Ο Λογαριασμός μου

Δωρεάν αποστολή για αγορές πάνω από 30€ | Δωρεάν αντικαταβολή | Έως 24 άτοκες Δόσεις | Έως -85% χαμηλότερες τιμές σε πάνω από 150000 τίτλους

Σελιδοδείκτης

Roberto Bolano: Αμερικάνικοι οργασμοί στο διάστημα

Bolano3 850x625Ο πόλεμος μπορεί να σταματήσει με το σεξ ή με τη θρησκεία. Όλα δείχνουν –αχ τι ανελέητη εποχή, Θεέ μου– ότι αυτές οι δύο είναι οι μοναδικές εναλλακτικές επιλογές των πολιτών. Προς το παρόν ας απορρίψουμε τη θρησκεία. Μας απομένει το σεξ. Ας προσπαθήσουμε να το αξιοποιήσουμε επωφελώς. Πρώτη ερώτηση: Τι μπορείτε να κάνετε εσείς συγκεκριμένα και οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής γενικά, για το ζήτημα αυτό;
Προτείνω την άμεση δημιουργία μιας επιτροπής που θα συγκεντρώνει και θα συντονίζει όλες τις προσπάθειες. Ως πρώτο μέτρο, ας πούμε, για να ετοιμάσουμε το έδαφος, είναι απαραίτητο να συγκεντρώσουμε σε μια ανθολογία τους δέκα ή είκοσι συγγραφείς που με τρόπο ριζοσπαστικό και με προφανή δική τους απόλαυση έχουν αντιμετωπίσει το θέμα των σαρκικών σχέσεων και του μέλλοντος. (Ας επιλέξει ελεύθερα η Επιτροπή, εγώ μόνο θα ήθελα να προτείνω ότι είναι απαραίτητο να περιλαμβάνεται κάποιο κείμενο της Τζοάνα Ρας και της Αν Μακάφρεϊ, ίσως αργότερα, σε άλλη επιστολή, να σας εξηγήσω το γιατί).
Η ανθολογία αυτή, που θα μπορούσε να τιτλοφορείται «Αμερικάνικοι Οργασμοί στο Διάστημα» ή «Ενα Απαστράπτον Μέλλον» πρέπει να τραβήξει την προσοχή του αναγνώστη προς την ηδονή και οφείλει να υπενθυμίσει με διαρκείς αναδρομές στο παρελθόν, δηλαδή προς τις ημέρες μας, την πορεία μόχθων και ειρήνης που έπρεπε να διανύσουμε μέχρι να φτάσουνε σ’ εκείνη την ουδέτερη ζώνη του έρωτα. Σε κάθε αφήγημα πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον μια σεξουαλική πράξη (κι αν όχι, τότε οπωσδήποτε μια πράξη φλογερής και βαθιάς συντροφικότητας) μεταξύ Λατινοαμερικανών και Βορειοαμερικανών.

ROBERTO BOLANO: ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

 

Henrik Ibsen: Έχουμε τέτοιον ελεεινό φόβο για το φως!»

Ibsen«Αλήθεια, Μάντερς, πάω να πιστέψω πως όλοι είμαστε βρικόλακες. Δε βρικολακιάζει μονάχα μέσα μας ό,τι έχουμε κληρονομήσει από μάνα και πατέρα. Παρά κι ένα σωρό παλιές νεκρές θεωρίες, ένα σωρό παλιές νεκρές ιδέες, κι άλλα πολλά ακόμα. Δε ζούνε μέσα μας, κι όμως τα 'χουμε στο αίμα μας, και δεν μπορούμε να τα πετάξουμε από πάνω μας. 
[...] είναι γεμάτος ο τόπος βρικόλακες. Αμέτρητοι θα είναι, θαρρώ, σαν την άμμο της θαλάσσης. Κι από την άλλη μεριά, όλοι μας, μικροί μεγάλοι, έχουμε τέτοιον ελεεινό φόβο για το φως!»

HENRIK IBSEN: ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ

 

Jean Giono: Το ίχνος του ανέμου, της νύχτας, του ήλιου ή της πασχαλιάς.

Giono

 Όταν, για μια εξέγερση, [ο Μακιαβέλλι] λέει απλώς: «Το βράδυ…» ή «Το πρωί…», το κάνει γιατί η εξέγερση είναι ήδη εκεί, δεν έχει χρόνο να πει περισσότερα. Του χρειάζεται να αποσυναρμολογήσει το μηχανισμό της εξέγερσης (είναι ο πρώτος συγγραφέας των μαζών), να εξετάσει τα γρανάζια, να δει πως λειτουργούν οι καρδιές, πως είχαν λειτουργήσει έναν μήνα πριν για να φτάσουμε ώς εδώ. Ήταν ένα χειμωνιάτικο βράδυ και ο αέρας που λυσσομανούσε έπνιξε τα φανάρια στους δρόμους και σκίζεται, ουρλιάζοντας, πάνω στο γείσο των σπιτιών της πόλης. Ή ήταν ένα πρωί μαγιάτικο με τις δόξες του, και στεναγμοί ή δόξες βρίσκονται σ’ αυτές τις εξεγερμένες καρδιές. Η αυτοψία που κάνει είναι πολύ ακριβής για να του ξεφύγει ένα τέτοιο γεγονός. Ξέρει την αξία του κρύου, της ζέστης, του ανέμου, του ήλιου και της μυρωδιάς της πασχαλιάς για την ανθρώπινη καρδιά. Στη γωνία μιας ξηρής απαρίθμησης λογικών σκέψεων βάζει ξαφνικά, σε μια απ αυτές, το ίχνος του ανέμου, της νύχτας, του ήλιου ή της πασχαλιάς.

