Ο Λογαριασμός μου

Δωρεάν αποστολή για αγορές άνω των 30€ | Δωρεάν αντικαταβολή | Έως 24 άτοκες δόσεις | Έως -85% χαμηλότερες τιμές σε πάνω από 300.000 τίτλους

Σελιδοδείκτης

Νίκη Αναστασέα: Όπως και οι άλλοι δεν είναι σατανικά πλάσματα

img256 asΆνθρωποι στα όρια της αντοχής τους, γυναίκες και άντρες που φτάνουν στα άκρα και καμιά φορά τα ξεπερνούν: ο σύζυγος που αισθάνεται απέχθεια για την τετράπαχη γυναίκα του, η μάνα που αρνείται να συμβιβαστεί με την εικόνα του ναρκομανούς παιδιού της, η πρωταγωνίστρια που παθαίνει κρίση πανικού πριν από την πρεμιέρα, η πρώην ταβερνιάρισσα που δολοπλοκεί προκειμένου να εκδικηθεί έναν άντρα. Υπάρχουν ωστόσο και κάποιοι δυνατοί, ή τουλάχιστον κάποιοι που καταφέρνουν να σταθούν και να στηρίξουν και τους άλλους: ο άντρας μιας γυναίκας που έχει καταρρεύσει μετά από την απώλεια της κόρης τους, η ανύπαντρη μεγαλοκοπέλα που διακριτικά αποσύρεται από τη ζωή της νύφης της. Δεν πρόκειται για αγγέλους, όπως και οι άλλοι δεν είναι σατανικά πλάσματα, μοχθηροί ή σαλταρισμένοι εκ γενετής. Είναι απλώς από εκείνους που η ζωή τούς επιφύλαξε μια δοκιμασία μεγαλύτερη απ' ό,τι μπορούσαν να αντέξουν - ή που θα μπορούσαμε να αντέξουμε κι εμείς.

ΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΕΑ: ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ

 

Εμμανουήλ Ροίδης: Μονόλογος Ευαισθήτου

roidisΜεγάλη δυστυχία είναι να έχει κανείς πολύ καλήν καρδίαν. Το ηξεύρω εκ πείρας, διότι μ’ έκαμεν ο Θεός πάρα πολύ ευαίσθητον. Δεν ημπορώ να ιδώ άνθρωπον να πάσχει και να κλαίει χωρίς να γίνουν τα νεύρα μου άνω κάτω, ούτε να εννοήσω πώς κατορθώνουν άλλοι να παρευρίσκωνται εις λυπηρά θεάματα. Αν τύχει ν’ αποθάνει γνώριμός των, τρέχουν εις την κηδείαν, ακόμη και αν χιονίζει. Αλλ’ εγώ δεν ημπορώ να ίδω αποθαμένον άνθρωπον όπου εγνώρισα ζωντανόν, χωρίς να με ταράξει η σκέψις ότι κι εγώ θα αποθάνω. Έπειτα, αν οι συγγενείς του εφαίνοντο φρόνιμοι και παρηγορημένοι, τούτο θα μ’ επείραζε, διότι δεν αγαπώ τους εγωιστάς˙ αν πάλιν έκλαιαν και εθρήνουν, το θέαμα θα μου έκοπτε την όρεξιν ή θα εχαλούσε την χώνεψίν μου.

Το στομάχι μου είναι κι εκείνο ευαίσθητο και δύο πράγματα δεν ημπορεί να χωνέψει, τον αστακόν και τας συγκινήσεις. Τας συγκινήσεις εύκολον είναι να τας αποφύγω˙ να μη τρώγω όμως αστακόν θα ήτο θυσία τόσον μεγάλη, ώστε μου συμβαίνει πολλές φορές να ξεχάσω πως είναι βαρυστόμαχος και να θυμηθώ ότι πρέπει κανείς να συγχωρεί εις όσους αγαπά τα ελαττώματά των.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΙΔΗΣ: ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

 

Della Owens: Αρχέγονους και φυσικούς, παρμένους απ’ τα γεράκια και τα περιστέρια

Owens DeliaΟι κάτοικοι του βάλτου έφτιαχναν οι ίδιοι τους δικούς τους νόμους, όπως έφτιαχναν και το δικό τους ουίσκι – νόμους όχι σαν αυτούς που χαράζονται σε πέτρινες πλάκες ή που γράφονται σε χαρτιά, αλλά βαθύτερους, εντυπωμένους στα γονίδιά τους. Αρχέγονους και φυσικούς, παρμένους απ’ τα γεράκια και τα περιστέρια. Όταν ο άνθρωπος βρεθεί στριμωγμένος, απομονωμένος, σε απόγνωση, επιστρέφει σ’ εκείνα τα ένστικτα που αποβλέπουν ευθέως στην επιβίωση. Άμεσα και δίκαια. Αυτά θα είναι πάντα τα κύρια όπλα, γιατί αυτά περνάνε από γενιά σε γενιά πιο συχνά σε σύγκριση με τα πιο ευγενή γονίδια. Δεν είναι θέμα ηθικής. Είναι απλά μαθηματικά. Τα περιστέρια τσακώνονται με τα άλλα περιστέρια ακριβώς όσο και τα γεράκια με τα γεράκια.

