Μαντείο - NONCE GEORGE LE

ΗΤΤΑ Άργησα πολύ να μιλήσω δεν ήθελα να πω τ' όνομά μου Βικτωρία Θεοδώρου Αδαής ακόμη, κοιτάζεις την αντανάκλασή σου και χαίρεσαι «εγώ είμαι» λες, «αυτός είμαι εγώ», ούτε που φαντάζεσαι πως δεν είσαι, και δεν θα γίνεις, το είδωλό σου, ένας άλλος είναι η αντανάκλασή σου, κι όχι μόνο αυτή στον καθρέφτη, όλες οι αντανακλάσεις από εδώ και πέρα, όλα τα είδωλά σου είναι ένας άλλος, αλλιώς ζει, αλλιώς σκέφτεται, άλλα στηρίγματα έχει, εσύ δεν τα φαντάζεσαι καν. Αμέριμνος σου λέει ιστορίες για τη μάνα του κι ούτε του περνάει από το νου πως εσύ δεν έχεις μάνα. Νοσταλγικός σου περιγράφει το πατρικό του σπίτι κι ούτε μπορεί να φανταστεί πως εσύ δεν έχεις σπίτι. Πικραμένος σου αφηγείται πως τον αδίκησαν στη δουλειά κι ούτε υποψιάζεται πόσα χρόνια έχεις άνεργος. Απλά πράγματα, καθημερινά, δεδομένα σπίτι, δουλειά, οικογένεια, καταγωγή μόνο που δεν είναι δεδομένα και δεν θέλεις πια να ξανασυναντήσεις δεν θέλεις πια να ξαναμιλήσεις με κανέναν δεν διαθέτεις τον ελάχιστο απαιτούμενο κοινό παρονομαστή έχεις χάσει προ πολλού κάθε παρονομαστή. Και κανείς δεν δύναται να διανοηθεί πως υπάρχεις κι εσύ μέσα στην επιδεικτική αρτιμέλεια του κόσμου. [Από την έκδοση] Κατά τον Ηράκλειτο, "ο άναξ, ου το μαντείον εστι το εν Δελφοίς, ούτε λέγει ούτε κρύπτει αλλά σημαίνει". Στο Μαντείο του George Le Nonce, που ο ίδιος περιγράφει ως σύνθεση μικτής τεχνικής, δεν υπάρχει άναξ και δεν λατρεύεται ο Λοξίας. Στη θέση του, παρελαύνουν τριανταπέντε τεθνεώσες ποιήτριες που επικοινωνούν με τον ποιητή από τον άλλο κόσμο· αφού του παραδώσουν, εν είδει διαπιστευτηρίων, τους χρησμούς τους, επανέρχονται ως μούσες και εμπνέουν, ή υπαγορεύουν, η καθεμιά με τον δικό της τρόπο, ποιήματα που, παραδόξως, επιχειρούν να αποκαλύψουν την ταυτότητα του αποδέκτη, μια ταυτότητα που η ίδια η Δευτέρα παρουσία των νεκρών ποιητριών αμφισβητεί και διαστρέφει. Των χρησμών και των ποιημάτων του Μαντείου προτάσσεται ένα αυτομυθογραφικό ψευδοδοκίμιο, στο οποίο μου φαίνεται πως ο Le Nonce ούτε λέγει ούτε σημαίνει, αλλά μάλλον επιχειρεί να κρύψει τη φωνή του άνακτα· κυρίως, όμως, παίζει· κυρίως, υπονομεύει την ίδια την έννοια του προσώπου, της ταυτότητας και της προσωπικής φωνής. (Άγγελος Άμβροτος, Story Bridge Journal, Νοέμβριος 2024)