Μυρσίνη Γκανά | Βίος και Πολιτεία #70

"Αρχίσανε να πέφτουν οι βροχές φούντωσαν τα φυλλώματα βγήκαν παντού χορτάρια κι άγρια ζώα που αλυχτάν. Πώς έγινα δάσος τροπικό κι ευδοκιμώ εντός μου; Εγώ ήμουν τόπος άνυδρος που φύτρωναν αγκάθια." "Ό,τι σου ζήτησα παιδί, Θεέ, δεν το ’κανες. Τότε φοβόμουν ότι έφταιγα. Τώρα ξέρω: δεν μπορείς. ..." Σε μια ευαίσθητη ισορροπία βρίσκεται η ποιήτρια, ανάμεσα στο υπάρχον τοπίο και σ' αυτό που θα ήθελε να υλοποιήσει ως επιθυμητό χώρο. Και μόνον η αίσθηση της αμφίβολης ισορροπίας (εκεί που άλλοι ομότεχνοι βλέπουν το απολύτως ασφαλές ίσωμα) προσδίδει στην ποίηση της Γκανά μια ιδιαίτερη αξία. (Διώνη Δημητριάδου, bookpress.gr, 12/10/2017)

Μαθαίναμε κάποτε πως είναι η γλώσσα σύστημα αυθαίρετο. Γιατί το είπαμε χέρι το χέρι, και ποιος το αποφάσισε, πού και πότε; Κι έτσι μοιάζει λογικό με άλματα παράλογα να φτιάχνεις λεξιλόγιο προσωπικό, αυθαίρετα να συνδέεις λέξεις και έννοιες, όπως ας πούμε, κοπετός, που μέσα μου ξορκίζει τον ορισμό του λεξικού, θρήνος, οδυρμός, κλάμα βαθύ, και φέρνει μονάχα στο μυαλό βροχή πυκνή, καταρρακτώδη, που καθαρίζει και σαρώνει. Ή ο αειθαλής, που δεν γράφεται για δάση φουντωτά, μα για το στήθος σου, και η ελευθερία δεν είναι λέξη υψιπετής, πολιτική, ούτε ουσιαστικό αφηρημένο, μονάχα το σώμα μου μαζί με το δικό σου. [Από την έκδοση] «Η Μυρσίνη Γκανά επέλεξε ποικίλους συνδυασμούς ελεύθερων στίχων, όπου παρεμβαίνουν ενίοτε και ποικίλες παρηχήσεις, ως μηχανισμούς σύνθεσης σύντομων και εκτενών κειμένων, τα οποία διατηρούν σχέση σημασιολογικής παραλληλίας ή αντίστιξης προς ευρηματικές εκδοχές για το χαϊκού σύμφωνα με την οικονομία της παραδοσιακής μορφής του είδους ή κατ’ απόκλιση από αυτή». (Άλκηστις Σουλογιάννη, bookpress.gr, 29/10/2020)