DELLA OWENS: ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΟΙ ΚΑΡΑΒΙΔΕΣ

 

Sebastian Barry: Όταν έλειψε η πατάτα, τα ‘χασε όλα η κακομοίρα η Ιρλανδία

BarrySebastianΟ πατέρας μου είχε μια μικρή επιχείρηση, έκανε εξαγωγή βουτύρου, το έστελνε σε βαρέλια από το Σλάιγκο στην Αγγλία. Ό,τι καλό υπήρχε στην Ιρλανδία, έφευγε για την Αγγλία. Γελάδια, μοσχάρια, γουρούνια, πρόβατα, κατσίκια, στάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, παντζάρια, καρότα. Λάχανα, όλα όσα θέλει κανείς για να ζήσει. Και στην Ιρλανδία έμενε μόνο η πατάτα.
Όταν έλειψε η πατάτα, τα ‘χασε όλα η κακομοίρα η Ιρλανδία. Ψόφησε της πείνας. Κουρελιάρα και ξυπόλυτη. Γιατί ούτε κάλτσα να φορέσει στα γυμνά της πόδια δεν είχε.
Ο πατέρας μου ήταν σε λίγο καλύτερη μοίρα από τους υπόλοιπους και φορούσε μαύρο ημίψηλο, αλλά τριμμένο και παλιό, αφού τα ‘χε φάει τα ψωμιά του στην Αγγλία πριν φτάσει στα χέρια του. Εμείς στέλναμε τρόφιμα στην Αγγλία και η Αγγλία μας έστελνε τ’ αποφόρια της και τα κουρέλια της.
Δεν τα ξέρω και καλά, ήμουνα παιδί ακόμα.
Το ’47 η σοδειά πήγε τόσο χάλια, που και ο πατέρας μου βρέθηκε με άδεια χέρια. Πέθανε η αδερφή μου. Πέθανε και η μάνα μου, στο πέτρινο πάτωμα του σπιτιού μας στο Σλάιγκο.
Το δρόμο μας τον έλεγαν Λάνγκι, στα γαέλικα Λέινα· και η Λέινα ήταν το βασίλειο των προγόνων μας –έτσι έλεγε ο πατέρας μου. Ήταν ένας άνθρωπος όλο ζωή, όσο ζούσε. Του άρεσε να τραγουδάει, του άρεσε να χορεύει, του άρεσε να παζαρεύει με τους καπετάνιους του στις προβλήτες του λιμανιού.
Το βούτυρο συνέχισε να πουλιέται τις μέρες της πείνας, αλλά ο πατέρας μου βρέθηκε χωρίς δουλειά, πώς και γιατί δεν ξέρω· κι όπως είπα, η αδερφή μου και η μάνα μου πέθαναν. Πέθαναν σαν γάτες του δρόμου, χωρίς κανείς να δώσει πολλή σημασία.
Έτσι κι αλλιώς όλη η πόλη πέθαινε της πείνας.

SEBASTIAN BARRY: ΜΕΡΕΣ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ

 

Walter Benjamin: Ημερολογιακές Σημειώσεις του 1938

BenjaminW6 Μαρτίου. Στο δωμάτιό μου υπέφερα πολύ από τους θορύβους. Το όνειρό μου, χτες βράδυ, κατέγραψε αυτή την ενόχληση. Βρισκόμουν μπροστά σ’ έναν χάρτη και συγχρόνως μέσα στο τοπίο που αυτός παρουσίαζε. Το τοπίο ήταν απελπιστικό και απογυμνωμένο σε τρομακτικό βαθμό. Δεν θα μπορούσε να πει κανείς αν η ερήμωσή του οφειλόταν στις βραχώδεις ερημιές ή στο γκρίζο βάθος, άδειο καθώς το κατοικούσαν μονάχα τυπωμένα γράμματα. Αυτά τα γράμματα διέγραφαν καμπύλες πάνω στο υποστήριγμά τους, σχεδόν σαν να ακολουθούσαν το περίγραμμα κορυφογραμμών, ενώ οι λέξεις που σχημάτιζαν ήταν λίγο πολύ απομακρυσμένες η μία από την άλλη. Ήξερα ή έμαθα ότι ήμουνα μέσα στον λαβύρινθο του αυτιού. Όμως ο χάρτης ήταν ταυτόχρονα χάρτης της κόλασης.

