Καλοκαίρι στην πόλη

Τι είναι αυτό που κάνει τη Θεσσαλονίκη μια τόσο μοναδική πόλη; Νέα κι ωστόσο ήδη κλασική, αυτή η μελέτη αναζητεί την απάντηση στα πεντακόσια χρόνια της νεότερης ιστορίας της, κατά τα οποία αναδείχθηκε πρώτα ως οθωμανική και αργότερα ως ελληνική μητρόπολη. Στην ίδια περίοδο ήταν επίσης μια εβραϊκή πόλη, καταφύγιο για χιλιάδες Σεφαραδίτες κυνηγημένους από την ισπανική Ιερά Εξέταση. Χριστιανοί, μουσουλμάνοι και εβραίοι σχημάτιζαν έτσι μια από τις πιο πολύτιμες κοινωνίες της Μεσογείου και της Ευρώπης. Ξαναζωντανεύοντας αριστοτεχνικά αυτό το χαμένο κόσμο, ο συγγραφέας μάς οδηγεί, ανάμεσα από ερειπωμένες ρωμαϊκές αψίδες, βυζαντινές εκκλησίες και τουρκικά τζαμιά, στα ταβερνεία και τα χαμάμ, τους κήπους, τα παλάτια και τα μπορντέλα της παλιάς πόλης εκεί όπου αιγύπτιοι έμποροι και ουκρανοί σκλάβοι, τούρκοι πασάδες και ευρωπαίοι ταξιδιώτες διασταυρώνονταν με Ορθόδοξους προσκυνητές, Καθολικούς ιεραπόστολους, ισπανόφωνους ραβίνους και δερβίσηδες Σούφι, αλλά και με αλβανούς ληστές και κατασκόπους των Μεγάλων Δυνάμεων εκεί όπου ακόμα και οι λούστροι, οι χαμάληδες και οι μικροπωλητές μιλούσαν μισή ντουζίνα γλώσσες στην προκυμαία και το παζάρι. Η καθημερινή ζωή και η εθνοτική και θρησκευτική αλληλεπίδραση είναι θέματα που ερευνά διεξοδικά ο Μαζάουερ, προτού δείξει πώς αλλάζει η τύχη της πόλης στον εικοστό αιώνα, με την κατάρρευση της αυτοκρατορίας και την έλευση των εθνικών κρατών. Πόλεμος, πυρκαγιά, προσφυγιά, γενοκτονία και ολοκαύτωμα αλλάζουν ριζικά τη Θεσσαλονίκη, που χάνει πρώτα τους μουσουλμάνους της, με την ανταλλαγή πληθυσμών, κι έπειτα τους εβραίους, στο δρόμο για το Άουσβιτς. Αυτό που αναδύεται αργά μέσα απ' τις στάχτες είναι μια σύγχρονη, δυναμική ελληνική «συμπρωτεύουσα». Ωστόσο η ατμόσφαιρα της πόλης είναι ακόμα στοιχειωμένη από τα φαντάσματα των μεγάλων ιστορικών κοινοτήτων που τη μοιράστηκαν, από τις περιπέτειες των λαών και των ανθρώπων που συναντήθηκαν στην πολυτάραχη ιστορία της. Στη ζωντανή τους μνήμη είναι αφιερωμένο αυτό το βιβλίο. (Από την παρουσίαση της έκδοσης) Ο Μαζάουερ ακολουθεί τη βρετανική σχολή της ιστορικής αφήγησης ("η ιστορία είναι αφήγηση" έλεγε ο ιστορικός Έρικ Χόμπσμπαουμ) και ανασυνθέτει την ιστορία μιας πόλης στη διάρκεια πέντε αιώνων, από την εποχή της κατάκτησής της από τους Οθωμανούς ως τη στιγμή της ελληνικής της εσωστρέφειας, αμέσως μετά τον Εμφύλιο. Διαβάζοντας το βιβλίο συνειδητοποιούμε τη μοναδικότητα της Θεσσαλονίκης στη διάρκεια αυτών των αιώνων, πόλης διεκδικούμενης ως εκλεκτής και ποθητής ταυτόχρονα από χριστιανούς, μουσουλμάνους και εβραίους. Ο Μαζάουερ συνθέτει αριστοτεχνικά τις πηγές και τις παλαιότερες αφηγήσεις για την πόλη, αλλά εκείνο που, τουλάχιστον για μένα ως αναγνώστη, κάνει το βιβλίο γοητευτικό είναι η χρήση της λεπτομέρειας. Για παράδειγμα, δεν αρκείται να μιλήσει για τη ρυπαρή πόλη, αλλά δίνει την εικόνα των καζανιών με τα ούρα που χρησιμεύουν για την επεξεργασία των δερμάτων και αποτελούν πηγή δυσοσμίας αλλά και αιτία επιδημιών. (Νίκος Μπακουνάκης, Το Βήμα, 5/11/2006)

Το βιβλίο προτείνει μια περιήγηση στην Αθήνα και την ιστορία της. Μέσα από μνημεία, χώρους, δρόμους και κτίρια -ακόμα και κάποια που δεν υπάρχουν πια- ζωντανεύει η ατμόσφαιρα παλαιότερων εποχών της πόλης, κυρίως όμως του 19ου αιώνα και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. "Οδοδείκτες" στην περιήγησή μας αποτελούν αποσπάσματα από ιστορικά, λογοτεχνικά, περιηγητικά, αυτοβιογραφικά, δημοσιογραφικά κείμενα, τα οποία αναφέρονται σε κτίρια και τους ενοίκους τους ή σε στιγμιότυπα που έχουν ως "σκηνικό" τους χώρους της πόλης. Κατά την παράλληλη αυτή περιήγηση, ιστορική και λογοτεχνική, συνειρμοί ξεδιπλώνονται, πρόσωπα του παρελθόντος περνούν φευγαλέα από τους δρόμους, τις πλατείες, τα καφενεία, ιστορικές προσωπικότητες εμφανίζονται στα σπίτια τους ή τους δημόσιους χώρους, λογοτεχνικοί ήρωες κινούνται στη δική τους ζωή, μεγάλα ιστορικά γεγονότα διαδραματίζονται, μικρές σκηνές του δρόμου εκτυλίσσονται. Αναπλάθεται έτσι μέσα από τον χώρο η Αθήνα των σημαντικών ιστορικών στιγμών, η Αθήνα της καθημερινής ζωής, της δουλειάς και της διασκέδασης, των επωνύμων και των ανωνύμων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Η απόπειρα να ιχνηλατηθεί η πόλη της Αθήνας με άξονα και οδηγό την ιστορία και τη λογοτεχνία είναι κάτι που απαιτεί την ιδιαίτερη προσοχή μας. Στην παρούσα εργασία τους ο Θανάσης Γιοχάλας και η Τόνια Καφετζάκη κατάφεραν να συγκεντρώσουν έναν τεράστιο αριθμό πληροφοριών