Ουκρανοί λογοτέχνες, βιβλία και περιοδικά για την Ουκρανία

Σε τρία πλάνα αναπτύσσεται αυτό το μεγάλο σε συνθετική δύναμη, τολμηρή φαντασία και σατιρική ευστοχία μυθιστόρημα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ: το ιστορικό-ψυχολογικό, μ' επίκεντρο τη μορφή του Πόντιου Πιλάτου του Ανθρώπου, που δε βρίσκει το ψυχικό σθένος να ενεργήσει σύμφωνα με τη συνείδησή του το σατιρικό, με στόχο τους ατάλαντους, καιροσκόπους και τυχάρπαστους από το λογοτεχνικό-παρακαλλιτεχνικό, κυρίως, περιβάλλον της σταλινικής Μόσχας και το λυρικό-δραματικό, μ' έναν συγκλονιστικό στην παραφορά και την έξαρση έρωτα του Μαιτρ και της Μαργαρίτας. Ο Σατανάς, που με την απίθανη συνοδεία του, ξεκινώντας από τα βάθη της μεσαιωνικής μαγείας, φτάνει στην Μόσχα για να μπλέξει και να ξεμπλέξει τραγέλαφους και τραγωδίες, που ένας διάολος μόνο πια το μπορεί, είναι το συναρπαστικό εύρημα που κορυφώνει την ένταση αυτού του μυθιστορήματος. Θα 'λεγε κανείς πως ο Μπουλγκάκοφ με το "Μαιτρ και Μαργαρίτα" εγκαινιάζει ένα νέο είδος μυθιστορήματος φανταστικού ρεαλισμού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) "Ο μεγαλοϊδεατισμός, η ανοησία, ο πνευματισμός, η υπερβολή, το γκροτέσκο - αλλά δοσμένο στα όρια του ρεαλισμού, που το κάνει να μοιάζει πιο αληθινό και από την αλήθεια - συνθέτουν το κλίμα σε τούτη τη σκοτεινή όπερα μπούφα που είναι ταυτοχρόνως και μια πινακοθήκη ματαιόδοξων, επηρμένων και ηλιθίων. Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα επηρέασε βαθύτατα τη σατιρική και μη πεζογραφία της μετασταλινικής περιόδου, όμως κανένα άλλο συγγενές ρωσικό μυθιστόρημα που θέλησε να διακωμωδήσει το σύστημα δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί του. Ούτε Η νήσος της Κριμαίας του Αξένοφ ούτε τα Απύθμενα ύψη του Ζινόβιεφ - για να μείνω στα καλύτερα. Σήμερα μάλιστα, παραμένοντας το ίδιο συναρπαστικό, μοιάζει ακόμη πιο επίκαιρο." (ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 10/3/2002)

Σε τι κόσμο θα ζήσουμε; Ποια εποχή ανατέλλει μπροστά μας; Ζούμε το κύκνειο άσμα μιας παγκόσμιας τάξης και την απαρχή ενός νέου μακροϊστορικού κύκλου. Με αφορμή τον πόλεμο της Ουκρανίας και την κρίση της πανδημίας, το βιβλίο σκιαγραφεί τη διαμόρφωση μιας νέας πλανητικής τάξης και πραγματεύεται την ολοκλήρωση τριών διαφορετικών και εν μέρει επάλληλων ιστορικών κύκλων, της μεταψυχροπολεμικής τάξης (1991-), του μεταπολεμικού κόσμου (1945-) και μιας μεγάλης εποχής της ανθρώπινης ιστορίας (19ος αιώνας-), της Εποχής της Μεγάλης Παρέκκλισης. Μέχρι τα μέσα του 21ου αιώνα και με έτος-ορόσημο το 2037, οι τρεις ιστορικοί κύκλοι που καθόρισαν τις τάξεις, τον κόσμο και την εποχή των τελευταίων δύο αιώνων θα έχουν ολοκληρωθεί: η μεγάλη παρέκκλιση θα έχει κλείσει. Από την ιστορία στην πολιτική γεωγραφία, από την ολοκλήρωση της αμερικανικής ηγεμονικής περιόδου στην επιστροφή της Ασίας, από την τεχνολογία στη δημογραφία και από τη νεωτερικότητα στη μετα-εκκοσμίκευση, το βιβλίο επιχειρεί μια ανατομία των εξελίξεων μακράς κλίμακας, με στόχο να αποτελέσει εργαλείο για την κατανόηση των κοσμοϊστορικών μεταβολών που λαμβάνουν χώρα στο μεταίχμιο του τέλους μιας εποχής και της απαρχής ενός νέου μακροϊστορικού κύκλου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Για να ξανασυναντήσει τον άνθρωπο που αγαπά, έναν καταραμένο συγγραφέα κλεισμένο σε άσυλο, η Μαργαρίτα συμφωνεί να παραδώσει την ψυχή της στον Διάβολο. Το μυθιστόρημα "Ο μετρ και η Μαργαρίτα" αποτελεί μια σύγχρονη εκδοχή του μύθου του Φάουστ τοποθετημένη στη Μόσχα της δεκαετίας του 1930 και μια από τις πιο συγκινητικές και δυνατές ιστορίες αγάπης που γράφτηκαν ποτέ. Ο συγγραφέας δούλευε το μυθιστόρημα δώδεκα χρόνια εν μέσω απόλυτης κυριαρχίας της σταλινικής γραφειοκρατίας, έχοντας επίγνωση ότι δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να δει εν ζωή την έκδοση του βιβλίου του. Υμνώντας την ελευθερία των καλλιτεχνών εναντίον κάθε μορφής λογοκρισίας, αυτό το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1970, καθιστώντας τον Μπουλγκάκοφ ισάξιο των μεγάλων κλασικών: Ντοστογέφσκι, Γκόγκολ, Τολστόι και Τσέχοφ. Σήμερα, ογδόντα χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα, το μυθιστόρημα "Ο μετρ και η Μαργαρίτα" φαντάζει πάντα επίκαιρο - όσο επίκαιρα μπορούν και παραμένουν πάντα το γέλιο, ο έρωτας και ο αντίκτυπος της εξουσίας στη ζωή των ανθρώπων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) "Ο μετρ και η Μαργαρίτα είναι, χωρίς αμφιβολία, το βιβλίο του 20ού αιώνα". (Die Zeit)

Μόσχα, τέλη του 1924. Ο καθηγητής Φ. Φ. Πρεομπραζένσκι μαζί με τον βοηθό του δρ. Μπορμεντάλ επιχειρούν ένα τολμηρό ιατρικό πείραμα. Μεταμοσχεύουν στον αδέσποτο σκύλο Σάρικ την υπόφυση και τους όρχεις ενός νεαρού άντρα. Η έκβαση όμως του πειράματος είναι εντελώς αναπάντεχη. Ο αγαθός Σάρικ μετατρέπεται σε έναν ανυπόφορο αγροίκο, που περιφρονεί κάθε κανόνα ευπρέπειας και ανατρέπει τη γαλήνια καθημερινότητα στο αριστοκρατικό διαμέρισμα του διεθνούς φήμης καθηγητή. Ο Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, σε αυτή τη σατιρική νουβέλα επιστημονικής φαντασίας, διακωμωδεί κάθε επίδοξο αναμορφωτή αλλά και την καθημερινή ζωή στη Ρωσία τα πρώτα χρόνια μετά την επανάσταση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σπάνια η ιστορία μιλάει με τόσες συνταρακτικές φωνές συγχρόνως: Στο "Τέλος του κόκκινου ανθρώπου", το τελευταίο της μυθιστόρημα-χρονικό, η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς απεικονίζει μέσα από τις μαρτυρίες δεκάδων ανθρώπων τη μετάβαση από την "αυτοκρατορία" της ΕΣΣΔ στη σημερινή καπιταλιστική Ρωσία. Λαμπρές πορείες δίπλα σε τραγικά πεπρωμένα, έρωτες αλλά και θάνατοι, ενθουσιασμός και πικρία - η ανθρώπινη μοίρα σε αυτό το βιβλίο δεν είναι κάτι αόριστο: Οι καταιγιστικές εξελίξεις που ακολούθησαν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης αποτυπώνονται στις ζωές μεμονωμένων ανθρώπων, που με αυθεντικούς, ειλικρινείς απολογισμούς-εξομολογήσεις μάς θυμίζουν τι πραγματικά μπορεί να σημαίνει "ενδιαφέρουσα" πολιτική εξέλιξη για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Είκοσι χρόνια ιστορίας, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως το 2012, στις ενθυμήσεις γυναικών και ανδρών όλων των ηλικιών και των πολιτικών αποχρώσεων δεν αφήνουν περιθώρια στον αναγνώστη να κλίνει προς τον έναν ή τον άλλον: Το πεπρωμένο του καθενός απ' αυτούς υποβάλλει δέος και σεβασμό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Το Τέλος του κόκκινου ανθρώπου είναι το εκτενέστερο και το πλέον φιλόδοξο πείραμα της Αλεξίεβιτς: μια προσπάθεια να χρησιμοποιήσει την προφορική ιστορία από τη δεκαετία του 1990 για να κατανοήσουμε τη σοβιετική και μετα-σοβιετική ταυτότητα». (The New Yorker) «Στα βιβλία της συναντάμε πρωταγωνιστές για τους οποίους οι ιστορικοί συνήθως μιλούν στον πληθυντικό: στρατιώτες, κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης, σταλινιστές. Σε αυτές τις ομάδες δίνει η Αλεξίεβιτς πρόσωπα». (Carmen Eller, Die Zeit) «Όπως κάποτε ο φιλόσοφος και γνώστης της Ρωσίας Λάιμπνιτς είχε χαρακτηρίσει τους Ρώσους "βαφτισμένες αρκούδες", έτσι και η Αλεξίεβιτς θέτει το ιερόσυλο ερώτημα εάν οι συμπατριώτες της είναι ικανοί να ανταποκριθούν στην ελευθερία. Οι απαντήσεις είναι στο μεγαλύτερο μέρος τους συγκλονιστικές, κυρίως σε ό,τι αφορά τη νεότερη, υπερκαταναλωτική γενιά». (Katrin Hillgruber, Der Tagesspiegel) «Η αυτοκτονία ως ατομικό φαινόμενο πάντα υπήρχε στη Ρωσία. Όμως κατά καιρούς έγινε ένα κοινωνικό φαινόμενο» έγραφε ο φιλόσοφος Νικολάι Μπερντιάεφ. Και η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς προσθέτει: «και πολιτικό φαινόμενο». (Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου) «...σκοπός της Αλεξίεβιτς δεν είναι να μας μεταφέρει τα «νέα», δηλαδή την επίσημη ιστορία, αλλά να μας περιγράψει τι σημαίνει για έναν άνθρωπο το να ζει με τα τραύματα σε μια «αυτοκρατορία» που μετασχηματίζεται· και παραγωγικά, τι σημαίνει για τον κάθε άνθρωπο χωριστά να γκρεμίζει αυτά που έχτιζε. Ως εκ τούτου, η γοητεία των βιβλίων της Αλεξίεβιτς παραμένει απαράλλαχτη και στο "Τέλος του κόκκινου ανθρώπου" ο ήρωας είναι πάντα ο μικρός άνθρωπος, αυτός που δεν τον πρόσεξε ποτέ κανείς, που κανένας δεν του έδωσε ποτέ σημασία. Η Αλεξίεβιτς παρεμβαίνει μόνο για να δώσει ώθηση στον αφηγητή να αποκαλύψει τη δική του ιστορία· κατά τα άλλα μοιάζει με την αόρατη συγγραφέα: υπάρχει μόνο για να δίνει σκηνοθετικές οδηγίες. Εν κατακλείδι το "Τέλος του κόκκινου ανθρώπου" είναι ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα που στηρίζεται στις εικόνες και στα λόγια που ανασύρονται από τους πολυπληθείς ήρωες του βιβλίου για να ξορκίσουν τα κακά, τα παλιά και τα καινούργια». (Κώστας Δρουγαλάς, bookpress.gr - 01/03/2017)

Η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς φωτίζει το στοιχείο της συμμετοχής της Σοβιετικής γυναίκας (Ρωσίδας, Ουκρανής, Λευκορωσίδας, Σιβηριανής κτλ.) στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Πάνω από 500.000 γυναίκες -στην πλειονότητά τους νεαρά κορίτσια, σχεδόν έφηβες- πήραν ενεργό μέρος στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο και στις πρώτες γραμμές του μετώπου, όχι μόνον ως νοσοκόμες και τραυματιοφορείς, αλλά και σε αποκλειστικά έως τότε ανδρικές ειδικότητες: πολυβολήτριες, ελεύθεροι σκοπευτές, αεροπόροι, χειρίστριες βαρέων αντιαεροπορικών και πυροβόλων, απλές τυφεκιοφόροι, ασυρματίστριες ή αντάρτισσες στα μετόπισθεν του εχθρού. Κάποιες από τις γυναίκες αυτές, που επέζησαν κι έφτασαν ως τις μέρες μας, και που η συγγραφέας αναζήτησε σε πόλεις, κωμοπόλεις και απομακρυσμένα χωριά, αφηγήθηκαν τον δικό τους πόλεμο - και το έκαναν με τρόπο συγκλονιστικό. Το βιβλίο αυτό, που ήταν το πρώτο από μια σειρά "βιβλίων των φωνών" που έγραψε η συγγραφέας-δημοσιογράφος, κυκλοφόρησε σε μια πρώτη εκδοχή το 1985 στη Ρωσία σε 2 εκατομμύρια αντίτυπα (είχαν προηγηθεί και αποσπασματικές δημοσιεύσεις σε περιοδικά) και μεταφράστηκε σε 35 γλώσσες. Αρκετές από τις ιστορίες του έγιναν η βάση για κινηματογραφικά και τηλεοπτικά σενάρια. Η αναθεωρημένη έκδοση του 2002 περιλαμβάνει κομμάτια που είχαν αφαιρεθεί από τη λογοκρισία, καθώς και υλικό που η ίδια η συγγραφέας δεν είχε τολμήσει εκείνη την εποχή να χρησιμοποιήσει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) "Βλέπω τον κόσμο με φωνές, με χρώματα. Από βιβλίο σε βιβλίο αλλάζω εγώ, αλλάζουν τα θέματα, όμως το αφηγηματικό νήμα παραμένει. Είναι το αφηγηματικό νήμα των ανθρώπων που συνάντησα... Με αυτές τις χιλιάδες φωνές μπορώ να δημιουργήσω, δεν τολμώ να πω την πραγματικότητα, η πραγματικότητα παραμένει ανείπωτη, αλλά μια εικόνα του καιρού μου, της χώρας μου... κι όλο αυτό αποτελεί μια μικρή εγκυκλοπαίδεια, την εγκυκλοπαίδεια της γενιάς μου, των ανθρώπων που συνάντησα. Πώς ζούσαν; Σε τι πίστευαν; Πώς πέθαναν και πώς σκότωσαν; Πόσο πολύ κυνήγησαν την ευτυχία;" (ΣΒΕΤΛΑΝΑ ΑΛΕΞΙΕΒΙΤΣ)