Τα ίχνη αυτά είναι μέσα του.

JEAN GIONO: Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΚΙΑΒΕΛΛΙ Ή Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

 

Pablo Neruda: Σ' αγαπώ έτσι

Neruda Pablo2

 Δε σ’ αγαπώ σαν να ‘σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ’ αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσ’ από την ψυχή και τον ίσκιο.
Σ’ αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ’ τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ’ άρωμα που σφιγμένο μ’ ανέβηκε απ’ το χώμα.
Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο,
παρά μ’ ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.

PABLO NERUDA: Η ΣΤΕΙΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΩΝ

 

Victor Hugo: Η Βαβέλ είναι μία κυψέλη

Hugo Victor

 

Τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά δημιουργήματα είναι λιγότερο προσωπικά και περισσότερο συλλογικά έργα, γέννημα λαών μάλλον, παρά καρπός μεγαλοφυών ατόμων, κληρονομιά που αφήνει ένα έθνος, συνονθύλευμα που δημιουργούν οι αιώνες, κατάλοιπο διαδοχικών εξατμίσεων μιας ανθρώπινης κοινωνίας· ένα είδος γεωλογικού σχηματισμού, με δυο λόγια. Κάθε εποχή αποθέτει την πρόσχωσή της, κάθε φυλή καταθέτει το δικό της στρώμα στο μνημείο, κάθε άτομο εναποθέτει το λιθάρι του. Έτσι κάνουν οι κάστορες, έτσι κάνουν οι μέλισσες, έτσι κάνουν οι άνθρωποι. Το μεγάλο σύμβολο της αρχιτεκτονικής, η Βαβέλ, είναι μια κυψέλη.

VICTOR HUGO: Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ

 

Etienne de la Boetie: Στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτα παραπάνω για να σας καταστρέψει

etienne-de-la-boetieΕκείνος που έτσι σας καταδυναστεύει έχει μόνο δύο μάτια, μόνο δύο χέρια, μόνο ένα σώμα, τίποτα παραπάνω από όσα διαθέτει και ο τελευταίος άνθρωπος ανάμεσα στους αμέτρητους που κατοικούν στις πόλεις σας. Στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτα παραπάνω για να σας καταστρέψει, από την εξουσία που εσείς του απονείματε. Πού βρήκε αρκετά μάτια για να σας κατασκοπεύσει εάν δεν του τα δώσατε οι ίδιοι; Πώς μπορεί να έχει τόσα πολλά χέρια για να σας χτυπά, εάν δεν τα δανείστηκε από εσάς; Τα πόδια με τα οποία ποδοπατά τις πόλεις σας, πού τα βρήκε εάν δεν είναι τα δικά σας; Πώς έχει οποιαδήποτε εξουσία πάνω σας, εκτός μέσα από εσάς; Πώς θα τολμούσε να σας επιτεθεί εάν δεν είχε τη συνεργασία σας; Τί θα μπορούσε να σας κάνει εάν εσείς οι ίδιοι δε συνεργούσατε με τον κλέφτη που σας ρημάζει, εάν δεν ήσασταν συμμέτοχοι με τον εγκληματία που σας σκοτώνει, εάν εσείς οι ίδιοι δεν προδίδατε τους εαυτούς σας; Σπέρνετε τα χωράφια σας ώστε να μπορεί να τα ρημάζει, φτιάχνετε κι επιπλώνετε τα σπίτια σας ώστε να του δίνετε αγαθά για να πλιατσικολογήσει. Ανατρέφετε τις κόρες σας ώστε να μπορεί να ικανοποιήσει τη λαγνεία του. Μεγαλώνετε τα παιδιά σας ώστε να μπορεί να ασκήσει πάνω τους το μεγαλύτερο προνόμιο που ξέρει – να οδηγηθούν στις μάχες του, να πάνε στο σφαγείο, να γίνουν υπηρέτες της απληστίας του και όργανα της εκδίκησής του. Παραδίδετε τα κορμιά σας στην σκληρή εργασία, προκειμένου να είναι σε θέση να ικανοποιεί τις απολαύσεις του και να κυλιέται στις αισχρές ηδονές του. Αδυνατίζετε προκειμένου να τον κάνετε τον ισχυρότερο και τον ενδοξότερο που θα σας έχει υπό έλεγχο.