γύρω από την ιστορία της πόλης, των κτιρίων, των δρόμων, των ανθρώπων που έζησαν και δημιούργησαν σ' αυτήν. Αρωγός τους η πεζογραφία, η ποίηση και ένα πλήθος άλλων πηγών/μαρτυριών. [...] Χωρίς να είναι στις αρχικές προθέσεις των συγγραφέων, το βιβλίο μπορεί να λειτουργήσει και σαν ένα άτυπο Trivial Pursuit της Αθήνας. Από τον πληθυσμό σε κάθε εποχή και τους δημάρχους της, μέχρι το πότε φωταγωγήθηκαν οι κεντρικοί δρόμοι για πρώτη φορά και ποια ήταν τα πρώτα μέσα συγκοινωνίας, ο αναγνώστης θα παρασυρθεί από αυτές τις "χαριτωμένες" πληροφορίες και θα εντρυφήσει σε πρόσωπα, γεγονότα και αποσπάσματα σπουδαίων λογοτεχνικών κειμένων που αφορούν την Αθήνα. [...] (Κώστας Αγοραστός, BookPress.gr, 18/2/2013)

"Όχι, ο αστυνόμος Μπέκας δεν είχε πει τίποτα. 'Η τουλάχιστον δεν είχε πει δυνατά αυτό που σκεφτόταν. Ναι, ήταν πολύ, πάρα πολύ απλά τα πράγματα. Αλλά αυτή ακριβώς η απλότητα τον ανησυχούσε. Υπήρχε κάτι μέσα του, δεν ήξερε ούτε ο ίδιος τι, που του έλεγε ότι όλη αυτή η απλή ιστορία δεν ήταν ίσως και τόσο απλή. Τι όμως; Πως να το προσδιορίσει; Ίσως η αντιπάθειά του για κείνη την κούκλα πολυτελείας, τη Ζανέτ, να του δημιουργούσε αυτή την ψυχολογία. Ίσως το τίμιο πρόσωπο του Φλωρά, καθώς τον είχε δει να στέκεται ωχρός και αξύριστος στην πόρτα του δωματίου. Ίσως η έκπληξη του χρηματιστή, όταν ο Μπέκας του μίλησε για τη δολοφονία του Καρνέζη. Μπορούσε να είναι τόσο υποκριτής ο Φλωράς;" Το 1953 αρχίζει η δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Οικογένεια του μυθιστορήματος που έθεσε τις βάσεις του ελληνικού νουάρ: Το εμβληματικό Έγκλημα στο Κολωνάκι. Το περιοδικό κλείνει σύντομα, το μυθιστόρημα μένει ημιτελές και αφήνει το κοινό σε αγωνία. Εκεί υπογράφει το μυθιστόρημα ο δημοσιογράφος Γιάννης Τσιριμώκος. Λίγο μετά, το 1954, το μυθιστόρημα εκδίδεται στις ιστορικές εκδόσεις "Ατλαντίς" και ο συγγραφέας υπογράφει πλέον με το ψευδώνυμο Γιάννης Μαρής, που θα γίνει διάσημο και θα το κρατήσει σε όλη την πολύχρονη και πλούσια καριέρα του. Η υπόθεση έχει ως εξής: Μια νύχτα βρίσκεται δολοφονημένος στο διαμέρισμά του στην οδό Σκουφά στο Κολωνάκι ο επιτυχημένος και ευκατάστατος ζωγράφος Νάσος Καρνέζης. Βασικός και αυτονόητος ύποπτος ο Φλωράς, ο σύζυγος της μοιραίας ερωμένης του ζωγράφου. Κι όμως, η επιμονή του γιου, με τη συνδρομή του δημοσιογράφου Μακρή και του αστυνόμου Μπέκα, που κάνει την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία, θα πολλαπλασιάσουν τις εκδοχές του πιθανού ενόχου. Η υπόθεση αποκτά πολλά πλοκάμια, καθώς οι φόνοι συνεχίζονται και ένας μυστηριώδης άγνωστος πλανάται απειλητικά σε όλο το μυθιστόρημα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βλέποντας κανείς την Αθήνα από ψηλά, απολαμβάνει την πιο χαρακτηριστική της θέα: μια «θάλασσα» από πολυκατοικίες. Σημαντικό συστατικό της σύγχρονης ιστορίας της, αλλά και της σημερινής της δομής, η πολυκατοικία είναι αποτέλεσμα της μεταπολεμικής αστικοποίησης. Ενός μοντέλου που έδωσε τη δυνατότητα σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα να ξαναχτίσουν την πόλη κτίριο προς κτίριο. Οι παραπάνω διαδικασίες έχουν υπάρξει αντικείμενο δημόσιας συζήτησης εδώ και αρκετές δεκαετίες. Καλά εδραιωμένοι μύθοι σχετικά με αυτούς που «κατέστρεψαν την Αθήνα» θέτουν σε απόσταση τους δρώντες της αντιπαροχής και της πολυκατοικίας από τους σημερινούς κατοίκους της πόλης. Σε μια προσπάθεια σύνδεσης των δύο αυτών κόσμων, το βιβλίο αφενός καταγράφει ιστορίες «εκ των έσω» -αφηγήσεις που αποτυπώνουν το τι συνέβη ή συμβαίνει στο εσωτερικό των πολυκατοικιών της Αθήνας- και αφετέρου παρουσιάζει ιστορίες της πόλης «από τα κάτω», δηλαδή διηγήσεις σχετικά με τους ανθρώπους που έχτισαν, πέρασαν, κατοίκησαν και κατοικούν την πόλη. Οι ιστορίες και τα θεωρητικά κείμενα που παρεμβάλλονται δεν διαβάζονται απαραίτητα με τη σειρά που έχουν τοποθετηθεί στο βιβλίο, αλλά και με μια πιο ελεύθερη «περιήγηση» της αναγνώστριας ή του αναγνώστη. Αφηγήσεις, μνήμες, προσωπικά βιώματα, φωτογραφίες, διαγράμματα, οικοδομικοί κανονισμοί, συμβόλαια και κανονισμοί λειτουργίας αποτυπώνουν ιστορίες ανθρώπων και κτιρίων, ενώ παράλληλα χαρτογραφούν σύνθετες διαδικασίες που συντελούνται στο επίπεδο της γειτονιάς, αλλά και συνολικά της αθηναϊκής κοινωνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μία συναρπαστική, περιπετειώδης εξερεύνηση στον υπόγειο κόσμο της Αθήνας. Κατεβαίνοντας στα ενδότερα, εισχωρώντας στο υπέδαφος της Αθήνας, ανακαλύπτουμε αρχαία τούνελ και στοές, χαμένα ρέματα, παλιά καταφύγια και