Αλέξης Πανσέληνος | Βίος και Πολιτεία #33

Καλοκαίρι 1966. Ο Σπύρος, μαθητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, περνά τις διακοπές του φιλοξενούμενος από την οικογένεια ενός ζωγράφου στο νησί. Είναι ένα σημαδιακό καλοκαίρι, όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για την οικογένεια που τον φιλοξενεί. Λίγο αργότερα, ο Απρίλιος του '67 αλλάζει τα πάντα στη ζωή του. Η ιστορία του Σπύρου είναι η ιστορία και πολλών άλλων της γενιάς του. Είναι η ιστορία ενός νεαρού ζωγράφου που αρνήθηκε να προδώσει την παρέα του αλλά πρόδωσε το όνειρό του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Παρά το γεγονός ότι το μυθιστόρημα είναι βραχύ, το πλάτος του είναι ευρύ και περιλαμβάνει μια σημαντική ιστορική περίοδο για τη χώρα που άλλαξε δραστικά την εικόνα της συμπαρασύροντας, όμως, στις φουρτουνιασμένες όχθες της ιστορίας πολλά άτομα» (Διονύσης Μαρίνος, bookpress.gr, 18/11/2022)

"Προτού να καταλύσετε τη φόρμα, μάθετε να τη χειρίζεστε. Μπορεί να ανακαλύψετε πως δεν χρειάζεται." "Είναι χάλια να μιλάτε σαν τον Μπουκόφσκι ενώ βλέπετε τον κόσμο με τα γυαλιά των αδελφών Μπροντέ." "Το κοινό που θα αγαπήσει τα βιβλία σας θα σας μοιάζει. Αν δεν έχετε σαφή εικόνα του εαυτού σας, γνωρίστε τους αναγνώστες σας." "Ή την τέχνη σας θα πάρετε στα σοβαρά ή τον εαυτό σας." "Οι άξιοι τεχνίτες είναι άνθρωποι καταδεκτικοί γιατί η τέχνη τους έχει διδάξει την ταπεινότητα. Η πόζα είναι η στάση των ασήμαντων που πιστεύουν πως είναι πιο σπουδαίοι από αυτό που υπηρετούν." ΤΑ "ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ" που περιέχει αυτός ο μικρός τόμος είναι 48 πνευματώδη παίγνια - με μια γερή δόση υπερβολής, άλλα και με αρκετή σοβαρότητα κατά βάθος. Ασχολούνται κυρίως με τη γραφή και την ανάγνωση, άρα απευθύνονται σε επίδοξους συγγραφείς αλλά και στους αναγνώστες της λογοτεχνίας. Τα περισσότερα από αυτά αναρτήθηκαν στο facebook, την περίοδο 2016-2017, με αφορμή τις διαστάσεις που έλαβε το φαινόμενο των σεμιναρίων, που τείνει να γίνει πια θεσμός. Σκέφτηκα λοιπόν να υποδηλώσω, κάτω από τον μανδύα του χιούμορ, κάποιες προσωπικές μου απόψεις για το γράψιμο αλλά και για το διάβασμα. Σε κάθε περίπτωση, οι 48 αυτοί αφορισμοί δεν αποτελούν παρά ένα παιχνίδι με τα πράγματα του σιναφιού μας. Άλλωστε και η ίδια η λογοτεχνία ένα παιχνίδι είναι στην ουσία, αφού μιμείται τη ζωή και εξορκίζει τα φαντάσματα που μας απειλούν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «(...) μπονζάι κειμενάκια (αρ. 9) τα αποφθέγματά σου τα οποία δεν απολαμβάνουν μόνο μπονζάι αναγνώστες, γιατί συχνά το μικρό, το επιγραμματικό, το λακωνικό χαρακτηρίζεται από πυκνότητα, περιεκτικότητα και σφριγηλότητα που πολλοί θα ζήλευαν. Τα χάρηκα τα «σεμινάρια δημιουργικής γραφής», γιατί είναι μαζί και «σεμινάρια δημιουργικής ανάγνωσης», γιατί σταματούσα σε κάθε σελίδα για να θεωρήσω και να αναθεωρήσω τις βεβαιότητές μου, γιατί γεύτηκα δριμύ οινόπνευμα σε μικρά ποτηράκια». (Γιώργος Ν. Περαντωνάκης, bookpress.gr, 15/02/2018)