26 Ιουλίου. Ο Μπρεχτ χθες βράδυ: «Δεν υπάρχει καμία πλέον αμφιβολία – η καταπολέμηση της ιδεολογίας έγινε μία καινούργια ιδεολογία».

WALTER BENJAMIN: ΚΕΙΜΕΝΑ 1934-1940

 

Walt Withman: Και προς τα πάνω ξανά...

WhitmanΚαθώς περπατώ δίπλα στο ποτάμι (ο πρωινός περίπατός μου, η ξεκούρασή μου),
Ψηλά στον ουρανό ένας έξαφνος πνιχτός ήχος, η ερωτοτροπία των αετών,
Η λάβρα ερωτική επαφή των δυο τους μέσα στο διάστημα,
Οι αρπάγες που γατζώνονται και συμπλέκονται, μια ζωντανή, βίαιη ρόδα που περιστρέφεται,
Τέσσερις φτερούγες που χτυπιούνται, δύο ράμφη, στροβιλιζόμενη μάζα γραπωμένη σφιχτά,
Σε στριφογυριστές, συσπειρωμένες, κυκλικές τροχιές, πέφτοντας ολόισια προς τα κάτω,
Μέχρι που πάνω από το ποτάμι ζυγιάζεται, ζευγάρι κι όμως ένα, μια στιγμή ανάπαυλας,
Μια ακίνητη ασάλευτη ισορροπία στον αέρα, ύστερα χωρίζουν, τα νύχια χαλαρώνουν,
Και προς τα πάνω ξανά με αργές, σταθερές φτερούγες λοξοπετώντας,
τη χωριστή, διάφορη πτήση τους,
Αυτή τη δική της, αυτός τη δική του, ακολουθούν.

WALT WHITMAN: ΦΥΛΛΑ ΧΛΟΗΣ

 

Κρίστοφερ Κινγκ, Σκοπός της μουσικής ήταν να γιατρεύει

kingΥπήρχε μια εποχή στην οποία η μουσική λειτουργούσε τόσο σε μυστηριακό όσο και σε πρακτικό επίπεδο, όπως η φωτιά. Σκοπός της μουσικής ήταν να γιατρεύει, ως εάν να εμπεριείχε κάποια μυστική δύναμη, κάποια πνευματική ωφελιμότητα. Όμως κάτι συνέβη. Το μυστηριακό και το πρακτικό διαχωρίστηκαν, κι η λειτουργία της μουσικής επαναπροσδιορίστηκε.

Ενδείξεις που μαρτυρούν την άφατη λειτουργία της μουσικής επιβιώνουν και σήμερα στην Ήπειρο. Θα μπορούσε κανείς να πει πως, σαν ξένος και Δυτικός, εξιδανικεύω ό,τι δεν μπορώ να εξηγήσω, ή ότι κοιτάζω το φαινόμενο μέσα απ’ το πρίσμα του εξωτισμού. Όμως το γεγονός παραμένει: τούτοι οι ήχοι με συγκινούν. Το ότι η δική μου αντίδραση σ’ αυτούς τους ήχους μοιάζει να είναι ολόιδια μ’ εκείνη των χωρικών της Ηπείρου είναι ενδεχομένως κάτι συμπτωματικό· ή μπορεί να οφείλεται σ’ ένα ασύλληπτο σύνολο περιστάσεων. Δεν μπορώ να ξέρω.

Η ισχυρότερη κριτική στην περιγραφή που προτείνω για τούτο το μουσικό φαινόμενο είναι η εξής: οι ισχυρισμοί μου αναφορικά με τη θεραπευτική λειτουργία αυτής της μουσικής έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με τα επιστημονικά δεδομένα ― με όσα γνωρίζουμε, ή νομίζουμε ότι γνωρίζουμε, για την αρρώστια. Πώς μπορώ να είμαι βέβαιος ότι η συγκεκριμένη μουσική έχει πράγματι θεραπευτική δράση; Η ιαματική λειτουργία της μουσικής είναι κάτι πραγματικό ή φανταστικό;