Το παρόν βιβλίο στην πραγματικότητα είναι δύο βιβλία σε συσκευασία ενός. Το Πρώτο Μέρος με τίτλο "Γιατί ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλάζει τον Κόσμο", γραμμένο από τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Σταύρο Λυγερό, είναι μια μελέτη για τη γεωπολιτική, διπλωματική, στρατιωτική και γεωοικονομική διάσταση της ουκρανικής κρίσης. Το συμπέρασμα της μελέτης είναι ότι αυτός ο πόλεμος, όποια κι αν είναι η κατάληξή του, θα αλλάξει ποιοτικά το διεθνές σύστημα, ο Κόσμος θα είναι γεωπολιτικά και γεωοικονομικά διαφορετικός. Είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού η διαδικασία μετάβασης από τη σημερινή παγκοσμιοποίηση σε έναν νέο διπολισμό, όπου στη μία πλευρά θα είναι η Δύση και στην άλλη το αναδυόμενο ευρασιατικό πλαίσιο. Ο πόλεμος στην Ουκρανία ήταν προϊόν της υποφώσκουσας αυτής τάσης, αλλά η εκδήλωσή του επιταχύνει και ριζοσπαστικοποιεί τις εξελίξεις. Με αυτή την έννοια, θα έχει πολύ μεγαλύτερη επίπτωση από όση είχαν οι μεγάλοι πόλεμοι μετά το 1945 (Κορέα, Βιετνάμ, Αφγανιστάν, Ιράκ). Το Δεύτερο Μέρος με τίτλο "Οι περίπλοκες σχέσεις Ουκρανών-Ρώσων στην Ιστορία", γραμμένο από τον δρα Σωτήρη Δημόπουλο (πτυχιούχο του Πανεπιστημίου του Κιέβου) είναι η μοναδική μελέτη στην ελληνική Βιβλιογραφία για το πώς διαμορφώθηκαν οι όποιες φυλετικές και εθνικές ταυτότητες στον γεωγραφικό χώρο της Ουκρανίας κατά τη διάρκεια της τελευταίας χιλιετίας, αφότου δηλαδή αρχίζουν να συγκροτούνται στην περιοχή κάποια προπλάσματα κρατικής οντότητας. Αν και σαφώς δια κριτές, οι δύο μελέτες είναι συμπληρωματικές, με την έννοια ότι τα σύγχρονα γεγονότα αποκτούν ερμηνευτική πληρότητα εντασσόμενα στο ιστορικό πλαίσιό τους. Μπορεί έτσι ο αναγνώστης να κατανοήσει την πολυπλοκότητα και τις διακυμάνσεις που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις των σημερινών εμπολέμων αναλαμβανόμενος ότι η έννοια της "ουκρανικότητας" μέχρι και πριν από μερικά χρόνια δεν είχε το ίδιο περιεχόμενο και γεωπολιτικό πρόσημο για όλους τους Ουκρανούς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΟΙ ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ Η απόφαση του Φράνκο Φρακάσι να γράψει αυτό το βιβλίο γεννήθηκε από τη συνειδητοποίηση του πόσο λίγα μας είναι γνωστά για τον φασισμό και τον ναζισμό, καθώς και από το πόσο ανεπαρκής είναι η συλλογική επίγνωση ότι αυτά τα ιδανικά βρίσκονται ακόμη ανάμεσά μας και ότι η οργάνωση ODESSA (η Μαύρη Διεθνής) είναι άγνωστη στους περισσότερους ανθρώπους. Επίσης, είναι διαδεδομένη η άποψη ότι πρόκειται για υποθέσεις του περασμένου αιώνα, ενώ τα γεγονότα καταδεικνύουν ότι το ζήτημα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Το Τέταρτο Ράιχ είναι η αφήγηση μιας ιστορίας εβδομήντα έξι ετών, που αποκαλύπτει πώς οι ναζί και οι φασίστες, χάρη στη βοήθεια των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της Γουόλ Στριτ, βγήκαν αλώβητοι από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, κατάφεραν να αναδιοργανωθούν και να αφήσουν το αποτύπωμά τους στις πιο σκοτεινές υποθέσεις που σημάδεψαν τη μεταπολεμική περίοδο. Μέχρι σήμερα. Μέχρι το πραξικόπημα στην Ουκρανία, την απόπειρα επανάστασης στη Λευκορωσία, τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, την επιβολή του νεοφιλελευθερισμού (του μεγάλου συμμάχου της ODESSA) ως μοναδικού παγκόσμιου τρόπου σκέψης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από τη συγγραφέα του Γκουλάγκ και του Σιδηρού Παραπετάσματος, η αποκαλυπτική ιστορία ενός από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του Στάλιν, που οι προεκτάσεις του είναι αισθητές μέχρι σήμερα. "Ο πόλεμος, κατά τη διάσημη ρήση του Καρλ φον Κλάουζεβιτς, είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Η πολιτική σ' αυτή την περίπτωση ήταν η σοβιετοποίηση της Ουκρανίας· τα μέσα ήταν η λιμοκτονία. Οι προμήθειες τροφίμων δεν έτυχαν κακής διαχείρισης από ονειροπόλους ουτοπιστές - μετατράπηκαν σε όπλο... Με καυστική σαφήνεια, ο Κόκκινος λιμός δείχνει τις φρικτές συνέπειες μιας εκστρατείας για την εξάλειψη της "οπισθοδρόμησης" όταν αναλαμβάνεται από ένα καθεστώς που βρίσκεται σε πόλεμο με τον ίδιο το λαό του." (The Economist) "Η εξιστόρηση της Άπλμπαουμ σίγουρα θα γίνει η καθιερωμένη πραγματεία για μια από τις μεγάλες πολιτικές ωμότητες της ιστορίας... Ανασυστήνει έναν βουκολικό κόσμο ώστε να γίνει εμφανής η καταστροφή του. Και ορθά επιμένει ότι η επιβεβλημένη λιμοκτονία των Ουκρανών αγροτών ήταν μέρος μιας ευρύτερης [σοβιετικής] πολιτικής κατά του ουκρανικού έθνους... Δίχως άλλο, η Ρωσία δεν είναι πλέον η Σοβιετική Ένωση και οι σημερινοί Ρώσοι μπορούν να αποφασίσουν αν θέλουν να αποδεχτούν μια σταλινική εκδοχή του παρελθόντος. Αλλά για να έχουν αυτή την επιλογή χρειάζονται μια αντίληψη της ιστορίας. Άλλος ένα λόγος να είναι κανείς ευγνώμων γι' αυτό το αξιοσημείωτο βιβλίο." (Timothy Snyder, Washington Post) "Δυνατό, αδυσώπητο, σοκαριστικό, ακαταμάχητο - θα επισφραγίσει τη δικαιολογημένη φήμη της Άπλμπαουμ ως κορυφαίας ιστορικού των σοβιετικών εγκλημάτων." [Daniel Finkelstein, The Times (London)]

Ο Μιχαήλ Αφανάσιεβιτς Μπουλγκάκοφ γεννήθηκε το 1891 στο Κίεβο της Ουκρανίας. Καταγόταν από την πολυμελή οικογένεια του Αφανάσιι Ιβάνοβιτς, καθηγητή θεολογίας και της Βαρβάρας Μιχάιλοβνα, δασκάλας. Το 1908, σε ηλικία δεκαεπτά ετών, γνωρίζεται με την Τατιάνα Λάπα. Μετά από πολλές απαγορεύσεις και διαβουλεύσεις των γονιών τους, παντρεύονται το 1913. Εκείνος είναι 22, εκείνη 21. Αργότερα η Τατιάνα θα τον σώσει από την εξάρτηση της μορφίνης. Η Ουκρανία, ένας τόπος ιδιαίτερα ασταθής πολιτικά, πέρασε από τα χέρια διαφόρων πολιτικών ηγεσιών, προσκείμενων ή μη στο σοβιετικό καθεστώς, και έζησε στη δίνη του εμφυλίου πολέμου. Όταν το 1916 ο νεαρός Μπουλγκάκοφ πήρε πτυχίο γιατρού, ο Α' Παγκόσμιος ήταν σε εξέλιξη και γι' αυτόν τον λόγο στάλθηκε στον Ερυθρό Σταυρό του νοτιοδυτικού Μετώπου. Από εκεί κλήθηκε να υπηρετήσει στην περιφέρεια Σμολένσκ, ως αγροτικός γιατρός στο χωριό Νίκολσκι, ενώ το 1917 τοποθετήθηκε στο νοσοκομείο της πόλης Βιάζεμσκι. [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)

Στο χωριό Μάλαγια Σταρογκράντοφκα, που βρίσκεται στη λεγόμενη "γκρίζα ζώνη" της Ανατολικής Ουκρανίας, έχουν απομείνει μονάχα ο σαρανταεννιάχρονος συνταξιούχος Σεργκέι Σεργκέγιτς και ο πρώην συμμαθητής του Πάσκα. Έχοντας διαμετρικά αντίθετες απόψεις για τη ζωή, είναι αναγκασμένοι να συμφιλιωθούν και το κατορθώνουν υπό νευραλγικές συνθήκες, δεχόμενοι μάλιστα επισκέψεις από διαφορετικούς ανθρώπους, ο ένας στρατιωτικούς του επίσημου κράτους και ο άλλος ρωσόφωνους αυτονομιστές. Με τον ερχομό της άνοιξης, το βασικό μέλημα του Σεργκέγιτς είναι να μεταφέρει τις έξι κυψέλες με τις μέλισσές του όσο γίνεται πιο μακριά από τον πόλεμο, για να μην πάρει το μέλι του τη γεύση των όπλων. Όμως δεν μπορεί να φανταστεί τις δοκιμασίες που του επιφυλάσσει αυτό το ταξίδι. Ύστερα από μια ατυχή στάση κοντά στο Ζαπορόζιε, αποφασίζει να πάει στην Κριμαία και να βρει έναν Τατάρο τον οποίο είχε γνωρίσει παλιότερα σε ένα συνέδριο μελισσοκόμων. Το καλοκαίρι που θα περάσει εκεί θα μάθει στον Σεργκέγιτς να μην εμπιστεύεται κανέναν, ούτε καν τις μέλισσές του. Σε τούτο το μυθιστόρημα ο Αντρέι Κούρκοφ ακτινογραφεί την αβέβαιη μοίρα μιας ολόκληρης χώρας. Είναι διορατικός και συγκινητικός. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Ο Κούρκοφ απλώνει την ιστορία υφαίνοντάς την με δραματικούς, αλλά και σκωπτικούς χρωματισμούς. Άλλωστε, είναι ένας συγγραφέας που έχει περιγράψει το μπερδεμένο κουβάρι της μετασοβιετικής εποχής με ένα μαύρο χιούμορ που θυμίζει τον Μπουλγκάκοφ. Δεν λείπουν και οι καφκικοί τόνοι όταν ο ήρωας αναγκάζεται να μπλεχτεί στα γρανάζια της γραφειοκρατίας, της αστυνομίας ή του στρατού για να βγάλει άκρη ακόμη και για το πιο απλό ζήτημα. Οι Γκρίζες μέλισσες είναι ένα μυθιστόρημα-αποτύπωμα μιας χώρας, μιας ιστορικής κατάστασης, ενός γεωπολιτικού μπερδέματος, αλλά και μιας εθνικής αναπηρίας που μεταβιβάζεται και στους πολίτες. ». (Διονύσης Μαρίνος, bookpress.gr, 13/04/2022)

Η εξάντληση και της β' εκδόσεως του παρόντος βιβλίου επέβαλε την νέα έκδοσή του, συμπληρωμένη με όλες τις τελευταίες εξελίξεις επί του στρατιωτικού αλλά και επί του διπλωματικού πεδίου. Ο πόλεμος δεν κατέστη δυνατόν να περιοριστεί και συνεχίστηκε με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, τον Μάρτιο του 2022. Η Δύση προχώρησε στην επιβολή πρωτοφανών στην ιστορία οικονομικών κυρώσεων εις βάρος της Μόσχας, την ίδια ώρα που οι ρωσσικές Ένοπλες Δυνάμεις διεύρυναν το πεδίο των επιχειρήσεών τους σε ένα μεγάλο τμήμα της ουκρανικής επικράτειας. Επιπλέον, άρχισαν να πλήττουν όλο και συχνότερα πολιτικούς στόχους, με συνέπεια την κατακόρυφη αύξηση του αριθμού των θυμάτων μεταξύ των αμάχων. Οι δυο πλευρές αλληλοκατηγορούνται για παραβίαση του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου, ενώ μισθοφόροι απ' όλο τον κόσμο έσπευσαν να δηλώσουν ότι θα λάβουν μέρος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Οι Έλληνες άρχισαν να διχάζονται σε οπαδούς της μίας ή της άλλης πλευράς, ιδίως μετά τις ανακοινώσεις της ρωσσικής πρεσβείας των Αθηνών και της εκπροσώπου Τύπου του ρωσσικου Υπουργείου Εξωτερικών κας Μαρίας Ζαχάροβα. Το αιώνιο σαράκι της ελληνικής φυλής, που ευθύνεται ακόμη και για εθνικές καταστροφές, επανήλθε στο προσκήνιο, καθώς έλειψαν οι νηφάλιες και οι αντικειμενικές φωνές. Αντιθέτως, πολλαπλασιάστηκαν όσοι κατέφευγαν σε ακρότητες είτε από άγνοια είτε θέλοντας να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς σκοπούς. Ο συγγραφέας απεφάσισε να ακολουθήσει τη δύσκολη οδό και να συνεχίσει την, κατά το δυνατόν αντικειμενική, παράθεση των γεγονότων (όπως μεταδίδονται από τα ΜΜΕ), μέρα με την ημέρα. Η προσδοκία του είναι να δώσει στον αναγνώστη μία πρώτη εικόνα των τεκταινομένων μίας κρίσεως, η έκταση της οποίας είναι αδύνατον να προβλεφθεί, ενώ ουδείς μπορεί να είναι βέβαιος ούτε για το πώς θα επηρεάσει την Ελλάδα ούτε για το πότε αυτή θα τερματιστεί. (Ιωαν. Σ. Παπαφλωράτος, Νομικός - Διεθνολόγος καθηγητής στρατιωτικών σχολών, από τον πρόλογο του συγγραφέα στην τρίτη έκδοση)

