να περπατάνε στέρεα στα δυο τους πόδια. Ο ένας ήταν Μαλαίσιος, ο άλλος Εγγλέζος. Ο τρίτος ήταν ο άντρας σου. Δεν πίστευαν καθόλου τα ίδια πράγματα. Δεν γνωρίζονται όμως μοιάζουν και οι τρεις στη λεβεντιά, τη δύναμη και την καλοσύνη. Θα ξανάρθω να σας δω, να καθίσουμε σε κείνο το φωτεινό δωμάτιο με το τζάκι και θα σου πω παραμύθια. Δε θα σε κουράσω. Όμως θα σε κάνω να νυστάξεις και κατόπι θα φύγω περπατώντας ξυπόλυτος. Τα σκυλιά σου θα με πάνε ως την εξώπορτα και θα μου γλείφουν τα χέρια γιατί θα καταλαβαίνουν την αγάπη μου για όλους σας.

Ο πιο αφοσιωμένος φίλος σου Κόλιας.

 ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΛΑΣΑΚΗΣ: ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ, Ο ΑΡΜΕΝΙΣΤΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

 

Αντώνης Σαμαράκης: Ζητείται ...

samarakisΤου φάνηκε φοβερό που ήτανε χωρίς ελπίδα. Είχε την αίσθηση πως οι άλλοι στο καφενείο τον κοιτάζανε κι άλλοι από το δρόμο σκέφτονταν και ψιθυρίζανε μεταξύ τους: «Αυτός εκεί δεν έχει ελπίδα!» Σαν να ήταν έγκλημα αυτό. Σαν να είχε ένα σημάδι πάνω του που το μαρτυρούσε. Σαν να ήτανε γυμνός ανάμεσα σε ντυμένους.

Σκέφτηκε τα διηγήματα που είχε γράψει, δίνοντας έτσι μια διέξοδο στην αγωνία του. Άγγιζε θέματα του καιρού μας: τον πόλεμο, την κοινωνική δυστυχία… Ωστόσο, δεν το αποφάσιζε να τα εκδώσει. Φοβότανε! Φοβότανε την ετικέτα που θα του δίνανε σίγουρα οι μεν και οι δε. Όχι, έπρεπε να τα βγάλει. Στο διάολο η ετικέτα! Αυτός ήταν ένας άνθρωπος, τίποτε άλλο. Oύτε αριστερός ούτε δεξιός. Ένας άνθρωπος που είχε ελπίσει άλλοτε, και τώρα δεν έχει ελπίδα, και που νιώθει χρέος του να το πει αυτό. Βέβαια, άλλοι θα 'χουν ελπίδα, σκέφτηκε. Δεν μπορεί παρά να 'χουν.

Ξανάριξε μια ματιά στην εφημερίδα: η Ινδοκίνα, η «Κοσμική Κίνησις», το ρεσιτάλ πιάνου, οι δυο αυτοκτονίες για οικονομικούς λογους, οι «Μικρές Αγγελίες»…

ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή…

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον…

ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζιπ εν καλή καταστάσει…

ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσιος περσικός…

Έβγαλε την ατζέντα του, έκοψε ένα φύλλο κι έγραψε με το μολύβι του:

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ελπίς

Ύστερα πρόσθεσε το όνομά του και τη διεύθυνσή του. Φώναξε το γκαρσόνι. Ήθελε να πληρώσει, να πάει κατευθείαν στην εφημερίδα, να δώσει την αγγελία του, να παρακαλέσει, να επιμείνει να μπει οπωσδήποτε στο αυριανό φύλλο.

 ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ: ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ

 

Ντίνος Χριστιανόπουλος: Η θάλασσα

Xristianopoulos4

 

 Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: 

μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις. 
Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους – 
μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις, 
γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα, 
ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι. 
Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα 
Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει. 
Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: 
χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.