Κοιταγμένα σήμερα τα πρόσωπα στις φωτογραφίες που δημοσίευαν οι εφημερίδες της εποχής θυμίζουν τα πορτρέτα μιας πολυάνθρωπης οικογένειας. Αμέσως ανιχνεύεις αμέτρητα κοινά χαρακτηριστικά σε αυτούς τους εντελώς άσχετους μεταξύ τους ανθρώπους, σαν εκείνα που κληροδοτούν από τη μια γενιά στην άλλη άντρες και γυναίκες μιας οικογένειας στους απογόνους τους. Δεν είναι ότι μοιάζουν πραγματικά τα πρόσωπα, τα μάτια, οι μύτες, τα στόματα, τα μέτωπά τους. Μια άλλου είδους ομοιότητα τους κάνει να μοιάζουν τόσο: ίσως η πολυκαιρισμένη απόχρωση της παλιάς εφημερίδας, ίσως τα ασπρόμαυρα αρνητικά που αφαιρούν τη χρωματική διαφοροποίηση, ίσως τελικά η σφραγίδα των καιρών επάνω τους το γενικό ήθος της εποχής, τα γεγονότα της κοινής τους καθημερινότητας, η μόδα στα ρούχα, στα χτενίσματα, τα τραγούδια που ακούνε στο ραδιόφωνο, οι ήχοι των δρόμων, όλα όσα σφραγίζουν ένα κοινό υποσυνείδητο και σχηματίζουν μέσα μας το αποτύπωμα του κόσμου. Καταδικασμένοι έρωτες και πολιτικές συνωμοσίες, ελαφρά ελληνικά τραγούδια, εκτελέσεις και καλλιστεία ξαναζωντανεύουν στους δρόμους της Αθήνας του 1950: μια μυθιστορηματική τοιχογραφία για μια εποχή δύσκολης ανάρρωσης ενός κόσμου που μάτωσε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Συνωθείται ο κόσμος στα σκαλοπάτια της εισόδου από την Καραγεώργη Σερβίας, αλλά δεν μπορεί να μπει ο καθένας, μόνο όσοι έχουν το μαγικό χαρτάκι. Οι λιμουζίνες έχουν τραβήξει πιο κάτω προς το «Κινγκ Τζωρτζ», για να μην εμποδίζουν τα αυτοκίνητα και τα ταξί που αποβιβάζουν τους επισήμους και τους καλεσμένους... Όλων η προσοχή είναι στραμμένη στην είσοδο και στα σκαλοπάτια της «Μεγάλης Βρετανίας». Από μέσα ακούγεται η μουσική της ορχήστρας και η φωνή της Βέμπο που πρώτα τραγουδά τη μεγάλη της επιτυχία, τόσο ταιριαστή με την αποψινή γιορτή, καθώς η Αθήνα μπαίνει και επίσημα ξανά στον χάρτη των ευτυχισμένων, ξένοιαστων και ευλογημένων πόλεων: «Λόντρα, Παρίσι, Νιου Γιορκ, Βουδαπέστη, Βιέννη, μπρος στην Αθήνα καμμιά, καμμιά σας δε βγαίνει». (Από την έκδοση)

Ενώ η πόλη παρακμάζει και καταστρέφεται, ένας άντρας πασχίζει να διασώσει κάποια ψήγματα ευτυχίας κλεισμένος στο μικρό του διαμέρισμα, απομακρυσμένος από τους παλιούς του φίλους, χωρισμένος από τη γυναίκα του, βιοποριζόμενος από μεταφράσεις και φιλοδοξώντας να εκδώσει κάποτε ξανά ένα βιβλίο δικό του. Πολιορκημένος από τις απειλές της καθημερινότητας, με τα λεφτά του να τελειώνουν και την ηλικία του να πλησιάζει τη φθορά, θέλει να εξασφαλίσει την ύπαρξή του μικραίνοντας τον ορίζοντά της ώστε να μην εκτίθεται σε κίνδυνο. Μετρά τις αμοιβές από τις μεταφράσεις που κάνει, υπολογίζει τα έξοδα που αυξάνουν μέσα στην κρίση του τόπου και διατηρείται ζωντανός με το ελάχιστο οξυγόνο που του επιτρέπει ένας κύκλος μικρών, ελάχιστων απολαύσεων και μιας μετρημένης ζωής. Όμως η συναισθηματική του απάθεια κινδυνεύει από μια απρόσμενη εισβολή μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Το ξεχασμένο παρελθόν του επιστρέφει σαν απειλή και εκτροχιάζει τη ζωή του. Μια ζωή που μοιάζει να ακολουθεί τη μοίρα της ίδιας της πόλης. