GUSTAV LANDAUER

Ο Λαντάουερ ήταν το δεύτερο παιδί των Εβραίων γονέων της Ρόζας (το όνομα Νόιμπεργκερ) και του Χέρμαν Λαντάουερ. Υποστήριξε τον αναρχισμό μέχρι τη δεκαετία του 1890. Εκείνα τα χρόνια, ήταν ιδιαίτερα ενθουσιώδης για την ατομικιστική προσέγγιση του Μαξ Στίρνερ και του Φρίντριχ Νίτσε, αλλά και "προειδοποιούσε ενάντια σε μια αποθέωση του ασυγκράτητου ατόμου, που ενδεχομένως οδηγούσε στην παραμέληση της αλληλεγγύης". Ήταν καλός φίλος με τον Μάρτιν Μπούμπερ, επηρεάζοντας τη φιλοσοφία του διαλόγου του τελευταίου. Ο Landauer πίστευε ότι η κοινωνική αλλαγή δεν μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσω του ελέγχου του κράτους ή του οικονομικού μηχανισμού, αλλά απαιτούσε μια επανάσταση στις διαπροσωπικές σχέσεις. Ένιωθε ότι ο αληθινός σοσιαλισμός θα μπορούσε να προκύψει μόνο σε συνδυασμό με αυτή την κοινωνική αλλαγή και έγραψε: "Η κοινότητα που λαχταρούμε και χρειαζόμαστε, θα τη βρούμε μόνο αν αποκοπούμε από την ατομική ύπαρξη· έτσι θα βρούμε επιτέλους, στον πιο εσώτερο πυρήνα ή στο κρυφό μας ον, την αρχαιότερη και πιο καθολική κοινότητα: την ανθρώπινη φυλή και τον κόσμο." Eisner, μέχρι τη δολοφονία του τελευταίου, μετά την οποία ο Landauer δεν είχε επίσημη θέση στο τρίτο Raterepublik.