Οι κέδροι της Ρωσίας που ηχούν διηγούνται την ιστορία του ταξιδιού του Βλαντίμιρ Μέγκρε στην τάιγκα της Σιβηρίας το 1995, όπου ο ίδιος έγινε μάρτυρας κάποιων απίστευτων πνευματικών φαινομένων που συνδέονται με το ιερό δέντρο της Σιβηρίας, τον κέδρο που ηχεί. Εκεί πέρασε τρεις μέρες με την Αναστασία, μια γυναίκα που είναι θεραπεύτρια και η οποία μοιράστηκε μαζί του τον μοναδικό δικό της τρόπο που βλέπει θέματα όπως την καλλιέργεια φυτών, την ανατροφή παιδιών, τη θεραπεία, τη φύση, τη σεξουαλικότητα και τη θρησκεία. Αυτή η εμπειρία στην άγρια φύση, τον μεταμόρφωσε τόσο βαθιά που εγκατέλειψε τα επιχειρηματικά του σχέδια και χωρίς καθόλου οικονομική υποστήριξη πήγε στη Μόσχα για να εκπληρώσει την επιθυμία της Αναστασίας που ήταν να γράψει ο ίδιος ένα βιβλίο σχετικά με τις πνευματικές της γνώσεις. Πράγματι, σύμφωνα με την υπόσχεσή της το βιβλίο που μεταμορφώνει τις ζωές των ανθρώπων έχει γίνει παγκόσμιο best seller, αγγίζοντας καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλον τον κόσμο. Το 1996 εκδόθηκε για πρώτη φορά στη Ρωσία, ενώ από εκεί και μετά έχουν πουληθεί πάνω από 11.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως και έχει μεταφραστεί σε είκοσι γλώσσες. Με αυτά τα βιβλία ο συγγραφέας κέρδισε κατά το έτος 2011 το Piece prize και το όνομά του συμπεριλήφθηκε στη λίστα Watkins των 100 πιο πνευματικών ανθρώπων στον πλανήτη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στη "Μορφίνη" ο Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ επιχειρεί την αντιδιαστολή μεταξύ ναρκωτικών και συγγραφής. Ο Σεργκέι Πολιάκοφ, ο ήρωάς του, χρησιμοποιεί τα ναρκωτικά για να δραπετεύσει από την πραγματικότητα στον κόσμο του ονείρου, προσπαθώντας να λησμονήσει τόσο τις αγριότητες της επανάστασης όσο και έναν άτυχο έρωτα που τον κάνει να υποφέρει. Όμως, αργά αργά, οδηγείται στον θάνατο. Η απάντηση λοιπόν δεν βρίσκεται εκεί. Βρίσκεται στη δύναμη της γραφής, στη δύναμη του συγγραφέα να πλάσει τον κόσμο από την αρχή και στη δημιουργία ακατάλυτων διαχρονικών ανθρώπινων δεσμών μέσα από τη δύναμη της τέχνης. Αυτό το σύντομο αλλά τόσο πυκνό σε νόημα αφήγημα μοιάζει να έχει φυλάξει τα κλειδιά της ανάγνωσης όλου του έργου του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ. Πίσω από τη φαινομενική απλότητα του μύθου έχουμε όλα τα αγαπημένα θέματα του συγγραφέα: η ευθύνη του ανθρώπου απέναντι στον κόσμο όπου ζει, ο έρωτας, η επανάσταση, η μανία καταστροφής, το πάθος της δημιουργίας, η γραφή, ο θάνατος, η τρέλα, η αυτοκτονία... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Το πλάσμα ντύθηκε. Τη φανέλα δέχτηκε να τη φορέσει, γελώντας σχεδόν εύθυμα. Αρνήθηκε όμως το σώβρακο και διαμαρτυρήθηκε με βραχνά ξεφωνητά: "Άει χάσου, σκυλομούρη, Άει χάσου!" Τελικά τον ντύσαμε. Τα ρούχα του ήταν πολύ μεγάλα γι' αυτόν. Το πλάσμα μπορεί τώρα να προφέρει πολλές λέξεις: "Ταξί", "γεμάτος", "απογευματινή εφημερίδα", "πάρε ένα σπίτι για τα παιδιά" και κάθε γνωστή ρώσικη βρισιά. Η εμφάνιση του είναι παράξενη. Αυτός τώρα έχει τρίχες μονάχα στο κεφάλι του, στο πηγούνι και στο στήθος. Οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος είναι γυμνό και το δέρμα είναι απαλό. Η περιοχή των γεννητικών του οργάνων τώρα έχει την εμφάνιση άγουρου άντρα. Το κρανίο του έχει πλατύνει αξιοσημείωτα. Βλέφαρο χαμηλό, που μεγαλώνει συνέχεια. Θεέ μου, Θα τρελαθώ!..." Το μυθιστόρημα "Η Καρδιά ενός Σκύλου" ανήκει στον "φανταστικό ρεαλισμό". Είναι με λίγα λόγια ένα υπερρεαλιστικό αφήγημα που αφήνει την φαντασία να καλπάσει, επιτρέποντας σε διάφορες υπερφυσικές δυνάμεις να ενεργοποιηθούν και να ανακατωθούν με τις υποθέσεις του σύγχρονου ανθρώπου. Ο συγγραφέας με εκπληκτικό τρόπο κατορθώνει να συνδέει υπερβολικά τραγελαφικές ιδέες, ενσωματώνοντάς τες μέσα σε μια στρωτή ρεαλιστική αφήγηση. Με την τεχνική του αυτή τονίζει μ' ένα θαυμάσιο τρόπο την αντίθεση ανάμεσα στη μορφή και το περιεχόμενο. Βασικά όμως το μυθιστόρημα αυτό είναι μια λαμπρή στιγμή που συνεχίζει την μεγάλη παράδοση της ρωσικής σάτιρας από τα χρόνια του τσαρισμού. Ο συγγραφέας τέμνει με το νυστέρι του το νεαρό σώμα μιας επανάστασης, που 'χε τη δύναμη ακόμα να στέκεται κριτικά απέναντι στο ίδιο της τον εαυτό. Η επιτυχία του μυθιστορήματος ξεπέρασε τις προσδοκίες του συγγραφέα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πόσο άλλαξε ο κόσμος την εποχή της πανδημίας και ποιες γεωπολιτικές αναταράξεις προκάλεσε; Ποιες είναι οι στρατηγικές ασφάλειας των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας; Ποιος ο ρόλος της ΕΕ στη νέα πραγματικότητα; Είναι η περιοχή του Iνδοειρηνικού το πεδίο "σύγκρουσης" μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας; Σηματοδοτεί η ρωσο-ουκρανική σύγκρουση την επιστροφή σε έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο; Ποιοι είναι οι ασύμμετροι, υβριδικοί και νέοι πόλεμοι; Πόσο θα επηρεάσει η τεχνητή νοημοσύνη την ισορροπία ισχύος μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας; Ποιες είναι οι γεωοικονομικές πτυχές της πανδημίας και του Ρωσο-ουκρανικού πολέμου; Πόσο κινδυνεύει η παγκόσμια οικονομία από τα ζητήματα του πληθωρισμού, του δημόσιου χρέους, τις ανισότητες και την ίδια την αποπαγκοσμιοποίηση; Ποιοι είναι οι νέοι γεωοικονομικοί συσχετισμοί ισχύος μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας, Ρωσίας και ΕΕ και πόσο θα επηρεαστούν περιφερειακές ενότητες, όπως η Νοτιοανατολική Ασία; Το βιβλίο έρχεται να δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα. Δίνεται στον αναγνώστη μια πληρέστατη εικόνα των παγκόσμιων πολιτικών και οικονομικών αναταράξεων και μεταλλάξεων που προϋπήρχαν της πανδημίας και κορυφώθηκαν με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Διαβάζοντάς το, αντιλαμβάνεται κανείς ότι βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας νέας ιστορικής πραγματικότητας, που θα οδηγήσει σε έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο και μια νέα παγκόσμια τάξη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αποφάσισα να πάω στην πρώτη γραμμή. Ο μέραρχος στραβομουτσούνιασε μόλις το άκουσε. «Τι διάολο θα πας να κάνεις εκεί; Μια στιγμή να ξεχαστείς, θα σε καθαρίσουν!» Ήμουν ανένδοτος και δεν σταμάτησα εκεί. Η επιλογή μου ήταν η πιο μάχιμη μεραρχία, η Έκτη. «Άι ρε, βουτυρομπεμπέ», φώναξε γελώντας ο μέραρχος. «Γυαλάκια... Μισή μερίδα... Σας στέλνουνε εδώ χωρίς να σας ρωτήσουνε, κι εδώ σας πετσοκόβουνε μόνο και μόνο επειδή φοράτε γυαλιά! Τι λες, θα τα καταφέρεις να ζήσεις μαζί μας;» «Θα τα καταφέρω» απάντησα. Με το όνομα Κίριλ Βασίλιεβιτς Λιούτοφ, που κρύβει την εβραϊκή του καταγωγή, ο Ισαάκ Μπάμπελ ζει τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε την Οκτωβριανή Επανάσταση και φεύγει με το ιππικό του Κόκκινου Στρατού για την Πολωνία. Τα απομνημονεύματα του συγγραφέα από τον πόλεμο ξετυλίγονται με τη μορφή μικρών διηγημάτων στη συλλογή του ''Το κόκκινο ιππικό'', κι ο Μπάμπελ, χωρίς ν' αποκρύψει τη φρίκη και τις ωμότητες, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε πολέμου, προσθέτει πινελιές από πικρό καμιά φορά, αλλά συνάμα λυτρωτικό χιούμορ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η παγκοσμιοποίηση αμφισβητείται, ένας πολυκεντρικός κόσμος γεννιέται, οι αλυσίδες τροφοδοσίας και οι ισορροπίες ισχύος διαταράσσονται και αναδιατάσσονται και η συναλλακτική διπλωματία της Realpolitik επιβεβαιώνει την κατίσχυσή της έναντι θεσμών και αρχών (δικαίου). Συνήθως υποτιμούμε ή δεν ερμηνεύουμε έγκαιρα τον αντίκτυπο των γεγονότων στην Ιστορία. Στην περίπτωση, όμως, της σύρραξης στην Ουκρανία η Ιστορία γράφεται ενώπιόν μας σε ενεστώτα χρόνο. Το Μέλλον της Ιστορίας βρίσκεται στην αιχμή της επικαιρότητας ενός πολέμου που εξακολουθεί να μαίνεται στην Ουκρανία, οι συνέπειες του οποίου θα είναι πολυεπίπεδες και μακροχρόνιες. Μέσα από τις ευσύνοπτες απαντήσεις 16 ειδικών σε 26 ερωτήσεις, και τις παρεμβάσεις του επιμελητή της έκδοσης, οι αναγνώστες αποκτούν μια εμπεριστατωμένη εικόνα για σχεδόν όλες τις παραμέτρους του δραματικότερου μεταψυχροπολεμικά παγκόσμιου γεγονότος, που μάλιστα επιδρά καταλυτικά στις ζωές μας. Ενός γεγονότος που, εκτός από αβεβαιότητα και κατακόρυφες αυξήσεις στις τιμές ενέργειας και αγαθών, μας οδηγεί σε μία νέα πλανητική τάξη πραγμάτων, όπου το στοίχημα για Δύση και Ανατολή είναι ποια πλευρά θα ορίσει τους κανόνες του παιχνιδιού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας άνθρωπος πληρώνει την άνοδό του στην κορυφή της εξουσίας με την καρδιά του, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο έφηβος της σοβιετικής περιόδου εξελίσσεται σε έναν καλά δικτυωμένο νεαρό πολίτη της μετασοβιετικής Ουκρανίας, για να βρεθεί στο ανώτατο αξίωμα της χώρας του. Μεταξύ των ποικίλων προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο πρόεδρος κυρίαρχη θέση κατέχει η καρδιά που του έχουν μεταμοσχεύσει. Η λειτουργία της ελέγχεται από ένα μηχανισμό που της έχουν εμφυτεύσει κάποιοι αόρατοι αντίπαλοι η καρδιά του προέδρου μπορεί ανά πάσα στιγμή να πάψει να λειτουργεί. Ποιος όμως κρύβεται πίσω από αυτή την ενέργεια; Ποιος ωφελείται; Πώς θα σωθεί ο πρόεδρος και θα ξαναβρεί την ικανότητά του να αγαπά; Ένα θρίλερ που αποτελεί ταυτόχρονα και σάτιρα για τη σύγχρονη πολιτική κατάσταση της Ουκρανίας από τον Αντρέι Κούρκοφ, τον δημοφιλέστερο και περισσότερο μεταφρασμένο σύγχρονο Ρώσο συγγραφέα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

[...] Η υπερβολή όμως μπορεί να έχει πολλές όψεις και να προκαλεί μέσα μας διαφορετικές αντιδράσεις. Λ.χ. στη "Διαβολιάδα", στην αρχή μένουμε έκπληκτοι από τις μεταμορφώσεις του αποθηκάριου Σκελέερ την έκπληξη διαδέχεται γρήγορα η αμηχανία, για να παραχωρήσει κι αυτή τη θέση της σ' ένα άγχος που διογκώνεται ολοένα και περισσότερο και που το τέλος του διηγήματος αντί να το κάνει να υποχωρήσει το επαυξάνει. Στα "Μοιραία Αυγά", πάλι, η σάτιρα της γραφειοκρατίας και των ακροτήτων του νέου καθεστώτος διαπλέκονται με τον αποτροπιασμό και τη φρίκη ένα σφάλμα, που σε άλλη περίπτωση θα ήταν μάλλον επουσιώδες, αποκτά ακαριαία τέτοιες διαστάσεις, ώστε θα ήταν δυνατό να του δώσουμε αναρίθμητες ερμηνείες, συμβολικές ή παραβολικές. Σε ένα κρατικό αγρόκτημα αντί για αυγά πουλερικών επωάζονται αυγά ερπετών η καταστροφή που ακολουθεί θα μπορούσε να θεωρηθεί αλληγορικά ως εκδίκηση της φύσης απέναντι στον πολιτισμό, ως παρωδία όλης της ανθρώπινης ιστορίας, ως ειρωνική στάση του συγγραφέα απέναντι στη λογική του ευοίωνου και του δυσοίωνου, ως αποδοχή, τέλος, του παραλόγου ως της μόνης πραγματικότητας. Χρησιμοποιώντας το γκροτέσκο, ο Μπουλγκάκοφ αφήνεται χωρίς άλλες άμυνες στην υπερβολή, κυριολεκτικά παίζοντας με τις φαντασιώσεις, τα οράματα, τις ελπίδες, τις λογικές κατατάξεις και τους μύθους. Όλα γίνονται συστατικά μιας ατέλειωτης, ανίερης φάρσας, ενός παιχνιδιού μέσα στο αφηγηματικό παιχνίδι, όπου οι ζαβολιές του συγγραφέα μάς κάνουν να είμαστε διαρκώς ανήσυχοι κι αυτό όχι αποκλειστικά όταν βρισκόμαστε στην περιπέτεια της ανάγνωσης... (Αλέξης Zήρας, από τον πρόλογο στο βιβλίο)