 

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ: ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

Προβλήματα προσφύγων

fayeΣτον Κρατικό Συνοικισμό, οι γείτονες ήταν, ως επί το πλείστον, από τη Ρουάντα κι είχαν εγκαταλείψει τη χώρα τους για να γλιτώσουν από τους σκοτωμούς, τις σφαγές, τους πολέμους, τους διωγμούς, τις εκκαθαρίσεις, τις καταστροφές, τις πυρκαγιές, τις μύγες τσε τσε, τις λεηλασίες, τις φυλετικές διακρίσεις, τους βιασμούς, τα εγκλήματα, τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Όπως κι η οικογένεια της μαμάς, είχαν αφήσει πίσω τους αυτά τα προβλήματα για να βρουν μπροστά τους άλλα προβλήματα στο Μπουρούντι – τη φτώχεια, τον αποκλεισμό, το ότι ανήκαν στη μειονότητα, την ξενοφοβία, την απόρριψη, τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου, την κατάθλιψη, τη νοσταλγία για την πατρίδα, τη νοσταλγία, γενικότερα. Προβλήματα προσφύγων.

GAEL FAYE: ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ

 

Γιώργος Χειμωνάς: Ο εχθρός του ποιητή

Xeimonas-apanta-ftΑπό καιρό, από χρόνια πολλά ακολουθεί τον ποιητή ένας μυστηριώδης πρίγκιπας του πολέμου. Κανένας δεν γνωρίζει ποιος είναι. Τη γενιά του το όνομά του το σκοπό του. Είναι πάντα μονάχος με σιωπή και σαν από ένα καθήκον ακολουθεί τον Γκουένκ Χλαν [τον ποιητή]. Στο τέλος τον υποτάσσει. Την ανύπαρκτη σχέση του μ’ αυτόν τώρα την κάνει σχέση. Αλλά μια σχέση τρομερή άδικη. Ανεξήγητη ως το τέλος. Με μιαν ανεξιχνίαστη κακία βασανίζει ταπεινώνει αναίτια τον ποιητή του βγάζει τα μάτια. Τον κλείνει στην φυλακή κι ο ποιητής πεθαίνει όμως αυτό δεν έχει σημασία.
Γιατί εχθρός του ποιητή δεν μπορεί να είναι ο θάνατος.
Ο ποιητής δεν φοβάται το θάνατο το λέει. Ο θάνατος είναι φυσικός η ποίηση είναι υπερφυσική. Ποιος μπορεί να είναι αυτός ο άγνωστος εχθρός του ποιητή. Ο προαιώνιος κακούργος των ποιητών.
Τότε άκουσα τον οιωνό με το κλειστό το στόμα. Μοίρα του ποιητή είναι η τιμωρία. Χωρίς κανένα έλεος χωρίς αιτία χωρίς να υπάρχει έγκλημα. Ο χριστιανός είναι ένα άγνωστο αδυσώπητο πλάσμα κακό. Έχει αποστολή κι υπόσταση να ταπεινώσει να τρομάξει. Να βασανίσει ν’ αφανίσει τον ποιητή.
Γιατί ο ποιητής έχει πάντα έναν εχθρό.
Η ποίησή του κι η ζωή του η ίδια κρέμονται από την αναμέτρησή του μ’ αυτόν.
Ποίημα είναι ό,τι δια της βίας σώζεται από τον πόλεμο του ποιητή μ’ αυτόν τον πανίσχυρο φυσικό εχθρό. Έτσι ζει πάντα ο ποιητής. Απειλημένος καταπατημένος δικασμένος. Μέσα στο σκοτάδι γιατί άγρια τον τύφλωσαν. Με θανάσιμη αγωνία με μεγάλες κινήσεις στον αέρα. Φυλάγεται αλλά έρχεται πάντα η ώρα που θα τρομάξει και θα νικηθεί.
Τον ήξερα από πάντα αυτόν το πρώτο νόμο της ποίησης κι εγώ ξέρω το νόημα της αναίτιας τιμωρίας της. Ότι η ποίηση είναι το μοναδικό πράγμα στον κόσμο που έχει αιτία και γι’ αυτό αφανίζεται ρημαγμένη από κάτι που δεν έχει αιτία. Τέτοιο είναι πάντα το τέλος των ποιητών να καταστρέφονται χωρίς αιτία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ: ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΠΕΖΑ

 

Νίκος Καχτίτσης: ἄρχισαν νὰ μᾶς ἐνοχλοῦν μὲ τὴ στάση τους ἐχθροὶ καὶ φίλοι, νὰ μᾶς ἀποφεύγουν ὅλοι ...

