Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη | Βίος και Πολιτεία #90

Λεσβία είναι μια υπέροχη λέξη και από τότε που την ανακάλυψα δεν την έχω αποχωριστεί. Με καθορίζει και μου προσφέρει μια γεμάτη περιπέτειες ζωή. ΜΙΑ ΛΕΣΒΙΑΚΗ ΖΩΗ! Απολαύστε λίγο απ' αυτή τη ζωή, ξεναγηθείτε μέσα από τις φωτογραφίες και το κείμενο, αφεθείτε να νιώσετε τη γεύση της και υπερασπιστείτε το δικαίωμά της να υπάρχει, ίση με όλες τις άλλες ζωές! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΜΕΝΟΥΕΤΟ Να μάθεις να χορεύεις με την απειλή. Σκύβει το κεφάλι αυτή; Σκύβεις κι εσύ με τη σειρά σου. Πόδι μπροστά εκείνη, εσύ το άλλο, βήμα μαζί και πλάι της. Και έτσι να στροβιλίζεστε αργά, από κοντά, με τις περούκες και τα φιογκάκια στα παπούτσια σ' έναν χορό που σας κρατά δεμένους χώρια. Κι όταν ο φόβος σού ψιθυρίζει στο αυτί, κάτι πηχτά απογεύματα με γεύση χώματος, να μάθεις να χορεύεις με την απειλή· γιατί ο βασιλιάς γυμνός πάντοτε ήταν κι ο θάνατος πάντοτε σε κοιτούσε· μα εσένα τώρα θάμπωσαν με φως πρώτη φορά τα μάτια σου και είδες. Και σαν σωπάσει η μουσική και ο χορός, μη γελαστείς και πεις πως επανήλθε ο κόσμος. Τόσο στροβίλισμα άλλαξε θέση τις πυξίδες. Τόσο σκοτάδι χάρισε στους τυφλούς το φως. [Από την έκδοση]

"Στις 3 Νοέμβρη του '18 ο Μπλαιζ Σεντράρ και ο Γκιγιώμ καθόντουσαν για μεσημεριανό στο Μονπαρνάς. Μιλούσαν για τη Γρίπη, που πιο πολλούς είχε θερίσει στρατιωτικούς κι από τον πόλεμο. Ο Απολλιναίρ είχε επιζήσει, μέχρι τότε, χτυπήματα στο μέτωπο, τρυπανισμό κυκλοφορούσε δε, μ' εκείνον το χαρακτηριστικό επίδεσμο που ξέρουμ' όλοι από τις φωτογραφίες." [Από την έκδοση] Με το βλέμμα στον κόσμο, στο άτομο και στον σαρκασμό. Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη είναι από τις κοσμοπολίτικες φωνές της σύγχρονης ελληνικής ποίησης, μία ποιήτρια που ολοκληρώνει τα πιο μεστά ρεπορτάζ από τους δρόμους του πλανήτη Γη, όπως εκείνος είναι σήμερα. Οι πόλεις και τα πρόσωπα -υπαρκτά ή ανύπαρκτα που γίνονται υπαρκτά-, οι μέρες και οι νύχτες, η ζωή και ο θάνατος στην "Επιστροφή των νεκρών" γίνονται ομιλούντα σώματα, που συνυπάρχουν με τους κατεξοχήν ομιλούντες, τους ανθρώπους, που πλέον όμως σωπαίνουν - είναι η σειρά της ποιήτριας να μιλήσει. Δεν πρόκειται για αντίθετα -πόσο μάλλον αντιφατικά- σχήματα? η "Επιστροφή των νεκρών" είναι μια ποιητική συλλογή που σου υπενθυμίζει την πραγματικότητα που ξεχνάς μέσα στην τρέλα της ημέρας και που έχεις ανάγκη στην ησυχία της νύχτας. Το αίμα που ρέει στις εμπόλεμες ζώνες του πλανήτη και η γλυκόπικρη γεύση που αφήνουν οι προσωπικές μάχες -με τον χρόνο και τον πόνο- διατρέχουν όλη την "Επιστροφή των νεκρών". Μια υπέροχη ποιητική στιγμή της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη. (Δημήτρης Αθηνάκης, Καθημερινή)

