(CD) IL PERGOLESE

Μια παραγωγή που αποτίνει φόρο τιμής στον Giovanni Battista Pergolesi (1710-1736), παρουσιάζει νέες ενορχηστρώσεις και αυτοσχεδιασμούς που εμπνέονται από το έργο του στην όπερα και τη θρησκευτική μουσική. Η τραγουδίστρια Maria Pia De Vito, πιανίστας Francois Couturier, η τσελίστα Anja Lechner και ο περκασιονίστας Michele Rabbia αντιλαμβάνονται και ερμηνεύουν τη μουσική του συνθέτη και τη σχέση του με την παράδοση με έναν σύγχρονο τρόπο. Το κείμενο του Stabat Mater μεταφράστηκε στα ναπολιτάνικα από την Maria Pia De Vito και οι οπερατικές άριες μετατράπηκαν σε τραγούδια με ανοικτές φόρμες και ζωντανή αφήγηση, αποτελώντας το κλειδί μιας νέας ερμηνείας του Pergolesi. Οι ενορχηστρώσεις-διασκευές του Francois Couturier αφήνουν πολύ χώρο στον αυτοσχεδιασμό. Το ηχητικό αποτέλεσμα είναι μια πραγματικά συλλογική δουλειά, ένας συνεχής διάλογος από μελωδίες και ρυθμούς που παράγονται από κρουστά, κύμβαλα και ζωντανά ηλεκτρονικά. "Οι αρμονίες αναπτύσσονται πυκνά σε ένα επίσης πυκνό περιβάλλον χρωματικών κρουστών, ενώ το τσέλο αλλάζει συχνά το ρόλο του, άλλοτε ως φωνή και άλλοτε ως μουσικό όργανο" περιγράφει η Maria Pia De Vito, στο σημείωμά της που συνοδεύει την έκδοση. Η παραγωγή ήταν μια ανάθεση του Festival Pergolesi-Spontini το 2011. Ο Francois Couturier ηχογράφησε στην ECM για πρώτη φορά μαζί με τον Τυνήσιο δεξιοτέχνη στο ούτι Anouar Brahem, το άλμπουμ Khomsa το 1994, όπου και εντάσσεται στο τρίο. Το τρίο του Αnouar Brahem έγινε εξαιρετικά δημοφιλές χαρίζοντάς μας κάποιες εξαιρετικές ηχογραφήσεις όπως το Le pas du chat noir (2001) και το Le voyage de Sahar (2005). Μια ακόμα ηχογράφηση του Francois Couturier ήταν η συνεργασία του με τον βιολονίστα Dominique Pifarely (στο άλμπουμ Poros, το 1997). Το Nostalghia: Song for Tarkovsky που ηχογραφήθηκε το 2005, έφερε τη μουσική του Couturier σε ένα νέο κοινό. Ο δίσκος πήρε θερμά σχόλια από τον από τον διεθνή τύπο. Ο Ray Comiskey της Irish Timesσχολίασε ότι "ο συνθέτης και πιανίστας Francois Couturier θυμίζει το συναισθηματικό και πνευματικό κλίμα των ταινιών του Ταρκόφσκι. Η ανάμιξη της κλασικής αυστηρότητας με τον αυτοσχεδιασμό, δομημένο ή ελεύθερο, επιτυγχάνει μια απέριττη ομορφιά, χαραγμένη με σκοτεινές αποχρώσεις που αποπνέει την ακόρεστη δίψα να συνδεθεί με μια βαθύτερη έννοια πνευματικότητας, μια έννοια έντονη στις αισθήσεις με πολλές άγνωστες πτυχές".