ETIENNE DE LA BOETIE: ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΠΕΡΙ ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΕΙΑΣ

 

Μανόλης Ανδρόνικος: Άρχισα να σκάβω με πείσμα και αγωνία το χώμα

andronikos1Πήρα το τσαπάκι της ανασκαφής, που έχω μαζί μου από το 1952, έσκυψα στο λάκκο και άρχισα να σκάβω με πείσμα και αγωνία το χώμα κάτω από το κλειδί της καμάρας. Ολόγυρα ήταν μαζεμένοι οι συνεργάτες μου. [...] Συνέχισα το σκάψιμο και σε λίγο ήμουν βέβαιος. Η πέτρα του δυτικού τοίχου ήταν στη θέση της, απείραχτη, στέρια. [...] Είναι ασύλητος! Είναι κλειστός! Ήμουν ευτυχισμένος βαθιά. Είχα λοιπόν βρει τον πρώτο ασύλητο μακεδονικό τάφο. Εκείνη τη στιγμή δεν ενδιαφερόμουν για τίποτε άλλο. Εκείνη τη νύχτα -όπως και όλες τις επόμενες- στάθηκε αδύνατο να κοιμηθώ περισσότερο από δυο τρεις ώρες. Γύρω στις 12, τα μεσάνυχτα, πήρα το αυτοκίνητο και πήγα να βεβαιωθώ αν οι φύλακες ήταν στη θέση τους. Το ίδιο έγινε και στις 2 και στις 5 το πρωί. Οπωσδήποτε, συλλογιζόμουν, μέσα στη σαρκοφάγο πρέπει να κρύβεται μια ωραία έκπληξη. Η μόνη δυσκολία που συναντήσαμε ήταν πως την ώρα που ανασηκώναμε το κάλυμμα, είδαμε καθαρά πια το περιεχόμενο και έπρεπε να μπορέσουμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας και να συνεχίσουμε τη δουλειά μας, μόλο που τα μάτια μας είχαν θαμπωθεί απ’ αυτό που βλέπαμε και η καρδιά μας πήγαινε να σπάσει από συγκίνηση. Μέσα στη σαρκοφάγο υπήρχε μια ολόχρυση λάρνακα. Επάνω στο κάλυμμά της ένα επιβλητικό ανάγλυφο αστέρι με δεκάξι ακτίνες, και στο κέντρο του ένας ρόδακας. Με πολλή προσοχή και περισσότερη συγκίνηση ανασήκωσα το κάλυμμα με το αστέρι πιάνοντάς το από τις δυο γωνίες της μπροστινής πλευράς. Όλοι μας περιμέναμε να δούμε μέσα σ’ αυτήν τα καμένα οστά του νεκρού. Όμως αυτό που αντικρίσαμε στο άνοιγμά της μας έκοψε για μιαν ακόμη φορά την ανάσα, θάμπωσε τα μάτια μας και μας πλημμύρισε δέος: πραγματικά μέσα στη λάρνακα υπήρχαν τα καμένα οστά. […] Αλλά το πιο απροσδόκητο θέαμα το έδινε ένα ολόχρυσο στεφάνι από φύλλα και καρπούς βελανιδιάς που ήταν διπλωμένο και τοποθετημένο πάνω στα οστά. Ποτέ δεν είχα φανταστεί τέτοια ασύλληπτη εικόνα. Μπορώ να φέρω στη συνείδησή μου ολοκάθαρα την αντίδραση που δοκίμασα καθώς έλεγα μέσα μου: “Αν η υποψία που έχεις, πως ο τάφος ανήκει στον Φίλιππο, είναι αληθινή -και η χρυσή λάρνακα ερχόταν να ενισχύσει την ορθότητα αυτής της υποψίας- κράτησες στα χέρια σου τη λάρνακα με τα οστά του. Είναι απίστευτη και φοβερή μια τέτοια σκέψη, που μοιάζει εντελώς εξωπραγματική”. Νομίζω πως δεν έχω δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου τέτοια αναστάτωση, ούτε και θα δοκιμάσω ποτέ άλλοτε.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ: ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΒΕΡΓΙΝΑΣ

 