KaxtitsisΘέλω νὰ σᾶς ἔχω κοντά μου ἀπόψε, νὰ σᾶς μιλάω ὧρες. Τὸ παραδέχομαι ὅτι εἶναι ἐγωιστικὸ ἐκ μέρους μου, ἀλλὰ τέλος πάντων. Ἂς ἐλπίσω, τουλάχιστον, πὼς ἡ παρουσία μου δὲ σᾶς εἶναι κουραστική, πράγμα ποὺ δὲν ἀμφιβάλλω. Μὲ λένε Γερτρούδη Στέρν, ἀλλὰ θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὲ φωνάζετε Γκέρτα, ποὺ μὲ κολακεύει περισσότερο, γιατὶ τὸ Γερτρούδη τὸ βρίσκω πολὺ συνηθισμένο. Ὅπως θὰ καταλάβατε ἀπὸ τὸ ὄνομά μου, κι ἀπὸ τὶς ξενικὲς ἀποχρώσεις τῆς φωνῆς μου (γιατὶ ὅλοι μοῦ τὸ λένε), εἶμαι Αὐστριακιά, γεννημένη στὴ Βιέννη ἀπὸ πατέρα Ἑβραῖο καὶ μητέρα καθολικιά. [...] Προτοῦ γίνουν οἱ γάμοι, οἱ γονεῖς μου εἶχαν συμφωνήσει ἂν τὸ παιδὶ γεννιόταν ἀρσενικό, νὰ τὸ κάνουν Ἑβραιόπουλο• ἂν ἦταν θηλυκό, νὰ τὸ βάφτιζαν καθολικό, ὥστε νὰ μὴν ἔχει παράπονο κανένας - εἴτε ἀπὸ τοὺς ἴδιους, εἴτε ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς, προπαντὸς ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς μαμᾶς μου, ποὺ εἶχαν ἀντιταχτεῖ σ᾽αὐτὸ τὸ γάμο. Ἔτσι, ὅταν μπῆκαν οἱ Γερμανοὶ στὴ χώρα μας, δὲν εἴχαμε κανένα φόβο — γιατὶ ὁ μπαμπάς μου εἶχε πεθάνει ἐν τῷ μεταξύ, κι ἐγὼ ἤμουνα τὸ μόνο τους παιδί— καὶ ἐξακολουθούσαμε νὰ ζοῦμε στὸ ἰδιόκτητο σπίτι μας, ποὺ χωρὶς νὰ θέλω νὰ τὸ παινευτῶ ἦταν στὴν καλύτερη συνοικία τῆς Βιέννης [...]  Σὲ κανένα χρόνο, ὅμως, μὲ τοὺς πρώτους διωγμοὺς τῶν Ἑβραίων, ἄρχισαν νὰ μᾶς ἐνοχλοῦν μὲ τὴ στάση τους ἐχθροὶ καὶ φίλοι, νὰ μᾶς ἀποφεύγουν ὅλοι ...

ΝΙΚΟΣ ΚΑΧΤΙΤΣΗΣ: Η ΟΜΟΡΦΑΣΧΗΜΗ

 

Gunter Grass: Τα βιβλία ήταν από νωρίς το σανίδι που λείπει από τον φράχτη

Grass GunterΌταν καλώ το αλλοτινό αγόρι που ήμουν στα δεκατρία μου, το ανακρίνω αυστηρά και νιώθω τον πειρασμό να το δικάσω, να το καταδικάσω ει δυνατόν σαν ξένο που τα δεινά του με αφήνουν παγερά αδιάφορο, βλέπω μπροστά μου έναν διαρκώς μορφάζοντα πιτσιρικά μετρίου αναστήματος με κοντοπαντέλονο και κάλτσες μέχρι το γόνατο. Με αποφεύγει, δεν θέλει να δικαστεί, να καταδικαστεί. Καταφεύγει στην αγκαλιά της μάνας, φωνάζει: «Μα ήμουν παιδί, παιδί…»
Προσπαθώ να το καθησυχάσω και το παρακαλώ να με βοηθήσει στο ξεφλούδισμα του κρεμμυδιού, αλλά αρνείται να δώσει πληροφορίες, δεν θέλει ως πρώιμη αυτοπροσωπογραφία μου να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης. Δεν μου δίνει το δικαίωμα να το «διαλύσω», όπως λέει, και δη «αφ’ υψηλού».
Τώρα κλείνει τα μάτια που γίνονται δυο σχισμές, σφίγγει και παραμορφώνει τα χείλια, φέρνει το στόμα σε ανήσυχη στραβή θέση και ενώ δουλεύει τον μορφασμό του σκύβει πάνω από βιβλία, έχει φύγει, δεν τον προλαβαίνω πια.
Τον παρατηρώ καθώς διαβάζει. Αυτό, μόνον αυτό κάνει υπομονετικά. Όταν διαβάζει, βουλώνει τα αυτιά με τους δείκτες για να προστατευτεί από τη χαρούμενη φασαρία της αδελφής. Τώρα εκείνη τερετίζει, σιμώνει. Πρέπει να έχει το νου του, γιατί της αρέσει να του κλείνει το βιβλίο, θέλει να παίξει μαζί του, μόνο το παιχνίδι έχει στο μυαλό της, είναι σίφουνας. Την αδελφή του την αγαπά μόνο εξ αποστάσεως.
Τα βιβλία ήταν από νωρίς το σανίδι που λείπει από τον φράχτη, οι τρύπες διαφυγής σε άλλους κόσμους. Τον βλέπω όμως επίσης να στραβομουτσουνιάζει, όταν δεν κάνει τίποτε, στέκει ανάμεσα στα έπιπλα του καθιστικού και φαίνεται τόσο αφηρημένος, που η μάνα του πρέπει να του φωνάξει: «Πού ταξιδεύεις πάλι; Τι σκαρώνεις πάλι;

GUNTER GRASS: ΞΕΦΛΟΥΔΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΡΕΜΜΥΔΙ

 

Hernan Rivera-Letelier: μάζευαν τα κέρματα ένα ένα, όσα ακριβώς χρειάζονταν για ένα εισιτήριο

Letelier Hernán Rivera 1

 Στο σπίτι μας το χρήμα πήγαινε καβάλα στ’ άλογο ενώ εμείς πηγαίναμε με τα πόδια. Έτσι, κάθε φορά που ερχόταν στον οικισμό μας καμιά ταινία που ο πατέρας μου τη θεωρούσε καλή –με μοναδικό κριτήριο το όνομα του πρωταγωνιστή ή της πρωταγωνίστριας– μάζευαν τα κέρματα ένα ένα, όσα ακριβώς χρειάζονταν για ένα εισιτήριο, και έστελναν εμένα να τη δω.

Και μετά, μόλις γυρνούσα από το σινεμά, έπρεπε να αφηγηθώ την ταινία στην οικογένεια που είχε συγκεντρωθεί και περίμενε σύσσωμη στο σαλονάκι μας.