Έχουν ήδη φανή διωγμοί και εμφύλιες ταραχές, που θα ταλαιπωρήσουν την Ουκρανία από την αυθαίρετη και αντικανονική εισπήδηση της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως σε ξένη εκκλησιαστική δικαιοδοσία. Η Ουκρανία από την εποχή του εκχριστιανισμού των Ρώσων επί της εποχής του Βλαδίμηρου (988) ανήκει στην ενιαία, πολιτικά και εκκλησιαστικά, ιστορία της Ρωσίας. Αυτήν την ενότητα εστήριξε επί αιώνες σταθερά η Κωνσταντινούπολη, ακόμη και όταν πολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή, συνυφασμένες με επιδιώξεις εκλατινισμού των Ρώσων Ορθοδόξων, κατόρθωναν να αποσπάσουν εδαφικές περιοχές των Ρώσων και να τις προσαρτήσουν σε γειτονικά δυτικά κράτη. Σύντομα η ενότητα αυτή, που προσωρινά διαταρασσόταν, επανήρχετο, και οι συνεργήσαντες στις διαιρέσεις πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως χαρακτηρίζονταν ως κακόγνωμοι και ιδιοτελείς από αγίους ησυχαστές διαδόχους των. Αυτόν τον ιστορικό της ρόλο, ως παράγοντα ενότητας των Ορθοδόξων, εγκαταλείπει τώρα η Κωνσταντινούπολη, ακολουθούσα κακόγνωμους και όχι αγίους πατριάρχες, για να εξυπηρετήσει και πάλιν δυτικές δυνάμεις, που καλλιεργούν συστηματικά την ρωσοφοβία και επιδιώκουν την εξασθένηση του μεγάλου έθνους των Ρώσων Ορθοδόξων. Στην ηθική και πνευματική διάβρωση της Δύσεως, που οδηγούν τον δυτικό κόσμο στην αυτοκαταστροφή, ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός όχι μόνο δεν αντέδρασαν εξυγιαντικά, αλλά αρρώστησαν βαριά και οι ίδιοι από την εκκοσμίκευση και την ηθική ασυδοσία και αποχαλίνωση. Τώρα, ακόμη και οι ορθόδοξες χώρες, που εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή επιθυμούν να ενταχθούν, πιέζονται από τα διευθυντήρια της «Νέας Τάξεως Πραγμάτων» και ψηφίζουν ανήθικους νόμους για να διαλύσουν όσα συνέχουν τις χριστιανικές κοινωνίες, τον γάμο, την οικογένεια, την εθνική ιστορία, το μάθημα των Θρησκευτικών, τις χριστιανικές ρίζες του πολιτισμού της Ευρώπης. Η Ρωσία, όμως, του Βλαδίμηρου Πούτιν αντιδρά σε όλα αυτά, γι' αυτό και προσπαθούν να την γονατίσουν και εκκλησιαστικά, χρησιμοποιώντας δυστυχώς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο έτσι προσβάλλει τον αναγνωρισμένο από όλους τους Ορθοδόξους ρόλο του ως συντονιστικού και ενοποιού παράγοντα. Θα ήταν μάλιστα ευχής έργον, αφού η Κωνσταντινούπολη με την ψευδοσύνοδο της Κρήτης επρόδωσε την Ορθόδοξη Πίστη και εδικαιολόγησε τον συγκρητιστικό Οικουμενισμό των Δυτικών, η Εκκλησία της Ρωσίας που δεν έλαβε μέρος στην δήθεν «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο», να ευθυγραμμισθεί εκκλησιαστικά με την πολιτική ηγεσία της Ρωσίας εναντίον της Δύσεως, εναντίον των κακοδοξιών του Παπισμού και του Προτεσταντισμού, εναντίον της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, και να μην ακολουθεί την Κωνσταντινούπολη στον οικουμενιστικό αιρετικό της κατήφορο. Ίσως η κεφαλή της Εκκλησίας, ο Θεάνθρωπος Χριστός, μέσα από την ασύνετη, ανιστόρητη, αντικανονική χορήγηση αυτοκέφαλου στους σχισματικούς της Ουκρανίας, να απεργάζεται και πάλιν τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας και την καταισχύνη των εχθρών της. Η πρώτη απεξάρτηση της Μόσχας από την Κωνσταντινούπολη έγινε μετά την προδοτική σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας. Δεκέμβριος 2018 (Από τον πρόλογο του συγγραφέα)

Ο Μίσα, ένας πιγκουίνος που χάνεται, και ο ιδιοκτήτης του, ο πρώην δημοσιογράφος Βίκτορ Ζαλαταριόφ, φτάνει μέχρι την Τσετσενία για να τον βρει, η σχέση που συνδέει τον Βίκτορ με τη μικρή κόρη ενός εξαφανισμένου φίλου του, τη Σόνια, και τη νεαρή κοπέλα που τη φροντίζει, τη Νίνα, η ανάμιξη του Βίκτορ στις ουκρανικές εκλογές με την ιδιότητα του βοηθού ενός υποψήφιου βουλευτή, η φυγή του από την Ουκρανία με την ιδιότητα του προπονητή μιας ομάδας ανάπηρων αθλητών που συμμετέχουν σε πανευρωπαϊκούς αγώνες, η καθοριστική για τη μοίρα του συνάντησή του με Σερβοβόσνιους που έχουν χαρακτηριστεί εγκληματίες πολέμου όλα αυτά συνθέτουν τον καμβά του μυθιστορήματος του Αντρέι Κούρκοφ. Ένα μυθιστόρημα όπου σατιρίζεται η σύγχρονη μετασοβιετική Ουκρανία και οι πολύπλοκες σχέσεις των ανθρώπων που αναζητούν απεγνωσμένα τη σιγουριά μέσα σε έναν ασταθή και διαρκώς μεταβαλλόμενο περίγυρο και, ταυτόχρονα, μια σάτιρα των κυνικών εκπροσώπων της εξουσίας, μιας εξουσίας η οποία, για την εδραίωσή της, μεταχειρίζεται κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

H CIA επέστρεψε στην αρχική της αποστολή: Είναι η μόνη υπηρεσία που προέβλεψε ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν επρόκειτο να εισβάλει στην Ουκρανία. Έτσι, η νέα έκθεση της CIA σχετικά με τις απειλές που αντιμετωπίζει ο κόσμος μας πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Πρώτο και κυριότερο: η σύγκρουση στην Ουκρανία μπορεί να επεκταθεί στις γύρω χώρες. Στις σελίδες αυτού του βιβλίου ο αναγνώστης θα διαβάσει την ακρόαση των αξιωματούχων των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων για το θέμα της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, αλλά και τα στοιχεία της CIA για την Ανατολική Ευρώπη και τις χώρες της Βαλτικής, αυτή την πυριτιδαποθήκη για την οποία γνωρίζουμε τόσο λίγα. Σε ό,τι αφορά το φάσμα των απειλών, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον υπόλοιπο κόσμο: η Κίνα συνεχίζει την τρελή κούρσα εξοπλισμών, η Βόρεια Κορέα έχει ήδη εκτοξεύσει έναν διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο, το Ιράν θέλει να επεκτείνει το πυρηνικό του πρόγραμμα και την επιρροή του. Οι αυξανόμενες επιθέσεις στον κυβερνοχώρο, η κακόβουλη χρήση των νέων τεχνολογιών, οι οικονομικές συνέπειες της πανδημίας του COVID-19 και της υπερθέρμανσης του πλανήτη, οι μεταναστευτικές ροές, το παράνομο και εγκληματικό τράφικινγκ και η παγκόσμια τρομοκρατία θα ενταθούν. Αυτή η προφητική και χρήσιμη έκθεση των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών προειδοποιεί με τρόπο ξεκάθαρο για τον κίνδυνο ενός ολοένα και πιο ασταθούς και γεμάτου συγκρούσεις μέλλοντος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Τόλια πιστεύει ότι η ζωή του δεν έχει πια νόημα επειδή η γυναίκα του τον απατά. Θα προτιμούσε να βάλει τέλος στη ζωή του, αλλά δεν τα καταφέρνει. Η συνάντησή του λοιπόν με τον παλιό του συμμαθητή Ντίμα έρχεται τη σωστή στιγμή. Οι δύο πίνουν στο όνομα της παλιάς τους φιλίας, μιλούν για τη ζωή τους και, δήθεν τυχαία, ο Τόλια ρωτάει τον Ντίμα αν κατά τύχη έχει επαφές με ανθρώπους που αναλαμβάνουν να φέρουν σε πέρας "πολύ ειδικές" εντολές. Ο Ντίμα, που νομίζει ότι ο Τόλια θέλει να βγάλει από τη μέση τον εραστή της γυναίκας του, του υπόσχεται ότι θα τον βοηθήσει. Όταν όμως ο Τόλια γνωρίζει τη Λένα, δεν έχει πια καμία διάθεση να πεθάνει. Αλλά ο επαγγελματίας βρίσκεται ήδη καθ' οδόν... Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, άλλοτε μελαγχολικό και άλλοτε εξαιρετικά αστείο, που λέει περισσότερα από όσα δείχνει να λέει, από τον σπουδαιότερο συγγραφέα της Ουκρανίας. . (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Το έργο του Ισαάκ Μπάμπελ, που παρουσιάζουμε στη σειρά Ρώσοι Συγγραφείς, αποτελείται κυρίως από διηγήματα (στα γραπτά του περιλαμβάνονται επίσης δύο θεατρικά έργα, τέσσερα σενάρια για τον κινηματογράφο και ορισμένα θεωρητικά κείμενα). Τα διηγήματά του είναι είτε χρονικά που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες σχεδόν αμέσως μόλις γράφτηκαν, όπως τα Χρονικά του '18, τα οποία καταγράφουν με δημοσιογραφική αμεσότητα εικόνες από την καθημερινή ζωή στην Πετρούπολη, είτε κείμενα που δουλεύτηκαν και ξαναδουλεύτηκαν από το συγγραφέα μέχρι να πάρουν την επιθυμητή μορφή, όπως η ενότητα "Στο πεδίο της τιμής", η οι "Ιστορίες από την Οδησσό" και οι "Ιστορίες του Κόκκινου Ιππικού" που κυκλοφορούν σε ξεχωριστούς τόμους από τις εκδόσεις Ροές. [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)

Ποια είναι η ιστορική αλήθεια για τον Ουκρανικό Λιμό του 1932-33; Ποιοι παράγοντες οδήγησαν στην τραγωδία του Holodomor που στοίχισε τη ζωή σε ενάμιση με δύο εκατομμύρια ανθρώπους; Ήταν, άραγε, ο λιμός ένα προσχεδιασμένο και καλά οργανωμένο έγκλημα της σοβιετικής ηγεσίας με σκοπό τον αφανισμό όσων αντιδρούσαν στην κολεκτιβοποίηση; Το βιβλιαράκι που κρατάτε στα χέρια σας φιλοδοξεί να συμβάλλει στην ανάδειξη της αλήθειας για το λιμό, φωτίζοντας κατά το δυνατόν περισσότερο εκείνες τις πλευρές της ιστορίας που η κυρίαρχη ιστοριογραφία έχει φροντίσει να μείνουν στα σκοτάδι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

". . .Στην ομιλία μου για την πειθαρχία, επέτρεψα στον εαυτό μου να αμφισβητήσει το σωστό των γενικά παραδεδεγμένων τότε θέσεων που έλεγαν πως η τιμωρία δημιουργεί σκλάβους, πως είναι αναγκαίο να δώσεις απόλυτη ελευθερία στις δημιουργικές δυνάμεις του παιδιού, πως πρέπει να στηρίζεσαι στην αυτοοργάνωση και στην αυτοπειθαρχία. Πρόλαβα το αναμφισβήτητο για μένα συμπέρασμα πως, δίχως τη δημιουργία κολεκτίβας με τα όργανά της, δίχως τέτοιες παραδόσεις και δίχως ανάλογη πείρα ζωής και δουλειάς, ο παιδαγωγός έχει το δικαίωμα και πρέπει να μην αρνείται τα μέτρα του καταναγκασμού. Απαίτησα τη διαπαιδαγώγηση ατσάλινου, δυνατού ανθρώπου που να μπορεί να κάνει και δύσκολες και δυσάρεστες δουλειές, όταν το ζητάει το συμφέρον της κολεκτίβας. . .". (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Ο πόλεμος που ξεκίνησε με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έχει συγκλονίσει τον πλανήτη. Οι χιλιάδες νεκροί και τραυματίες στρατιώτες και άμαχοι κι από τις δυο πλευρές, οι εικόνες από τον κόσμο στα καταφύγια, το κύμα των προσφύγων που ήδη έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο, κάνουν την καρδιά κάθε ανθρώπου να σφίγγεται. Η απέχθεια για τον πόλεμο και τη φρίκη του γεννάει ερωτήματα για τις αιτίες του και ακόμα σημαντικότερο, για το ποια πρέπει να είναι η απάντηση της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Την κρίση που οδήγησε στον πόλεμο στην Ουκρανία την πυροδότησε η συνολική ένταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σε παγκόσμιο επίπεδο. Στην Ουκρανία συγκρούονται στρατιωτικά οι ΗΠΑ επικεφαλής του ΝΑΤΟ και η ΕΕ, με τη Ρωσία του Πούτιν. Είναι ένας άδικος και αντιδραστικός πόλεμος και από τις δυο πλευρές. Ένα αιώνα πριν οι επαναστάτες, όπως ο Λένιν και η Λούξεμπουργκ, που αντιτάχτηκαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο χρειάστηκε να επιχειρηματολογήσουν ενάντια στα ψέματα και την προπαγάνδα των αρχουσών τάξεων και χρειάστηκε, επίσης, να εξηγήσουν ότι το κριτήριο της Αριστεράς για να πάρει θέση σε ένα πόλεμο, δε μπορεί να είναι ποιος έριξε την πρώτη τουφεκιά. Η δεύτερη (συμπληρωμένη) έκδοση αυτού βιβλίου -που εντάσσει την ουκρανική κρίση σε μια συνολική μαρξιστική ανάλυση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και της ιστορικής πορείας της Ουκρανίας από τις αρχές του περασμένου αιώνα- είναι εργαλείο για να κατανοήσουμε τις αιτίες του πολέμου, αλλά και για να χαράξουμε το δρόμο για το αντιπολεμικό κίνημα σήμερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια αλληγορία, μια παραβολή, ένα αδυσώπητο χτύπημα στον φαύλο κύκλο της ανθρώπινης σκληρότητας και του ζόφου που σκεπάζει έναν ολόκληρο λαό. Το αντεστραμμένο είδωλο του καθεστώτος στο κάτοπτρο της σάτιρας. Μέσα από μεγεθυμένες λεπτομέρειες, ο ποιητής καταθέτει το χερουβικό του χρησμό, ότι το κενό της εξουσίας που υπάρχει στους ουρανούς δεν μπορεί να γεμίσει την απερίγραπτα τραγική βία ενός καθεστώτος που στηρίζεται στην άγνοια και στα μισθωμένα χαμόγελα των υποτακτικών του. Τα "Μοιραία Αυγά" είναι ένα έργο προφητικό, ένα σφιχταγκάλιασμα με το επερχόμενο μέλλον, μια κλεφτή ματιά στην αειθαλή πραγματικότητα των αντινομιών ενός καθεστώτος που συνέθλιψε τον άνθρωπο και κατακρεούργησε τα οράματά του. "Μοιραία αυγά", μια κολάσιμη πρόθεση και πράξη ενός δημιουργού, μια απελπισμένη ικεσία, μια ταπεινή παράκληση για να αποφευχθεί η βλάσφημη απώλεια του ανθρώπου. "Μοιραία αυγά", η κατακλυσμική απομυθοποίηση ενός ολόκληρου καθεστώτος. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