Andrei Makine: Ο κόσμος τους δεν με αφορούσε

Makine AndreiΠρέπει να πιάσουμε πάτο, αυτό είναι ο,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί σ’ έναν άνθρωπο. Μετά την πρώτη μου χρονιά στη φυλακή άρχισα να αισθάνομαι αυτή την ελευθερία. Μπορούσαν να με στείλουν στο στρατόπεδο με τους αυστηρότερους κανονισμούς, να με υποβάλλουν σε βασανιστήρια, να με σκοτώσουν. Δεν με αφορούσε. Ο κόσμος τους δεν με αφορούσε, δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι κι εγώ δεν ήμουν πια παίχτης. Για να παίξει καποιος πρέπει να ποθεί, να μισεί, να φοβάται. Αλλά εγώ δεν είχα πια αυτά τα χαρτιά στα χέρια μου. Ήμουν ελεύθερος. (...) Ένα πρωί ξαναρχίζοντας το περπάτημα θυμήθηκα τα χτυπήματα που είχα δεχτεί στο πρόσωπο και πολύ ξεκάθαρα κατάλαβα πως μέσα μου δεν υπήρχε πλέον καμία επιθυμία εκδίκησης, κανένα μίσος ούτε καν ο υπεροπτικός πειρασμός της συγχώρεσης. Υπήρχε μόνο η ηλιόλουστη σιωπή της ακροποταμιάς δίπλα στην οποία βάδιζα, η φωτεινή διαύγεια του ουρανού και το πολύ απαλό θρόισμα των φύλλων που, ξαφνιασμένα από την επίθεση της παγωνιάς, έπεφταν από τα κλαριά και σωριάζονταν στην πάχνη του εδάφους βγάζοντας έναν σύντομο κρυστάλλινο ήχο. Ναι, μονάχα αυτό το εξαίσιο απόσταγμα σιωπής και φωτός.

ANDREI MAKINE: ΤΟ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΖΩΗΣ

 

Κατερίνα Γώγου: Και έρωτας είναι η επιθυμία

gogou2

 

Τέχνη σημαίνει έρωτας. Κι ο έρωτας είναι δικαίωμα όλων των ανθρώπων. Έρωτας σημαίνει ν' αγαπήσεις παράφορα τον στραπατσαρισμένο εαυτό σου, γιατί μονάχα έτσι θ' αγαπήσεις και τον δίπλα σου. Και έρωτας είναι η επιθυμία. Επιθυμία για ζωή, για τραγούδια, για σένα και για όλους. Και είναι η επιθυμία τέχνη επαναστατική με την αλήθεια του όρου, γιατί δε σηκώνει "επιτρέπεται" και "απαγορεύεται".
Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερο έργο τέχνης απ' τον άνθρωπο, που περπατάει ολομόναχος μέσα στο χρόνο με οδυνηρές συγκρούσεις μέσα του

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: ΜΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Μ΄ ΕΝΑΝ ΗΛΙΟ, ΠΟΥ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

 

Charles Bukowski: Aγάπη είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται

Bukowski 3αγάπη είναι αυτό που νομίζεις ότι ο άλλος 
έχει καταστρέψει

αγάπη είναι ένα τσιγάρο με φίλτρο
βαλμένο στο στόμα σου και
αναμμένο ανάποδα

αγάπη είναι ο ψύλλος που δεν
βρίσκεις

αγάπη είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται
συνέχεια
ολοένα και πιο συνέχεια

CHARLES BUKOWSKI: ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

 

Nawal El-Saadawi: Δε θά ’μαι σε κανένα γνωστό μέρος

ElSaadawiNawalΆσε με να μιλήσω και μη με διακόψεις. Δεν έχω χρόνο να σ’ ακούσω, στις έξι το απόγεμα θα έρθουν να με πάρουν. Αύριο το πρωί δε θα υπάρχω. Δε θά ’μαι σε κανένα γνωστό μέρος. Το ταξίδι αυτό, σ’ έναν τόπο που κανείς πάνω σε τούτη τη γη δεν τον γνωρίζει ―ταξίδι που δεν το έχουν κάνει ούτε βασιλιάδες, ούτε πρίγκιπες, ούτε κυβερνήτες, ούτε αστυνομικοί―, με γεμίζει περηφάνια. Πάντα αναζητούσα κάτι να με κάνει περήφανη, κάτι για να νιώσω πως είμαι ανώτερη, ανώτερη κυρίως απ’ τους βασιλιάδες, τους πρίγκιπες, τους κυβερνήτες. Έπαιρνα στα χέρια μου μια εφημερίδα, έβλεπα τις φωτογραφίες τους κι έφτυνα τα πρόσωπά τους. Τό ’ξερα ότι δεν έφτυνα παρά μόνο την εφημερίδα, που τη χρειαζόμουν για να στρώσω τα ντουλάπια της κουζίνας. Όμως το έκανα, κι ύστερα άφηνα το φτύμα εκεί που ήταν, να στεγνώσει.

NAWAL EL-SAADAWI: ΦΙΡΝΤΑΟΥΣ

 

Rainer-Maria Rilke: Η επιστροφή του ασώτου

Rilke Rainer maria

«Θα είναι δύσκολο για κάποιον να με πείσει πως η ιστορία του Ασώτου δεν είναι ο θρύλος κάποιου που δεν ήθελε να αγαπηθεί. Όταν ήταν παιδί όλοι τον αγαπούσαν στο σπίτι του. Μεγάλωσε μη γνωρίζοντας τίποτ’ άλλο, γιατί είχε συνηθίσει την τρυφερότητα της καρδιάς τους.
Όμως το αγόρι ήθελε να απαλλαγεί από τις συνήθειές του. Δεν μπορούσε να το πει, αλλά, ακόμα και όταν τριγυρνούσε όλη την ημέρα, δεν ήθελε να τον ακολουθούν ούτε τα σκυλιά, επειδή κι αυτά του έδειχναν αγάπη [...]

