ΡΟΥΜΑΝΙΑ - ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ

Εδώ κι ένα περίπου αιώνα, στο χάρτη της Ευρώπης πρωτογράφεται το όνομα μιας νέας χώρας: της ανεξάρτητης Ρουμανίας. Πρόκειται για μια αναγνώριση, για την κατάληξη ενός μακροχρόνιου αγώνα για την ελευθερία και την ενότητα, που τελείωσε οριστικά την επομένη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι πολυτάραχη και μερικές φορές τραγική η ιστορία των Δάκων οι οποίοι, μέλη της ίδιας οικογένειας διασκορπισμένα από διαφορετικές μοίρες, προσπαθούν να ενωθούν παρά τα εμπόδια και τις κακοτυχίες. Οι Δακοί, που, για κακή τους τύχη βρέθηκαν στο σταυροδρόμι των επιδρομών, στα σύνορα των Αυτοκρατοριών, επί δεκαέξι αιώνες μέσα σε πολέμους και ξένες κατοχές, θα υπερασπισθούν και θα διασώσουν την ωραιότερη κληρονομιά που τους άφησε η Ρώμη στα εκατόν πενήντα χρόνια της κυριαρχίας της: τη γλώσσα. Αυτή θα τους επιτρέψει να συνεννοούνται και να αναγνωρίζονται μεταξύ τους από τα Καρπάθια ως τον Δούναβη και τη Μαύρη Θάλασσα και θα βοηθήσει να γεννηθεί το εθνικό ρουμανικό αίσθημα. Η ανεξίτηλη και βασική αυτή λατινική σφραγίδα, σημαδεύει την ιστορική μοίρα της Ρουμανίας, η οποία "θα παραμείνει ο διαρκής μάρτυρας του δυτικού πολιτισμού, ο φρουρός του στις θύελλες". Δεν ήταν μήπως η αντίσταση και η θυσία των Βλάχων και των Μολδαβών που βοήθησαν να συντριβεί το οθωμανικό κύμα μπροστά στις πύλες της Βιέννης; Αυτή η πίστη ενός λαού στον εαυτό του, η θέληση αυτή για ένωση, που παρέμεινε αμείωτη στη διάρκεια των αιώνων, είναι ίσως αυτό που εκπλήσσει περισσότερο τον ξένο ταξιδιώτη. Τελικά, η Ρουμανία, με οδηγό το εθνικό αίσθημα, θα κερδίσει τη δική της προσωπικότητα, παρά τις επιδράσεις άλλων λαών. Τα μεγάλα λατινικά έθνη της Δύσης θα βρουν σ' αυτή τον απόηχο του δικού τους πολιτισμού. Και η σχέση γίνεται ακόμα πιο έντονη όσο ο πολιτισμός, η γλώσσα και ο λατινικός ουμανισμός των Ρουμάνων είναι πραγματικά λαϊκά, δηλαδή αγγίζουν τα πιο βαθιά συναισθήματα. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)