HERNAN RIVERA-LETELIER: Η ΑΦΗΓΗΤΡΙΑ ΤΑΙΝΙΩΝ

 

Miriam Toews: Όποτε σου είναι βολικό ...

toew - 1Υποθέτω ότι αν μπορείς να πεθάνεις χωρίς ποτέ να καταλάβεις πώς σου συνέβη, τότε μπορείς και να ζεις χωρίς να καταλαβαίνεις απόλυτα το πώς. Και κατά κάποιο τρόπο αυτό σε ηρεμεί. [...] Γύρισα στο δωμάτιό μου και γονάτισα δίπλα στο κρεβάτι μου, όπως έκανα όταν ήμουν παιδί. Δίπλωσα τα χέρια μου και πίεσα σκληρά τους αντίχειρές μου στο μέτωπο. Καλέ μου Θεέ, δεν ξέρω τι θέλω, ούτε ποια είμαι. Κατά πάσα πιθανότητα εσύ ξέρεις. Εμ... μπράβο. Άσ’ το καλύτερα. Έχεις άθλια φήμη εδώ κάτω. Θα ‘πρεπε να το ξέρεις αυτό. Α, μάλλον όμως το ξέρεις. Σώσε με τώρα. Ή όποτε σου είναι βολικό. Μπορούμε να ξεφύγουμε παρέα. Αυτό είναι ηλίθιο. Μα τι κάνω; Μάλλον προσεύχομαι. Αισθάνομαι εντελώς βλαμμένη, αλλά μάλλον κι αυτό το ξέρεις ήδη. Η αδερφή μου είπε ότι ο Θεός είναι μουσική. Αντίο. Αμήν. Ξάπλωσα στο κρεβάτι και περίμενα αυτή την παχιά και γλυκιά αίσθηση να με πλημμυρίσει. Αυτή την εξωπραγματική, ημιαναίσθητη κατάσταση κατά την οποία η ιστορία ξενικά και αποσκά μια δική της ζωή. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να κλείσεις τα μάτια σου και να παραδοθείς και ν’ αφεθείς και να παραδοθείς και ν’ αφεθείς, ν’ αφεθείς, ν’ αφεθείς.

MIRIAM TOEWS: ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΚΑΛΟΣΥΝΗ

 

Carlo M. Cipolla: Eνάντια στην ηλιθιότητα ακόμη και οι Θεοί αγωνίζονται μάταια

Cipolla Carlo1Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε πώς η κοινωνική, πολιτική και θεσμική ισχύς μεγεθύνει το καταστρεπτικό δυναμικό ενός ηλίθιου ανθρώπου.
Αλλά πρέπει και να εξηγήσουμε και να αντιληφθούμε τι ακριβώς είναι αυτό που καθιστά ένα ηλίθιο άτομο τόσο επικίνδυνο για τους άλλους ανθρώπους – ή, με άλλα λόγια, σε τι συνίσταται η δύναμη της ηλιθιότητας.
Στην ουσία, οι ηλίθιοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι και επιβλαβείς επειδή οι λογικοί άνθρωποι δυσκολεύονται να συλλάβουν και να κατανοήσουν την παράλογη συμπεριφορά.
Ένα ευφυές άτομο πιθανά να κατανοήσει τη λογική ενός κακοποιού. Οι πράξεις των κακοποιών ακολουθούν ένα σχέδιο με κάποια συλλογιστική – επίβουλη συλλογιστική μεν, αλλά παρ’ όλα αυτά συλλογιστική.
Ο κακοποιός επιθυμεί ενεργητικό στο λογαριασμό του. Εφόσον δεν είναι αρκετά έξυπνος ώστε να σχεδιάσει πρακτικές που θα του αποφέρουν όφελος και παράλληλα θα ωφελήσουν κι εσάς, θα παραγάγει το ενεργητικό του προκαλώντας παθητικό στο δικό σας λογαριασμό.
Η συμπεριφορά του είναι κατακριτέα, αλλά διέπεται από μία λογική, και ένας λογικός άνθρωπος μπορεί να την προβλέψει.
Μπορείς να μαντέψεις πώς θα ενεργήσει ένας κακοποιός, τους κακόβουλους χειρισμούς του και τις υστερόβουλες φιλοδοξίες του και συχνά είναι εφικτό να θωρακίσεις τις άμυνές σου.
Με ένα ηλίθιο άτομο, αυτό είναι παντελώς αδύνατο, όπως εξηγείται από τον Τρίτο Βασικό Νόμο.
Ένα ηλίθιο πλάσμα σε κατατρέχει χωρίς λόγο, χωρίς να προσβλέπει σε κάποιο πλεονέκτημα, χωρίς σχέδιο ή μεθόδευση και στις πλέον ακατάλληλες στιγμές και μέρη.
Όταν αντιμετωπίζεις ένα ηλίθιο άτομο, βρίσκεσαι ολοκληρωτικά στο έλεός του. [...]
Αυτό είναι που και ο Ντίκενς και ο Σίλερ είχαν κατά νου, όταν ο πρώτος παρέθετε πως «με ηλιθιότητα και καλή πέψη ο άνθρωπος μπορεί να υπομείνει αρκετά» και ο τελευταίος έγραφε πως «ενάντια στην ηλιθιότητα ακόμη και οι Θεοί αγωνίζονται μάταια».
 

