(CD) SONGS OF ASCENSION - MEREDITH MONK

Το Songs of Ascension είναι η νέα σημαντική δουλειά της Meredith Monk. Γράφτηκε το 2008 και ηχογραφήθηκε έναν χρόνο αργότερα στην Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών της Νέας Υόρκης. Είναι μια ενιαία σύνθεση, σε αντίθεση το πνεύμα των προηγούμενων έργων που ήταν κάποια κολάζ ή αποσπασματικές συνθέσεις. Όπως ο Kyle Gann περιγράφει στο σημείωμα που συνοδεύει την έκδοση, "όταν η Meredith Monk γράφει για κουαρτέτο εγχόρδων και ορχήστρα της αρέσει να αντιμετωπίζει τα όργανα σαν να ήταν φωνές. Το Songs of Ascension βασίστηκε στις συνθέσεις για κουαρτέτο εγχόρδων. Στην ηχογράφηση συνεργάζεται με ένα κουαρτέτο εγχόρδων της Νέας Υόρκης, μουσικοί με μεγάλη εμπειρία στη σύγχρονη μουσική. Αν προσθέσει κανείς τα ξύλινα πνευστά, τα κρουστά, και τα δύο φωνητικά σύνολα πέρα από τη δική της εξαίρετη ομάδα, θα αντικρίσει ένα από τα πιο φιλόδοξα εγχειρήματα της συνθέτριας. Φωνές και όργανα συμμαχούν σε αντιφωνία με τα άλλα, στοιχείο που σπάνια αναγνωρίζει κανείς στη μουσική της Monk. Ανατολικά και δυτικά όργανα συνυπάρχουν, ασκώντας καταλυτική επίδραση στη δραματουργία. Το Ασιατικό Shruti Box απαντά στο κουαρτέτο εγχόρδων, δίνοντας έναν πολύ συγκεκριμένο χαρακτήρα στη σύνθεση". Η έμπνευση της Monk προήλθε από μια συνάντησή της με τον Βουδιστή-Ζεν ιερέα Norman Fischer που ανέφερε ότι ο Paul Celan είχε γράψει σχετικά με την ύπαρξη 15 ψαλμών που προορίζονταν ως τελετουργικό μέρος προσκυνήματος στους Αγίους Τόπους και συγκεκριμένα κατά την πορεία της ανόδου προς την Ιερουσαλήμ. "Αυτή η ανάβαση σε συνδυασμό με τους ψαλμούς ως μέρος μιας συνάντησης με το θείο ήταν κάτι που με γοήτευσε" δήλωσε η Monk στην εφημερίδα New Scotsman. "Η πορεία προς τα άνω, συμβολική και κυριολεκτική ήταν το στοιχείο που καθιστούσε ιερή την όλη διαδικασία". Και καθώς η Monk επεξεργαζόταν την ιδέα των Τραγουδιών της Ανάληψης η Ann Hamilton, (εικαστική καλλιτέχνης που συνεργάστηκε με την Monk στην παραγωγή του Mercy-ECM 1829) την προσκάλεσε να κάνει μια παράσταση σε έναν 8όροφο πύργο, στην περιοχή Sonoma County της Καλιφόρνιας: "To σχήμα του πύργου ήταν ελλειπτικό με δύο εσωτερικές σπειροειδείς σκάλες που βρίσκονται απέναντι και ενώνονται μόνο στην κορυφή. Έτσι, η παράσταση δεν είχε απλώς το στοιχείο της ανάβασης-ανάληψης αλλά και μια γραφική απεικόνιση της ίδιας της ζωής καθώς οι διπλές έλικες που σχημάτιζαν οι σκάλες συνιστούσαν το γράφημα απεικόνισης του DNA. Οι σκάλες υπαγόρευσαν κατά κάποιο τρόπο και το είδος της ενορχήστρωσης, καθώς μόνο μικρά και ευέλικτα όργανα θα μπορούσαν να μεταφερθούν".