Πολύ αργότερα θα θυμηθεί πόσο αποφασισμένος ήταν εκείνη την εποχή να μην αγαπήσει ποτέ, για να μην φέρει κανέναν στη φοβερή θέση να αγαπηθεί. [...]

Η εσωτερική του γαλήνη ήταν τόσο μεγάλη που αποφάσισε να ολοκληρώσει αναδρομικά όλα εκείνα που δεν μπόρεσε παλιότερα να πραγματοποιήσει, γι’ αυτό τα είχε αφήσει να περιμένουν. Αναπόλησε προπάντων τα παιδικά του χρόνια, που όσο πιο πολύ τα έφερνε στο νου του τόσο πιο ημιτελή του φαίνονταν• όλες του οι αναμνήσεις είχαν την ασάφεια των προαισθημάτων και, επειδή ανήκαν στα περασμένα, έμοιαζαν λες και ήταν σχεδόν μελλοντικές. Για να τα επεξεργαστεί όλα αυτά σε μεγάλο βάθος, πήρε την απόφαση να επιστρέψει ως ξένος στο σπίτι του. Δεν γνωρίζουμε αν παρέμεινε• ξέρουμε μόνο πως επέστρεψε.»

 

Tom Robbins: Διατηρήστε τη θεϊκή κοκκινίλα σας

robins TomΌταν γεννιόμαστε είμαστε κοκκινοπρόσωποι, στρογγυλοί, έντονοι και αγνοί. Μέσα μας καίει η πορφυρή φλόγα της παγκόσμιας συνείδησης. 
Βαθμιαία, όμως, καταβροχθιζόμαστε από γονείς, μασιόμαστε από σχολεία, τρωγόμαστε από συμμαθητές, καπνιζόμαστε από κοινωνικούς θεσμούς και ροκανιζόμαστε από τις κακές συνήθειες και την ηλικία. 
Κι όταν πια μας έχουν μηρυκάσει και χωνέψει αυτά τα έξι στομάχια, βγαίνουμε από μέσα τους σαν μια ενιαία και αηδιαστική καφετιά μάζα.
Το δίδαγμα, λοιπόν, του παντζαριού είναι το εξής: Διατηρήστε τη θεϊκή κοκκινίλα σας, την έμφυτη ροζ μαγεία σας, ειδάλλως θα καταλήξετε καφέ. 
Έτσι και καταλήξετε καφέ, ξέρετε τι σας περιμένει: καφές, καφετζούδες, χαρτορίχτρες, τσαρλατάνοι, ψυχοσωτήρες...

TOM ROBBINS: ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

 

Νίκος Καχτίτσης: Για ν’ αποδείξω ότι δεν αστειεύομαι

Kaxtitsis NΟ κάτωθι υπογεγραμμένος, Σ. Π…, πρώην αρχαιοπώλης και ιδιοκτήτης ξενοδοχείων, και πάλαι ποτέ επιφανής κάτοικος της πόλεως Γάνδης, δηλώ υπευθύνως, και εν γνώσει των συνεπειών του νόμου περί ψευδούς δηλώσεως, ότι βρίσκομαι από ψυχολογικής απόψεως στα πρόθυρα της καταστροφής· ότι οικονομικώς κοντεύω να καταρρεύσω· και ότι η υγεία μου έχει κλονισθεί στο απροχώρητο. Το τελευταίο το αποδίδω όχι τόσο στα χρόνια που με πήραν, όσο στις αϋπνίες, στο άγχος που μου φέρνουν οι αναμνήσεις και οι τύψεις, και στους ρευματισμούς· αρκεί να πω πως αυτή τη στιγμή που γράφω φορώ γάντια μέχρι τους ώμους και με δυσκολία σφίγγω την πένα.
Δηλώ επίσης, αυτή την πρωινή ώρα που μπορεί κάλλιστα να υπογράφω την καταδίκη μου (καλώ τους ενδιαφερομένους να επωφεληθούν της ευκαιρίας), ότι δύο πρόσφατα περιστατικά εχτύπησαν το τελευταίο κουδουνάκι μέσα στην ψυχή μου, και ότι βλέπω πως δε μου απομένει τώρα παρά ο θάνατος.[...]
Για ν’ αποδείξω ότι δεν αστειεύομαι, προσθέτω πως εύχομαι να με βρει ο θάνατος σε καμιά από τις περιπλανήσεις που κάνω σαν τρελός, μόνος μου, μέχρι τα μύχια της ζούγκλας, στην αγωνία μου να σκοτώσω το χρόνο, και να κουραστώ για να μπορέσει να με πάρει λίγο ο ύπνος το βράδυ – αν και ξέρω ότι αυτά είναι μπαλώματα. Τέλος, εύχομαι να με σωριάσει νεκρό καμιά ηλίαση, αλλά πολύ αμφιβάλλω, γιατί έχω το συνήθειο να κυνηγάω τις σκιές.
 