The devil makes a personal appearance in Moscow accompanied by various demons, including a naked girl and a huge black cat. When he leaves, the asylums are full and the forces of law and order in disarray. Only the Master, a man devoted to truth, and Margarita, the woman he loves, can resist the devil's onslaught. (From the publisher)

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας την περίοδο αυτή βρίσκεται σε ιδιαίτερα κρίσιμο σημείο, διότι με την παραχωρηθείσα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο «αυτοκεφαλία» στην Ουκρανία δοκιμάζεται η Ορθόδοξη εκκλησιολογία και τίθεται σε σοβαρότατο κίνδυνο η πανορθόδοξη ενότητα με απρόβλεπτες συνέπειες για την παρουσία και μαρτυρία της Ορθοδοξίας στο σύγχρονο κόσμο. Ως Ορθόδοξοι δεν μπορούμε παρά να θλιβόμαστε για την κατάσταση αυτή και να προσευχόμαστε εκ βάθους καρδίας ο Θεός να δώσει ταπείνωση και μετάνοια στους πρωτευθύνους και να φωτίζει τους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών και τις περί αυτούς Ι. Συνόδους να δώσουν άμεσα λύση, διότι η καθυστέρηση μόνο επιζήμια θα αποδειχθεί για όλη την Ορθοδοξία. Ως Έλληνες οφείλουμε παρά την ιδιαίτερη θλίψη που αισθανόμαστε, διότι η κύρια ευθύνη της παρούσης εντάσεως και αναστατώσεως σε πανορθόδοξο επίπεδο βαρύνει Έλληνες το γένος, να σταθούμε με υπευθυνότητα και σοβαρότητα έναντι της πίστεως και της Εκκλησίας μας. Δε νοείται να εθελοτυφλούμε στις σοβαρές κανονικές παραβάσεις και περαιτέρω στην εκκλησιολογική αλλοίωση που υφέρπει, για να μη στενοχωρήσουμε ομογενείς μας Ορθοδόξους. Δεν είναι δυνατόν το όμαιμο και ομόγλωσσο και ομογενές να προτάσσεται και να υπερτερεί της ευαγγελικής Αλήθειας. Η Αριστοτέλειος ρήση «φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δ' αλήθεια» και η προτροπή του εθνικού μας ποιητού «το Έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό» δεν μπορεί παρά να είναι οι οδοδείκτες της πορείας μας και στα σοβαρά εκκλησιολογικά ζητήματα που προκύπτουν. Το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο είναι καύχημα και δόξα και τιμή για σύμπασα την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό, όταν αυτό «αληθεύει εν αγάπη». [...] Η παρούσα έκδοση αποτελεί αναδημοσίευση κειμένων ως μικρή συμβολή στον προβληματισμό και στο διάλογο για το Ουκρανικό «αυτοκέφαλο», με την ελπίδα και την ευχή ο Θεός, που χρησιμοποίησε την άλογη όνο για να στείλει το μήνυμά Του στον Βαλαάμ, με τη Χάρη Του να θεραπεύσει τις αστοχίες, να αναπληρώσει τις ελλείψεις και να αξιοποιήσει και την ταπεινή αυτή προσπάθεια προς δόξαν του αγίου Ονόματός Του. (Από τον πρόλογου του Πρωτοπρεσβύτερου Αναστ. Κ. Γκοτσόπουλου)

Μετά την αρχική "θεραπεία-σοκ" της δεκαετίας του '90, η καπιταλιστική αναδιάρθρωση έχασε την ορμή της και έκτοτε η Ουκρανία έτεινε να γίνει "ένας ξεχωριστός κόσμος". Όλα αυτά, χωρίς να διαταραχθεί ένα συγκεκριμένο κοινωνικο-οικονομικό στάτους κβο, ίσως για να αποφευχθεί η έκρηξη αναρίθμητων αντιφάσεων (ταξικών, εθνικών, γεωπολιτικών, οικονομικών, κ.λπ.) που αλληλοδιαπλέκονται στην ουκρανική κοινωνία. Εντούτοις, αυτοί οι ριζικοί κοινωνικο-οικονομικοί μετασχηματισμοί δεν πέτυχαν να καταστρέψουν ολοκληρωτικά την εργατική τάξη, ιδιαιτέρως στις εκβιομηχανισμένες νοτιοανατολικές επαρχίες. Είναι σαφές ότι ο ουκρανικός εθνικισμός, στο σημερινό ιστορικό του πλαίσιο, είναι μονάχα ένα ιδεολογικό και προπαγανδιστικό εργαλείο. Ταυτόχρονα, είναι εξίσου προφανές ότι ο εθνικισμός του Ντονμπάς, βάσει των παραπάνω, είναι πρώτα απ' όλα η εκδήλωση μιας καταπιεσμένης εθνότητας, που αντιστέκεται στις συνθήκες επισφάλειας και εκμετάλλευσης που η Ευρω-Μαϊντάν και η κυβέρνηση του Κιέβου θέλουν να επιβάλουν σε ολόκληρη την εργατική τάξη της Ουκρανίας, από κοινού με το ΔΝΤ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Κάτια, γεννημένη και μεγαλωμένη στο σοβιετικό Κίεβο, ανακαλύπτει ότι προέρχεται από μια εβραϊκή οικογένεια που είχε τις ρίζες της στη Βιένη και κατέληξε στη Ρωσία, αφού προηγουμένως έζησε για ένα διάστημα στη Βαρσοβία. Μέσα από τις μνήμες των γονιών της, από ταξίδια στα μέρη όπου έζησαν οι πρόγονοί της και από εξονυχιστική έρευνα στα αρχεία επιχειρεί να ανασυνθέσει την οικογενειακή ιστορία, όπως αυτή εξελίχθηκε και διαμορφώθηκε μέσα από τις καταστροφές του 20ού αιώνα. Ψηφίδα-ψηφίδα φιλοτεχνεί τα πορτρέτα άγνωστων συγγενών -ένας επαναστάτης που πήγε με τους μπολσεβίκους, ένας φυσικός που εξαφανίστηκε στις σοβιετικές εκκαθαρίσεις, ένας ήρωας πολέμου, ένας άνεργος που πυροβόλησε έναν Γερμανό διπλωμάτη στη Μόσχα- και, κυρίως, πολλών δασκάλων κωφάλαλων παιδιών που ίδρυσαν ορφανοτροφεία σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις, και γιαγιάδων με ονόματα λουλουδιών, που έχασαν τα λογικά τους. Και ύστερα, όταν οι Γερμανοί μπήκαν στο Κίεβο, μιλάει για τις ιστορίες εκείνων που εξοντώθηκαν στο Μπάμπι Παρ ή αλλού, όπως η προγιαγιά που έμεινε πίσω και τουφεκίστηκε, χωρίς να αφήσει ούτε το όνομά της. Ένα μοντέρνο σπονδυλωτό μυθιστόρημα, που αφηγείται με τρυφερότητα και χιούμορ τη ζωή μιας οικογένειας στην Ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία μέσα στη δίνη των γεγονότων του εικοστού αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι Ρώσοι δεν έχουν εξαπολύσει έναν πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας. Ούτε εναντίον της Ευρώπης. Έχουν κηρύξει τον πόλεμο ενάντια στην πραγματικότητα. Η παραπληροφόρηση και το ψεύδος έχουν καταστεί το μόνο μέσο για να σκέφτονται, ο αέρας που αναπνέουν. Είναι παράλογο και βάναυσο, αλλά είναι η αλήθεια. Είναι η ρωσική "πραγματικότητα", που διεξάγει απεγνωσμένα πόλεμο εναντίον της πραγματικότητας. Ενάντια στα γεγονότα, ενάντια στην αλήθεια. Τι μπορεί να το αντιμετωπίσει; Η επιστροφή στη ζωή. Αγγίζοντας τη σκληρή επιφάνεια της πραγματικότητας - την υλική της απλότητα. Θα πρέπει να τα δεις και να τα νιώσεις όλα αυτά, εσύ ο ίδιος. Θα πρέπει να βουτήξεις στο ποτάμι της απλής, ωμής πραγματικότητας. Να μπεις μέσα της, σαν να εισέρχεσαι σε ορυχείο. Η πραγματικότητα βρίσκεται ακριβώς εδώ. Δίπλα μας, από κάτω και από πάνω μας. Είναι συχνά σκληρή, μερικές φορές κοινότοπη, αλλά αδιαμφισβήτητη. Η πραγματικότητα του πολέμου μας υπενθυμίζει ότι κάποιοι άνθρωποι μπορούν να ξαναγίνουν κτήνη. Και ότι σύντομα μπορεί να πεθάνουμε, και εμείς και τα παιδιά μας. Αλλά υπάρχει μια διέξοδος από αυτό. Και υπάρχουν εκείνοι που μας υπερασπίζονται. Που καθυστερούν την έλευση του θανάτου για όσο περισσότερο μπορούν. Συχνά με τίμημα τη δική τους ζωή. Οι Ουκρανοί αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα. Την πραγματικότητα της γης, των χωριών μας, την ανθισμένη πραγματικότητα των κήπων μας. Ποτέ δεν θέλαμε να φύγουμε από εδώ. Η μεταφυσική μας ήταν πάντα υλική, η φιλοσοφία μας είναι συνυφασμένη με τη λογοτεχνία, οι αφαιρέσεις μας φύτρωσαν από το έδαφος της λαϊκής τέχνης. "Βυθισμένο βαθιά μέχρι το γόνατο στη γη, το σκοτεινό πλήθος έπεσε και ξανασηκώθηκε...", έγραφε ο Βασίλ Στεφάνικ πριν από εκατό και πλέον χρόνια. "Η γη βογκούσε από τους χτύπους της καρδιάς τους". "Βυθισμένο βαθιά, μέχρι το γόνατο στη γη". Στην αγκαλιά της γης που στενάζει "από τους χτύπους της καρδιάς τους". Οι Ουκρανοί έχουν γίνει ένα με την πραγματικότητα, είναι ριζωμένοι μέσα της. Ίσως γι 'αυτό να είναι πολύ δύσκολο να νικηθούν... (Βολοντιμίρ Γερμολένκο, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η πρώτη εκδήλωση της δέκατης ενότητας του Λόγου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος είναι για την Ουκρανία. Κάνουμε αυτή την εκδήλωση όχι επειδή θεωρούμε ότι έχουμε να πούμε κάτι που δεν έχει ειπωθεί στα χιλιάδες κείμενα που έχουν ήδη γραφτεί. Βρισκόμαστε ακόμη μέσα στο γεγονός και η κατανόηση αυτού που πραγματικά συμβαίνει είναι αναγκαστικά περιορισμένη. Οι εικόνες της φρίκης που μας έρχονται καθημερινά από τις πόλεις και τα χωριά της Ουκρανίας είναι αβάσταχτες. Κάνουμε αυτή την εκδήλωση πιο πολύ σαν νεύμα φιλίας και συμπαράστασης προς τους συνανθρώπους μας της Ουκρανίας. Δεν θα πούμε πράγματα που δεν έχετε διαβάσει ήδη, αλλά πάντως θα μιλήσουμε με τις σωστές λέξεις: θα μιλήσουμε για πόλεμο και όχι για «ειδική επιχείρηση», θα μιλήσουμε για εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Είναι αλήθεια ότι ο πόλεμος αυτός μας άγγιξε περισσότερο από άλλους, περισσότερο από τον πόλεμο εναντίον της Συρίας, και οι Ουκρανοί πρόσφυγες μάς συγκίνησαν και μας κινητοποίησαν περισσότερο από τους Σύρους πρόσφυγες. Μας άγγιξε περισσότερο γιατί γίνεται κοντά και έχει επιπτώσεις στη ζωή μας. Πρέπει να ντρεπόμαστε για αυτό, πρέπει να ντρεπόμαστε, θέλω να πω, για την αδιαφορία μας για άλλους πολέμους και φονικά που γίνονται μακριά μας, όπως τούτη τη στιγμή που μιλάμε στο Βόρειο Καμερούν η στην Αιθιοπία (Τιγκρέ). Αυτή η ντροπή δεν είναι ωστόσο λόγος να μη μιλήσουμε τώρα για την Ουκρανία και να φορτωθούμε άλλη μια ντροπή αύριο. Αφού αποφασίσαμε πάντως να κάνουμε την εκδήλωση, έπρεπε αυτή να γίνει πριν από τις 9 Μαΐου. Τη μέρα αυτή η Ρωσία γιορτάζει τη νίκη της κατά του ναζισμού και ο Πούτιν έχει δώσει τα τελευταία χρόνια μεγάλες, ιερές διαστάσεις στη μέρα αυτή, με κορυφαία στιγμή την παρέλαση του «Αθάνατου Συντάγματος», που συγκροτείται από απογόνους, πραγματικούς ή υποτιθέμενους, των στρατιωτών του πολέμου. Ο πόλεμος που διεξάγει τώρα είναι, λέει, εναντίον των συνεργατών του ναζισμού, δηλαδή όπως τότε σκότωναν οι Ρώσοι στρατιώτες τους ναζί, τώρα θα ολοκληρώσουν τη νίκη εκείνη σκοτώνοντας τους συνεργάτες τους. Ο Πούτιν πρέπει στις 9 Μαΐου να παρουσιάσει στον ρωσικό λαό κάτι, μια νίκη, και θα εντείνει, πιστεύουμε, τις πολεμικές επιχειρήσεις. Ο καιρός πιέζει. Όλοι αυτοί οι λόγοι μας οδήγησαν στην απόφαση για τη σημερινή εκδήλωση. ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ, 14 Απριλίου 2022 (Από το προλόγισμα της έκδοσης)

