ALEXANDER GRIN

Ο Αλεξάντρ Γκριν (Αλεξάντρ Στεπάνοβιτς Γκρινιέφσκι) γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1880 στη μικρή επαρχιακή πόλη Σλομποντσκόι. Στα δεκαέξι του χρόνια, αποφασίζει ν' αφήσει τη βαλτωμένη ζωή της επαρχίας και να πάει στην Οδησσό, με το όνειρο να μπαρκάρει. Μετά το πρώτο του ταξίδι στην Αλεξάνδρεια, εγκαταλείπει τη ζωή του ναυτικού, δοκιμάζει ανεπιτυχώς διάφορα επαγγέλματα, ώσπου κατατάσσεται στον στρατό για να γλιτώσει από τη φτώχεια. Ακολουθούν λιποταξίες, συλλήψεις, φυλακίσεις, αποδράσεις, καθώς και η γνωριμία του με τους κύκλους των εσέρων, όπου εντάσσεται και αναλαμβάνει την πολιτική διαφώτιση των εργατών και στρατιωτών. Το 1908 διακόπτει οριστικά τη σχέση του με τους εσέρους. Το 1910 εκδίδει στην Πετρούπολη τη δεύτερη συλλογή διηγημάτων του, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται «Το νησί Ρενό» και «Η αποικία Λανφιέρ». Οι ιστορίες αυτές εκτυλίσσονται στη φανταστική χώρα που αργότερα θα ονομαστεί από την κριτική «Γκρινλανδία». Ο Γκριν κάνει την εμφάνισή του στους λογοτεχνικούς κύκλους της πρωτεύουσας, γνωρίζει σημαντικούς λογοτέχνες γράφει ακατάπαυστα, δημοσιεύοντας, ως επί το πλείστον, τα έργα του σε μικρής κυκλοφορίας έντυπα. Ωστόσο, η αστυνομία δεν αργεί ν' ανακαλύψει ότι ο συγγραφέας Γκριν είναι ο φυγάς Γκρινιέφσκι. Εξορίζεται για δύο χρόνια, επιστρέφει στην Πετρούπολη και στη συνέχεια βρίσκει καταφύγιο στη Φινλανδία. Γυρίζει στη Ρωσία το 1917, όταν ξεσπά η Επανάσταση του Φλεβάρη. Όμως την Οκτωβριανή Επανάσταση δεν τη βλέπει με καλό μάτι: «Βρίσκω αδιανόητη την ιδέα ότι η βία μπορεί να παταχθεί με τη βία», δηλώνει. Τη ζοφερή εποχή του εμφυλίου, σημαντική βοήθεια του παρέχει ο Μαξίμ Γκόρκι, που πιστεύει στο ταλέντο του Γκριν, εξασφαλίζοντάς του στέγη στο Σπίτι των Καλλιτεχνών. Το 1923 εκδίδονται τ' αριστουργηματικά "Πορφυρά πανιά", καθώς και η συλλογή διηγημάτων "Η καρδιά της ερήμου", στην οποία περιλαμβάνεται η γνωστή νουβέλα "Ο κυνηγός των αρουραίων". Το 1924 εκδίδεται το μυθιστόρημα "Αστραφτερός κόσμος". Το 1924 μετακομίζει στη Θεοδοσία μαζί με την τρίτη του γυναίκα Νίνα Γκριν. Τα χρόνια της Κριμαίας χαρακτηρίζονται από έσχατη ένδεια, επιδεινούμενη -εξαιτίας του αλκοολισμού- υγεία αλλά και από πλούσια λογοτεχνική παραγωγή ("Η δρομέας των κυμάτων", 1928· "Τζέσυ και Μοργκιάνα", 1929· "Δρόμος στο πουθενά", 1930), που συχνά προσκρούει στον σκόπελο της λογοκρισίας. Ο Γκριν πεθαίνει από καρκίνο του στομάχου στις 8 Ιουλίου 1932. [Πηγή: Εκδόσεις Κίχλη]