Στέλιος Μάινας | Βίος και Πολιτεια #92

Ο Μιχάλης τα ξέρει τα νερά, όσο κι αν με τα χρόνια η μπούκα είχε αλλάξει. Ευτυχώς όλα πηγαίνουν κατ’ ευχήν και φτάνουν στο γουέτινγκ πόιντ χωρίς προβλήματα, ένα μίλι απ’ το καραμοσάλι της γέφυρας. Νύχτα πια, και η μύτη της Χερσονήσου Καουλούν δεσπόζει κατάφωτη. Πηγαίνει στην καμπίνα ν’ αλλάξει ένα καθαρό πουκάμισο, να μην κατέβει απεριποίητος στην πόλη, όταν μπαίνει ο μαρκόνης με μια σελίδα απ’ τον τηλέγραφο στο χέρι. «Καπετάνιο, αρόδο μέχρι την Πέμπτη έδωσαν τα Οθόριτις, τι κάνουμε;» Γεννημένος σ’ ένα καΐκι στη Μαύρη Θάλασσα, ο Μιχάλης μεγάλωσε με το αλάτι του πελάγου στις φλέβες του. Απ’ τα καίκια των προγόνων του μέχρι τα γκαζάδικα, τα κάργκο και τα τζενεράλια, τα ταξίδια τον έφεραν μακριά, αλλά η θάλασσα του πήρε περισσότερα απ’ όσα του χάρισε. Έρωτες που ναυάγησαν, παιδιά που χάθηκαν, φιλίες που σφυρηλατήθηκαν και δοκιμάστηκαν στις τρικυμίες. Στο Χονγκ Κονγκ, καθώς παραγγέλνει ένα γαμπριάτικο κοστούμι στον παλιό του ράφτη, η ζωή του περνά σαν φευγαλέα αντανάκλαση στα νερά του λιμανιού. Λίγες μέρες απομένουν μέχρι να δέσει για πάντα το καράβι του. Έχει σχέδια, όνειρα, μα πάνω απ’ όλα έχει τη θάλασσα μέσα του. Κι όταν κουβαλάς τη θάλασσα μέσα σου, κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια θα είναι η τελευταία σου ρότα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πάντα έβαζε προτεραιότητες στη ζωή της. Από μικρή. Από την πρώτη της επέμβαση, καταμεσής ενός χορταριασμένου οικοπέδου της παιδικής της ηλικίας, κρατώντας ένα σακουλάκι, επιτάχυνε τη διαδικασία της φύσης, γλιτώνοντας το μικρό γατάκι που υπέφερε από αυτό που η ίδια δεν άντεχε, τον πόνο... Κι έτσι, μεγαλώνοντας αποφάσισε να γίνει γιατρός αναισθησιολόγος. Η διαχείριση του πόνου όμως την οδηγεί να ξεπεράσει τα όρια της ιατρικής ηθικής, θέτοντας το δίλημμα «ευεργέτης ή φονιάς;» Πολύ σύντομα ακολουθούν η αποκάλυψη, η νέμεσις και η τιμωρία, και το κελί της φυλακής, απ' όπου η ηρωίδα αφηγείται την ιστορία της ζωής της. Μια ιστορία που γοητεύει αλλά και προβληματίζει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Η αγαπημένη μου Parker ήταν πάντα στις επάλξεις, ακαταπόνητη και συνεχώς ρέουσα, αλλά όταν οι σκέψεις σου έρχονται σε κύματα, άναρχα, ακανόνιστα και άρρυθμα, κι όταν η μια φράση καβαλάει την άλλη, όπως ακριβώς ο αφρός από το μεγαλύτερο κύμα καβαλάει το μικρότερο καταπίνοντάς το, ε τότε... και ο ειρμός σου καταντάει ναυάγιο, κι όσο κι αν σου έρχεται να σκίσεις τις σημειώσεις σου, πρέπει να συνεχίσεις να γράφεις για να επιβιώσεις. (Από την έκδοση) «Κράτησα την αίσθηση πως ο Στέλιος Μάινας σκιαγράφησε έναν χαρακτήρα όπου το θηλυκό στοιχείο εμπεριέχει το αρσενικό. [?] Πολλαπλά ενδιαφέρον μυθιστόρημα ? τόσο ως προς το θέμα του, όσο και ως προς την ενσάρκωσή του». (Μάνος Κοντολέων, 12/05/2022)

Ένα σπάνιο λουλούδι της ερήμου. Παιδιά που πλατσουρίζουν στα νερά του Αιγαίου. Κόντρες μοτοσικλετών κάπου στην Εθνική. Ένας κλόουν στο Διάστημα. Ένας ευτραφής καλός άνθρωπος. Μια παγωμένη στιγμή στο χιονισμένο τοπίο των αναμνήσεων. Το πάλλευκο "Hotel Amalia". Μια ερωτική μηχανή. Το ρόδο της Παναγίας. Ο κύριος υφυπουργός. Το μενού της νίκης. Η Βουλγάρα στριπτιζέζ. Μια χούφτα ερωτικές ιστορίες και καμιά σαρανταριά ήρωες που, αν και φαινομενικά άσχετοι μεταξύ τους, συνθέτουν την τοιχογραφία ενός κόσμου όπου τα αρώματα περισσεύουν, οι εικόνες ξεχειλίζουν, αλλά και τα φαινόμενα απατούν στις μικρές ιστορίες της καθημερινότητάς μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)