Ας πούμε πως είμαι εγώ - VERONICA RAIMO

Η Βερόνικα μεγαλώνει στη Ρώμη, στα τέλη του 20ού αιώνα και στις αρχές του 21ου. Ή μάλλον, προσπαθεί να μεγαλώσει, διότι δεν έχει ιδέα πώς γίνεται αυτή η δουλειά. Η οικογένειά της είναι μια συνηθισμένη ιταλική οικογένεια, δηλαδή ένα κουβάρι από νευρώσεις, μονο­μανίες και άγχη. Οι σχέσεις της με τους άντρες είναι άστατες και χαοτικές - κάπως σαν τη σχέση της με την ίδια την πραγματικότητα. Σήμερα, μεγάλη πια, η συγγραφέας Βερόνικα Ράιμο αναλογίζεται πώς έφτασε ως εδώ, και το κάνει με τον μόνο τρόπο που είναι στ' αλήθεια εφικτός: με μια διαβρωτική και ξεκαρδιστική, σαρκαστική αλλά και τρυφερή παλινδρόμηση ανάμεσα στις αμφίβολες αλήθειες και τα μισά ψέματα με τα οποία κατασκευάζουμε τον εαυτό μας. (Από τον εκδότη) "Η Ράιμο μάς χαρίζει ένα ανίερο μα τρυφερό οικογενειακό πορτρέτο που μας παρασέρνει από τις πρώτες του κιόλας γραμμές". (Corriere della Sera) "Τα προβλήματα της ζωής μετατρέπονται αυτομάτως σε κωμωδία χάρη στο καθαρό βλέμμα και την κοφτερή γραφή της Ράιμο". (La Repubblica) "Για να ελευθερωθεί από μια οικογένεια στην οποία η αγάπη έχει μετατραπεί σε υπερβολή, η συγγραφέας επιλέγει το μπουρλέσκο". (Le Figaro) "Πνευματώδης και πολυεπίπεδη προσωπογραφία μιας γυναίκας καθώς γίνεται ο εαυτός της". (The Times) "Αστείο, ιδιόρρυθμο, υπέροχα μελαγχολικό". (Frankfurter Allgemeine Zeitung) «Πάνω απ’ όλα η Ράιμο περιγελά την ίδια την δύναμη που αποδίδουμε στη Λογοτεχνία, στα «ηθικά διδάγματα» και τις «μεταμορφώσεις» που αναμένουμε από αυτή. Η δική της ηρωίδα δεν βγαίνει καλύτερη ή αλλαγμένη απ’ το βιβλίο, δεν συμφιλιώνεται με το παρελθόν, η νωχελικότητά της δεν μετατρέπεται δια μαγείας σε παραγωγικότητα. Με την πικρή συνειδητοποίηση ότι τα συμβάντα της ζωής μας δεν μας αφήνουν απαραίτητα καλύτερους ή σοφότερους, ούτε η καταγραφή τους είναι λυτρωτική, η Ράιμο παραδίδει ένα έργο εντελώς αυτοσατιρικό». [Φανή Χατζή, bookpress.gr, 12 Ιουλίου]