ΑΜΑΡΑΝΤΟΣ ΑΜΑΡΑΝΤΙΔΗΣ

(1947-1995) Εκλεκτός συνθέτης, μουσικός παιδαγωγός, κλαρινετίστας και συγγραφέας θεωρητικών βιβλίων. Καταγόμενος από μουσική οικογένεια άρχισε από 12 ετών να μελετάει κλαρινέτο στο Ωδείο Αθηνών, όμως παρότι άρχισε να εμφανίζεται με επιτυχία ως κλαρινετίστας και συμμετείχε στην Ορχήστρα "Παναρμόνια" (1971-1972), έχασε το ενδιαφέρον του για το κλαρινέτο και εγκατέλειψε το Ωδείο. Αργότερα, το 1975, αποφάσισε να ασχοληθεί σοβαρά με τα θεωρητικά της μουσικής. Γράφτηκε στο Εθνικό Ωδείο και όταν σε 2 χρόνια απεφοίτησε, πήγε στο Παρίσι και στο διάστημα 1977-1980 σπούδασε στην "Εκόλ Νορμάλ" (με τη Ζ. Κελλέρ και τον Μαξ Ντώυτς). Το 1980 επέστρεψε στην Αθήνα και δίδαξε ποικίλα θεωρητικά μαθήματα στα Ωδεία: Ορφείο, Ελληνικό, Εθνικό, και Κεντρικό. Επίσης συνέγραψε διάφορα αξιόλογα θεωρητικά βιβλία, όπως: "Το τονικό μουσικό σύστημα" Ι (Η αρμονία, 1985), ΙΙ (Η αντίστιξη, 1986), ΙΙΙ (Η θεωρία, 1987), "Μορφολογία της μουσικής" (1991), "Ο Μπετόβεν μέσα από την αλληλογραφία του" (1988), "Συλλογή σολφέζ του Α. Ρώυσελ" (1991), "Θέματα πτυχιακών εξετάσεων" (1993), κ.λπ. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη σύνθεση (από το 1991, μέλος της ΕΕΜ) και έγραψε εξαιρετικά ενδιαφέροντα έργα.