Και ήρθε, η απέραντη μοναξιά
Ό,τι δεν προχωράει από την αρχή
Ήταν απόηχο και ήταν γέννηση και λυγμός προπατορικός
Ο χειρότερος εγκλεισμός εσωτερικός
Και ήλθε η πάλη
Μοί ήρεσαν ανέκαθεν τα εγκώμια
Και πάλι, λοιπόν, Έρως
Κάθε γέννα μια απειρία δυνατοτήτων
Μάτια ορθάνοιχτα, παραπομπή σε εμάς
Αχ, πόσες φορές εγκαταλείψαμε τα Ηλύσια Πεδία
Θάνατος, λιγνός και κλονισμός, ας απέχει
Τζίτζικας ο μελωδός
Τον χυμό των θεών καρτερώ
Ζητούμε πάντα το ανέφικτο
Θυμάμαι, ακόμη, αρκετά
Η Ηλέκτρα μνημείο σταθερό
Όπου άρρεν, συνεπαγωγή αυθαίρετη
Όταν η Ήρα έβαλε διαιτητή τον δίφυλο μάντη Τειρεσία
Κάποια φορά, θυμήθηκα
Είχα κι εγώ παρόμοιο όραμα κάποτε
Πολλές φορές αναρωτήθηκα
Αχ, φίλε μου Αντώνη, ο κόσμος αυτός
Έμαθα από νέος ακόμα ενθυμούμαι
Ξερά δέντρα ανθίζουν χιόνι
Κάθε που θέλω να φωνάξω, ανθίζω
Χωρίς την αγωνία θα ήμασταν τυφλοί
Ανακεφαλαίωση, λοιπόν, προσμένει κάθε σφάλμα
Η παραβολική γεωμετρία
Και η τελειότητα, καρτερικά να στέκεται
Η νεότης
Τις νύχτες, μονάχα τις νύχτες
Παλιά ψυχή, αρχαία
Και από τύχη και μόνο, ζω
Καλύτερα έτσι
Στενός ο δρόμος κι αδιερεύνητος
Στους τυφλούς ο μισότυφλος αρχηγεύει
Τρελοί κι απελπισμένοι
Για εμάς η κορύφωση
Φυσικά, περιμένω ένα χάδι
Ονειρεύομαι τις ρίζες των δέντρων
Η θλίψη, λέγω, η θλίψη λόγος κι αφορμή
Την Νέμεσιν επιζητώ
Δίψα κατέχει στα κοινά
Τόσο σύνθετα είναι λοιπόν εδώ όλα;
Τα βάθη, τα άπειρα του ουρανού
Η συννεφιά είναι προνόμιο των γενναίων ψυχών
Το ηλιοστάσιο, περίπατος ευγενικός κι ο χρόνος
Αλλόκοτα παιχνίδια της μνήμης