Γ. ΑΝΤΩΝΙΟΣ [π.] ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος [1931-1996), υπήρξε ένας από τους πιο διαπρεπείς και σοφούς θεολόγους των τελευταίων ετών. Γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1931 στα Δουβρέικα Μεσσηνίας. Ήταν το 11ο τέκνο του Γεωργίου και της Παναγιώτας. Μετά το τέλος των Γυμνασιακών του σπουδών εισάγεται στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και το 1957 μεταβαίνει με υποτροφία στο Mainz της Δυτικής Γερμανίας για μεταπτυχιακές σπουδές όπου ανακηρύσσεται διδάκτωρ της Φιλοσοφίας. Στη συνέχεια διορίζεται πανεπιστημιακός βοηθός στο Πανεπιστήμιο του Munster μέχρι το 1962. Το ίδιο έτος χειροτονείται Διάκονος και Ιερεύς, και ξεκινάει την ποιμαντική του διακονία καλύπτοντας τις πνευματικές ανάγκες των Ελλήνων μεταναστών που κατά χιλιάδες συρρέουν στην Γερμανία. Το έργο του είναι πολυσχιδές και εκτείνεται σε όλο το έδαφος της τότε Δυτικής Γερμανίας. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα διορίζεται Εφημέριος στον Ι. Ναό Αγίας Παρασκευής Αττικής και Γραμματέας της νεοσύστατης Συνοδικής Επιτροπής Αποδήμου Ελληνισμου και διευρύνει τις απασχολήσεις του πάνω σε Διορθόδοξα και Διεκκλησιαστικά θέματα. Στη συνέχεια διορίζεται και Γραμματέας της συσταθείσας Συνοδικής Επιτροπής επί των Αιρέσεων, θέση που διατήρησε μέχρι την κοίμησή του. [...] Εκοιμήθη την 3η Μαΐου 1996 και ετιμήθη μετά θάνατον με το ανώτατο παράσημο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, σε αναγνώριση των πολύτιμων υπηρεσιών του προς την Εκκλησία.