Συμπόσιον - ΠΛΑΤΩΝ

Το «Συμπόσιον» είναι ένα από τα έργα της ωριμότητας του Πλάτωνος (386-367). Γραμμένο κατά πάσαν πιθανότητα στις αρχές αυτής της συγγραφικής του περιόδου, αναφέρεται σε ένα υποθετικό γεγονός του 416: Ο ποιητής Αγάθων έχει νικήσει στους δραματικούς αγώνες και έχει καλέσει μερικούς φίλους του, για να γιορτάση μαζί τους το γεγονός. Μετά το φαγητό και ύστερα από πρότασι ενός των συνδαιτημόνων, του ιατρού Ερυξιμάχου (οι άλλοι είναι ο Φαίδρος, ο Παυσανίας, ο Αριστοφάνης, ο Αγάθων και βεβαίως, ο Σωκράτης), αποφασίζεται να εκφωνήση ο καθένας ένα λόγο εγκωμιαστικό του θεού Έρωτος. Τελευταίος παίρνει τον λόγο ο Σωκράτης και σε διαλογική μορφή εκθέτει την θεωρία του περί έρωτος, που δήθεν διδάχθηκε από μία γυναίκα της Μαντινείας, την σοφή Διοτίμα. Κατά την θεωρία αυτή ο έρως ορίζεται ως επιθυμία του ωραίου και καταλήγει ως μερίδιο του ανθρώπου στην αθανασία δια μέσου της τεκνοποιΐας. Το κυριώτερο όμως στοιχείο του διαλόγου είναι η περιγραφή της πορείας που εξελικτικά κατευθύνεται προς την ιδέα του ιδανικώς ωραίου, που είναι η ομορφιά της ψυχής στην απόλυτη καθαρότητά της, πέρα από τα υλικά της φανερώματα. Πρόκειται για μία μετάβασι από τα ανθρώπινα και τα φθαρτά προς τα θεία και αιώνια, που καταλήγει σε ηθική τελείωσι του ατόμου. Το έργο έχει δραματικό χαρακτήρα, καθώς το θεατρικό στοιχείο είναι κυρίαρχο από την αρχή και κορυφώνεται με την άφιξι του ελαφρώς μεθυσμένου Αλκιβιάδου, τον οποίο ο Ερυξίμαχος καλεί να συμμορφωθεί με το πρόγραμμα, να εγκωμιάση δηλαδή τον Έρωτα. Εκείνος όμως αντ' αυτού πλέκει το εγκώμιο του Σωκράτους και δίνει μιαν υπέροχη εικόνα της δαιμονίας προσωπικότητός του. Και από όλα αυτά τίποτε δεν συνηγορεί ότι πρόκειται για ένα έργο-εγκώμιο της ομοφυλοφιλίας, όπως θέλουν κάποιοι καλοθελητές του είδους να το παρουσιάζουν. Αντίθετα, αποτελεί ένα διάλογο, που δίνει ηθικό περιεχόμενο στον έρωτα και τον καθιστά υπέρτατο θεό. (Α.Μ. Τζαφερόπουλος, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)