κατακόμβες. Μπορούμε πράγματι να διανύσουμε χιλιόμετρα περπατώντας κάτω από την αστική επιφάνεια; Η απάντηση είναι "ναι", αρκεί να γνωρίζουμε τα σημεία που οδηγούν στις εισόδους των πραγματικών στοών! Από τις εισόδους αυτές καταλήγουμε είτε σε δαιδαλώδεις υπόγειους διαδρόμους, στους οποίους ταξιδεύουν τρεχούμενα νερά, είτε σε τοπικού χαρακτήρα χώρους με σήραγγες και θαλάμους, όπως είναι τα καταφύγια ή οι κατακόμβες. Έτσι, οι σκάλες που ξεκινούν κάτω από ένα παμπάλαιο μεταλλικό καπάκι, στην άκρη του δρόμου ή στα παρτέρια κάποιου πεζοδρομίου, μπορούν να μας οδηγήσουν, πάντα με τη δέουσα προσοχή, σε μια ξεχασμένη υπόγεια γωνιά της πόλης! Ελάχιστες από αυτές τις διόδους είναι πλέον φανερές μέσα στον αστικό λαβύρινθο, όπως για παράδειγμα εκείνη η ξεχασμένη όαση στο πολυσύχναστο Κέντρο, από όπου ο θρύλος θέλει να ξεκινά μια υπόγεια διαδρομή προς τη θάλασσα... Ο έμπειρος Σπηλαιολόγος και Πολιτικός Μηχανικός του ΕΜΠ, Παναγιώτης Δευτεραίος, μας καλεί σε μία συναρπαστική περιήγηση στον... Κάτω Κόσμο της πρωτεύουσας! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Λύσε τους γρίφους και διασκέδασε με τις απίθανες δραστηριότητες του βιβλίου ενώ εξερευνάς τον υπέροχο κόσμο των χαρτών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στα αστυνομικά μυθιστορήματά του ο Πέτρος Μάρκαρης στέλνει τον ήρωά του αστυνόμο Χαρίτο στον λαβύρινθο της Αθήνας. Αυτή τη φορά, αποφάσισε να μπει ο ίδιος ο συγγραφέας. Το οδοιπορικό του στην πόλη διαρκεί σχεδόν μία ώρα, όσο χρειάζεται ο Ηλεκτρικός να διανύσει την απόσταση από τον Πειραιά στην Κηφισιά. Ο συνεπιβάτης του συγγραφέα κατεβαίνει σε κάθε σταθμό, εξερευνά μαζί του τη γύρω περιοχή, γνωρίζει τις ομορφιές και τις ασχήμιες της, ανακαλύπτει τις συναρπαστικές αντιθέσεις της, βρίσκεται μπροστά σε κρυφές εκπλήξεις, περπατά σε αρχαία μονοπάτια, αντιλαμβάνεται και κατανοεί όλη την κοινωνική διαστρωμάτωση της πρωτεύουσας, με τις φτωχές συνοικίες και τη σύγχρονη νεόπλουτη όψη της, την οποία δεν έχει χάσει ούτε την εποχή της κρίσης, γιατί η κρίση δεν άγγιξε τις περιοχές των νεόπλουτων, όπως άλλωστε κάθε κρίση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) 20,5χ13,5 σελ 176 την έκδοση επιμελήθηκε η Βάσω Κυριαζάκου και σχεδίασε ο Φοίβος Βλάχος

Έτοιμη η βαλίτσα σου; Βιάσου, γιατί με το που θα ανοίξεις αυτό το βιβλίο, φύγαμε! Για να οργανώσεις το ταξίδι σου και να μη χάσεις το παραμικρό, δες τους χάρτες των πόλεων και τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα που θα επισκεφτείς. Αυτός ο θαυμαστός γύρος του κόσμου κρύβει απρόσμενες εκπλήξεις... Για παράδειγμα, ήξερες πως στο Τέμπλο Μαγιόρ της Πόλης του Μεξικού υπάρχει ένας ολόκληρος τοίχος με κρανία; Και ότι στο πάρκο Ουένο του Τόκιο μπορείς να δεις 1.000 ανθισμένες κερασιές; Θέλεις να πάρεις πρωινό στο Ναϊρόμπι με μια καμηλοπάρδαλη; Να χορέψεις στο Ρίο ντε Τζανέιρο; Να πιεις το τσάι σου στο Λονδίνο; Καλό ταξίδι! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η πρώτη μνήμη μου από την Αθήνα που άλλαζε όταν και εγώ μεγάλωνα μαζί της ήταν μία κατεδάφιση στην οδό Πατησίων, στο ύψος της Αγίου Μελετίου. Ήταν ένα από τα "αγαπημένα" μου σπίτια, παρότι ήμουν δεν ήμουν πέντε ετών. Μου έκαναν εντύπωση τα μαρμάρινα λιοντάρια που φαίνονταν στο βάθος του κήπου, στη βάση της εξωτερικής σκάλας με τους φοίνικες παραστάδες. Με είχε κλονίσει η θέα της μπουλντόζας και τα σύννεφα της σκόνης. Μου αρέσει να ανακαλώ αυτήν την πρώιμη ανάμνηση όταν προσπαθώ να εντοπίσω τη γέννηση της σχέσης μου με την Αθήνα. Σαφώς, όπως κάθε σχέση, είναι περισσότερο περίπλοκη από όσο εκ πρώτης όψεως φαίνεται, περισσότερο σύνθετη και ίσως αντιφατική. Αλλά σε κάθε περίπτωση είναι μία σχέση στέρεη και εκ των πραγμάτων ισόβια. Μεγάλωσα στην Αθήνα, αλλά μου αρέσει να λέω ότι είναι η Αθήνα που με μεγάλωσε, καθώς τώρα που έχω ένα βάθος χρόνου πίσω μου μπορώ να κατανοώ ότι η πορεία προς την ενηλικίωση και την ωριμότητα ήταν μία κοινή πορεία διαρκών μεταβολών. Τα κείμενα και οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται σε αυτήν την έκδοση είναι σπαράγματα πρόσφατων μοναχικών περιπλανήσεων σε δρόμους της Αθήνας. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