Προτού οι εξωγενείς δυνάμεις της νεωτερικότητας διεισδύσουν στην ελληνική ύπαιθρο, κάθε χωριό ήταν ένα ολόκληρο σύμπαν. Για πολλούς ανθρώπους, τούτοι οι οικισμοί αντιπροσώπευαν το σύνολο του γνωστού κόσμου. Οι αντιλήψεις ήταν τοπικές και μεταδίδονταν απ’ τον ένα στον άλλο. Τα αίτια των φαινομένων αποδίδονταν σε πράγματα αόρατα. Όπως ακριβώς το παγωμένο περιβάλλον της Αρκτικής διαμόρφωνε τις σκέψεις των Εσκιμώων, έτσι και το συχνά σκληρό και εχθρικό τοπίο της βορειοδυτικής Ελλάδας διαμόρφωνε τις πεποιθήσεις των Ηπειρωτών.

CHRISTOPHER C. KING: ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΜΟΙΡΟΛΟΪ

 

David-Foster Wallace; Ιδέα δεν είχαν

Wallace David FosterΌταν συστήθηκαν, αυτός πέταξε ένα ευφυολόγημα, ελπίζοντας να γίνει αρεστός. Αυτή γέλασε εξαιρετικά δυνατά, ελπίζοντας να γίνει αρεστή. Μετά, ο καθένας πήγε στο σπίτι του μόνος, με το βλέμμα απλανές, και οι δυο με τον ίδιο μορφασμό στο πρόσωπο.
Ο άντρας που τους σύστησε δεν συμπαθούσε κανέναν απ’ τους δύο, αν και φερόταν σαν να τους συμπαθούσε, όλος άγχος απ’ το να διατηρεί καλές σχέσεις όλη την ώρα. Ιδέα δεν είχαν, άλλωστε, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος ούτε η άλλη.

DAVID-FOSTER WALLACE: ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΜΕ ΑΠΙΣΙΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ

 

Μανώλης Αναγνωστάκης: Θα ‘ρθει μια μέρα

Anagnostakis4Θα ‘ρθει μια μέρα που δε θα ‘χουμε πια τι να πούμε
Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια
Η σιωπή μου θα λέει: Πόσο είσαι όμορφη, μα δε
βρίσκω άλλο τρόπο να στο πω
Θα ταξιδέψουμε κάπου, έτσι από ανία ή για να
πούμε πως κι εμείς ταξιδέψαμε.

Ο κόσμος ψάχνει σ’ όλη του τη ζωή να βρει τουλάχιστο
τον έρωτα, μα δεν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνά πως η ζωή μας είναι τόσο μικρή
που δεν αξίζει καν να την αρχίσει κανείς.
Απ’ την Αθήνα θα πάω στο Μοντεβίδεο ίσως και
στη Σαγκάη, είναι κάτι κι αυτό δε μπορείς
να το αμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε –θυμήσου– ατέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ένα βράδυ
–ξεχνώ πάνω σε τι– κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο
μα τόσο ενδιαφέρον.

Μια μέρα, ας ήτανε, να φύγω μακριά σου αλλά κι
εκεί θα ‘ρθεις και θα με ζητήσεις
Δε μπορεί, Θε μου, να φύγει κανείς μοναχός του.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ: ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1941-1971

 

Jean Giono: Αρπάζονται για όλα, για όλα τσακώνονται

GionoΗ ζωή είναι δύσκολη σ’ αυτά τα χωριά. Οι οικογένειες, στριμωγμένες η μια πάνω στην άλλη σ’ αυτό το κλίμα το σκληρό, χειμώνα-καλοκαίρι, βράζουν στη στενότητα των εγωισμών τους. Οι παράλογες φιλοδοξίες παίρνουν υπέρμετρες διαστάσεις, αφού τις ποτίζει ο ασίγαστος, απεγνωσμένος πόθος της φυγής από τούτο το μέρος. Οι άντρες κατεβαίνουν με τα φορτηγά τους να πουλήσουν το κάρβουνο στην πόλη, μετά γυρίζουν. Ακόμα και οι πιο σταθεροί, οι πιο ενάρετοι χαρακτήρες σπάνε με αυτό το ασταμάτητο σκωτσέζικο ντους. Οι γυναίκες μένουν στο σπίτι και γκρινιάζουν. Αρπάζονται για όλα, για όλα τσακώνονται: Για το ποιος θα πουλήσει το περισσότερο κάρβουνο, ποιος θα πιάσει το καλύτερο στασίδι στην εκκλησία, για το πώς θα μοιραστούν τις κακίες τους στον γενικό καβγά καλοσύνης και κακίας, χωρίς σταματημό. Κι από πάνω, σαν να μην έφταναν όλα ετούτα, είναι κι ο αέρας, χωρίς σταματημό κι αυτός, που τσακίζει τα νεύρα τους.