Charles Dickens: Δε θα σας είχε ποτέ δέσει αν δεν είχε σχηματιστεί ο πρώτος κρίκος

Dickens Charles

Ήταν μια αξιομνημόνευτη μέρα για μένα, γιατί προκάλεσε μέσα μου μεγάλες αλλαγές. Όμως το ίδιο συμβαίνει με ολόκληρη τη ζωή. Φανταστείτε μια επιλεγμένη μέρα, αποσπασμένη από τις υπόλοιπες, και σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν χωρίς αυτήν η πορεία της ζωής σας. Εσείς που διαβάζετε όλα αυτά, σταματήστε μια στιγμή και σκεφτείτε τη μακριά αλυσίδα από σίδερο ή χρυσάφι, από αγκάθια ή λουλούδια, που δε θα σας είχε ποτέ δέσει αν δεν είχε σχηματιστεί ο πρώτος κρίκος, κάποια αξιομνημόνευτη μέρα.

CHARLES DICKENS: ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

 

Kurt Vonnegut: Ενώ στον Μπίλι δεν άρεσε καθόλου η ζωή.

Vonnegut3Ο Μπίλι σκέπασε το κεφάλι του με μια κουβέρτα. Πάντα σκέπαζε το κεφάλι του όταν ερχόταν να τον επισκεφτεί η μητέρα του στην ψυχιατρική πτέρυγα – αρρώσταινε πολύ περισσότερο όσο ήταν εκείνη εκεί. Όχι επειδή την θεωρούσε άσχημη, ή βρωμούσε η ανάσα της, ή είχε κακή προσωπικότητα, Ήταν μια ευγενική, συνηθισμένη, καστανομάλλα, λευκή γυναίκα με απολυτήριο λυκείου.
Ο Μπίλι ταραζόταν μόνο και μόνο με το γεγονός ότι ήταν μητέρα του. Κοντά της ένιωθε ντροπή, αχαριστία και αδυναμία, επειδή εκείνη είχε περάσει τόσα βάσανα για να τον φέρει στη ζωή και να τον μεγαλώσει, ενώ στον Μπίλι δεν άρεσε καθόλου η ζωή.
...
Τώρα ο επικεφαλής των Άγγλων ήρθε στο νοσοκομείο για να ελέγξει την κατάσταση του Μπίλι. Ήταν συνταγματάρχης πεζικού που αιχμαλωτίστηκε στη Δουνκέρκη. Ήταν εκείνος που έδωσε τη μορφίνη στον Μπίλι. Δεν υπήρχε κανονικός γιατρός στο στρατόπεδο, έτσι λοιπόν εκείνος είχε αναλάβει χρέη γιατρού. «Πώς είναι ο ασθενής;» ρώτησε τον Ντέρμπι.
«Δεν έχει επαφή με τον κόσμο».
«Αλλά δεν έχει πεθάνει».
«Όχι».
«Τι ωραία – να μη νιώθεις τίποτα, και να παίρνεις όλα τα εύσημα του ζωντανού».

KURT VONNEGUT: ΣΦΑΓΕΙΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΠΕΝΤΕ

 

Janine Di Giovanni: Αν δεν είχα δει ποτέ μαζικό τάφο ή φορτηγό γεμάτο κορμιά, όλα νεκρά

JanineDiGiovanniΜετά τη Βοσνία, είχα δώσει όρκο πως δεν θα ξαναζούσα άλλον πόλεμο που να με κατάπινε έτσι. Ορκίστηκα πως δε θα ένιωθα ποτέ ξανά τη φριχτή αναγούλα της ενοχής ― εκείνο το αίσθημα ότι δεν κάναμε τίποτα. Αναρωτήθηκα μερικές φορές πώς θα ήταν η ζωή μου αν όταν ακόμα ήμουν πολύ νέα, τόσο νέα που ντρεπόμουν να πω την ηλικία μου, δεν είχα πατήσει το πόδι μου σε εμπόλεμη ζώνη.
Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου αν δεν είχα δει ποτέ μαζικό τάφο ή φορτηγό γεμάτο κορμιά, όλα νεκρά, στοιβαγμένα το ένα πάνω στ’ άλλο, με το δέρμα τους να περνάει από τη μαλακότητα του ζωντανού στη σκληράδα του πεθαμένου. Αν δεν είχα δει πώς είναι ένα κελί βασανιστηρίων, με τον φυλακισμένο να εκφράζει την τελευταία του επιθυμία και να ξεστομίζει λόγια αγάπης στην οικογένειά του.
Αλλά τα πράγματα δεν έγιναν έτσι. Ίσως, όπως έχει γράψει ο Τσαρλς Τίλι, ο πολιτικός επιστήμονας του οποίου τα γραπτά μελέτησα με πάθος όταν ήμουν φοιτήτρια, οι άνθρωποι είναι αναπόδραστα συνδεδεμένοι με τον πόλεμο ως τρόπο δημιουργίας κρατών. Οι πόλεμοι δημιουργούν κράτη ― ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Μήπως τα κράτη δημιουργούν πολέμους;
Δεν ήμουν ποτέ καλή στη θεωρία. Αλλά είμαι καλή στο μέτρημα. Και προσπαθώ να θυμάμαι όλους εκείνους που έζησαν, που περπάτησαν σε τούτη εδώ τη γη, αλλά χάθηκαν μέσα στη δίνη της βίας που κατέστρεψε τις χώρες τους.
Καθώς γράφω αυτό το βιβλίο, ο πόλεμος στη Συρία συνεχίζεται. Οι νεκροί ανέρχονται στις 400.000 περίπου. Το «Βιβλίο των νεκρών» ακόμα γράφεται.