Μπορεί ένα Κομμουνιστικό Κόμμα συμμετέχοντας σε μια αστική κυβέρνηση ν' αποτρέψει την οικονομική καπιταλιστική κρίση και τις συνέπειές της; Μπορεί ν' αποτρέψει τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο; Ποιες είναι οι επιδιώξεις της αστικής τάξης και των κομμάτων της -και ιδιαίτερα της σοσιαλδημοκρατίας- όταν προσπαθούν να εγκλωβίσουν ένα Κομμουνιστικό Κόμμα σε μια τέτοια κυβέρνηση; Ποια είναι η στάση της κάθε τάξης και των αντίστοιχων κομμάτων απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο; Ποιος αναφωνεί "Όχι όπλα στους εργάτες! Καλύτερη η σκλαβιά από την επανάσταση!"; Η πείρα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου είναι πλούσια και τα διδάγματα που αντλούνται από αυτόν ακόμα περισσότερα. Η πτώση του Παρισιού, παίρνοντας ως παράδειγμα τη Γαλλία πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου, απαντάει στα παραπάνω ερωτήματα. Την αστική τάξη δεν την ενδιαφέρει αν η χώρα της είναι κάτω από τη φασιστική μπότα, γιατί ακριβώς και αυτή είναι δική της μπότα. Μια μπότα που, με άλλη μορφή, την βοηθά να κάνει ό, τι έκανε και πριν, στη "δημοκρατία" της: Την βοηθά να πατάει στο πτώμα της εργατικής τάξης και να κερδίζει αμύθητα πλούτη. Και η εργατική τάξη; Τι πρέπει να κάνει; Θ' αποφασίσει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και να πετάξει από την πλάτη της ντόπια και ξένα αφεντικά; Επιβάλλεται! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από τα παιδικά μου χρόνια, σκάρωνα με πάθος παραμύθια, θεατρικά έργα και χιλιάδες ιστορίες. Όλα αυτά είχαν θρονιαστεί στην καρδιά μου όπως τα βατράχια πάνω στις πέτρες. [. . .] Σ' αυτά που διάβαζα στα βιβλία πρόσθετα και πολλά επεισόδια βγαλμένα απ' τη φαντασία μου. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Η φαντασία μου έδινε μεγαλύτερη ένταση στις δραματικές σκηνές, τροποποιούσε την κατάληξη κάθε ιστορίας, έκανε την αρχή της πιο μυστηριώδη. [. . .] Όταν έκανα τις μουσικές μου ασκήσεις, έβαζα πάνω στο αναλόγιο τα βιβλία του Τουργκένιεφ ή του Δουμά, και γρατζουνώντας το βιολί μου καταβρόχθιζα τη μια σελίδα μετά την άλλη. Τη μέρα διηγιόμουν στα παιδιά της γειτονιάς απίθανες ιστορίες και το βράδυ τις μετέφερα στο χαρτί. Το γράψιμο ήταν κληρονομική ασχολία στην οικογένειά μας. Ο παππούς Λεβί-Ιτσρόκ, που στα γεράματά του είχε ξεκουτιάνει, όλη του τη ζωή έγραφε ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Ο ακέφαλος άνθρωπος». Σ' αυτόν είχα μοιάσει. [. . .] (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Με τα ζητήματα της Ουκρανίας, της επέκτασης του ΝΑΤΟ, της αντιπαράθεσης των ΗΠΑ-Δύσης με τη Ρωσία, όπως αυτά διαμορφώθηκαν μετά τις ανατροπές του 1989-1991, δεν ασχολούμαι για πρώτη φορά. Με απασχόλησαν από την πρώτη στιγμή και συνέχισαν να με απασχολούν διαρκώς από τα τότε μέχρι τα σήμερα. Αναφέρομαι σ' αυτά και στο κυρίως κείμενο που ακολουθεί αλλά ας υπενθυμίσω εδώ με συντομία ορισμένα πράγματα. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

Μπορεί ένα Κομμουνιστικό Κόμμα συμμετέχοντας σε μια αστική κυβέρνηση ν' αποτρέψει την οικονομική καπιταλιστική κρίση και τις συνέπειές της; Μπορεί ν' αποτρέψει τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο; Ποιες είναι οι επιδιώξεις της αστικής τάξης και των κομμάτων της -και ιδιαίτερα της σοσιαλδημοκρατίας- όταν προσπαθούν να εγκλωβίσουν ένα Κομμουνιστικό Κόμμα σε μια τέτοια κυβέρνηση; Ποια είναι η στάση της κάθε τάξης και των αντίστοιχων κομμάτων απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο; Ποιος αναφωνεί "Όχι όπλα στους εργάτες! Καλύτερη η σκλαβιά από την επανάσταση!"; Η πείρα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου είναι πλούσια και τα διδάγματα που αντλούνται από αυτόν ακόμα περισσότερα. Η πτώση του Παρισιού, παίρνοντας ως παράδειγμα τη Γαλλία πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου, απαντάει στα παραπάνω ερωτήματα. Την αστική τάξη δεν την ενδιαφέρει αν η χώρα της είναι κάτω από τη φασιστική μπότα, γιατί ακριβώς και αυτή είναι δική της μπότα. Μια μπότα που, με άλλη μορφή, την βοηθά να κάνει ό, τι έκανε και πριν, στη "δημοκρατία" της: Την βοηθά να πατάει στο πτώμα της εργατικής τάξης και να κερδίζει αμύθητα πλούτη. Και η εργατική τάξη; Τι πρέπει να κάνει; Θ' αποφασίσει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και να πετάξει από την πλάτη της ντόπια και ξένα αφεντικά; Επιβάλλεται! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ουκρανία, 2014. Ένας νεαρός δάσκαλος σχεδιάζει να φέρει τον δεκατριάχρονο ανιψιό του στο σπίτι από το ορφανοτροφείο στην άλλη άκρη της πόλης. Το σχολείο, στο οποίο η εργαζόμενη αδελφή του έχει παρατήσει τον γιο της, έχει δεχτεί πυρά και δεν προσφέρει πλέον ασφάλεια. Το να διασχίσει όμως την πόλη, στην οποία η πολιτική κατάσταση είναι έκρυθμη, διαρκεί μια ολόκληρη ημέρα. Το ταξίδι της επιστροφής μετατρέπεται σε δοκιμασία. Δάσκαλος και ανιψιός βρίσκονται δίπλα στις μάχες, χωρίς να μπορούν να δουν πιο μακριά από την ομίχλη που σηκώνεται από τις μαινόμενες φωτιές. Κάθε ημέρα ακούγονται ο ήχος των πολυβόλων και οι εκρήξεις ναρκών όλο και πιο συχνά. Παραστρατιωτικά στρατεύματα και σκυλιά χωρίς ιδιοκτήτη εμφανίζονται στα ερείπια, απαθείς άνθρωποι παραπατούν μέσα σε ένα αποκαλυπτικό αστικό τοπίο μπερδεμένοι και αποπροσανατολισμένοι. Το εξαιρετικό μυθιστόρημα του Zhadan ακροβατεί μεταξύ ρήξης και αφανισμού - δεν απεικονίζει απλώς το φυσικό τοπίο του πολέμου, αλλά τις επιπτώσεις που έχει η συνεχιζόμενη σύγκρουση στη ζωή και στο μυαλό των ανθρώπων. Η ποιητική του γλώσσα δεν χαρίζεται στον ρεαλισμό του πολέμου. Ο Zhadan αρνείται να μιλήσει όπως οι προπαγανδιστές: πάνω απ' όλα ενδιαφέρεται για το πώς ο πόλεμος έχει επηρεάσει τη ζωή των καθημερινών ανθρώπων - δηλαδή των πιο αθώων και ευάλωτων της ουκρανικής κοινωνίας. Ωστόσο θα ζητήσει το δίκιο ενός λαού που μπαίνει άθελά του σε μια ζώνη όπου η ζωή τίθεται υπό αμφισβήτηση. (Από τον εκδότη)

Αυτός ο πόλεμος θα σημάνει πάρα πολλά πράγματα για την εποχή μας. Ο κόσμος δεν πρόκειται ποτέ πλέον να είναι ίδιος. Με την εξέλιξη των τεχνολογιών και με τα άλματα που γίνονται στις επικοινωνίες η σύγκρουση στην Ουκρανία αφορά σχεδόν τους πάντες. Μοιάζει με φονική αντιπαράθεση που διαδραματίζεται στη γειτονιά όλων μας. Και θα μας σημαδέψει για πάντα. Οι επιπτώσεις στην ενέργεια και στις οικονομίες όλων των χωρών θα υπάρξουν καταλυτικές. Για το απώτερο μέλλον. Ελπίζω ο αναγνώστης που θα με ακολουθήσει σε αυτό το ταξίδι αναζήτησης και ανάλυσης θα μοιρασθεί μαζί μου την αγωνία για το μέλλον. Αλλά και την αισιοδοξία για την ανθρώπινη φύση και για το γεγονός πως η γνώση οδηγεί σε καλύτερα αποτελέσματα και προς ένα σωστότερο κόσμο. Βρισκόμαστε όλοι στο μέσον του κυκεώνα αυτής της αντιπαράθεσης. Κι έχει άμεσο αντίκτυπο στις ζωές μας. Οφείλουμε λοιπόν να παρακολουθήσουμε όλες τις φάσεις του. Πώς ξεκίνησε; Υπήρχαν προοπτικές για να αποτραπεί; Ποιος έχει την τελική ευθύνη για ό,τι έγινε; Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από τις συγκρούσεις; Τι σημαίνει αυτή η αναμέτρηση της Ρωσίας με την Δύση για τον υπόλοιπο κόσμο; Τι σημαίνει αυτός ο πόλεμος για εμάς, για την Τουρκία, για τις μεταξύ μας σχέσεις, για την οικονομία μας, για την ελληνική ναυτιλία, για την Ευρώπη και για το μέλλον γενικότερα; Στα κείμενα του βιβλίου έρχονται στο προσκήνιο πράγματα που δεν είναι γνωστά. Και που σίγουρα θα ανοίξουν νέους ορίζοντες στη σκέψη για την κατανόηση της συμπεριφοράς πολλών χωρών, της νοοτροπίας των ανθρώπων τους και των εξελίξεων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Κι εγώ όσο πιο πολύ σκεφτόμουν και προβληματιζόμουν τόσο έβρισκα πιο πολλές ομοιότητες ανάμεσα στα προτσές διαπαιδαγώγησης και στα συνηθισμένα προτσές της υλικής παραγωγής. . . Η προσωπικότητα του ανθρώπου εξακολουθούσε μέσα στη σκέψη μου να μένει τέτοια με όλη της την πολυπλοκότητα, τον πλούτο και την ομορφιά της, όμως μου φαινόταν πως, ακριβώς γι' αυτό, απέναντί της πρέπει να χρησιμοποιήσεις πιο ακριβολογημένους μετρητές, με μεγαλύτερη ευθύνη κι εμπιστοσύνη. . . Ένας βαθύς και μελετημένος συσχετισμός ανάμεσα στην παραγωγή και στη διαπαιδαγώγηση όχι μονάχα δεν πρόσβαλλε τη γνώμη μου για την αξία του ανθρώπου, αλλά αντίθετα, με πότιζε με έναν αφάνταστο σεβασμό προς τον άνθρωπο. . .". (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Καθώς οι φασιστικές δυνάμεις κυριαρχούν στην Ευρώπη και προελαύνουν ενάντια στη Σοβιετική Ένωση με την ανοχή των Δυτικών, ο Έρενμπουργκ αναδεικνύει την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων του λαού που πρωτοστάτησαν στην εμπροσθοφυλακή αλλά και στα μετόπισθεν της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών και αυτό, σε αντίθεση με τον ηθικό ξεπεσμό της ολιγαρχίας του πλούτου, που συνέχιζε να κερδοσκοπεί και κάτω από τη ναζιστική κυριαρχία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει εισέλθει στον 19ο μήνα από την ημέρα της ενάρξεώς του. Η διάρκειά του έχει εκπλήξει όλους τους διεθνείς παρατηρητές, ενώ η συνέχισή του συσσωρεύει δεινά σε όλο και περισσότερους αμάχους. Το έντονο ενδιαφέρον του ελληνικού αναγνωστικού κοινού κατέστησε επιτακτική μία νέα, τέταρτη κατά σειράν έκδοση, μετά από δυο ανατυπώσεις, η οποία περιλαμβάνει όλα τα τελευταία γεγονότα, που διεδραματίστηκαν από τα τέλη Μαρτίου του 2022 έως και την ημέρα που περατώθηκε η συγγραφή (24η Σεπτεμβρίου 2023). Ελήφθη η απόφαση το περιεχόμενο του βιβλίου να χωριστεί σε τρία μέρη, το δεύτερο εκ των οποίων να αποτελείται μόνον από τα γεγονότα του πολέμου προς διευκόλυνση του αναγνώστη. Ελπίδα όλων πλέον είναι η σύγκρουση αυτή να λήξει το ταχύτερο δυνατόν, καθώς οι συνέπειές της έχουν αρχίσει να γίνονται αισθητές και σε πολλά άλλα κράτη του πλανήτη, πέραν της Ρωσσίας και της Ουκρανίας, ενώ γίνεται λόγος ακόμη και για τη χρήση πυρηνικών όπλων. (Από τον πρόλογο του συγγραφέα στην τέταρτη έκδοση)

Καθώς οι φασιστικές δυνάμεις κυριαρχούν στην Ευρώπη και προελαύνουν ενάντια στη Σοβιετική Ένωση με την ανοχή των Δυτικών, ο Έρενμπουργκ αναδεικνύει την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων του λαού που πρωτοστάτησαν στην εμπροσθοφυλακή αλλά και στα μετόπισθεν της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών και αυτό, σε αντίθεση με τον ηθικό ξεπεσμό της ολιγαρχίας του πλούτου, που συνέχιζε να κερδοσκοπεί και κάτω από τη ναζιστική κυριαρχία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Mikhail Bulgakov's The Master and Margarita is a fiercely satirical fantasy that remained unpublished in its author's home country for over thirty years. This Penguin Classics edition is translated with an introduction by Richard Pevear and Larissa Volokhonsky, the acclaimed translators of Tolstoy's Anna Karenina. In Soviet Moscow, God is dead, but the devil - to say nothing of his retinue of demons, from a loudmouthed, gun-toting tomcat, to the fanged fallen angel Koroviev - is very much alive. As death and destruction spread through the city like wildfire, condemning Moscow's cultural elite to prison cells and body bags, only a madman, the Master, and Margarita, his beautiful, courageous lover, can hope to end the chaos. Written in secret during the darkest days of Stalin's reign and circulated in samizdat form for decades, when The Master and the Margarita was finally published it became an overnight literary phenomenon, signalling artistic freedom for Russians everywhere. This luminous translation from the complete and unabridged Russian text is accompanied by an introduction by Richard Pevear exploring the extraordinary circumstances of the novel's composition and publication, and how Bulgakov drew on carnivalesque folk traditions to create his ironic subversion of Soviet propaganda. This edition also contains a list of further reading and a note on the text. After finishing high school, Mikhail Bulgakov (1891-1940) entered the Medical School of Kiev University, graduating in 1916. He wrote about his experiences as a doctor in his early works Notes of a Young Country Doctor. His later works treated the subject of the artist and the tyrant under the guise of historical characters, but The Master and Margarita is generally considered his masterpiece.