John Williams: Σημαντικό συστατικό του εκλεπτυσμένου παιγνιδιού

Williams3 John-

 Σε όποιον δεν έχει μυηθεί στο παιγνίδι, τα βήματα της ερωτικής αποπλάνησης μπορεί να φαίνονται αστεία• αλλά δεν είναι πιο αστεία από τα βήματα ενός χορού. Οι χορευτές χορεύουν και η δεξιοτεχνία τους είναι η χαρά τους. Όλα είναι κανονισμένα, από την πρώτη ανταλλαγή βλεμμάτων ώς την τελική συνεύρεση. Και η προσποίηση και των δύο είναι σημαντικό συστατικό του εκλεπτυσμένου παιγνιδιού – παριστάνουν και οι δύο πως τους παρασέρνει στη δίνη του το πάθος, πως είναι ανήμποροι ν’ αντισταθούν στην ορμή του• κάθε βήμα προς τα εμπρός, κάθε υποχώρηση, κάθε συμφωνία και κάθε άρνηση, όλα είναι απαραίτητα στην επιτυχή διεξαγωγή και ολοκλήρωση του παιγνιδιού. Αλλά στο παιγνίδι αυτό νικητής αναδεικνύεται πάντα η γυναίκα• και νομίζω πως θα πρέπει να νιώθει λίγη περιφρόνηση για τον αντίπαλό της• που ενώ είναι ο ηττημένος και το θύμα, νομίζει πως είναι ο νικητής και ο θύτης.

JOHN WILLIAMS: ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

 

Italo Calvino: Παίρνουν κι αυτοί τον απρόσωπο αέρα του αξιώματός τους.