"Ημέρες Κυρίου": Ανέβηκα στο βουνό. Αύγουστος, κι είχανε μαχαιρώσει στο μετρό ένα μετανάστη. Το κεφάλι μου βούιζε σα μηχανή αεροπλάνου. Το αμάξι ζεστό, σα μάλλινη σκούφια για το πρόσωπο. Κλείδωσα και κατέβηκα. Τα πρώτα βήματα αβέβαια, συνηθισμένα στο μπετόν. Οι πέτρες δαρμένες από αέρα και βροχή, κοφτερές. Παντού κεραμιδί πευκοβελόνες. Πεύκα: νέα, γέρικα, με αραιά κλαδιά, με φρέσκα κουκουνάρια. Έκοψα ένα, νεαρό. Κλειστό σαν αστακούδι στη φωλιά του και κυρτό σα δόντι-φυλαχτό. Μύριζε ρετσίνι, πεύκο, τα παιδικά μου χρόνια δυνατότητα. Έφτασα στην άκρη του γκρεμού. Η πόλη απλωνόταν σαν κουβέρτα, άχνιζε κάτω απ' τα γκρίζα σύννεφα. Κλίμακες φωτός σάλευαν αναβοσβήνοντας. Η ασημένια θάλασσα στο βάθος και το λιμάνι με τα γιγαντιαία του ανοιχτήρια. Ο ουρανός έβηξε και μια λεπτή βροχή σα χάδι, μούσκεψε το χώμα, την μπλούζα, τα μαλλιά μου, τα σκληρά πλαστικά της πόλης την πίσσα της πόλης τα κουτιά, τα πάρκα, τα χαντάκια της πόλης τα βράχια, τ' αυλάκια στις πέτρες, τα κλαδιά τα σκασμένα απ' τον ήλιο τις βελόνες των πεύκων, τα αγκάθια των βάτων. Ύστερα σώπασε. Μύρισα τριγύρω την παιδική λαχτάρα στα πρωτοβρόχια του Σεπτέμβρη, τη δίψα να μάθω, να πάω σχολείο, να τρέξω στο δάσος, να παίξω, να μάθω να μάθω, να μάθω, να μάθω. Πρωτεύουσα του Αφγανιστάν είναι η Καμπούλ, που σημαίνει Αποδοχή. Του Πακιστάν, το Ισλαμαμπάντ. Στο Σουδάν μιλούν πάνω από τετρακόσιες γλώσσες και διαλέκτους. Όταν παιδί μου ήρθε η γιαγιά σου από τη Μικρασία, οι Έλληνες εδώ τους έφτυναν, τους έδιωχναν σαν ξένους φωνάζοντας "Τουρκόσποροι". Το νεαρό κυπαρίσσι δίπλα μου τεντώθηκε. Είδα ολόγιομους, μικρούς καρπούς τους έκοψα. Κατεβαίνοντας προς την πόλη πέρασα από το κοιμητήριο. Θέλησα ν' αφήσω ένα σπόρο στον παππού, που ήταν ποιητής και στρατιώτης, ιππέας και βιολιστής. Που έγραφε μ' ένα μολυβάκι τόσο δα και ξυλιασμένα δάχτυλα ημερολόγιο μετώπου, μέσα στη σκοροφαγωμένη κάπα του στην Αλβανία. Κι ύστερα πολέμησε με το στρατό και νίκησε. Κι όταν πέθανε βρήκαμε κασέτες με αντάρτικα μες στη ντουλάπα του. Μα η ταμπέλα του κοιμητηρίου ήταν ξεκάθαρη: Κυριακές και αργίες: ΚΛΕΙΣΤΑ - ΗΜΕΡΕΣ ΚΥΡΙΟΥ. (Από την έκδοση)

"Ωραία και καλή η απουσία συστήματος κύριε Νίτσε (και ειλικρινέστατη -δε λέω- μιας και το μυαλό είναι κουβάρι μπερδεμένο κι οι όποιες ειπωμένες σκέψεις, όπλα - αιχμηρά ανεπαρκή) αλλά μήπως όλα αυτά ήταν μια δικαιολογία για να κάνουν όλη τη βρωμοδουλειά οι άλλοι; Γιατί τι πιο εκνευριστικό από ένα χέρι οκνηρό κι ένα μάτσο ανθρώπους που απαιτούν να τους εξηγήσεις να τους εξηγήσεις! μέχρι άλλα θες να πεις κι άλλα να λες μέχρι που ξεχνάς και μπερδεύεσαι. Και σου τη λένε κι από πάνω που ρυθμό και καθαρότητα δεν έχεις, οπλοστάσιο. Λες κι είναι ο κόσμος καλοκουρδισμένο ρολογάκι." Μικρά, μεγάλα ταξίδια εντός κι εκτός ψυχής, μέσα στα τοπία των ταξιδιών και μέσα στα ταξίδια των τοπίων. Μυρωδιές από Αθήνα, Λονδίνο και Ιστανμπούλ με τα φαντάσματά τους χειροπιαστά. Η πόλη αδειάζει από αίμα,/γεμίζει από φαντάσματα φωνές./Μακάριζα τότε προ του τέλους,/και μου 'μειναν ξέπλεκοι/οι κόμποι απ' τις μεγάλες μας χαρές. (Από τη Βιβλιοθήκη της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, 9/4/2010) "Δεν πρόκειται τόσο για ένα ταξίδι απ' την Αγγλία στην Τουρκία όπως υποστηρίζει ο τίτλος του, αλλά για μία πάλη, ή ένα παιχνίδι ίσως, να συμβιβάσω τις δυο γλώσσες στις οποίες γράφω: τ' Αγγλικά και τα Ελληνικά. Κι ύστερα, για μια ερωτική ιστορία - από αυτές που όλοι έχουμε και κάπως πρέπει να ξορκίσουμε." (ΚΡΥΣΤΑΛΛΗ ΓΛΥΝΙΑΔΑΚΗ, από συνέντευξή της στο ιστολόγιο ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ, 27/1/2012)