ΛΑΣΚΑΡΗ - ΜΑΡΙΝΟΣ ΚΟΥΣΟΥΜΙΔΗΣ

Πόσο εύκολο είναι ν' αγαπήσεις τη Ζωίτσα! Γιατί τα παιδιά τα χαϊδεμένα από τη φύση -και από το κοινό σ' αυτή την περίπτωση- σπάνια έχουν κακία μέσα τους. Και η Ζωίτσα, όταν την γνώρισα κάπως καλύτερα, δεν είχε καθόλου. Η τύχη κάποτε μας έρριξε μαζί σ' ένα δύσκολο φεστιβάλ: στις Κάννες το 1967. Ως τότε την ήξερα από τις ταινίες της με το Γιάννη Δαλιανίδη και από μια, όχι πολύ δουλεμένη, συνέντευξη-πορτραίτο που της είχα κάνει για τις "Εικόνες". Όταν όμως βρεθήκαμε στις Κάννες, στο ίδιο δωμάτιο ξενοδοχείου γιατί δεν είχαμε βρει δυο, με στόχο να παρουσιάσουμε τις "Θαλασσιές τις χάντρες" εκτός φεστιβάλ και εκτός Αγοράς του φιλμ, ανακάλυψα πως είχα πλάι μου μια ψηλή κοπέλλα που είχε την καρδιά ενός μωρού. Φοβόμουνα την όμορφη, κακομαθημένη σταρ και βρήκα την πιο ήμερη, την πιο καλή συντροφιά. "Σε πειράζει που θα γράφω στη μηχανή μου;" ρώταγα. "Κάθε άλλο. Ο θόρυβος των πλήκτρων με νανουρίζει" απαντούσε. Τόσο ευγενικιά και καλόβολη ήταν. Θα πείτε γιατί λέω "ήταν"; Μήπως δεν είναι πια; Για μένα ήταν και είναι. Δεν ξέρω -γιατί δεν την βλέπω συχνά εκτός θεάτρου- πως εξελίχθηκε. Αν η ζωή, οι γάμοι, τα παιδιά και, ιδίως, οι υποχρεώσεις της από τότε που απόχτησε θέατρο δικό της, την σκλήρυναν, την άλλαξαν. Δεν νομίζω όμως. Όχι τουλάχιστον πέρα από τη φυσική εξέλιξη της ωρίμανσης μιας ωραίας γυναίκας που αγαπάει τη ζωή και η ζωή (πέρα από λογοπαίγνια) την αγαπάει. Όταν την πρωτόδα μου έκανε εντύπωση το βάδισμά της. Σαν ελαφάκι προχωρούσε στο διάδρομο της εφημερίδας για να φύγει, ύστερα από την πρώτη μας συνάντηση. Και σκέφτηκα μια ελβετίδα γυμνάστρια, την κυρία Γιαβάση, που είχαμε στο σχολείο: "Αυτοί πού ξέρουν" μας έλεγε, "δεν ρωτούν για μια γυναίκα αν είναι όμορφη. Πρώτα ρωτούν πως βαδίζει". Πόσο θα ενέκρινε η δασκάλα μου τη Ζωίτσα. Βασίλισα κι ελαφάκι μαζί. Με κείνη τη χάρη που τόσο σπάνια, δυστυχώς, έχουν οι γυναίκες στην Ελλάδα. Και κείνο το σώμα το μακρουλό, το λείο, χωρίς καμιά περιττή καμπύλη με τις ατέλειωτες γάμπες που αναρωτιόσουν πως άραγε γεννήθηκαν κι αυτές στη Μεσόγειο, εκείνες τις γάμπες που ενθουσίασαν τότε, το 1967 στις Κάννες, όλους τους φωτογράφους. Σήμερα η Ζωίτσα ασχολείται κυρίως με το θέατρο. Στο βιβλίο αυτό όμως θα την ξαναβρούμε και όπως τη θυμόμαστε όταν, στα πρώτα της βήματα εξευγένισε την εικόνα της γυναίκας στον ελληνικό κινηματογράφο. Με τη φινέτσα, με τη χάρη, με το εντελώς κινηματογραφικό της διακριτικότατο παίξιμο. Την έλλειψη στόμφου. Τη φυσικότητα που έχει διατηρήσει ακόμα και σήμερα. Στη σκηνή. ΡΟΖΙΤΑ ΣΩΚΟΥ (Από την παρουσίαση της έκδοσης)