Κάτω από τη μαγική σκιά της Ακροπόλεως, στις βόρειες και τις ανατολικές παρυφές της, ευτυχώς αντιστέκονται ακόμα στον αδυσώπητο χρόνο και την ανθρώπινη βαρβαρότητα το Μοναστηράκι και η Πλάκα. Δύο γειτονιές μοναδικές που για έξι χιλιάδες συναπτά έτη συμπυκνώνουν την αθηναϊκή διαχρονία, σφύζοντας από ζωή. Και έχουν το προνόμιο να διεκδικούν τον τίτλο των αρχαιότερων, ιστορικότερων και σημαντικότερων συνοικιών του δυτικού πολιτισμού. Χάρη στα θαυμαστά αυτά γεγονότα που διαδραματίστηκαν χιλιάδες χρόνια πριν, στο Μοναστηράκι και την Πλάκα, τα μέρη αυτά θα είναι "πάντα πλήρη θεών". Άλλωστε "το ξέρει η ανθρωπότης πως κι ο Θεός είναι Πλακιώτης!" (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) "Μόνον ένας άνθρωπος της αισθαντικότητας της κυρίας Σκουμπουρδή θα μπορούσε να μιλήσει με τόση γνώση, αγάπη, ευγένεια -αλλά και πόνο- για τα δύσκολα αυτής της πόλης: για τις καταστροφές των "βαρβάρων" και των χριστιανών από τον 3ο μέχρι και τον 7ον αιώνα για την πολιορκία του Μοροζίνι και την ανατίναξη του Παρθενώνα τον 17ον αιώνα για τα θαυμάσια κτίσματα που απέκτησε η Αθήνα ως πρωτεύουσα στον 19ον αιώνα και στις αρχές του 20ού, για να τα δει να κατεδαφίζονται, να βανδαλίζονται, να καταστρέφονται από τον πόλεμο και τις εμφύλιες συγκρούσεις της δεκαετίας του 1940 και από τη "νεοελληνική βαρβαρότητα" της μεταπολεμικής Ελλάδας. Μας χρειάζονται πολλές Σκουμπουρδή. Μας χρειάζονται πολλοί που ν' αγαπήσουν ξανά και με τρόπο ουσιαστικό τη "μαγική αυτή πόλη", την Αθήνα. Περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε σήμερα να ξαναγαπήσουμε και ξαναπροσεγγίσουμε τον τόπο μας, τις πόλεις και τα χωριά μας. Την πρωτεύουσά μας. Τους εαυτούς μας. Χρειαζόμαστε να βρούμε τον βάρδο μας, τον σοφό μας αφηγητή -για τα καλά και τα κακά μας, τα θετικά και τ' αρνητικά μας- όπως η Αθήνα έχει βρει τον δικό της στο πρόσωπο της κυρίας Σκουμπουρδή". (ΜΑΡΙΑ Δ. ΕΥΘΥΜΙΟΥ, Αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας Παν/μίου Αθηνών)

Τον άφησε σκεπτικό η ιστορία του καφενόβιου. Πως είχε καταπιεί ο δράκος ένα ολόκληρο χωριό στη Μικρασία πριν προλάβει να επέμβει ο Άγιος Γεώργιος; Μόνο ένα παιδί είχε επιζήσει κι έλεγε την ιστορία όπου βρισκόταν κι όπου στεκόταν, σηκωνόταν μάλιστα ξαφνικά ενώ κοιμόταν και την εκφωνούσε με ύφος τελάλη άλλοτε πάλι μίλαγε σιγά, με το οικουμενικό βάθος της φωνής ενός υπνοβάτη. Ήταν πολύ εντυπωσιακό. Αυτοί που άκουγαν την ιστορία ένιωθαν ύστερα από τρεις μέρες την ανάγκη να την πουν οπωσδήποτε σε κάποιον άλλο. Στην Τουρκοκρατία ένας μπέης είχε δέσει και φιμώσει δέκα ζαπτιέδες ώστε να μη τον διακόψουν την ώρα που τους την έλεγε. Με τούτα και μ' εκείνα η ιστορία έφτασε μέχρι την οδό Σκουφά. [...] (Από την έκδοση)

Ο μίτος της Κλειούς ξετυλίγεται και αναδεικνύονται η ξεχασμένη ύστατη αρχαιότητα και η ηρωική παλαιότητα της θρυλικής συνοικίας του Ψυρρή. Αποκαλύπτεται η «μικρή» ιστορία που αγκαλιάζει ήρωες, ανθρώπινα πάθη και πόθους, γραφικότητες, παραδόσεις, σεπτά μνημεία, αξίες και δρώμενα, όλα όσα είχε σκεπάσει το πέπλο της λήθης στα χρόνια του ναδίρ, της δουλείας και της δύστηνης καθημερινότητας. Από την «Κόρη των Αθηνών», τη νεραϊδογέννητη Τερέζα Μακρή, τον Μπάυρον και τους τολμηρούς ήρωες του '21 έως τους ανυπότακτους αυτοαποκαλούμενους «ήρωες» του Ψυρρή. Ιδιαίτερης μνείας απολαμβάνει ο κοσμοκαλόγερος της γειτονιάς, ο «Άγιος της λογοτεχνίας», Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Παράλληλα, καταγράφεται μέσα από μαρτυρίες η «μείζων» Ιστορία της Αθήνας και των Αθηναίων, το έπος της Εξέγερσης του '21, οι χαρμολύπες των Αγώνων και των θυσιών στις πολιορκίες του ένδοξου «Κάστρου» της Ακροπόλεως και, εν τέλει, η απελευθέρωση των Αθηναίων και του Γένους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Φινλανδός αρχιτέκτονας και στοχαστής Γιούχανι Πάλλασμαα έχει καθιερωθεί ως μία από τις σημαίνουσες μορφές στο πεδίο της αρχιτεκτονικής πράξης και θεωρίας. Τα Δώδεκα δοκίμια για τον Άνθρωπο, την Τέχνη και την Αρχιτεκτονική είναι μια συλλογή αντιπροσωπευτικών κειμένων του που καλύπτουν ένα χρονικό φάσμα τεσσάρων δεκαετιών και στα οποία αποτυπώνονται οι βασικοί άξονες της σκέψης του: ο Πάλλασμαα γίνεται εισηγητής μιας φαινομενολογίας της αρχιτεκτονικής, ως ένα "κοίταγμα" της αρχιτεκτονικής μέσα από τη συνείδηση που τη βιώνει, ως μέθοδος που αναζητά την εσωτερική γλώσσα του κτιρίου. Πρεσβεύει μια αρχιτεκτονική που ο άνθρωπος τη βιώνει με όλες του τις αισθήσεις, και όχι μόνο με την όρασή του· στην εθιστική και ηγεμονική λειτουργία τού ματιού αντιτάσσει μια ευρύτερη σωματική διάσταση, σύμφωνα με την οποία ακόμα και το βλέμμα αγγίζει, θωπεύει, αγκαλιάζει, συλλαμβάνει. Ο Πάλλασμαα στηλιτεύει τις κυρίαρχες τάσεις της σύγχρονης αρχιτεκτονικής -την εμπορευματοποίηση των κτιρίων, το εμμονικό κυνήγι της πρωτοτυπίας και της πρωτοπορίας, την