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Αθήνα 1943. Ένας ντετέκτιβ, Ελληνοαμερικανός, βρίσκεται εδώ και λίγα χρόνια στην Ελλάδα, κυνηγημένος από τους εχθρούς του. Φυτοζωεί από το επάγγελμά του και ενώ ο πόλεμος διαλύει τις τελευταίες του ελπίδες, κάποιος του αναθέτει την προστασία ενός κοντραμπασίστα της όπερας. Μετέωρος μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, θα συναντήσει πλάσματα φτιαγμένα από τα υλικά του πόνου και της επιβίωσης: μια μοιραία γυναίκα που σαγηνεύει όλους τους άνδρες της ιστορίας, μια Εβραιοπούλα παντρεμένη μ' έναν μαυραγορίτη, έναν Γερμανό αρχιμουσικό αποφασισμένο ν' ανεβάσει τον "Χρυσό του Ρήνου" στη Λυρική, έναν αλλήθωρο πρώην εκτελωνιστή, μια πόρνη της Τρούμπας, μια μαυροφορεμένη γυναίκα παραδομένη στο ερωτικό αλισβερίσι. Όλοι τους έχουν δαγκώσει το μήλο της αμαρτίας. Όλοι τους μπορούν είτε να σωθούν είτε να χαθούν. Μήπως για να σωθεί η ψυχή ενός τόπου πρέπει να επιζήσουν και η αρετή και ο πειρασμός; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Νάσος Λύρας, ελληνικής καταγωγής και συνταξιούχος Gastarbeiter «πολυτελείας» στο Μόναχο, ξετυλίγει ένα κουβάρι σκέψεων και αναμνήσεων από την Ελλάδα και από τη Γερμανία που τον οδηγούν να θυμηθεί αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «ξεχασμένες λέξεις». Αυτές έρχονται από το βάθος του χρόνου, πάντα στη μητρική του γλώσσα, αυτήν που ο ίδιος έχει πάψει να χρησιμοποιεί για να μην του θυμίζουν έναν παλιό καλά κρυμμένο εαυτό. Πού θα βγάλει αυτή η άκρη του κουβαριού και πώς θα καταλήξει η ιστορία αυτή να είναι κάτι παραπάνω από ένα κρυφό ημερολόγιο; Μια ιστορία κατεδάφισης ενός εκπατρισμένου Έλληνα στη σύγχρονη Γερμανία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τέσσερις μεγάλες ιστορίες με κοινό τους παρονομαστή την ανθρώπινη περιπέτεια, τον έρωτα, τη μοναξιά, το τέλος της νεότητας. Επανέκδοση του πρώτου βιβλίου του συγγραφέα, που εδώ και πολλά χρόνια ήταν εξαντλημένο. Η συμφιλίωση, Το παραμύθιασμα, Η εξαφάνιση της Μπέτσυς και Καλοκαιρινός Κινηματογράφος. Τέσσερις μεγάλες ιστορίες με κοινό τους παρονομαστή την ανθρώπινη περιπέτεια, τον έρωτα, τη μοναξιά, το τέλος της νεότητας. Το ύφος των ιστοριών κρύβει κάτω από ένα συχνά ιερόσυλο χιούμορ μια βαθύτερη ποιητική διάθεση, και η παραδοσιακή γραφή τους συνδυάζει τον ρεαλισμό με το φανταστικό κλίμα του κόσμου των ονείρων. «Τα πρόσωπα της ιστορίας αυτής πρέπει να είναι κιόλας αρκετά αντιπαθή, αρχίζοντας από τους ακόλουθους της συνοδείας μου: ο Σκύλος, που είναι σκύλος αλλά αφύσικος γιατί σκέφτεται και μιλά