Μαζί με την απέχθεια για τον πόλεμο δυναμώνει και η συζήτηση για τα αίτιά του και κυρίως για το πώς μπορούμε να χτίσουμε ένα δυνατό αντιπολεμικό κίνημα. Χρειάζεται να απαντήσουμε τόσο στις βρόμικες επιθέσεις της κυβέρνησης ενάντια σε κάθε αντιπολεμική φωνή, όσο και στα ερωτήματα που γεννιούνται μέσα στην ίδια τη συζήτηση. Σε αυτή την προσπάθεια είναι αφιερωμένη αυτή η έκδοση του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου. Ο Καρλ Λήμπνεχκτ, ο σύντροφος της Ρόζας Λούξεμπουργκ στην Ένωση Σπάρτακος, έγραφε μετά το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου: "Ο κύριος εχθρός κάθε λαού είναι στην ίδια του τη χώρα". Αυτό το σύνθημα είναι εντελώς επίκαιρο σήμερα σε Δύση και Ανατολή. Το αντιπολεμικό κίνημα στη Ρωσία δίνει ηρωικές μάχες ενάντια στον πόλεμο που κάνει η "δικιά του" κυβέρνηση. Η καλύτερη βοήθεια που μπορούμε να του δώσουμε είναι να πούμε και εμείς ότι "στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός". Εναντίωση στον πόλεμο σημαίνει σύγκρουση με το ΝΑΤΟ και την άρχουσα τάξη της Ελλάδας που είναι χωμένη μέχρι τον λαιμό στον πόλεμο και θέλει να αρπάξει ανταλλάγματα για την εμπλοκή της. Να γκρεμίσουμε την κυβέρνηση της ΝΔ και να ανοίξουμε το δρόμο για μια κοινωνία χωρίς πολέμους, πείνα, φτώχεια, ρατσισμό και εκμετάλλευση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα κείμενα που φιλοξενούνται στην έκδοση -πολλά από τα οποία μεταφράζονται και δημοσιεύονται για πρώτη φορά- θα βοηθήσουν τον αναγνώστη να κατανοήσει βαθύτερα τις μεγάλες απαιτήσεις της ταξικής πάλης που αντιμετώπισε η νέα εργατική εξουσία και το Κόμμα των Μπολσεβίκων μετά από την Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση. Εξοπλίζουν επίσης με ντοκουμέντα ενάντια στον πολύμορφο αντικομμουνισμό και αντισοβιετισμό. Πρόκειται έτσι για μια έκδοση που αξίζει να διαβαστεί απ' όσους αναζητούν την αλήθεια για την πραγματική Ιστορία και δεν αρκούνται στο κυρίαρχο αφήγημα του συστήματος. Να διαβαστεί από εκείνους που κατανοούν ότι η τεκμηριωμένη υπεράσπιση του σοσιαλισμού που οικοδομήθηκε κατά τον 20ό αιώνα, καθώς και τα συμπεράσματα από την πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης είναι όρος για την ενίσχυση του αγώνα για την αλλαγή της κοινωνίας σήμερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ονειροπόλος Βίκτορ δεν τα βγάζει πέρα εύκολα στο Κίεβο των νεόπλουτων και της μαφίας: χωρίς λεφτά και χωρίς φιλενάδα, ζει με μοναδική του παρέα τον πιγκουίνο Μίσα κι ένα συρτάρι γεμάτο ημιτελή μυθιστορήματα. Ώσπου ο διευθυντής μιας μεγάλης εφημερίδας του προτείνει μια περίεργη εργασία: να γράφει νεκρολογίες για διάφορους επώνυμους, που όμως είναι ακόμα ζωντανοί, ώστε να υπάρχουν έτοιμες για μελλοντική χρήση. Ο Βίκτορ αποδεικνύεται πολύ καλός στη νέα του δουλειά, αν και, όπως κάθε συγγραφέας, αδημονεί να δει τα κείμενά του δημοσιευμένα. Μετά από μια παράξενη συνάντηση όμως το όνειρό του γίνεται πραγματικότητα, καθώς αυτοί που έχει νεκρολογήσει αρχίζουν να πεθαίνουν με βίαιο θάνατο. Γρήγορα ο Βίκτορ θα βρεθεί στη δίνη μιας κατάστασης που είναι πια ανίκανος να ελέγξει. Υποδόριο χιούμορ και εύστοχη κριτική από έναν νέο εκπρόσωπο της μετασοβιετικής λογοτεχνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όταν ήμουν παιδί λαχταρούσα ένα περιστεριώνα. Σ' όλη μου τη ζωή δεν είχα πιο έντονη επιθυμία. Αλλά μόνο όταν έγινα εννιά χρονώ υποσχέθηκε ο πατέρας να μου δώσει λεφτά ν' αγοράσω ξύλα και τρία ζευγάρια περιστέρια. Ήταν το 1904, ενώ μελετούσα για τις εισαγωγικές εξετάσεις στην προπαρασκευαστική τάξη του γυμνασίου, στο Νικολάγιεφ της επαρχίας Κερσόν, όπου ζούσαν οι δικοί μου εκείνη την εποχή. Αυτή η επαρχία δεν υπάρχει πια και η πόλη μας ενσωματώθηκε στην Περιοχή της Οδησσού. [...] (Από την έκδοση)

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Στανισλαβίβ, το σημερινό Ιβάνο- Φρανκίβσκ, γύρω στο 1900. Βρισκόμαστε σε μια από τις πολιτιστικές πρωτεύουσες της Γαλικίας, μιας επαρχίας της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Η καθημερινότητα αυτής της ειρηνικής μεθοριακής πόλης παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια μιας νεαρής γυναίκας που εργάζεται ως υπηρέτρια σε μια πλούσια οικογένεια. Μέσα από την ιστορία αυτή, εξετάζονται οι αλληλένδετες μοίρες της Στεφανίας και τns Αντέλ, της υπηρέτριας και της κυρίας της, οι οποίες συνδέονται με μια σχέση εξάρτησης που δεν έχει καλή κατάληξη. Για τη συγγραφέα, ο μύθος της Felix Austria ("Ευτυχισμένη Αυστρία") θυμίζει έναν κόσμο που έχει εξαφανιστεί, μια ανεκτική, ευημερούσα και πολυπολιτισμική κοινωνία. Μια βουτιά στην Κεντρική Ευρώπη της περιόδου πριν από το 1914, όπου μπορεί κανείς να αισθανθεί τις αναταραχές του αιώνα που έρχεται. Το μυθιστόρημα "Felix Austria" αναδείχθηκε κορυφαίο βιβλίο στην Ουκρανία το 2014 (BBC Book of the year & Litakcent), κέρδισε το PEN/Heim Translation Fund Grant το 2017, έχει μεταφραστεί σε έξι γλώσσες διεθνώς και το 2019 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. (Από την έκδοση)

Με αφορμή τον στρατηγικό σχεδιασμό των χωρών για τη διαμόρφωση της ενεργειακής ατζέντας για το 2030, το βιβλίο αυτό έχει ως στόχο τη χαρτογράφηση του δικτύου αλληλεξάρτησης της Ευρώπης με τη Ρωσία και την περαιτέρω διερεύνηση της επεκτατικής πολιτικής της τελευταίας στην Ανατολική Ευρώπη μέσω των μοτίβων των συνεργασιών. Στόχος της έρευνας είναι να εκπονήσει μελλοντικά πιθανά σενάρια της εξέλιξης του ρωσικού ενεργειακού τομέα. Ακόμη, εφαρμόζοντας τη θεωρία του ανασχετικού δακτυλίου των Spykman και Mackinder, θα προβεί στην πρόβλεψη των επόμενων κινήσεων της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής σε ό,τι αφορά την ενέργεια. Το κύριο ερώτημα που προκύπτει μέσα από την υπάρχουσα διεθνή βιβλιογραφία είναι το εξής: Ποιος είναι ο στόχος των ρωσικών κινήσεων ενεργειακής επέκτασης στην Ευρώπη. Ποια είναι τα μοτίβα συνεργασίας της Ρωσίας ως προς την σύναψη ενεργειακών συμφωνιών. Ποια θα είναι η επόμενη κίνηση της Ρωσίας με βάση τις μακροπρόθεσμες οικονομικές προβλέψεις. Στην απάντηση των παραπάνω ερωτήσεων θα βοηθήσουν οι παρακάτω υποθέσεις εργασίας. Καταρχήν, υπόθεση εργασίας αποτελεί η ενεργειακή επέκταση της Ρωσίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, αλλά και ποιος είναι ο στόχος αυτής της στρατηγικής. Επίσης υπόθεση εργασίας αποτελεί η διαμάχη ΗΠΑ και Ρωσίας για τα αποθέματα που βρίσκονται στον Αρκτικό Κύκλο, αλλά και πώς δρουν τα κράτη δορυφόροι (π.χ. Νορβηγία) πάνω στο ζήτημα αυτό. Τέλος, υπόθεση εργασίας αποτελεί και η Ανατολική Μεσόγειος ως προς την ενεργειακή αντιπαράθεση μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης. Σε γενικές γραμμές, ως προς την ενέργεια, η μεν Ρωσία προσπαθεί να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία στο φυσικό αέριο, αλλά και να διατηρήσει τη θέση που κατέχει σε ότι αφορά το πετρέλαιο, προκειμένου να αντισταθμίσει την ενεργειακή ανεξαρτησία που έχουν πετύχει οι ΗΠΑ μέσω της παραγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου. Όπως γίνεται αντιληπτό η ενεργειακή ανεξαρτησία των ΗΠΑ πρόκειται να αλλάξει το παγκόσμιο χάρτη ισχύος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και της μεταψυχροπολεμικής εποχής (1945-2023) οι Μεγάλες Δυνάμεις έπρεπε να χρηματοδοτήσουν υψηλές αμυντικές και ταυτόχρονα αναπτυξιακές δαπάνες. Η διπλή αυτή χρηματοδότηση οδήγησε σε εξάντληση τόσο τις ΗΠΑ, όσο και την ΕΣΣΔ/Ρωσία. Παράλληλα, η παγκοσμιοποίηση ωφέλησε επιλεγμένα χώρες του Τρίτου Κόσμου. Σε αυτό το σκηνικό η Κίνα ωφελήθηκε πολλαπλά και δημιουργήθηκαν νέες αναδυόμενες οικονομίες με γεωπολιτική ισχύ. (Από τον εκδότη)

