Γιώργος Χρονάς | Βίος και Πολιτεία #77

Προτού ο πανδαμάτωρ χρόνος τα σκεπάσει όλα και γίνουν στάχτη, χώμα, και εμείς επιστρέψουμε στην γη, για πάντα, ας ξεφυλλίσουμε το παραμύθι από την ημέρα που είδαμε το φως, την θάλασσα, τον άνεμο να μας χτυπάει. Οι δρόμοι οδηγούν σε κάποιο ξέφωτο. Σ' ένα δωμάτιο και ένα μολύβι που θέλει να γράψει όσα είδαμε τότε και τώρα. Προχθές. Τα ξεχάσαμε κάποια. Άλλα έγιναν ονόματα, φράσεις. Αναπνοές. Όπως αυτές που ζούμε την κάθε μέρα χωρίς φαινόμενα ή συναντήσεις. Πρόσωπα και σκιές. Αυτές μεγαλώνουν όσο πέφτει το σκοτάδι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι έχει αυτή η βιογραφία που περικλείει την Πάτρα, την Αθήνα, την Ελλάδα, του ’50, ’60, ’70, κι έκανε τον Μάνο Χατζιδάκι να πει, σ’ ένα βιβλιοπώλη στη στοά Χηρς, στη Θεσσαλονίκη - πώς είναι το καλύτερο βιβλίο που διάβασε στη ζωή του; Ο αναγνώστης θα καταλάβει. Δεν έχει ένα αλλά πολλά παράλληλα θαύματα. Αρετές υψηλού λόγου. Από μια αμόρφωτη γυναίκα. Την Γυναίκα της Πάτρας, που μιλάει χωρίς να ντρέπεται χωρίς να λυπάται. Ελεύθερος και σπάνιος λόγος. (...) «Η γυναίκα της Πάτρας», είναι η πιο αληθινή, δηλαδή, γυμνή, ιστορία, που έχετε διαβάσει, στην ελληνική γλώσσα, από την σταύρωση του Χριστού και τα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Με τον τίτλο Ξενοδοχείο Βαλκάνια έκλεισα, το 2014, τον τριαντακονταπενταετή βίο μου (1979-2014) στην Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση - ΕΡΤ. Πάντα συμβασιούχος. Όταν γύρισαν οι 2.500 υπάλληλοι της ΕΡΤ, το 2014, μας διώξανε εμάς τους συμβασιούχους. Σ' αυτήν την εκπομπή, από το 1999 -η πιο μεγάλη που παρέμεινε εκπομπή μου- ήμουν ρεσεψιονίστ, στην υποδοχή των πελατών του. Και είχα υπότιτλο - φανταστικό μοναχικό ξενοδοχείο σ' αυτό το δρόμο που πουλούν μπαχαρικά και τσάι. Εδώ, σ' αυτό το βιβλίο, φέρνω μερικά από τα πρόσωπα που ήρθαν να κοιμηθούν κοντά μας. Διασημότητες. Ιστορία ολόκληρη. Βίοι αστεριών χωρίς μουσικές, εξαίσιες, ραδιοφωνικές που τις πλαισίωναν σε 60'. Όλα από την αρχή. Η ζωντανή ορχήστρα που υπάρχει, στο μοναδικό σκηνικό, την ρεσεψιόν του Ξενοδοχείου Βαλκάνια, συμπληρώνει τον αέρα που φέρνουν στη σκηνή, με τυπογραφικό μελάνι πια, οι πελάτες του ξενοδοχείου. Δίπλα σ' αυτά τα πρόσωπα ο Μάνος Χατζιδάκις με τον δημοσιογράφο· η Μαίριλιν για εξομολόγηση στον πάστορα λίγο πριν βρεθεί νεκρή· ο Κωνσταντίνος Τζούμας και ο Πειραιάς του, ο κόσμος του· οι Τρωάδες υπό τον Γιάννη Τσαρούχη, όπου έπαιζα κι εγώ, το 1977 - τη χρονιά που πέθανε η Κάλλας. Υ.Γ. Ευτύχησα να έχω στο εξώφυλλο, και, τον ευχαριστώ, έργο του Αλέκου Βλ. Λεβίδη -με την ευγενική άδεια του συλλέκτη-αγοραστή του έργου Σωτήρη Φέλιου- που συμπληρώνει κινηματογραφικά, θα 'λεγα, το γίγνεσθαι της γειτονιάς όπου ήκμασε -17 χρόνια- το ραδιοφωνικό μου Ξενοδοχείο Βαλκάνια. (Γιώργος Χρονάς, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τρεις γυναίκες, τρία αναγεννησιακά πορτραίτα: η Λούλα Αναγνωστάκη, η Λένα Πλάτωνος, η Μαλβίνα Κάραλη. Τρεις τραγουδίστριες: η Σεβάς Χανούμ, η Λευκή - Μπλάνς Μπέμπα, η Γιώτα Γιάννα. Κι ένας δημοσιογράφος, διαβάτης της νύχτας, που τους κερνάει νερό στο άδειο ποτήρι τους, κι αυτές πίνουν αχόρταγα, γιατί διψούν, προσπαθούν να εξευμενίσουν την Σφίγγα, που βγαίνει τις νύχτες πάνω στις πέτρες και μας βρίζει - άγρια τραγουδίστρια, την αναφέρει ο Σοφοκλής στον Οιδίποδα Τύραννο. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Ζήστε εν ειρήνη Αγαπηθείτε με τους ξένους Σταματήστε τις πράσινες μοτοσικλέτες Περάστε στους κήπους και στα δέντρα κι αφήστε ανοιχτά τα φερμουάρ. [Από την έκδοση]

Τι είναι το βιβλίο "Τελετές Μοτοσυκλέτας"; Το σενάριο ενός έργου ελληνικού που δεν γυρίστηκε ακόμα; Δημοσιογραφία αντοχής για τα μηχανάκια και το θόρυβό τους; Η ζωή των μοτοσυκλετών στην Ελλάδα σήμερα; Όνειρο για αγόρια σε σπίτια εκτός σχεδίου πόλεως ή μια πρώτη προσπάθεια να αποτυπωθεί μια νεοελληνική μυθολογία και ένα μνημείον σημερινών καιρών; (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)