σαν άνθρωπος κι επιπλέον συχνά βαδίζει όρθιος ή κάθεται με σταυρωμένα τα πόδια όπως εμείς· το Αρκάου γιατί είναι αρκάου και τίποτα δεν υπάρχει πιο αφύσικο από δαύτα είτε στον κόσμο των ανθρώπων είτε των ζώων, τίποτα πιο άσκημο και κακό· εγώ, τέλος, γιατί ενώ έχω μορφή ανθρώπου, δεν έχω ούτε αισθήματα κανενός είδους, ούτε σκέψεις πολύ σημαντικές να κάνω ή να μεταδώσω (αυτό πρέπει κιόλας να έχει γίνει αντιληπτό) παρά κινούμαι και δρω στα περιθώρια της ζωής άλλων ανθρώπων που έτυχε να με γνωρίσουν, προκαλώντας παντού και πάντα μόνο καταστροφές στον ψυχικό τους κόσμο - τις χειρότερες, απ' ό,τι λένε, που υπάρχουν.» (Από τον εκδότη) «...οι πρωταγωνιστές είναι παραδομένοι με πάσα αμέλεια στον εαυτό τους. Μένουν, δηλαδή, κολλημένοι στο ερωτικό κυνήγι γνωρίζοντας ότι η φτιαξιά της ψυχής τους δεν ανοίγει ποτέ πραγματικά την πόρτα στον έρωτα, [...] εγκαταλείπουν με εκπληκτική ευκολία τις σχέσεις τους και επιτρέπουν στην τύχη να υπαγορεύει όλες τους τις πράξεις. (Βαγγέλης Χατζηβασιλείου) «...τα άψυχα και τα ζώα της νουβέλας -η ανεπανάληπτη παρέα περιπλανώμενων σκυλιών στους δρόμους της Αθήνας- διαθέτουν πάθος, νοσταλγία και ζεστασιά, εκφράζουν κατανόηση, συμπάθεια και αλληλεγγύη, σε αντίθεση προς τα λόγια και τις πράξεις των ανθρώπων, αυτών των παράξενων απόμακρων πλασμάτων που δεν κατορθώνουν ούτε να επικοινωνήσουν ούτε να συνεννοηθούν, με αποτέλεσμα να παραμένουν ως το τέλος αναμεταξύ τους ξένοι.» (Ελισάβετ Κοτζιά) «Ο Αλέξης Πανσέληνος δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή Έλληνες συγγραφείς.» (Καθημερινή) «Ο συγγραφέας που αποδεικνύει με κάθε βιβλίο του ότι η λογοτεχνία διασώζει την ιστορία.» (Φιλελεύθερος) «Ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς, με σημαντικές βραβεύσεις, αλλά και με ένα έργο που εξακολουθεί να επηρεάζει, να αναλύεται και να μεταφράζεται.» (Έθνος) «Ένας συγγραφέας που έχει πια υψηλή συναίσθηση για το τι μπορεί να κάνει και τι κάνει εν τέλει με τις λέξεις.» (Το Βήμα)

Ο Αλέξης Πανσέληνος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943. Η συλλογή αυτή περιέχει τέσσερα διηγήματά του με κοινό τους παρανομαστή την ανθρώπινη περιπέτεια, τον έρωτα, τη μοναξιά, το τέλος της νεότητας. Το ύφος των διηγημάτων κρύβει κάτω από ένα συχνά ιερόσυλο χιούμορ, μια βαθύτερη ποιητική διάθεση και η παραδοσιακή γραφή τους συνδυάζει το ρεαλισμό με το φανταστικό κλίμα του κόσμου των ονείρων. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Το χρονικό της απώλειας σαν μια ανοιχτή επιστολή. Μια μυστήρια επιγραφή στο κέντρο της πόλης, βαμμένη άτσαλα πάνω σε έναν τοίχο. Μια επιγραφή που σίγουρα θέλει ερμηνεία. Μαρτυρά άραγε κάτι για την πόλη ή για τον ήρωα του βιβλίου που έτυχε να την προσέξει και κρέμασε σ' αυτή την ελπίδα για να φωτίσει τα σκοτεινά μυστήρια της ζωής του; Ένας κόσμος σε παράκρουση : μια νεολαία οπλισμένη με σπρέι, μια άλλη με