calvino italoΓια να μετατρέψουμε ένα χώρο σε εκλογικό τμήμα (χώρο που συνήθως είναι μια αίθουσα σχολείου ή γυμναστηρίου, τραπεζαρία δημοσίου ιδρύματος, γυμναστήριο ή ένα οποιοδήποτε γραφείο του Δήμου) αρκούν λίγα έπιπλα – εκείνα τα παραβάν από πλανισμένο ξύλο, χωρίς χρώμα, που χρησιμοποιούνται για την ψηφοφορία. Εκείνο το κουτί, από ακατέργαστο ξύλο κι αυτό, που είναι η κάλπη. Εκείνο το υλικό (οι κατάλογοι, οι πάκοι ψηφοδελτίων, τα μολύβια, τα στυλό, το βουλοκέρι, σπάγγος, ταινίες από χαρτί αλειμμένο με κόλλα), που παραλαμβάνει ο πρόεδρος τη στιγμή της «σύστασης του τμήματος» – και μία ειδική τοποθέτηση των τραπεζιών που βρίσκονται εκεί. Χώροι εν πάση περιπτώσει γυμνοί, ανώνυμοι, με ασβεστωμένους τοίχους. Και αντικείμενα ακόμα πιο γυμνά και ανώνυμα. Κι αυτοί οι πολίτες, εκεί στο τραπέζι –πρόεδρος, γραμματέας, εφορευτική επιτροπή, εκλογικοί αντιπρόσωποι-, παίρνουν κι αυτοί τον απρόσωπο αέρα του αξιώματός τους.
Όταν αρχίζουν να καταφτάνουν οι ψηφοφόροι, τότε όλα ζωηρεύουν: η ποικιλία της ζωής μπαίνει μέσα μαζί μ’ αυτούς, που ο καθένας τους είναι χαρακτηριστικός τύπος, με κινήσεις υπερβολικά αμήχανες ή υπερβολικά γρήγορες, φωνές πολύ βαθιές ή πολύ ψιλές. Μα υπάρχει μια στιγμή, νωρίτερα, όταν τα μέλη του εκλογικού τμήματος μένουν μόνα και κάθονται εκεί να μετράνε τα μολύβια, μια στιγμή που νιώθει κανείς την καρδιά του να σφίγγεται. 

ITALO CALVINO: Η ΜΕΡΑ ΕΝΟΣ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ

 

Roberto Bolano: Αμερικάνικοι οργασμοί στο διάστημα

Bolano3 850x625Ο πόλεμος μπορεί να σταματήσει με το σεξ ή με τη θρησκεία. Όλα δείχνουν –αχ τι ανελέητη εποχή, Θεέ μου– ότι αυτές οι δύο είναι οι μοναδικές εναλλακτικές επιλογές των πολιτών. Προς το παρόν ας απορρίψουμε τη θρησκεία. Μας απομένει το σεξ. Ας προσπαθήσουμε να το αξιοποιήσουμε επωφελώς. Πρώτη ερώτηση: Τι μπορείτε να κάνετε εσείς συγκεκριμένα και οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής γενικά, για το ζήτημα αυτό;
Προτείνω την άμεση δημιουργία μιας επιτροπής που θα συγκεντρώνει και θα συντονίζει όλες τις προσπάθειες. Ως πρώτο μέτρο, ας πούμε, για να ετοιμάσουμε το έδαφος, είναι απαραίτητο να συγκεντρώσουμε σε μια ανθολογία τους δέκα ή είκοσι συγγραφείς που με τρόπο ριζοσπαστικό και με προφανή δική τους απόλαυση έχουν αντιμετωπίσει το θέμα των σαρκικών σχέσεων και του μέλλοντος. (Ας επιλέξει ελεύθερα η Επιτροπή, εγώ μόνο θα ήθελα να προτείνω ότι είναι απαραίτητο να περιλαμβάνεται κάποιο κείμενο της Τζοάνα Ρας και της Αν Μακάφρεϊ, ίσως αργότερα, σε άλλη επιστολή, να σας εξηγήσω το γιατί).
Η ανθολογία αυτή, που θα μπορούσε να τιτλοφορείται «Αμερικάνικοι Οργασμοί στο Διάστημα» ή «Ενα Απαστράπτον Μέλλον» πρέπει να τραβήξει την προσοχή του αναγνώστη προς την ηδονή και οφείλει να υπενθυμίσει με διαρκείς αναδρομές στο παρελθόν, δηλαδή προς τις ημέρες μας, την πορεία μόχθων και ειρήνης που έπρεπε να διανύσουμε μέχρι να φτάσουνε σ’ εκείνη την ουδέτερη ζώνη του έρωτα. Σε κάθε αφήγημα πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον μια σεξουαλική πράξη (κι αν όχι, τότε οπωσδήποτε μια πράξη φλογερής και βαθιάς συντροφικότητας) μεταξύ Λατινοαμερικανών και Βορειοαμερικανών.

ROBERTO BOLANO: ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

 

Henrik Ibsen: Έχουμε τέτοιον ελεεινό φόβο για το φως!»