JEAN GIONO: Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΦΥΤΕΥΕ ΔΕΝΤΡΑ

 

Boris Pasternak: Η ομορφιά της ζωής

pasternak

 

 

 

 

Νομίζω πως δεν θα σε αγαπούσα τόσο πολύ αν δεν είχες κάτι για να παραπονεθείς και κάτι για να μετανιώσεις. Δεν μου αρέσουν εκείνοι που δεν έχουν πέσει, δεν έχουν παραπατήσει. Η αρετή τους είναι μικρή κι έχει μικρή αξία. Η ομορφιά της ζωής δεν τους έχει φανερωθεί.

BORIS PASTERNAK: ΔΟΚΤΩΡ ΖΙΒΑΓΚΟ

 

Eduardo Galeano: Δεν γνωρίζουμε τίποτα για τους αγρότες που αυτοκτονούν.

GaleanoΣτο νοσοκομείο Ναλαμάντα, στη Νότια Ινδία, ένας αυτόχειρας επανέρχεται στη ζωή.
Γύρω από το κρεβάτι του, χαμογελούν εκείνοι που του έσωσαν τη ζωή.
Ο αναστημένος τους κοιτάζει και λέει: «Τι περιμένετε; Να σας ευχαριστήσω; Χρωστούσα εκατό χιλιάδες ρουπίες, και τώρα θα χρωστάω και τέσσερις μέρες νοσοκομείου. Μεγάλη χάρη μου κάνατε, ηλίθιοι.»
Για τους καμικάζι αυτοκτονίας ξέρουμε πολλά πράγματα. Ο τύπος μιλάει καθημερινά για τους τρομοκράτες. Όμως δεν γνωρίζουμε τίποτα για τους αγρότες που αυτοκτονούν.
Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, οι Ινδοί αγρότες αυτοκτονούν από τα τέλη του 20ου αιώνα μέχρι τα πρώτα χρόνια του 21ου, με ρυθμό χίλιοι το μήνα.
Πολλοί αγρότες καταπίνουν τα εντομοκτόνα που αδυνατούν να πληρώσουν.
Η αγορά τους υποχρεώνει να δανείζονται, τα απλήρωτα χρέη τους υποχρεώνουν να πεθάνουν. Κάθε φορά ξοδεύουν περισσότερα και κάθε φορά κερδίζουν λιγότερα. Αγοράζουν σε εξωφρενικές τιμές και πουλάνε σε εξευτελιστικές τιμές.
Είναι όμηροι των ξένων χημικών βιομηχανιών, των εισαγόμενων σπόρων, των μεταλλαγμένων: η Ινδία, που παρήγε για να φάει, τώρα παράγει για να τη φάνε

EDUARDO GALEANO: ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ

 

Neil Gaiman: Μυγάκι της μέρας

Gaiman

 

 «…Αγαπημένο μου ημερολόγιο. Την Παρασκευή είχα δουλειά, αρραβωνιαστικιά, σπίτι και μια ζωή, που είχε νόημα (όσο νόημα μπορεί να ’χει μια ζωή τέλος πάντων). Και ξαφνικά βρήκα ένα πληγωμένο κορίτσι στο πεζοδρόμιο και προσπάθησα να είμαι Καλός Σαμαρείτης. Τώρα δεν έχω ούτε αρραβωνιαστικιά, ούτε δουλειά, ούτε σπίτι και τριγυρίζω μερικές εκατοντάδες μέτρα κάτω από τους δρόμους του Λονδίνου, με προσδόκιμο ζωής μικρότερο κι από έντομο εφήμερο, μυγάκι της μιας μέρας…»

NEIL GAIMAN: ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

 