ηγεμονία της αγοραίας εικόνας- τονίζοντας την αναγκαιότητα του βιωματικού διαλόγου με την παράδοση, της αναζήτησης υπαρξιακού βάθους και πνευματικότητας, της διάδρασης με το περιβάλλον, και εξαίροντας έννοιες όπως η μνήμη, η ενσυναίσθηση, η αλληλεγγύη, η χωρικότητα και η τοπικότητα, η δομή, η συγκίνηση και η εμπειρία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οικονόμου. Μεθώνης. Πεζόδρομος. Πικροδάφνες. Χθεσινό δακρυγόνο. Περσινό. Στο ύψος της Μπενάκη, από ένα παράθυρο ακουγόταν μια παλιά τέκνο. Χαμηλά, υπόκωφα, πίσω από κουρτίνες. Faithless. Insomnia. Κι ήταν πολύ περίεργο: Ήταν ξαφνικά η πρώτη φορά από τότε που είχα φτάσει στην Αθήνα, που αισθανόμουν απόλυτα ήρεμος. Την πόλη αγκάλιαζε ένα τέρας κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή το τέρας δεν υπήρχε. Ήμουν μόνο ο Κρόκος. Ένα επίθετο. Ένα όνομα με έξι γράμματα, δύο συλλαβές, δύο κάππα, δύο όμικρον. Ήμουν ο Κρόκος στην Αθήνα, κι αυτό ήταν αρκετό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Φόρεσα το σκούρο λαχανί μπουφάν με προοπτική να επιδοθώ στο γνωστό μου περπάτημα μέχρι εξαντλήσεως. Σε ένα σχεδόν αέναο περπάτημα με προορισμό την ανυπαρξία. Άλλοι επιλέγουν το σιδέρωμα, άλλοι το πλέξιμο, άλλοι μια συλλογή γραμματοσήμων... Ο δικός μου τρόπος ενάντια στη μνήμη είναι το περπάτημα. Ένα διαρκές περπάτημα χωρίς πού και γιατί, μέχρι το σώμα να εξαντληθεί τόσο που να μην αφήνει χώρο στο μυαλό για τα γνωστά του διαολεμένα παιχνίδια». Περιφέροντας αδιάκοπα το σαρκίο μας στους δρόμους της πόλης, γοητευμένοι αλλά και μπουχτισμένοι απ' τον αμείλικτο ρεαλισμό της, γυρεύουμε τον μη τόπο. Τη γωνιά όπου θα υφάνουμε τον ιστό της ουτοπίας μας. Είκοσι τρία διηγήματα αστικού σουρεαλισμού με άξονα τον χρόνο, τη μνήμη και τη λήθη, την απώλεια, τον έρωτα, τον υπαρξιακό τρόμο, την αλήθεια και το ψέμα, τη χυδαιότητα των νικητών και τη γοητεία των ηττημένων. Κοινή συνισταμένη, μια «νεκρή» ζώνη: Ιπποκράτους και Ασκληπιού γωνία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όπως τον κοιτάζω σκέπτομαι για μια ακόμη φορά πόσο απίστευτα όμορφος είναι αυτός ο άνθρωπος. Ξανθά μαλλιά, σχεδόν χρυσά μάτια με ένα χρώμα μενεξελί, το λεπτό μουστάκι πάνω από τα κόκκινα χείλη. Μοιάζει με πρίγκιπα παραμυθιού ή με Αρχάγγελο, όπως τον φαντασθήκαμε στα παιδικά μας χρόνια. Πρέπει να είναι περισσότερο από τριάντα χρόνων κι όμως έχει μια φρεσκάδα που τον δείχνει σχεδόν παιδί, αν δεν υπήρχε το χαμόγελό του. Αυτό το χαμόγελο που ήταν τόσο ξένο προς το υπόλοιπο πρόσωπό του. Ένα χαμόγελο δαιμονικό, γεμάτο σαρκασμό, ανθρώπου που έχει δει πολλές ασχήμιες κι έχει ζήσει πολλές βρομιές. Τα μακριά δάχτυλά του χάιδευαν τα πλήκτρα του πιάνου. Στις πρώτες νότες ανατριχιάζω. Ο Μιχαήλ το βλέπει και μου χαμογελά. -"Η Σονάτα υπό το σεληνόφως", λέει. Θυμάσαι; Η "Σονάτα υπό το σεληνόφως" είναι ένα περιπετειώδες ερωτικό αφήγημα μυστηρίου του Γιάννη Μαρή που προκάλεσε μεγάλη εντύπωση όταν δημοσιεύθηκε σε δεκαεννέα συνέχειες στην εφημερίδα Ακρόπολις το 1959. Δεν εκδόθηκε ποτέ ως τώρα σε βιβλίο. Συγκαταλέγεται στα δύο-τρία πιο επιδέξια μυθιστορήματα του Γιάννη Μαρή, και ως προς την πλοκή του και ως προς το αμφίσημο του κεντρικού χαρακτήρα (Μιχαήλ Βερύκκιος) και ως προς τη διφορούμενη ερμηνεία των πράξεών του. Η Σονάτα εξελίσσεται το 1896 στην Αθήνα, αλλά όχι των Ολυμπιακών Αγώνων. Το ιστορικό φόντο είναι οι εχθροπραξίες στα σύνορα, παραμονές της ήττας από τον οθωμανικό στρατό και της παρ' ολίγον διάλυσης του ελληνικού κράτους, που έφθανε τότε μέχρι και τη Θεσσαλία. Ο Μαρής παίζει επίσης με την εγχώρια λογοτεχνική σκηνή της εποχής: Ο αφηγητής του συνευρίσκεται με τον Σουρή και τον Ροΐδη, ο οποίος μάλιστα του δίνει πληροφορίες για τον Μιχαήλ Βερύκκιο! Η σκηνογραφία της "Σονάτας": η Αθήνα τέλη του 19ου αιώνα, η Πλάκα, οι στύλοι του Ολυμπίου Διός, η οδός Πειραιώς, το Πεδίον του Άρεως, η οδός Πινακωτών, η σημερινή Χαριλάου Τρικούπη, και τα αραιά σπίτια γύρω από τα αμπέλια Καλλιφρονά, τα σημερινά Πατήσια. Κι ο αφηγητής, ένας εικοσιπεντάχρονος, περίεργος για το πραγματικό ποιόν του πανέμορφου Μιχαήλ Βερύκκιου, γίνεται μάρτυρας μιας ιστορίας απάτης και πάθους, που τον συγκλονίζει, ενώ η νεαρή χώρα του βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι Πολυκατοικίες είναι μια καθημερινή ιστορία στα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Τότε που πολλές σχέσεις άλλαξαν και οι ζωές μας τραμπαλίζονταν ανάμεσα στην αγωνία και την ελπίδα. Στο κόμικς που κρατάτε στα χέρια σας γίνονται αναφορές σε