JANINE DI GIOVANNI: ΤΟ ΠΡΩΙ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ

 

Maria Gainza: Υπήρχε μια πόρτα κρυμμένη από ένα αναρριχητικό φυτό

Gainza MariaΤο σπίτι της γιαγιάς μου ήταν ένα κάστρο αρ-ντεκό, με μια στριφογυριστή μαρμάρινη σκάλα που η κουπαστή της έκανε καμπύλη. Είχε κι έναν κήπο που έπιανε μισό τετράγωνο με μια πισίνα είκοσι μέτρων, που σκεπάστηκε για να γίνει γήπεδο σκουός. Στο βάθος του κήπου υπήρχε μια πόρτα κρυμμένη από ένα αναρριχητικό φυτό, προορισμένη για τη στρατιά υπηρετών του σπιτιού. Εμένα μου απαγορευόταν να τη χρησιμοποιώ γιατί, σύμφωνα με τη μαμά μου, αν οι γείτονες με έβλεπαν να μπαινοβγαίνω από κει, θα σκέφτονταν ότι είμαι η κόρη κάποιας υπηρέτριας. Τις λίγες φορές που παράκουσα τον κανόνα, ήταν για να συνοδέψω τον μπαμπά μου στου Αμουτσάστεγι. Βγαίναμε από την "πόρτα υπηρεσίας" γιατί έτσι αποφεύγαμε να κάνουμε τον κύκλο του τετραγώνου. Ο Αμουτσάστεγι ήταν ένας ζωγράφος ζώων που κατοικούσε σ’ ένα ετοιμόρροπο βικτοριανό σπίτι, και τον οποίο ο μπαμπάς μου επισκεπτόταν όχι τόσο για ν’ αγοράσει έργα τέχνης, όσο για να κάνει μια θεραπευτική έξοδο. Καθόταν σε μια ξεχαρβαλωμένη καρέκλα που δεν έμοιαζε ν’ ανήκει σε καμία συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, έπινε τσάι από ένα βαζάκι για μαρμελάδα και χάζευε εικόνες έργων τέχνης πιτσιλισμένες με μούχλα.

MARIA GAINZA: ΤΟ ΟΠΤΙΚΟ ΝΕΥΡΟ

 

Jean-Paul Sartre: Ο άνθρωπος στρατεύει τον εαυτό του στη ζωή

SartreΤώρα μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα γιατί ο υπαρξισμός προξενεί φρίκη σε μερικούς ανθρώπους. Γιατί συχνά ένα μόνο τρόπο έχουν για να αντέχουν την αθλιότητά τους. Να σκέφτονται: Οι περιστάσεις υπήρξαν εναντίον μου. Τα πράγματα μου πήγανε κόντρα. Άξιζα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι έγινα. Βέβαια, δεν γνώρισα τον μεγάλο έρωτα ή τη μεγάλη φιλία, αλλά σ’ αυτό φταίει το γεγονός ότι δεν έλαχε να συναντήσω τον άντρα ή τη γυναίκα που να ήταν άξιοι για την αγάπη ή για τη φιλία μου. Δεν έγραψα πολύ καλά βιβλία και γι’ αυτό φταίει το ότι δεν είχα πολύ διαθέσιμο ελεύθερο καιρό στη διάθεσή μου. Δεν έκανα παιδιά για να τους αφιερωθώ, γιατί δεν βρήκα τον άνθρωπο που θα μπορούσα να φτιάξω μαζί του τη ζωή μου. Έμειναν λοιπόν αχρησιμοποίητες μέσα μου και είναι πάντα βιώσιμες ένα πλήθος από διαθέσεις, κλίσεις, δυνατότητες, που μου δίνουν μιαν αξία, την οποία ασφαλώς δεν μου επιτρέπει να επικαλεσθώ η σειρά των πράξεών μου. [...] Ο άνθρωπος στρατεύει τον εαυτό του στη ζωή, σχεδιάζει ο ίδιος τη φυσιογνωμία του, την προσωπικότητά του και πέρα απ’ αυτή την προσωπικότητα δεν υπάρχει τίποτα. Φυσικά, η σκέψη αυτή μπορεί να φανεί σκληρή σε κάποιον που δεν πέτυχε στη ζωή του. Απ’ την άλλη μεριά όμως, προδιαθέτει τους ανθρώπους να καταλάβουν πως μόνον η πραγματικότητα μετράει, πως τα όνειρα, οι προσδοκίες, οι ευσεβείς πόθοι, οι ελπίδες, άλλο δεν κάνουν απ’ το να καθιστούν τελικά τον άνθρωπο ένα χαμένο, απογοητευμένο όνειρο, γεμάτο ελπίδες ανεκπλήρωτες, προσμονές ανώφελες. Τον καθορίζουν δηλαδή αρνητικά και όχι θετικά.