Ibsen«Αλήθεια, Μάντερς, πάω να πιστέψω πως όλοι είμαστε βρικόλακες. Δε βρικολακιάζει μονάχα μέσα μας ό,τι έχουμε κληρονομήσει από μάνα και πατέρα. Παρά κι ένα σωρό παλιές νεκρές θεωρίες, ένα σωρό παλιές νεκρές ιδέες, κι άλλα πολλά ακόμα. Δε ζούνε μέσα μας, κι όμως τα 'χουμε στο αίμα μας, και δεν μπορούμε να τα πετάξουμε από πάνω μας. 
[...] είναι γεμάτος ο τόπος βρικόλακες. Αμέτρητοι θα είναι, θαρρώ, σαν την άμμο της θαλάσσης. Κι από την άλλη μεριά, όλοι μας, μικροί μεγάλοι, έχουμε τέτοιον ελεεινό φόβο για το φως!»

HENRIK IBSEN: ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ

 

Jean Giono: Το ίχνος του ανέμου, της νύχτας, του ήλιου ή της πασχαλιάς.

Giono

 Όταν, για μια εξέγερση, [ο Μακιαβέλλι] λέει απλώς: «Το βράδυ…» ή «Το πρωί…», το κάνει γιατί η εξέγερση είναι ήδη εκεί, δεν έχει χρόνο να πει περισσότερα. Του χρειάζεται να αποσυναρμολογήσει το μηχανισμό της εξέγερσης (είναι ο πρώτος συγγραφέας των μαζών), να εξετάσει τα γρανάζια, να δει πως λειτουργούν οι καρδιές, πως είχαν λειτουργήσει έναν μήνα πριν για να φτάσουμε ώς εδώ. Ήταν ένα χειμωνιάτικο βράδυ και ο αέρας που λυσσομανούσε έπνιξε τα φανάρια στους δρόμους και σκίζεται, ουρλιάζοντας, πάνω στο γείσο των σπιτιών της πόλης. Ή ήταν ένα πρωί μαγιάτικο με τις δόξες του, και στεναγμοί ή δόξες βρίσκονται σ’ αυτές τις εξεγερμένες καρδιές. Η αυτοψία που κάνει είναι πολύ ακριβής για να του ξεφύγει ένα τέτοιο γεγονός. Ξέρει την αξία του κρύου, της ζέστης, του ανέμου, του ήλιου και της μυρωδιάς της πασχαλιάς για την ανθρώπινη καρδιά. Στη γωνία μιας ξηρής απαρίθμησης λογικών σκέψεων βάζει ξαφνικά, σε μια απ αυτές, το ίχνος του ανέμου, της νύχτας, του ήλιου ή της πασχαλιάς.

Τα ίχνη αυτά είναι μέσα του.

JEAN GIONO: Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΚΙΑΒΕΛΛΙ Ή Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

 

Σελίδα 1 από 25

Πλοήγηση

Θεματική ενότητα
Θεματική κατηγορία
Υποκατηγορία

ΠροσφορέςΠερισσότερα

ΕΚΘΕΣΕΙΣ Β΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ
ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ
€12.60 €5.67
(-55%)
Κερδίζετε €6.93
ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΒΟΥΔΑ
BACK PEARL
€13.90 €6.95
(-50%)
Κερδίζετε €6.95

ΣελιδοδείκτηςΠερισσότερα

Νίκος Καζαντζάκης: Θαρρούσαμε πως θα 'ταν καμιά νέα γυναίκα και την έλεγαν Παιδαγωγική Στην Τετάρτη Τάξη βασίλευε και κυβερνούσε ο Διευθυντής του Δημοτικού. Κοντοπίθαρος, μ' ένα γενάκι σφηνωτό, με γκρίζα πάντα θυμωμένα μάτια, στραβοπόδης...

Βρείτε μας στο...

Verisign Eurobank EFG
Paypal MyBank