ρόπαλα ένας Αγιορείτης και ένας Ανθυπασπιστής, ένας ταξιδιωτικός πράκτορας, μια νοσοκόμα και ένα μοντέλο δυο παλιοί φίλοι που μισιούνται, μια απρόθυμη χήρα και ένας οδηγός ασθενοφόρου συμπλέκονται και σέρνουν τον χορό γύρω από τους εφιάλτες του ερασιτέχνη ζωγράφου που ψάχνει μέσα από το νόημα της επιγραφής να ανακτήσει τη χαμένη του αγάπη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Ένα μυθιστόρημα για τα γηρατειά, τη φθορά και τον θάνατο, χωρίς το παραμικρό καταθλιπτικό χρώμα. Οι απερχόμενες γενιές συναντούν τις νέες, σε μια υπερκινητική Αθήνα, με πολλαπλές ανατροπές και συγκρούσεις. Ο Αλέξης Πανσέληνος συγκεντρώνει στο καινούργιο του βιβλίο τα πάντα: πολυπρόσωπη δράση, αστυνομική ίντριγκα, όπως και διάλογο, με μια μεγάλη ποικιλία μυθιστορηματικών ειδών, που συνδυάζεται με τη σκιαγράφηση μιας σειράς ανάγλυφων και εξαιρετικά ζωντανών χαρακτήρων, οι οποίοι αποτυπώνουν στην καθημερινή στάση και συμπεριφορά τους τον αναβρασμό μιας εξαιρετικά ασταθούς κοινωνίας. (Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 11/12/2011) Ο Πανσέληνος εκτός από δαιμόνιος μυθοπλάστης αποδείχνεται άλλη μια φορά μαέστρος της πολυσύνθετης δομής. Στις "Σκοτεινές Επιγραφές" εισάγει τη διάσπαση της αφήγησης σε τρία, τουλάχιστον, πεδία με την αρμόδια για το καθένα γλωσσική διαφοροποίηση: το λυρικό (της ανίχνευσης και ξανα-ανακάλυψης της Χλόης), το μυθοπλαστικό (με τα κωμικά και εσκεμμένα οπερετικά στοιχεία όχι μόνο των νεαρών γκραφιτάδων, αλλά και των πάσης ηλικίας και φύσεως έκνομων τύπων που συνθέτουν ένα μωσαϊκό αστυνομικού δελτίου) και το ενδοσκοπικό με τις καταβυθίσεις των τριών ηρώων (του Γιάννη και των φίλων του, Στάθη και Πίπη) στα χρονοντούλαπα του παρελθόντος τους. Ο αστικός χώρος, όπως σε όλα τα μυθιστορήματα του Πανσέληνου, λειτουργεί όχι ως φόντο ή τοπίο, αλλά σαν ένας από τους χαρακτήρες του μύθου. (ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΩΤΙΔΗΣ, Καθημερινή, 4/3/2012)

Ο μυθιστοριογράφος είναι κυρίως σκηνοθέτης αλλά πρέπει να είναι και ηθοποιός. Να μπορεί να υποδυθεί χαρακτήρες και άτομα διαφορετικά από τον εαυτό του - πώς αλλιώς μπορείς να μιλήσεις γι’ άλλους ανθρώπους αν δεν τους καταλαβαίνεις; Και πώς μπορείς να τους καταλάβεις αν δεν τους υποδυθείς; Και πώς θα το κάνεις αυτό αν δεν τους παρατηρείς και δεν τους προσέχεις; Η εξατομίκευση του αφηγητή, η προβολή του υποκειμενικού, από μια άποψη απλούστεψε τη δουλειά των μυθιστοριογράφων. Για πολλούς, όπως άλλωστε δείχνουν και τα βιβλία τους, το μόνο αξιοπρόσεκτο πράγμα στον κόσμο είναι ο εαυτός τους. Αλλά και αυτόν ποιος τον μαθαίνει ποτέ κρατώντας τον διαρκώς στο κέντρο της προσοχής του; Είμαστε - όταν είμαστε - σε σχέση με κάτι άλλο. Αλλιώς δεν είμαστε. Υπάρχουμε κάπου. Ο εαυτός μας αποκτά εαυτό όταν βλέπει κι άλλους γύρω, που τους συγκρίνει και τους αποτιμά. Τότε αποκτάμε πρόσωπο, όταν κοιτάξουμε των άλλων ανθρώπων. Μιλώντας για τα βιβλία που λάτρεψε, πρόδωσε ή φοβήθηκε, ο Αλέξης Πανσέληνος ουσιαστικά μιλάει για πρόσωπα και πράγματα της ιστορίας, της καθημερινότητας, της γραφής του. Στην ανά χείρας αυτοπροσωπογραφία διαπιστώνουμε τι συμβαίνει όταν μια συγκινητική γλώσσα συναντάει την εκτυφλωτική μνήμη ενός φετιχιστή αναγνώστη. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Το πρώτο βιβλίο του Αλέξη Πανσέληνου ήταν μια συλλογή από τέσσερα διηγήματα, οι "Ιστορίες με σκύλους". Ύστερα από τέσσερα μεγάλα μυθιστορήματα που έχουν μεσολαβήσει ως σήμερα, ο συγγραφέας επανέρχεται με άλλη μια συλλογή διηγημάτων, τους "Τέσσερις ελληνικούς φόνους". Τέσσερις παράξενες, σκληρές ιστορίες, που διατρέχουν το πολιτικό υπέδαφος της νεότερης Ελλάδας ανάμεσα στα φαντάσματα του παρελθόντος και τις επιβιώσεις τους. Ο συγγραφέας προσεγγίζει χωρίς φόρτιση τους δράστες των φόνων και επιχειρεί να κοιτάξει την ανθρώπινη πλευρά κάποιων χαρακτήρων που συνήθως αρκούμαστε να χαρακτηρίσουμε με στερεότυπα. Οι περισσότεροι φόνοι άλλωστε έχουν ήδη συμβεί όταν ο αναγνώστης ανοίγει την κάθε ιστορία. Μόνο ένας φόνος διαπράττεται "επί σκηνής". Αλλά αυτό δεν αναιρεί καθόλου το ρίγος που ενδέχεται να του προκαλέσουν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Κρις Καλλίτσης και η Κάτια Γεροδήμου, δυο μάλλον άσημοι χορευτές του μπαλέτου, βρίσκονται ξαφνικά μπλεγμένοι στα δίχτυα μιας πλεκτάνης που σκοπεύει ν' αναδείξει την Κάτια από το κορ-ντε-μπαλέ σαν σολίστα. Η πλεκτάνη αποτυχαίνοντας ξετυλίγει ένα κουβάρι από αλυσσιδωτές αντιδράσεις, που φτάνει ίσαμε τα Δεκεμβριανά κι από κει, πίσω πάλι στη δεκαετία του '50, στην εποχή της Χούντας και στη σύγχρονη Ελλάδα. Η αδυναμία των νεότερων γενιών να συνδέσουν τα σημερινά προβλήματα τους με την προϊστορία του τόπου στις δεκαετίες που πέρασαν, αποτελεί το κύριο θέμα του βιβλίου. Δυο παλιοί αριστεροί ανακαλύπτουν την άσχημη αλήθεια για τον εαυτό τους στο πρόσωπο ενός δεξιού, κοινού τους φίλου, κι εκείνος τη δική του ομορφιά στα πρόσωπα των παλιών συντρόφων της νεότητάς του. Οι δυο χορευτές συμβιβάζονται με την πραγματικότητα, ενώ ένα νέο αστέρι γεννιέται στο χώρο του ελληνικού Θεάτρου. Κέρδη και ζημίες από την όλη ιστορία, μένει να εκτιμηθούν στο τέλος του βιβλίου, καθώς ο αναγνώστης μια μουσκεύει στο βυθό της θάλασσας και μια στεγνώνει κάτω από τις ακτίνες του αττικού ήλιου. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Παράλληλα με τα πεζογραφικά του έργα ο Αλέξης Πανσέληνος ασχολήθηκε κατά διαστήματα με τη λογοτεχνία, την ιδεολογία και την πολιτική διάσταση του φαινομένου της Τέχνης. Στον τόμο αυτό συγκεντρώθηκε μια επιλογή άρθρων και δοκιμίων από το 1975 έως το 1992, που έχουν δημοσιευτεί σε γνωστά λογοτεχνικά περιοδικά της Αθήνας. Από αυτά, δύο εκτενή κείμενα (ένα αφιερωμένο στον ποιητή Μάνο Ελευθερίου και ένα γύρω από τον πεζογράφο Αλέξανδρο Κοτζιά) είναι