Καθ' οδόν προς Θεσσαλονίκη
Η μνήμη της πέτρας
Το όραμα του Αυγούστου
Πες ένα γεια που βραδιάζει
Όταν το ποίημα έρχεται
Μόνο μη πεις πως είναι μάταιο
Πάντα θα έχουμε ανάγκη από ουρανό
Ήρεμα, αθόρυβα, ασταμάτητα ο χρόνος
Άρχισε από την μέση
Το κεφάλι μου τσούζει
Στον δρόμο για την επιστροφή
Θέλω να μιλήσω για την αγάπη
Θα περάσεις πάλι την Κυριακή
Το ποίημα δεν μπορεί να περιμένει
Δίπλα στην βρώμικη κουβέρτα
Το τραγούδι της σιωπής
Ένα αιωρούμενο σ' αγαπώ
Σ' αγάπησα ω πόσο σ' αγάπησα
Στο βαθύ πηγάδι με τα τραύματα
Ο φθόνος σε περιμένει απέναντι
Μια γάτα γρατζουνάει στην Ακρόπολη
Παραμονή Πρωτοχρονιάς
Μια αγάπη ελαφριά σαν φτερό καρφώθηκε στην καρδιά μου
Και το ποίημα γύρισε πίσω
Εξήγησέ μου τι θα πει η λέξη περιμένω
Η φαντάσματα της καλοσύνης
Ελευθερία λεγόταν η ανάγκη
Το κάλεσμα του νερού
Γιαγιά, έχουμε και εμείς παράγκες
Η Παναγιά στο λιβάδι
Μάρτιο μήνα: Ν' αγαπάω
Να προλάβω να σώσω την μνήμη
Δεν γίνονται τα πτώματα ποιήματα
Το τριακοστό τρίτο σκαλοπάτι
Στα όρια του περιθωρίου
Μικρά πουλιά φυτρώνουν στα μαλλιά μου
Τρομάζω ν' ακούω την καρδιά μου
Είμαι γεμάτη ποιήματα
Όταν δεν έρχεσαι κονταίνω
Θα σε ονομάσω Έλευσις
Ο γελοίος θυμός μου