Herman Melville: Όταν μες στην ψυχή μου είναι Νοέμβρης υγρός, πού ψιλοβρέχει

MelvilleΛΕΓΕ με Ισμαήλ. Πριν από μερικά χρόνια —δεν έχει σημασία πόσο ακριβώς— έχοντας λίγα ή καθόλου χρήματα στο πουγκί μου και τίποτα ιδιαίτερο πού να με ενδιαφέρει στη στεριά, σκέφτηκα να ταξιδέψω λίγο στη θάλασσα και να δω το υδάτινο μέρος του κόσμου. Είναι ένας τρόπος πού έχω να διώχνω το σπλήνιασμα και να ρυθμίζω το κυκλοφοριακό. Όταν πιάνω τον εαυτό μου να στραβώνει το στόμα’ όταν μες στην ψυχή μου είναι Νοέμβρης υγρός, πού ψιλοβρέχει- όταν πιάνω τον εαυτό μου να σταματάει άθελα μπρος σε φε-ρετροπωλεία και να γίνεται ουραγός κάθε κηδείας πού συναντώ και ειδικά όταν οι υποχονδρίες μου με κυβερνούν τόσο, πού χρειάζεται ένας δυνατός ηθικός φραγμός να με εμποδίσει να βγω επίτηδες στο δρόμο και μεθοδικά να ρίξω χάμω τα καπέλα του κόσμου — τότε θεωρώ πώς ήρθε πια ή ώρα να μπαρκάρω, όσο πιο γρήγορα μπορώ. Είναι το δικό μου υποκατάστατο του πιστολιού και της σφαίρας. Μέ μια φιλοσοφική χειρονομία όλο μεγαλοπρέπεια, ό Κάτων ρίχνεται πάνω στο σπαθί του• εγώ παίρνω ήσυχα το πλοίο. Δεν υπάρχει τίποτα το εκπληκτικό σ’ αυτό. Αν το ήξεραν έφτανε- όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, με τον τρόπο τους, αργά ή γρήγορα, θα έτρεφαν πάνω-κάτω τα ίδια αισθήματα με μένα για τον ωκεανό.

HERMAN MELVILLE: ΜΟΜΠΙ ΝΤΙΚ

 

Ali Sabahattin: Αυτή τη γυναίκα εγώ τη γνώριζα ήδη

sabahattin-ali-kimdirΘυμάμαι μόνον ότι μαρμάρωσα μπροστά στο πορτρέτο μιας γυναίκας που φορούσε ένα γούνινο παλτό. Τι είχε αυτό το πορτρέτο; Δεν μπορώ να το εξηγήσω... ως εκείνη τη στιγμή, δεν είχα συναντήσει γυναίκα με τέτοια παράξενη έκφραση, λίγο άγρια, λίγο υπεροπτική και πολύ έντονη. Το ωχρό πρόσωπο, τα μαύρα φρύδια και τα μαύρα μάτια, τα πυκνά καστανά μαλλιά και κυρίως αυτή η έκφραση αθωότητας και θεληματικότητας συνάμα, η απέραντη μελαγχολία σε συνδυασμό με την ισχυρή προσωπικότητα, σε καμιά περίπτωση δε μου ήταν ξένα. Αυτή τη γυναίκα εγώ τη γνώριζα ήδη... Ήταν ένα κράμα και μια σύνθεση όλων των γυναικών που στοίχειωναν τη φαντασία μου...

ALI SABAHATTIN: Η ΜΑΝΤΟΝΑ ΜΕ ΤΟ ΓΟΥΝΙΝΟ ΠΑΛΤΟ

 

Bret-Easton Ellis: Τη σύγχυση που μου προκαλούσε η ανοησία άλλων ανθρώπων, κι αυτό με είχε ξαφνιάσει

ellis-bretΚάποια στιγμή τα τελευταία χρόνια -δεν μπορώ να πω με σιγουριά πότε ακριβώς- άρχισε να με βασανίζει μια αφόρητη και παράλογη ενόχληση, απ' ό,τι θυμάμαι αρκετές φορές μέσα στην ημέρα. Με ενοχλούσαν πράγματα τόσο ασήμαντα φαινομενικά, τόσο διαφορετικά απ' ό,τι με απασχολούσε συνήθως, που έπρεπε να πάρω βαθιές ανάσες για να διώξω την αηδία και τη σύγχυση που μου προκαλούσε η ανοησία άλλων ανθρώπων, κι αυτό με είχε ξαφνιάσει. Ενήλικες, γνωστοί και άγνωστοι που έσπευδαν να εκφράσουν στα κοινωνικά δίκτυα τις απόψεις τους και τις κρίσεις τους, τις αλόγιστες ανησυχίες τους, πάντα με την ακλόνητη βεβαιότητα πως έχουν δίκιο. Κάθε ανάρτηση, κάθε σχόλιο και κάθε μήνυμα στο Tweeter φαινόταν να εκφράζει μια τοξική συμπεριφορά, ασχέτως αν αυτό ίσχυε πράγματι ή όχι. Εκείνος ο θυμός ήταν κάτι καινούργιο για μένα, κάτι που δεν είχα ξαναζήσει - και συνδυαζόταν με μια ανησυχία, με μια καταπίεση. Κάθε φορά που σέρφαρα στο διαδίκτυο, είχα την αίσθηση πως αντί να λέω απλά τις σκέψεις μου για κάτι, έκανα κάποιο λάθος. Αυτή η ιδέα ούτε που θα μου περνούσε απ' το μυαλό πριν από δέκα χρόνια -ότι δηλαδή μια άποψη μπορούσε να θεωρηθεί λανθασμένη κίνηση- αλλά σε μια κουλτούρα οργής και πόλωσης, άνθρωποι μπλοκάρονταν λόγω των απόψεών τους, άνθρωποι δεν ακολουθούνταν γιατί οι άλλοι ερμήνευαν ό,τι έλεγαν μ' έναν μάλλον ανακριβή τρόπο. Οι φοβισμένοι άρχισαν να κρίνουν αμέσως όλο τον χαρακτήρα κάποιου από ένα προκλητικό ή προσβλητικό μήνυμα και εξαγριώνονταν. Πολλοί δέχονταν επιθέσεις και διαγράφονταν από φίλοι γιατί υποστήριζαν τον «λάθος» υποψήφιο. Ήταν λες και κανείς δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τον άνθρωπο από μια σειρά λέξεων που είχαν γραφτεί βιαστικά σε μια μαύρη οθόνη.