κινηματογραφικές ταινίες, συγγραφείς, τραγουδιστές και συγκροτήματα που ήταν σημεία αναφοράς για ένα μεγάλο μέρος αυτής της γενιάς. Και φυσικά, μεγάλο ρόλο σε όσα περιγράφονται παίζει και η "αρχιτεκτονική" του αστικού πεδίου: τα διαμερίσματα, οι πολυκατοικίες, οι δρόμοι, τα ανοιχτά γηπεδάκια μπάσκετ. Ένα πλαίσιο που άλλες φορές ήταν ασφυκτικό και άλλες λυτρωτικό. Και όλα αυτά, με τη μουσική υπόκρουση ενός τραγουδιού που περιέγραψε τόσο μεστά και ουσιαστικά τα όσα ζόρια χαράκτηκαν μέσα μας σαν ουλές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο συγκεντρώνει πέντε διαδρομές σε παλιές αστικές συνοικίες της Αθήνας ώστε να προτείνει βιωματικούς περιπάτους δρόμο-δρόμο. Σε αυτό το βιβλίο επιχείρησα να δώσω εναύσματα για μια βαθύτερη κατανόηση της πόλης και αφορμές για περαιτέρω εξερευνήσεις. Σε κάθε περίπατό μου στην Αθήνα, σε οποιαδήποτε γειτονιά ή συνοικία, θα ανακαλύψω κάτι που ως τότε δεν γνώριζα, κάτι που θα με συγκινήσει, κάτι που θα επιβεβαιώσει αυτό που πίστευα ή που θα αμφισβητήσει μια βεβαιότητά μου. Η αστική περιπλάνηση είναι πρωτίστως μια διαδικασία αυτογνωσίας. Απαιτεί μοναχικές ώρες και εσωτερικούς μονολόγους. Η περιοχή της Πατησίων με όλες τις διαφορετικές εκδοχές της είναι μια εξαιρετική αφετηρία για να εξερευνήσει κανείς την πολυπλοκότητα αλλά και τη διαχρονική γοητεία της Αθήνας. (Από τον εκδότη)

Αν ανοίξεις αυτό το βιβλίο, θα παγιδευτείς στην Ακρόπολη του Χρυσού Αιώνα του Περικλή! Θα έχεις δύο ευκαιρίες για να αποδράσεις. Μη διστάσεις να διπλώσεις και να κόψεις τις σελίδες. Ακόνισε το μυαλό σου και λύσε τους γρίφους! Σ' αυτή την περιπέτεια εσύ είσαι ο ήρωας ή η ηρωίδα! Αυτό το βιβλίο απόδρασης μοιάζει με ένα δωμάτιο απόδρασης! Μπαίνεις μέσα και για να βγεις... γρίφους λύσε, κόψε, δίπλωσε, διάβασε! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Η εφημερίδα Ραμπαγάς τον Ιούνιο του 1882 ανακοινώνει ότι λόγω του πολλαπλασιασμού των λωποδυτών πολίτες αποφάσισαν να συστήσουν Σύλλογον αντιλωποδυτικόν. Κάθε μέλος φέρει επί της ράχης του πινακίδα όπου ευκρινώς αναγράφεται η φράση Απαγορεύεται η προσέγγισις. Οι λωποδύτες απαντούν με τη σύσταση δικού τους σωματείου. Κάθε μέλος φέρει επί του στήθους την επιγραφή: Άρπαξε να φας και κλέψε νάχης". Οι άνθρωποι διασταυρώθηκαν στους δρόμους και στις συνοικίες, έδωσαν τον παλμό της καθημερινότητας, ζωγράφισαν με τα θερμά και ψυχρά χρώματα των συναισθημάτων τους, ξανά και ξανά, το μεταβαλλόμενο τοπίο της πόλης. Έπαιξαν ρόλους πρωταγωνιστών ή βουβών προσώπων, δυναμικών ή απαθών θεατών, ενορχηστρώθηκαν στο ανώνυμο πλήθος των επωνύμων μελών της κοινότητας. [...] Το πρόσωπο της Αθήνας θα ήταν άχρωμο, με το βλέμμα κενό, χωρίς την παρουσία τους, τις ιστορίες τους, τις ζωές τους. Η Ιστορία έχει ανάγκη τη μικροϊστορία, πτυχές της οποίας αποτυπώνονται εν θερμώ στις στήλες των εφημερίδων και εγγρά-φονται στη συλλογική μνήμη· τη μνήμη της πόλης. (Από την εισαγωγή της έκδοσης)

Με αφετηρία το ημερολόγιο που κρατούσε ο πατέρας του στα χρόνια του '30 και ως το 1944, ο Νίκος Βατόπουλος ξετυλίγει μια διπλή αφήγηση μέσα στον χρόνο και με φόντο την Αθήνα της Κατοχής αλλά και το τοπίο της παιδικής και εφηβικής ηλικίας εκείνα τα χρόνια. Μαζί με την καθημερινότητα, έρχονται στο φως διαδρομές μέσα στην Αθήνα, τα σχολικά χρόνια στη Λεόντειο Πατησίων, ο συνοικιακός αθλητισμός γύρω από το "Σπόρτιγκ", τα μπάνια στο Φάληρο, τα ταξίδια με καΐκι ως το Άστρος, η εξερεύνηση του παραμυθένιου τοπίου στις όχθες του Κηφισού. Όλα αυτά συνθέτουν μια διαφορετική εμπειρία της αστικής διαβίωσης και δίνουν τροφή για σκέψη για τις ανάγκες της απλής ζωής, για το δικαίωμα στην ευτυχία, για τη σταδιακή ενηλικίωση μέσα από τα σκοτεινά χρόνια της Κατοχής. Με την Αθήνα πρωταγωνίστρια, το ημερολόγιο αυτό είναι ένα από τα σπάνια γραπτά τεκμήρια γραμμένα από παιδί ή έφηβο στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '40. Δίνει το έναυσμα για σύγκριση, μελέτη, αναστοχασμό. (Από την έκδοση) «Οι τόποι θυμούνται. Ο Βατόπουλος θυμάται. Σπάζουν οι ραφές της μνήμης, αλλά η γραφή του μας γητεύει με τους κλιμακούμενους αναβαθμούς μιας εμπύρετης αφήγησης, που στιγμή δεν εκβάλλει σε μια μελαγχολία που απλώνεται στην επιφάνεια του χρόνου και την οπισθογραφεί» (Ηλίας Καφάογλου, bookpress.gr, 26/11/2022)

