(2CD) PRELUDES
ALEXEI LUBIMOV

Μια τυχαία συνάντηση με ένα παλιό Steinway στη πολωνική πρεσβεία των Βρυξελλών - που λέγεται ότι ήταν το πιάνο που ο Padarewski χρησιμοποιούσε στις συναυλίες του - έδωσε το έναυσμα τον Alexei Lubimov να σκεφτεί νέους τρόπους ερμηνείας του Debussy. Mαζί με τον Ρώσο πιανίστα Alexei Zuev που υπήρξε μαθητής του από το 2000, παίζουν κατά κάποιο τρόπο "όργανα εποχής" -συγκεκριμένα της εποχής του συνθέτη-. Όπως ο Jurg Stenzl τονίζει στο εισαγωγικό σημείωμα, "οι δυο μουσικοί δεν ενδιαφέρονται τόσο για τη μυστικιστική διάσταση των αυθεντικών οργάνων όσο για τον αστείρευτο πλούτο της ηχοχρωματικής γλώσσας που χρησιμοποίησε ο Debussy αναδεικνύοντάς την ακόμα περισσότερο με την ερμηνεία του. Επιπρόσθετα, οι δύο μεταγραφές των δυο πρώιμων έργων Πρελούδιο στο απομεσήμερο ενός φαύνου και τα Τρία Νυχτερινά αποδίδουν στον ύψιστο βαθμό το μουσικό κείμενο, -χωρίς τους συνήθεις συμβιβασμούς- αναδεικνύοντας τα δομικά, συνθετικά και αρμονικά στοιχεία με αξιοθαύμαστη καθαρότητα". Ο Lubimov παίζει το Steinway του 1913 (pianissimo που αγγίζει την τελειότητα, διαυγές και ικανό να αναδείξει τα πιο απρόσμενα ηχοχρώματα) στο δεύτερο βιβλίο από τα Πρελούδια. Το πρώτο βιβλίο, ερμηνεύεται με ένα Bechstein του 1925 (καθαρός, ευδιάκριτος ήχος, φωτεινός και κομψός ακόμα και στις πιο περίπλοκες διακυμάνσεις). Στα τρια Νυχτερινά με την μεταγραφή του Ravel, ο Lubimov παίζει το Steinway και ο Zuev το Bechsrein, ενώ στο Πρελούδιο στο απομεσήμερο ενός φαύνου, συμβαίνει το αντίστροφο. Ο Debussy είναι πιο κοντά στον εξπρεσιονισμό του Schoenberg, παρά στις ηχητικές δαντέλες του Chopin ή την πληθωρική δεξιοτεχνία του List, αν υποτεθεί πως η τέχνη του κατατάσσεται στη παράδοση του 19ου αιώνα. Θεωρείται ο κύριος εκπρόσωπος του κινήματος του μουσικού ιμπρεσιονισμού, αν και ο ίδιος δεν αποδεχόταν τον χαρακτηρισμό αυτό γνωρίζοντας πως έτσι, όλοι απαλλάσσονταν από την επαγρύπνηση να παρατηρήσουν το τί νέο έφερνε στη μουσική. Ανεξάρτητα από τους χαρακτηρισμούς, ο Debussy δεν είναι μόνο ένας από τους γνωστότερους Γάλλους συνθέτες, αλλά και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της δυτικής μουσικής, σηματοδοτώντας το πέρασμα από την ρομαντική εποχή στη μοντέρνα μουσική του 20ού αιώνα. Ένα σημείο που τον διαφοροποιεί από την πρακτική της προγραμματικής μουσικής των ρομαντικών της εποχής του είναι το γεγονός πως η χρήση τίτλων δεν είχε ως κύριο στόχο να εκφράσει κάποιο πρόγραμμα ή κάποια εξωμουσική ιδέα. Ενδεικτική είναι η τοποθέτηση τίτλων τέλους με αποσιωπητικά στα Πρελούδια, αντί αρχικών τίτλων, κάτι που υποδεικνύει έμμεσα ότι στόχος του δεν ήταν να εκφράσει μια κατάσταση που αντιστοιχεί στον τίτλο, αλλά μία απροσδιόριστη εντύπωση που υπονοείται από αυτόν αφήνοντας ανοικτό τον ορίζοντα της ερμηνείας. Έτσι, παρά τη δυσκολία μας να ξεχάσουμε τους τόσο διάσημους τίτλους από τα 24 Πρελούδια, ίσως είναι καλύτερα να θυμηθούμε αυτό που έλεγε ο ίδιος για τη μουσική: "Η μουσική είναι μια απέραντη τέχνη που αναβλύζει την ελευθερία της όπως τα στοιχεία της φύσης: ο άνεμος, ο ουρανός, η θάλασσα". Με αυτό το πνεύμα παίζει και ο Alexei Lubimov τα Πρελούδια "sans rigeur" -χωρίς αυστηρότητα- όπως ο ίδιος ο συνθέτης συχνά σημείωνε ως οδηγία ερμηνείας. Η έκδοση που συνοδεύει το CD περιέχει σημειώματα του Jurg Stenzl και του Alexei Lubimov.