P. RITCHARD FEYNMAN

Ο Ρίτσαρντ Φίλιπς Φάινμαν (11 Μαΐου 1918 - 15 Φεβρουαρίου 1988) ήταν Αμερικανός θεωρητικός φυσικός. Είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του στη διατύπωση ολοκληρωμάτων τροχιάς της κβαντομηχανικής, στη θεωρία της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής, στη φυσική της υπερρευστότητας του υπερψυγμένου υγρού ηλίου και στη φυσική των σωματιδίων, για την οποία πρότεινε το μοντέλο παρτονίων. Για τη συμβολή του στην ανάπτυξη της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής, ο Φάινμαν έλαβε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1965 από κοινού με τον Τζούλιαν Σβίνγκερ και τον Σιν'ιτσίρο Τομονάγκα. Ο Φάινμαν ανέπτυξε ένα σχήμα εικονογραφικής αναπαράστασης για τις μαθηματικές εκφράσεις που περιγράφουν τη συμπεριφορά των υποατομικών σωματιδίων, το οποίο αργότερα έγινε γνωστό ως διαγράμματα Φάινμαν και χρησιμοποιείται ευρέως. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Φάινμαν έγινε ένας από τους πιο γνωστούς επιστήμονες στον κόσμο. Σε μια δημοσκόπηση του 1999 μεταξύ 130 κορυφαίων φυσικών παγκοσμίως από το βρετανικό περιοδικό Physics World, κατατάχθηκε ως ο έβδομος μεγαλύτερος φυσικός όλων των εποχών. Βοήθησε στην ανάπτυξη της ατομικής βόμβας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό τη δεκαετία του 1980 ως μέλος της Επιτροπής Ρότζερς, της ομάδας που διερεύνησε την καταστροφή του διαστημικού λεωφορείου Challenger. Παράλληλα με το έργο του στη θεωρητική φυσική, ο Φάινμαν έχει πιστωθεί με την πρωτοπορία στον τομέα της κβαντικής πληροφορικής και την εισαγωγή της έννοιας της νανοτεχνολογίας. Κατείχε την έδρα Richard C. Tolman στη θεωρητική φυσική στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια.