ΑΞΙΖΕ... - ΝΙΤΣΑ ΛΟΥΛΕ

"...Έτσι πορευτήκαμε μια ζωή. Από το '49 ως το '74. Μέχρι που ήρθε η Δημοκρατία στον τόπο μας. Θυμώνω όταν ακούω κάποιους να λένε "Σιγά μην έχουμε Δημοκρατία". Κοντή η μνήμη. Το ξέρουμε όλοι. Αλλά από κοντή μέχρι ανύπαρκτη απέχει πολύ. Ναι, φίλε. Έχεις δημοκρατία γιατί μπορείς να μιλάς, να διαβάζεις, να τραγουδάς, να βρίζεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ! Θυμώνω όταν ακούω να μιλούν για κονσερβοκούτια και Μελιγαλάδες και αγνοούν την άλλη όψη του νομίσματος, που έχει εξόντωση, φυλακές, βασανιστήρια, εξορίες, εκτελέσεις. Η γενιά μου και η γενιά του Πολυτεχνείου φόρτωσαν τους νεότερους με χρέη, ανεργία, διαφθορά, μέλλον αβέβαιο. Δεν έχουν δικαίωμα να τους φορτώσουν και το αίμα που χύθηκε ένθεν κακείθεν. Ο τόπος μας έχει ανάγκη μονοιασμένους. Η διχόνοια δεν βοήθησε κανέναν και πουθενά..." Βασικός κορμός τού βιβλίου της Νίτσας Λουλέ, είναι η αλληλογραφία των γονιών της, Κώστα Λουλέ και Μαρίας Λουλέ, το γένος Μπαρτζιώτα, από τη φυλακή, την εξορία και την παρανομία, και φέρει το στίγμα της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Η αλληλογραφία των Λουλέ ξεκινά από το βουνό και τον Εμφύλιο το 1949 και τελειώνει το Μάιο του 1974, λίγο πριν από την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών. Φυλακές Αβέρωφ, Αίγινα, Λέρος, Ωρωπός, Γιούρα, Αλικαρνασσός, Ετσεδίν, νοσοκομείο φυλακισμένων Άγιος Παύλος... Ολόκληρη η περίοδος των πέτρινων χρόνων περνά μέσα απ' αυτά τα γράμματα, τόσο εκείνα που ανταλλάσσει το ζευγάρι όσο κι εκείνα που γράφονται από τα παιδιά τους, Νίτσα και Δημήτρη, ή απευθύνονται σ' αυτά. Πρόκειται για γράμματα ποτισμένα με την ατσαλένια πίστη στους αγώνες και τα οράματα για ένα καλύτερο αύριο, αλλά ποτισμένα και με τον πόνο, καθώς γράφονται μακριά από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα, στα οποία και απευθύνονται. (Από την παρουσίαση της έκδοσης) Ο Λουλές ταξίδεψε στις 26/7/1973 στο Σουργκούτ όντας μέλος του νεοεκλεγέντος ΠΓ και επίσημος απεσταλμένος του Χ. Φλωράκη. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι Σοβιετικοί δεν επιθυμούσαν να τον επισκεφθεί ο νέος γενικός γραμματέας. Σε συνεδρίαση του ΠΓ του ΚΚΕ που είχε προηγηθεί στη Βουδαπέστη παρουσία του ηγετικού στελέχους του ΚΚΣΕ Μπορίς Πονομαριόφ, ο τελευταίος απέτρεψε ευθέως τον Φλωράκη να επισκεφθεί τον Ζαχαριάδη. Έτσι ο "κλήρος" έπεσε στον Λουλέ, ο οποίος πρότεινε στον εξόριστο κομμουνιστή να μεταφερθεί ως σύμβουλος της νέας ΚΕ στην έδρα της στη Βουδαπέστη. Ήταν η πρόταση που θεωρήθηκε ότι θα μπορούσε να κάμψει την αδιαλλαξία των Ρώσων. Πολλά χρόνια αργότερα στην πολιτική βιογραφία του ο Φλωράκης θα παραδεχθεί ότι ίσως και να μην ήταν ο Λουλές "ο καταλληλότερος για την αποστολή που του ανέθεσαν". Σίγουρα αυτό που προκύπτει από τα γραπτά που άφησε ο Ζαχαριάδης είναι ότι η συνάντησή του με τον κομματικό απεσταλμένο δεν ήταν καθόλου εύκολη [...] Διαφώνησαν σε πολλά, ενώ 3 ημέρες προτού κρεμαστεί από τον σωλήνα θέρμανσης του αγροτόσπιτου όπου τον είχαν υπό συνεχή παρακολούθηση οι Σοβιετικοί και η KGB έγραψε ένα σημείωμα: το "Μήνυμα από την άλλη μεριά", όπως το ονόμασε, το οποίο προοριζόταν "μονάχα για τους Φλωράκη, Λουλέ, Πλάτανο". Πρόκειται για το σημείωμα που υποτίθεται ότι θα παραλάμβανε άνθρωπος του κόμματος, σύμφωνα και με τη συνεννόηση που είχε γίνει. "Το γραφτό είναι έτοιμο, κανένας όμως δεν ήρθε να το πάρει..." θα γράψει ο Ζαχαριάδης, ενώ αναφερθείς στον κομματικό απεσταλμένο θα σημειώσει: "Του ζήτησα να μείνει μαζί μου ακόμα μια μέρα. Βιάζονταν και μου 'πε ότι τον περιμένουν κάπου". "Δεν ξέρεις ότι παντού ζητάν τον Χαρίλαο ή εμένα;" του είχε πει ο Λουλές. Φεύγοντας του είπε για την απειλή της αυτοκτονίας, όπως το κατέγραψε ο Ζαχαριάδης στο "Μήνυμά" του: "Εγώ πιστεύω ότι δεν θα το κάνεις". Όμως ο Ζαχαριάδης, λίγη ώρα προτού κρεμαστεί, θα γράψει: "Βγαίνει ότι ο Λουλές το 'χασε το στοίχημα". Στο δε αντίγραφο του γράμματος που είχε στείλει στα παιδιά του με την προειδοποίηση ότι εφόσον δεν γίνονταν δεκτά τα αιτήματά του τότε θα αυτοκτονούσε, υπήρχε και το εξής "στερνόγραφο": "Το κουφάρι μου το κληροδοτώ στους Μπρέζνιεφ, Κολιγιάννη, Φλωράκη και Σία. Χαλάλι τους". (Στ. Λαμπρόπουλος, Βήμα, 6/12/2015)