Η πρώτη έκδοση αυτού του οδηγού πραγματοποιήθηκε μόνο στα αγγλικά, απευθυνόμενη στον ξένο τουρίστα επισκέπτη της Αθήνας, που ήθελε να γνωρίσει τα λιγότερο γνωστά (ή και εντελώς άγνωστα και παραμελημένα) ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία αυτής της πόλης, δρόμους, γειτονιές, καταστήματα, μουσεία και άλλα αξιοθέατα, περπατώντας. Ήταν ευχάριστη έκπληξη για το συγγραφέα και τον εκδότη το γεγονός ότι το βιβλίο αυτό ενθουσίασε όχι μόνο τους ξένους επισκέπτες αλλά και πολλούς Αθηναίους, που ανακάλυψαν πολλές άγνωστες πληροφορίες για την πόλη (ή και το δρόμο!) όπου ζουν. Το επιτακτικό αίτημά τους για ελληνική έκδοση πραγματοποιήθηκε με το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας. Η μετάφραση έγινε από τη δεύτερη - πλήρως ανανεωμένη - έκδοση του αγγλικού, με δεκάδες νέες φωτογραφίες και πληροφορίες. Με λιτό ύφος και επιστημονική εγκυρότητα, αυτό το βιβλίο θα σας αποκαλύψει ένα πακτωλό πληροφοριών για μοναδικά μνημεία της Αθήνας που οι περισσότεροι αγνοούν ακόμα και την ύπαρξή τους! (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Μπαίνεις στο βιβλίο αυτό και ψάχνεις για έναν αρχαίο θησαυρό. Σύντομα τον βρίσκεις, αλλά έχε τον νου σου: θησαυρός δεν είναι μόνο αυτό που λάμπει! Ψάξε, λοιπόν, καλά, ακόμα κι αν οι άλλοι το θεωρούν μάταιο, κι ίσως τότε καταφέρεις να τον ανακαλύψεις. Και πάλι όμως, μην αρκεστείς σ' αυτό που βλέπεις. Αν συνεχίσεις να ερευνάς στο εσωτερικό του θησαυρού, ίσως ν' ανακαλύψεις κι εσύ τον μηχανισμό που κρύβει στα γρανάζια του τον αρχαιότερο υπολογιστή του κόσμου! Όμως, είναι στ' αλήθεια υπολογιστής;... Ένα βιβλίο απόδρασης που μοιάζει με αποστολή σε δωμάτιο απόδρασης, όπου υπάρχουν πάντα μια, δυο και τρεις διέξοδοι για να ακολουθήσεις. Ποια απ' αυτές θα σε πάει πιο μακριά; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βρισκόμαστε ήδη στο μέλλον! Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν σήμερα στις πόλεις και, επιπλέον, μεγάλο τμήμα του πλανήτη έχει άμεσα ή έμμεσα αστικοποιηθεί. Στις μέρες μας, το ανθρώπινο αποτύπωμα κυριαρχεί και πέρα από τα αστικά κέντρα: έχουμε οργανωμένα αγροκτήματα, μεγάλες ορεινές και ημιορεινές εκτάσεις θεσμοθετημένες ως βοσκοτόπους, γεωργικές καλλιέργειες, βιομηχανικές περιοχές, λιμενικές εγκαταστάσεις, αεροδρόμια, οδικά και σιδηροδρομικά δίκτυα. Εύλογα, λοιπόν, ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου αποκαλεί τον Homo sapiens «απόλυτο μηχανικό οικοσυστημάτων της φύσης». Και λέγοντας «φύση» δεν εννοεί ούτε κάποιο ειδυλλιακό δάσος ούτε τη ζούγκλα του Αμαζονίου ούτε καν τους ωκεανούς, αλλά μια πυκνοχτισμένη, πολύβουη τσιμεντούπολη με ατμοσφαιρικό νέφος! Αν και συχνά μας δίνει αυτή την εντύπωση, το αστικό περιβάλλον δεν είναι μια έρημος που την κατοικούν μόνο ο άνθρωπος και τα κατοικίδιά του. Αντίθετα, σφύζει από άγρια ζωή - φυτά και ζώα. Όμως όλοι αυτοί οι οργανισμοί πρέπει να βρουν τρόπους για να αντεπεξέλθουν στις σκληρές και ακραίες συνθήκες που επικρατούν εκεί: στην αυξημένη θερμοκρασία («αστική θερμονησίδα»), τον συνεχή θόρυβο, τον κατακερματισμό της ενότητας του χώρου από δρόμους και κτίρια, την κυριαρχία του τσιμέντου και της σκόνης. Και το καταφέρνουν, με προσαρμογές στη συμπεριφορά και με την επιτάχυνση του ρυθμού της φυσικής επιλογής σε βαθμό που ο Δαρβίνος δεν είχε ποτέ διανοηθεί. Με ανάλαφρη διάθεση και οξεία παρατηρητικότητα, ο Μέννο Σχίλτχαϋζεν περιγράφει πώς η άγρια ζωή όχι μόνο επιβιώνει στο αστικό περιβάλλον, αλλά και το φέρνει, εν πολλοίς, στα μέτρα της! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Χώρος τέρψης και ευδαιμονίας, ο κήπος συμβολίζει ένα πρωταρχικό τόπο, μια απώτατη καταγωγή και μια ανάμνηση της Χρυσής Εποχής της ανθρωπότητας. Η μορφή και το περιεχόμενο του κήπου διαπερνούν τους κοινωνικούς και τοξικούς διαχωρισμούς, δημιουργώντας μια νέα γεωγραφία. Η εντατική σκέψη του κήπου ανταποκρίνεται σ' ένα γήινο αλλά ταυτόχρονα και σ' ένα μεταφυσικό αίσθημα, που όσο περίπλοκο και να είναι αποσκοπεί στην απλότητα. Η ευτοπία του κήπου αποτελεί την αναζήτηση μιας χαμένης σύνδεσης του πολιτισμού με τη φύση, την ανακατασκευή του χαμένου χρόνου, αλλά και τη χωρική αναίρεση του χρόνου. Στην "Ποιητική του Κήπου" προτείνεται μια ιστορία της έννοιας και της πρακτικής του κήπου. Στο έργο εξετάζονται διεξοδικά οι συνθήκες εμφάνισης του κήπου σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Από την αρχή μέχρι το τέλος της, η Ποιητική καλύπτει ένα ευρύ ιστορικό, λογοτεχνικό, θεολογικό και φιλοσοφικό φάσμα θεωριών και αναφορών στην έννοια του κήπου, προβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο την ψυχογεωγραφία αυτού του τόπου.(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Δοκίμιο για τους περίφρακτους τόπους.