ανέκδοτα. Ο προβληματισμός του συγγραφέα γύρω από την τέχνη του, αλλά και γύρω από το συνολικό φαινόμενο της Τέχνης, μας παρουσιάζει ένα μέρος από αυτό που πολλοί ονομάζουν "εργαστήρι του καλλιτέχνη", καθώς αποκαλύπτει τις ιδέες που διατρέχουν την πρωτότυπη δημιουργική του εργασία και τη γνώμη του για πρόσωπα και πράγματα στον ευρύτερο χώρο της ελληνικής διανόησης. Οι αναγνώστες των βιβλίων του θα έχουν με τον τόμο αυτό την ευκαιρία μιας πιο προσωπικής προσέγγισης του συγγραφέα. Και όσοι βρήκαν τα βιβλία του γοητευτικά ή ενδιαφέροντα, θα διαπιστώσουν μια συνέπεια ανάμεσα στις ιδέες και στην ατμόσφαιρα των λογοτεχνικών του σελίδων, όπως και ανάμεσα στην οργάνωση των ιστοριών του και στη φύση της ιδεολογίας που διατρέχει τα δοκιμιακά αυτά κείμενα, και τη σκέψη του γενικότερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

- What happens when three young lawyers set off at night into unknown parts of town in search of a stolen motorcycle? - What happens when Minas visits a gay bar together with his uncle, the general - no stranger to the place it seems - or ends up in bed with Gia? - When Petros, enjoying an evening away from his wife and kids, finds himself in the company off Soulis, handsome bike thief and sometime catamite? - Or when poor Stelios is strapped to a lie detector cum personality analyser at the American base? - And what about the adventures of the pack of stray dogs roaming around the town that same night, watching the trans-vestites, settling scores with the white cat Gabriel, seeing their old teacher off on his way to the other world? Alexis Panselinos tells us all this and more in a story which is sometimes surreal, always tender, subtle, sad and extremely funny. (From the publisher)

Ένα είδος βαρύτητας τραβάει τον Νότη Σεβαστόπουλο και δεν τον αφήνει να απογειωθεί για εκεί που τα όνειρα της ηλικίας τον στρέφουν. Το μόνο σημείο αναφοράς, το μόνο σταθερό του καταφύγιο είναι η μηνιαία εικονογραφημένη σειρά του Ιππότη Λάνσετρις. Εκεί, στα πολύχρωμα τεύχη μόνο μπορεί να ξεδιψάσει. Ενώ οι φίλοι χάνονται ένας ένας και οι έρωτες αποδείχνονται πρόσκαιροι και απατηλοί, το κόμικ του Λάνσετρις, σε μια Αθήνα του μέλλοντος, μοιάζει να απαντά σ' όλα του τα ερωτηματικά για τη ζωή. Οι παράλληλες ιστορίες του Νότη και του Ιππότη καθρεφτίζουν η μία την άλλη. Η καταστροφή της φανταστικής Δημοκρατίας του κόμικ και η αληθινή μετάλλαξη του Νότη μετά τον στρατό όπου υπηρετεί συνθέτουν μια γοητευτική περιπέτεια που (δεκαετίες έπειτα από την πρώτη εμφάνιση αυτού του μυθιστορήματος) μοιάζει να έχει γραφτεί σήμερα και να αφορά όλα όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και παντού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Κρις Καλλίτσης και η Κάτια Γεροδήμου, δυο μάλλον άσημοι χορευτές του μπαλέτου, βρίσκονται ξαφνικά μπλεγμένοι στα δίχτυα μιας πλεκτάνης