BRET-EASTON ELLIS: ΛΕΥΚΟΣ

 

Godfrey-Harold Hardy: Η αθανασία είναι συχνά γελοία ή βάρβαρη

hardyΟ μαθηματικός δε χρειάζεται σοβαρά να φοβάται ότι το μέλλον θα τον αδικήσει. Η αθανασία είναι συχνά γελοία ή βάρβαρη: λίγοι από εμάς θα διάλεγαν να είναι ο Ωγ ή ο Ανανίας ή ο Γαλλίων. Ακόμη και στα Μαθηματικά, η ιστορία παίζει καμιά φορά περίεργες φάρσες. Ο Rolle ποζάρει στα βιβλία του Στοιχειώδους Λογισμού σαν να ήταν ένας μαθηματικός του διαμετρήματος του Νεύτωνα. Ο Farey είναι αθάνατος επειδή απέτυχε να κατανοήσει ένα θεώρημα που ο Haros είχε ήδη αποδείξει πριν από 14 χρόνια. Τα ονόματα πέντε άξιων Νορβηγών βρίσκονται ακόμη στον Βίο του Abel, μόνο εξ αιτίας μιας ενέργειας ενσυνείδητης βλακείας που συνετελέσθη, από τυπολατρεία, εις βάρος του μεγαλύτερου άνδρα της χώρας τους. Αλλά, συνολικά, η ιστορία της επιστήμης είναι δίκαιη, και αυτό ισχύει ιδιαίτερα στα Μαθηματικά. Κανένα άλλο αντικείμενο μελέτης δεν έχει τόσο καθαρά οριοθετημένα ή ομόφωνα αποδεκτά υψηλά κριτήρια, και οι μαθηματικοί που θυμόμαστε είναι σχεδόν πάντα αυτοί που το αξίζουν. Η μαθηματική δόξα, αν μπορούσε να εξαγοραστεί, θα ήταν μια από τις πιο υγιείς και σταθερές επενδύσεις.

GODFREY-HAROLD HARDY: Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΥ

 

Γιώργος Σαραντάρης: Σημαίνει πως φοβόμαστε

sarant

 

 

 

 

Δεν είμαστε ποιητές σημαίνει φεύγουμε,
σημαίνει εγκαταλείπουμε τον αγώνα,
παρατάμε τη χαρά στους ανίδεους,
τις γυναίκες στα φιλιά του ανέμου
και στη σκόνη του καιρού.


Σημαίνει πως φοβόμαστε
και η ζωή μάς έγινε ξένη,
ο θάνατος βραχνάς.

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ: ΣΑΝ ΠΝΟΗ ΤΟΥ ΑΕΡΑ

 