Για περισσότερα από 1000 χρόνια ο ελληνικός και ο ουκρανικός λαός πορεύθηκαν ο ένας στο πλευρό του άλλου, διατηρώντας πάντοτε ισχυρούς πνευματικούς δεσμούς, διεξάγοντας ηρωικούς αγώνες για να προφυλάξουν την κοινή τους πίστη και πολεμώντας εναντίον των ίδιων εχθρών. Παρά όμως τις μακραίωνες αυτές σχέσεις, η πλούσια ιστορία της Ουκρανίας, ιδιαίτερα η προεπαναστατική, παραμένει για πάρα πολλούς λόγους λιγότερο ή περισσότερο άγνωστη στον σύγχρονο Έλληνα. Το ανά χείρας βιβλίο επιθυμεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση αυτής της άγνοιας, παρουσιάζοντας με συνοπτικό τρόπο την ιστορία της Ουκρανίας από το 840 μ.Χ ώς το 1654 μ.Χ. Κατά τον 10ο αιώνα μέσα από το έδαφος της Ουκρανίας περνούσε ο πολύ μεγάλος ποτάμιος εμπορικός δρόμος «Από τους Βαράγκους στους Έλληνες», ο οποίος έφερε σε επαφή τους Ανατολικούς Σλάβους, τους Βίκινγκς και τους Βυζαντινούς. Στη μέση του δρόμου αυτού και γύρω από τη σημερινή πρωτεύουσα της ανεξάρτητης Ουκρανίας, το Κίεβο, δημιουργήθηκε το πρώτο οργανωμένο φεουδαρχικό κράτος της Ανατολικής Ευρώπης, η περίφημη «Κιέβσκαγια Ρους» (Ρωσία του Κιέβου). Οι βυζαντινοί ιεραπόστολοι μετάδωσαν την Ορθοδοξία απευθείας στους πρώτους ηγεμόνες του κράτους αυτού, ο σπουδαιότερος από τους οποίους ήταν ο Βλαδίμηρος Σβιατοσλάβιτς, ο μετέπειτα Άγιος Βλαδίμηρος. Τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου αναφέρονται ακριβώς στην κιεβινή περίοδο της Ουκρανίας, μια περίοδο όπου οι δολοπλοκίες και οι ανταγωνισμοί των πριγκίπων συμπορεύονταν με τους ηρωικούς αγώνες ενάντια στους νομάδες της στέπας και τη μογγολική λαίλαπα. Τα επόμενα κεφάλαια αναφέρονται στην περίοδο της πολωνολιθουανικής κατοχής της Ουκρανίας, όταν οι Κοζάκοι και οι κάτοικοι των πόλεων και της υπαίθρου ενώθηκαν στον αγώνα για την εθνική και θρησκευτική ανεξαρτησία και την αποτίναξη του φεουδαρχικού ζυγού που είχαν επιβάλλει οι ξένοι κατακτητές. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Ο Κορολιένκο διακρίθηκε για τη ζωηρή και πιστή αποτύπωση του ψυχικού βίου των ρωσικών και ξένων μαζών στη Ρωσία και των ηθών και των εθίμων τους, του κακότυχου βίου των απόκληρων της ζωής, που είναι ένοχοι ή πάσχουν άδικα. Η περιγραφή της πλούσιας ρωσικής φύσης είναι κι αυτή ζωηρή και πιστή. Στον "Τυφλό μουσικό" ο Κορολιένκο μελετά τη μουσική ωρίμανση ενός εκ γενετής τυφλού, που προέρχεται από πλούσια οικογένεια. Ο τυφλός Πετράκης, ακολουθώντας μιαν ανορθόδοξη πορεία, μετά από τη μαθητεία του κοντά σε μια παρέα περιπλανώμενων τυφλών ζητιάνων μουσικών, κατορθώνει να κατανοήσει τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και να τα εκφράσει με θαυμαστή πληρότητα και ζωντάνια με τη μουσική του. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Είχα την τύχη, με την ευκαιρία διεθνούς συνεδρίου για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, να επισκεφθώ το 1969 την Ουκρανία και να παραμείνω στο Κίεβο σχεδόν μια εβδομάδα. Έτσι περιηγήθηκα την πόλη και θαύμασα τα ιστορικά μνημεία-μνήμες από το σημαντικό παρελθόν της με ειδική άδεια (γιατί γίνονταν έργα συντήρησης), επισκέφθηκα την Αγία Σοφία, την εκκλησία, σημαντικό έργο βυζαντινής τέχνης (11ου αι.), και τον πύργο-καμπαναριό (12ου αι.), όπου σπάνιες τοιχογραφίες με κοσμικές παραστάσεις από τον ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης. Η ανάμνηση αυτής της μοναδικής εμπειρίας από το Κίεβο φορτίζει και φωτίζει την καθημερινή, βήμα-βήμα, ενημέρωσή μου για την πορεία αυτής της ανελέητης επίθεσης. [...] (Από την έκδοση)

Το βιβλίο του Ιλιά Έρενμπουργκ μια ΙΣΤΟΡΙΑ του ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ, που πρωτοεκδόθηκε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, το 1929, είναι ένα μυθιστόρημα γύρω από το όνειρο του καταναλωτή. Πασίγνωστες προσωπικότητες, όπως ο Χένρυ Φορντ, ο Τζ. Μόργκαν και ο Αντρέ Σιτροέν, μπαινοβγαίνουν στις σελίδες του, συντροφιά με τους πρώτους απεργούς στις αυτοκινητοβιομηχανίες και τα πρώτα θύματα από αυτοκινητικά δυστυχήματα. Γραμμένο σε μια εποχή άκρατης πίστης στην επιστήμη και την πρόοδο, το έργο μια ΙΣΤΟΡΙΑ του ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ καταφέρνει να προβλέψει το απόγειο αλλά και την έκβαση του έρωτά μας με το αυτοκίνητο: ένα βιβλίο που παραμένει, ιδιαίτερα στις ημέρες μας, σύγχρονο τόσο όσο και στην εποχή του. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

"Απορώ", έγραφε ο Ντουμά, "πώς μπόρεσαν μερικοί επιστήμονες και συγγραφείς να υπογράψουν ένα τέτοιο ντοκουμέντο. Για να εμποδίσουν την πρόοδο, μια χούφτα άνθρωποι ονειρεύονται έναν καινούργιο κατακλυσμό και θάλασσες από ανθρώπινο αίμα. Στο έγκλημα όμως αυτό, η ανθρωπότητα απαντάει: Ποτέ! Η αγανακτισμένη συνείδησή της θυμίζει ένα κύμα πρωτοείδωτο ίσως στην Ιστορία. Ένας Σοβιετικός επιστήμονας μου διηγήθηκε ότι σύμφωνα με μια λαϊκή ρωσική παράδοση το ένατο κύμα είναι το πιο μεγάλο..." "...Περνώντας μπροστά από το Μαυσωλείο, η Νίνα Γκεόργκεβνα είχε στραμμένο το πρόσωπό της προς τον Στάλιν, που χαμογελούσε. Χαμογελούσε και η Νίνα στον άνθρωπο αυτόν, που είχε γνωρίσει τον κόσμο τον παλιό, που στάθηκε στο πλευρό του Λένιν και σήκωσε στην πλάτη του το πιο βαρύ φορτίο. Δυνάμωσε το κράτος των Σοβιέτ και οδήγησε το λαό νικητή, φρουρό της ειρήνης και της ζωής..." Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας του (Η πτώση του Παρισιού, Θύελλα, Το ένατο κύμα) ο Έρενμπουργκ μάς μεταφέρει πλέον στην περίοδο που τελειώνει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ενώ παράλληλα ξεκινάει ο λεγόμενος "Ψυχρός Πόλεμος". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η πρωτοφανής σε διάρκεια ρωσο-ουκρανική κρίση Φυσικού Αερίου (ΦΑ) του Ιανουαρίου 2009 αποτέλεσε γεγονός τομή στη μετασοβιετική ιστορία των Ευρω-Ρωσικών ενεργειακών σχέσεων, όχι τόσο διότι υπογράμμισε την έλλειψη ενός ουσιαστικού μηχανισμού ενδο-ευρωπαϊκής αλληλεγγύης αλλά κυρίως διότι κατέστησε συνείδηση σε όλους τους ενδο-ευρωπαϊκούς συσχετισμούς ισχύος την αναγκαιότητα μερικής έστω παράκαμψης του ουκρανικού διαδρόμου διαμετακόμισης αερίου, ως της βασικής εξαγωγικής διόδου του ρωσικού φυσικού αερίου προς την ευρωπαϊκή αγορά. Το γεγονός αυτό δημιουργεί μια σειρά από προκλήσεις και ευκαιρίες για την ελληνική εξωτερική ενεργειακή πολιτική, καθώς η χώρα μας βρίσκεται στην αιχμή του δόρατος δύο σχεδίων αγωγών που εξυπηρετούν, τόσο την ανάγκη διαφοροποίησης των πηγών εισαγωγής της Ε.Ε. από τη Ρωσία (ITGI), όσο και την ανάγκη διαμετακομιστικής παράκαμψης του ουκρανικού διαδρόμου (South Stream). Αν και αυτοί οι δύο στόχοι είναι μεταξύ τους συμπληρωματικοί, η κρίση του Ιανουαρίου 2009 και η επικέντρωση των επιπτώσεων της στις χώρες της Ανατολικής, Κεντρικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης, έχει δώσει μια νέα ώθηση στη δυναμική υλοποίησης του σχεδίου Nabucco. [...] (Από το εισαγωγικό σημείωμα της έκδοσης)

Η ιστορική νουβέλα "Το γαλάζιο τετράδιο" μαζί με το διήγημα "Εχθροί" υπήρξαν τα τελευταία έργα του Εμμανουήλ Καζακέβιτς. Ο τίτλος της νουβέλας είναι εμπνευσμένος από ένα τετράδιο με γαλάζιο εξώφυλλο, όπου ο Λένιν είχε συγκεντρώσει την ύλη, στην οποία στηρίχτηκε για να δώσει την τελική μορφή στο βιβλίο του "Κράτος και Επανάσταση. Η διδασκαλία του Μαρξισμού για το κράτος και τα καθήκοντα του προλεταριάτου στην επανάσταση". Στις 7 Ιούλη 1917 η Προσωρινή Κυβέρνηση δημοσίευσε διάταγμα για τη σύλληψη και προσαγωγή του Λένιν σε δίκη. Ο Λένιν με τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας της ΚΕ των μπολ-σεβίκων πέρασε στην παρανομία και από την Πετρούπολη στις 11 Ιούλη κατέφυγε μεταμφιεσμένος στο Ραζλίφ, στις όχθες μιας λίμνης, στην καλύβα ενός μπολσεβίκου εργάτη, του Εμελιάνοφ. Η πλοκή του έργου εκτυλίσσεται στο δίμηνο της παραμονής του Λένιν σ' αυτό το κρησφύγετο, έως τη μέρα που μεταμφιεσμένος, ξυρισμένος, με περούκα, τραγιάσκα και με πλαστή εργατική ταυτότητα με το επώνυμο Ιβανόφ, ξεκίνησε για τη Φινλανδία. Η λογοτεχνική αφήγηση είναι βασισμένη στα πραγματικά γεγονότα από την περίοδο που ο Λένιν επεξεργάστηκε και έθεσε νέα γραμμή με στόχο την άμεση κατάληψη της εξουσίας από τις επαναστατικές εργατικές δυνάμεις, τις γνωστές "Θέσεις του Απρίλη" του 1917. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η πανδημική κρίση και ο Ρωσο-Ουκρανικός πόλεμος απέδειξαν ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι εξαιρετικά ευάλωτες. Υπάρχει και αμφισβήτηση. Είναι σημαντικό να το αναγνωρίσει αυτό κανείς. Σήμερα, η πραγματική πρόκληση της ΕΕ είναι η ανάπτυξη καινοτόμων διαδικασιών συζήτησης, συγκέντρωσης πληροφοριών και διάχυσής τους, με στόχο να αυξηθεί όχι μόνο το ενδιαφέρον των πολιτών για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, αλλά και να ενισχυθεί η βούλησή τους για βιώσιμες λύσεις στα σημερινά θεμελιώδη πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Εάν αυτό, μέσα σε ένα ευρωπαϊκό και παγκόσμιο περιβάλλον που ήδη έχει αλλάξει και θα αλλάξει προς το ανταγωνιστικότερο, επιθετικότερο και περισσότερο αβέβαιο, δεν είναι σοβαρός λόγος για την ενίσχυση της βιωσιμότητας και της ανθεκτικότητας της ΕΕ, τότε δεν θα βρεθεί άλλος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

A rich, successful Moscow professor befriends a stray dog and attempts a scientific first by transplanting into it the testicles and pituitary gland of a recently deceased man. A distinctly worryingly human animal is now on the loose, and the professor's hitherto respectable life becomes a nightmare beyond endurance. An absurd and superbly comic story, this classic novel can also be read as a fierce parable of the Russian Revolution. (From the publisher)

NEXUS Τ.177 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2022 // ΟΥΚΡΑΝΙΑ, Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΠΑΡ

Οι σκιές του παρελθόντος θαμμένες στους αιώνες, σχεδόν ξεχασμένες. Πόσο επικίνδυνο είναι να τις ενοχλήσεις; Όταν οι αρχαιολόγοι ανοίγουν τη σαρκοφάγο του Γιαροσλάβ του Σοφού, τους περιμένει μια μεγάλη έκπληξη: τα λείψανα του Μεγάλου Πρίγκιπα του Κιέβου λείπουν. Μια παρέα φίλων αναλαμβάνει να λύσει το μυστήριο αγνοώντας τις συνέπειες... Στους αναγνώστες παρουσιάζεται ένα ιστορικό πανόραμα από τον 11ο ως τον 21ο αιώνα. Ακολουθούμε τα ίχνη του Γιαροσλάβ του Σοφού από το Κράτος των Ρους στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, κι από τη Σοβιετική Ένωση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι τη σύγχρονη Ουκρανία. Τι συνδέει τον Μεγάλο Πρίγκιπα με την Άννα την Πορφυρογέννητη και τον Στάλιν; Και τελικά, πού βρίσκονται τα λείψανα του ηγέτη των Ρους του Κιέβου; Το βραβευμένο ιστορικό μυθιστόρημα του σύγχρονου Ουκρανού συγγραφέα Νίκολας Χόμιτς, Το μυστικό της σαρκοφάγου, αποκαλύπτει τα μυστικά της αρχαίας και σύγχρονης ουκρανικής Ιστορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Έρενμπουργκ είναι ποιητής, πεζογράφος, δημοσιογράφος, είχε ασχοληθεί στα νιάτα του με τη ζωγραφική, ταξίδεψε πολύ, έζησε χρόνια στο εξωτερικό, γνώρισε πολλούς ανθρώπους και είδε πολλές πόλεις. Γράφοντας τα απομνημονεύματά του, φυσικό ήταν να μιλήσει για την τέχνη, για τα προβλήματα πού αντιμετωπίζει ένας δημιουργός, για τα γεγονότα της τελευταίας πεντηκονταετίας, για τα ήθη και τόν χαρακτήρα των λαών, για τις αρετές και τις κακίες των ατόμων. Διαβάζοντας τις αναμνήσεις του έχεις την εντύπωση πώς ακούς έναν πολύπειρο εβδομηντάρη να αφηγείται τη ζωή του, άπλα τις περισσότερες φορές, κουβεντιαστά, διατηρών-τας ωστόσο τό πάθος και την ορμή ενός εφήβου. Μα όπως λέει κι ο ίδιος, δεν είναι ένας απροκατάληπτος χρονικογράφος. Σχολιάζει, κρίνει, συγκρίνει, κατακρίνει, ειρωνεύεται, σαρκάζει, αγανακτεί, αναρωτιέται, προβληματίζεται, επιχειρηματολογεί, ομολογεί, εκμυστηρεύεται, εξομολογείται, διδάσκεται απ' τα παθήματά του και προσπαθεί να διδάξει. (Από την έκδοση)

Πόλεμος στην Ουκρανία: Με τους λαούς ή με τα συμφέροντα των αστικών τάξεων; Μανιχαϊσμός: Δημοκρατική Δύση έναντι αυταρχικής Ανατολής; Είναι θεμιτή και δίκαιη η προληπτική επίθεση; Ο εθνικισμός, ο θρησκευτισμός και ο ηθικισμός, κάλυμμα του ρωσικού επεκτατισμού; ΝΑΤΟ: Αμυντική στρατιωτική συμμαχία ή επιθετικός οργανισμός; Ε.Ε.: Δημοκρατική ένωση κρατών ή οικονομικός βραχίονας του δυτικού ιμπεριαλισμού; Ό,τι δεν έγινε στην Κούβα το 1962, γίνεται σήμερα στην Ουκρανία; Πόσο αρραγής είναι ο άξονας Ρωσίας - Κίνας; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)