ΕΛΕΝΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ

Στην αρχή γεννήθηκα· γεγονός που με παραξένεψε ιδιαιτέρως, καθώς θα ορκιζόμουν ότι υπήρχα από πάντα. Άλλωστε, πώς αλλιώς ήξερα ήδη από τότε πως ήθελα να γίνω συγγραφέας; Το πρώτο μου βιβλίο το έγραψα στα εφτά. Είχε τίτλο «Ήλιος με βροχή» και από κάτω μία πρόταση: «Μια μέρα που έβρεχε πολύ είχε και ήλιο!». Απογοήτευση. Διάβαζα αληθινά βιβλία και ζήλευα. «Αυτό έπρεπε να το ’χω γράψει εγώ», σκεφτόμουν. Μα τι έπρεπε να κάνει κάποιος για να γίνει συγγραφέας, τέλος πάντων; «Εσύ κοίτα τα μαθήματά σου, να μεγαλώσεις να βρεις μια δουλειά κι ό,τι είναι να γίνει θα γίνει». Η μαθητική μου πορεία ήταν από την αρχή μια ευθεία, χωρίς εκπλήξεις. Στο νηπιαγωγείο δεν με πήραν, δεν υπήρχαν θέσεις. Ολοκλήρωσα όμως με επιτυχία το δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο και τη σχολή μου. Ανακάλυψα ότι αγαπώ τα μαθήματα όταν ξεμπέρδεψα μ’ αυτά. Τώρα δεν χάνω ευκαιρία να πιάσω το τετράδιο και το στιλό μου. Αγαπημένο θέμα μελέτης; Ο άνθρωπος. Όσο τον κατανοώ, τόσο του συγχωρώ όσα με θύμωναν και τόσο θυμώνω με όσα του συγχωρούσα. Βρήκα και δουλειά, όπως έπρεπε. Όχι μία, έντεκα - κυρίως δημοσιογραφικές. Πέρασα κυριολεκτικά απ’ όλα τα πόστα και, ειλικρινά, τις αγάπησα σχεδόν όλες. Αλλά τι να το κάνεις; Ήταν καταδικασμένες να μου προσφέρουν μόνο τροφή για ιστορίες.