JEAN-PAUL SARTRE: Ο ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ

 

Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας

Miller AliceΗ ζωή του καθενός είναι γεμάτη από ψευδαισθήσεις, ίσως επειδή η αλήθεια συχνά μας φαίνεται αβάσταχτη. Κι όμως, η αλήθεια είναι τόσο αναγκαία, που η άγνοιά της έχει υψηλό κόστος, το οποίο μπορεί να εμφανιστεί με την μορφή σοβαρών ασθενειών. Χρειάζεται λοιπόν να προσπαθήσουμε, ακολουθώντας μια μακροχρόνια διαδικασία, να ανακαλύψουμε τη δική μας προσωπική αλήθεια, μια αλήθεια που μπορεί να μας προκαλέσει πόνο πριν μας προσφέρει μια νέα αίσθηση ελευθερίας. Αν, αντίθετα, επιλέξουμε να αρκεστούμε σε μια διανοητική γνώση, θα παραμείνουμε στη σφαίρα των ψευδαισθήσεων και της εξαπάτησης του εαυτού μας.
Δεν μπορούμε να σβήσουμε τις ζημιές που έγιναν μέσα μας κατά την παιδική μας ηλικία, αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε ούτε στο παραμικρό το παρελθόν μας. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε και να αναδιοργανώσουμε τον εαυτό μας και έτσι να ξανακερδίσουμε τη χαμένη μας ενότητα, αν αποφασίσουμε να κοιτάξουμε από πολύ κοντά και να συνειδητοποιήσουμε τη γνώση που έχουμε αποθηκεύσει στο σώμα μας για αυτά που έγιναν στο παρελθόν.
Αυτός ο δρόμος σίγουρα δεν είναι εύκολος, σε πολλές περιπτώσεις όμως είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε επιτέλους να αφήσουμε πίσω μας την αόρατη και απάνθρωπη φυλακή της παιδικής μας ηλικίας.
Μόνο έτσι μπορούμε να μετατρέψουμε τον εαυτό μας από το ανίδεο θύμα που ήταν στο παρελθόν σε υπεύθυνο άτομο, που γνωρίζει τη δική του ιστορία και μπορεί να ζήσει μαζί της.Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Δεν θέλουν να γνωρίζουν τίποτα από την προσωπική τους ιστορία και έτσι δεν συνειδητοποιούν ότι, στην ουσία, η ιστορία τους τους καθορίζει συνεχώς στο παρόν. Συνεχίζουν να ζουν μέσα στην απωθημένη και ανεπίλυτη κατάσταση που παγιώθηκε στην παιδική τους ηλικία. Δεν συνειδητοποιούν ότι φοβούνται και αποφεύγουν κινδύνους οι οποίοι, παρ’ όλο που κάποτε ήταν πραγματικοί, εδώ και πολύ καιρό έχουν πάψει να είναι. Καθοδηγούνται από ασυνείδητες αναμνήσεις και απωθημένα συναισθήματα και ανάγκες, τα οποία, όσο παραμένουν ασυνείδητα και αξεδιάλυτα, συχνά καθορίζουν, με σχεδόν διαστροφικό τρόπο, καθετί που κάνουν ή δεν κάνουν.

ALICE MILLER: ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΗΛΙΚΙΑΣ Ή ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΕΝΟΣ ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

 

Σελίδα 1 από 24

Πλοήγηση

Θεματική ενότητα
Θεματική κατηγορία
Υποκατηγορία

ΠροσφορέςΠερισσότερα

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΥ ΝΟΥ
INNES BRIAN
€19.90 €7.96
(-60%)
Κερδίζετε €11.94
Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΣΟΦΙ
STYRON WILLIAM
€33.50 €16.75
(-50%)
Κερδίζετε €16.75

Κατά τ’ άλλα ...Περισσότερα

O Samuel Beckett σκηνοθετεί το ''Τέλος του Παιχνιδιού"

ΣελιδοδείκτηςΠερισσότερα

Roberto Bolano: Αμερικάνικοι οργασμοί στο διάστημα Ο πόλεμος μπορεί να σταματήσει με το σεξ ή με τη θρησκεία. Όλα δείχνουν –αχ τι ανελέητη εποχή, Θεέ μου– ότι αυτές οι δύο είναι οι μοναδικές εναλλακτικ...

Βρείτε μας στο...

Ασφαλείς Συναλλαγές

Verisign Eurobank EFG
Paypal MyBank
Verisign Eurobank EFG
Paypal MyBank