ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΨΑΛΙΔΑΣ

Ο Αθανάσιος Ψαλίδας γεννήθηκε το 1767 στα Ιωάννινα και ήταν γιος του Πέτρου Ψαλίδα, εμπόρου που δούλευε στη Βλαχία και τη Ρωσία και της Ελισάβετ, που καταγόταν από την ορεινή περιοχή του Ζαγορίου. Είχε τουλάχιστον δύο ακόμα αδέλφια. Ο Αθανάσιος Ψαλίδας (1767- 20 Ιουλίου 1829[2]) υπήρξε λόγιος, συγγραφέας και διδάσκαλος, από τις σημαντικότερες μορφές του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Εργάστηκε με πάθος για τη διαφώτιση και τη συνειδητοποίηση της ταυτότητας των υπόδουλων Ελλήνων, ενώ αφού ξέσπασε η Επανάσταση του 1821 στρατολόγησε και εξόπλισε με δικές του δαπάνες Σουλιώτες και Χειμαρριώτες πρόσφυγες και τους προώθησε στην επαναστατημένη Ελλάδα. Παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης μαθήματα ιατρικής, φιλοσοφίας, ελληνικής και λατινικής φιλολογίας, φυσικής, μαθηματικών, χημείας, καθώς και ξένων γλωσσών: Γαλλικών, Γερμανικών και Ιταλικών. Παράλληλα με τις σπουδές του, ο Ψαλίδας πρόσφερε τις υπηρεσίες του σε ελληνικές εκδοτικές επιχειρήσεις και τυπογραφεία συμπατριωτών του στη Βιέννη, όπως των αδελφών Μαρκίδων Πούλιου από τη Σιάτιστα. Εκείνη την εποχή άρχισε να συγγράφει και σημαντικό αριθμό βιβλίων. Από το 1791 που άρχισε να εκδίδεται η πρώτη ελληνική Εφημερίς, ο Ψαλίδας συγκαταλέχθηκε στους συνεργάτες των εκδοτών της, αδελφών Μαρκίδων Πούλιου, και είναι αρκετά πιθανό να συνάντησε τον Ρήγα Βελεστινλή, που ήρθε εκείνο τον καιρό στη Βιέννη από το Βουκουρέστι, επίσης για να εκδώσει έργα του στο ίδιο τυπογραφείο της οδού Ρότεντουρμ (Rotenturmstrasse). Στη Βιέννη ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε το 1793 τη Γιοζέφα (Josepha), κόρη του καλτσοποιού Γόζεφ Σίκταντς (Joseph Schicktanz), η οποία όμως πέθανε απροσδόκητα σε ηλικία μόλις 22 ετών.