που σκοπεύει να αναδείξει την Κάτια από το κορ-ντε-μπαλέ σε σολίστα. Η πλεκτάνη αποτυχαίνοντας ξετυλίγει ένα κουβάρι από αλυσιδωτές αντιδράσεις το οποίο φτάνει ίσαμε τα Δεκεμβριανά και από κει πίσω πάλι στη δεκαετία του '50, στην εποχή της Χούντας και στη σύγχρονη Ελλάδα. Δυο παλιοί αριστεροί ανακαλύπτουν τις άσχημες αλήθειες για τον εαυτό τους στο πρόσωπο ενός δεξιού, κοινού τους φίλου, κι εκείνος τη δική του ομορφιά στα πρόσωπα των παλιών συντρόφων της νεότητάς του. Οι δυο χορευτές συμβιβάζονται με τη σκληρή πραγματικότητα, ενώ ένα νέο αστέρι γεννιέται από το πουθενά στον χώρο του ελληνικού Θεάτρου. Κέρδη και ζημίες από την όλη ιστορία μένει να εκτιμηθούν στο τέλος του βιβλίου, καθώς ο αναγνώστης μια μουσκεύει στον βυθό της θάλασσας και μια στεγνώνει κάτω από τις ακτίνες του αττικού ήλιου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Οι Βραδιές μπαλέτου είναι ένα κοσμοβριθές αφήγημα και καλύπτει μια περίοδο έξι δεκαετιών. Η υφή του είναι σύνθετη: μυθιστόρημα ρεαλιστικό, ιστορία με πλοκή συναρπαστική, αφήγημα καυστικό και ειρωνικό, με σκηνές όπου γελάς μέχρι δακρύων, κείμενο ποιητικών αποστροφών, πεζογράφημα στοχασμού και ηθικών αποτιμήσεων. (Ελισάβετ Κοτζιά, H Καθημερινή, 7/7/1991) Ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα των τελευταίων ετών. (Σπύρος Τσακνιάς, Η Λέξη, Μάρτης-Απρίλης 1992) Μια σημαντική προσφορά του Α. Πανσέληνου στην ελληνική πεζογραφία. (Κρίτων Χουρμουζιάδης, Γράμματα και Τέχνες, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1992)

Βιέννη, Τεργέστη, Κέρκυρα, Γιάννινα, τέλη του 18ου αιώνα. Ένας αυστριακός συνθέτης δραπετεύει στη θάλασσα και ξεβράζεται στην ελεύθερη από τους Τούρκους Κέρκυρα, όπου γνωρίζει έναν έλληνα αριστοκράτη ποιητή από τη Λευκάδα, που έχει δραπετεύσει εκεί κυνηγημένος κι αυτός από τα φαντάσματα της δικής του ζωής. Πειρατές, ληστές στα σουλιώτικα βουνά, η χλιδή της αυλής του Αλή Πασά στα Γιάννινα, μια ελληνίδα σκλάβα στο χαρέμι, η δραπέτευσή της με τη βοήθεια των δυο καλλιτεχνών και η ανακάλυψη της Ελλάδας από έναν δυτικό άνθρωπο. Μυστήρια, εφιάλτες, ανατροπές, μάχες στα βουνά και στο τέλος η καταβύθιση του ήρωα στην προεπαναστατική Ελλάδα. Ένας έλληνας καλόγερος αποκοιμιέται νανουρισμένος από τους ύμνους των Δερβίσηδων. Και μια καμήλα περιπλανιέται στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) "Ο Αλέξης Πανσέληνος θεωρείται στην Ελλάδα από τους σημαντικότερους, αν όχι ο σημαντικότερος συγγραφέας σήμερα. Περιγράφεται σαν ένας ρεαλιστής ψυχολόγος, ως κατεξοχήν παρατηρητής της σύγχρονης κοινωνίας - αλλά στο βιβλίο αυτό αποδείχνεται κάτι πολύ περισσότερο από αυτά: ένας συγγραφέας με ολόλαμπρη φαντασία, ένας παθιασμένος παραμυθάς, μια αρσενική Σεχραζάτ!" (Linda Reisch, LISTEN) "Πρέπει να διαβάσετε χωρίς καθυστέρηση αυτό το αριστούργημα του Αλέξη Πανσέληνου". (Jean-Tucoo-Chala, FRANCE-GRECE AQUITAINE)