Κωνσταντίνος Θεοτόκης: Η σιδερένια πόρτα άνοιξε

TheotokisΉταν απόγιομα κι είχε έρθει το χινόπωρο. Την αυλή της φυλακής έλουζε ο ήλιος στο βαθυγάλαζον ουρανό, όπου ανάλαφρα ανάλαφρα εταξίδευαν άσπρα διαβατάρικα σύννεφα. Κι οι κατάδικοι, συντροφιές συντροφιές, εκουβέντιαζαν μεταξύ τους, άλλοι όρθιοι, άλλοι καθισμένοι, άλλοι κάνοντας περίπατο. Μαζί τους δεν ήταν πλια ούτε ο Κάης, που 'χε λάβει τη χάρη του, ούτε ο αγιογράφος που μήνες πίσω είχε χτικιάσει, είχε μολύνει κι άλλους κατάδικους, κι είχε πεθάνει μονάχος μία νύχτα στο κελί του, ούτε ο κλέφτης που 'χε καταφέρει να φύγει από τη φυλακή κι είχε πάει να ζήσει με τα φυλαμένα χρήματά του. Κι από τους άλλους κάποιοι είχαν μετατεθεί σ' άλλες φυλακές, άλλοι ήταν ελεύτεροι, κι είχαν έρθει, αντίς, καινούρια πρόσωπα αυτές τες μέρες που το κακουργοδικείο πάλε εδούλευε, άλλοι για πολλά, άλλοι για λίγα χρόνια, ένας κιόλας για όλη του τη ζωή. Κι αυτήν την ώρα ο Τουρκόγιαννος ήταν μέσα στο κελί του κι είχε ξαπλωθεί στο σκληρό του κρεβάτι συλλογισμένος. Αυτός ξακολουθούσε πάντα το έργο του, μα η φυλακή τον είχε γεράσει. Τα κομμένα μαλλιά του και το ακατάστατο μουστάκι του είχαν ασπρίσει, οι πλάτες του είχαν σκεβρώσει περισσότερο, το μέτωπό του είχε ζαρώσει, μα η όψη του ήταν πάντα φαιδρή, κι ήσυχα τα γαληνά του κι αθώα μάτια.

Η σιδερένια πόρτα άνοιξε και μαζί μ' ένα φύλακα εμπήκε μέσα ο Πέτρος Πέπονας. Είχε δικαστεί αυτήν την ημέρα.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΘΕΟΤΟΚΗΣ : ΚΑΤΑΔΙΚΟΣ

 

Γιάννης Σκαρίμπας: Να, γι' αυτό γκιζιρνάμε

Skarimbas2Εμείς καλλιεργούμε μόνο από έρωτα προς την ελευθερία το ψέμα -ένα ψέμα όλο ποίηση, μιαν αναποδιά όλην οίστρο- ενώ αυτοί είναι αυτόδουλοί του και σκλάβοι του. Η συμφωνία τους είναι ν' αλληλοκλέβουνται έντιμα, ενώ η κλεψιά είναι άτιμη. Είν' η συνθήκη τους τίμια με σήμα κατατεθέν της το ψέμα. Τι μπρίο! Τι μπρίο! Πώς διάλολο συσχετίζουν τα άσχετα; Πώς μπρε μάτια μ' συμβιβάζουν τα άκρα; Είναι όλοι τους "τίμιοι" κατά τον πιο άτιμο τρόπο!... Πού να τους παραβγούμε εμείς οι κακόμοιροι σ' αυτή τους την ανομία τη νόμιμη, σ' αυτή την πεπειραμένη αρετή τους. Είναι πολύ πεζεβένηδες.

Να, γι' αυτό γκιζιρνάμε. Μήτε σπείρουμε, μήτε θερίζουμε γιατί για μας είναι τα χούματα μπρούτζινα και νικέλινη η γη μας. Τα Έθνη, οι πολιτείες, οι τόποι, δεν έχουνε σύνορα στον δικό μας το χάρτη και τα δυο ημισφαίρια μας πέφτουνε λίγα. Η ζωή μας δεν ανέχεται όρια. Εμείς ένα σύνορο ξέρουμε: των σολών μας το πάτι. Είμαστε μεις πολίτες του απείρου, κ' έχουμε κ' εμείς μια σφραγίδα: τον πάτο μας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ: ΤΟ ΘΕΙΟ ΤΡΑΓΙ

 

Σελίδα 1 από 26

Πλοήγηση

Θεματική ενότητα
Θεματική κατηγορία
Υποκατηγορία

ΠροσφορέςΠερισσότερα

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ
ΒΕΡΕΜΗΣ ΘΑΝΟΣ
€9.90 €3.47
(-65%)
Κερδίζετε €6.43
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ
ΗΛΙΟΥ Φ. ΗΛΙΑΣ
€14.20 €7.10
(-50%)
Κερδίζετε €7.10

ΣελιδοδείκτηςΠερισσότερα

Νίκη Αναστασέα: Όπως και οι άλλοι δεν είναι σατανικά πλάσματα Άνθρωποι στα όρια της αντοχής τους, γυναίκες και άντρες που φτάνουν στα άκρα και καμιά φορά τα ξεπερνούν: ο σύζυγος που αισθάνεται απέχθεια για την τε...

Βρείτε μας στο...

Verisign Eurobank EFG
Paypal IRIS