Όλοι γνωρίζουν ότι η Ακρόπολη είναι το σημαντικότερο μνημείο του παγκόσμιου πολιτισμού. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν ότι ο Ιερός Βράχος δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τα μεγάλα οικοσυστήματα της Ελλάδας, όπως τους εθνικούς δρυμούς, τα εθνικά πάρκα, τους υγροτόπους. τις περιοχές Natura 2000. Στα είκοσι χρόνια των ερευνών τους ο Γρηγόρης και ο Λάμπρος Τσούνης κατέγραψαν όλα τα σπάνια φυτά και ζώα που απαντούν στα μονοπάτια της. Ανακάλυψαν ξανά, ύστερα από εκατό χρόνια που θεωρούνταν εξαφανισμένη, τη Μικρομέρια της Ακρόπολης. Το στενότοπο αυτό ενδημικό φυτό είναι από τα πιο σπάνια στον κόσμο και ζει μόνο στον Ιερό Βράχο και πουθενά αλλού στη γη! Το Μονοπάτια της Ακρόπολης είναι ένα κάλεσμα γνωριμίας με την απόλυτη ομορφιά και την υψηλή αισθητική. Με τον μαγικό κόσμο της φύσης στην Ακρόπολη, η οποία θα πρέπει να ανακηρυχθεί παγκόσμιο μνημείο φυσικής κληρονομιάς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αθήνα, έτος 1998. Η χώρα ψήνεται στον πυρετό του Χρηματιστηρίου και προετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όμως τρομοκρατία και οργανωμένο έγκλημα τσαλακώνουν το αφήγημα της ανάπτυξης. Την ίδια στιγμή, δύο μεσήλικοι μηχανικοί, πρώην αντιεξουσιαστές, ζουν μοναχικά παριστάνοντας τους εργολάβους. Ο ένας χτίζει πολυκατοικίες και τα βράδια χάνεται μέσα σε σκοτεινές αίθουσες κινηματογράφων, παρακολουθώντας φιλμ νουάρ. Ο άλλος βιοπορίζεται αναλαμβάνοντας μικρά έργα σε βιομηχανίες και φαντασιώνεται ένοπλη πάλη. Συνδετικός τους κρίκος η οργάνωση ληστειών. Παρέα με δύο ποινικούς, φοράνε μάσκες και χτυπάνε χρηματαποστολές. Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν στοχεύουν μια τράπεζα. Η δουλειά θα γίνει με ριφιφί. Το σχέδιο απαιτεί γνώσεις μηχανικού και αλεπουδίσια πονηριά. Όμως, στο πραγματικό περιθώριο, δεν επιβιώνεις, αν δεν είσαι κάθαρμα. Η συμμορία μπαίνει στο μάτι των επαγγελματιών του εγκλήματος και της αστυνομίας. Κι αυτή είναι μόνο η αρχή των προβλημάτων. Θα διαφύγουν, άραγε, οι σύντροφοι, αγκαλιά με πέντε δισεκατομμύρια δραχμές; Ή θα αναγκαστούν να σηκώσουν ψηλά τα χέρια, στριμωγμένοι από μπάτσους, μοιραίες γυναίκες κι από το κινηματικό τους παρελθόν; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αυτό το μπλοκ με σελίδες που αποσπώνται είναι γεμάτο με γρίφους που βασίζονται σε απλές λέξεις, αριθμούς και εικόνες, ώστε να τους απολαμβάνουν τα μικρά παιδιά, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσουν τις ικανότητές τους στην ανάγνωση, στην αριθμητική και στην παρατηρητικότητα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όλοι λένε πως θα τα αγαπήσω, τα μουσεία.... Τα μουσεία είναι μεγάλα κτίρια, γεμάτα με τα πιο παλιά και τα πιο παράξενα πράγματα απ' όλο τον κόσμο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου, που προέκυψε ύστερα από πολυετή έρευνα σε βιβλιοθήκες και αρχεία της Ελλάδας και του εξωτερικού, ξεδιπλώνεται σταδιακά μια άγνωστη ιστορική περίοδος για την ελληνική πρωτεύουσα. Πρόκειται για τους σχεδόν τρεις αιώνες που μεσολάβησαν μεταξύ της βυζαντινής και της οθωμανικής κυριαρχίας στην Αθήνα, όπου ιππότες της Δύσης με τις χρυσοποίκιλτες πανοπλίες τους ηγεμόνευσαν επί του λίκνου της Δημοκρατίας. Δολοπλοκίες και ερωτικά πάθη, αθέτηση όρκων και παρασκηνιακές συνωμοσίες, καθώς και όνειρα που μετατράπηκαν σε εφιάλτες συνθέτουν μια ιστορία 300 ετών. Πριγκίπισσες που φυλακίστηκαν, βασιλείς που επιδίωξαν να γίνουν αυτοκράτορες, τυχοδιώκτες που έκαναν το παν για την εξουσία και συγγενείς που αλληλοεξοντώθηκαν απαρτίζουν το σκηνικό μιας μεσαιωνικής Αθήνας, που εξακολουθούσε να γοητεύει τους κυρίαρχούς της. Τα περισσότερα μνημεία πάνω στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και γύρω από αυτόν έστεκαν για χίλια σχεδόν χρόνια ακέραια στη θέση τους. Αυτά σε συνδυασμό με το φυσικό κάλλος της αττικής γης μάγεψαν τους νεοφερμένους Βουργουνδούς, Καταλανούς, Ναβαρραίους, Αραγώνιους και Φλωρεντινούς, οι οποίοι με τις αφηγήσεις τους διέδωσαν τη φήμη της πόλης στα πέρατα του τότε γνωστού κόσμου. Έτσι, η Πόλη της Παλλάδος εξυμνήθηκε από Ισλανδούς λογοτέχνες και Άραβες επιστήμονες, καθώς και από Ίβηρες βασιλείς μέχρι και Καυκάσιους ηγεμόνες. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που έως σήμερα οι Ισπανοί μονάρχες φέρουν τιμητικά τον τίτλο του "Δούκα των Αθηνών". Όλα τούτα δεν αποτελούν ένα λογοτεχνικό αποκύημα της φαντασίας αλλά πρόκειται για την Ιστορία των Αθηνών μεταξύ του 13ου και του 15ου αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ξεφύγετε από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και περάστε ευχάριστες ώρες με τρελά πειράματα και πρωτότυπες κατασκευές, απολαυστικές συνταγές, ζογκλερικά, ιδέες για οικογενειακές βραδιές ή διαδικτυακά πάρτι, παιχνίδια στο ύπαιθρο και τόσα άλλα. Αξιοποιώντας τις ποικίλες δραστηριότητες του βιβλίου, τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι δημιουργούν, αποκτούν γνώσεις, γυμνάζονται και απολαμβάνουν τον ελεύθερο χρόνο τους με την οικογένεια και τους φίλους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα Δρόμο-Λόγια είναι μικρές ιστορίες γραμμένες μέσα στην πόλη. Σε δρόμους της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, σε διαδρομές με τα πόδια, με μηχανές, με μέσα, με σκέψεις. Ιστορίες για τη φιλία, την απώλεια, τον έρωτα, τον φόβο, την πολιτική πραγματικότητα και τη μνήμη. Δεν πρόκειται για εξιδανικεύσεις ούτε για μεγάλες αφηγήσεις. Πρόκειται για στιγμές που περνούν γρήγορα, αλλά μένουν. Για ανθρώπους που συναντιούνται, αποχαιρετιούνται ή χάνονται. Για πόλεις που σε διαμορφώνουν χωρίς να σε ρωτήσουν. Τα κείμενα αυτά δεν ζητούν απαντήσεις. Ζητούν μόνο να σταθείς λίγο. Να κοιτάξεις γύρω σου. Και να συνεχίσεις τον δρόμο σου, κουβαλώντας κάτι παραπάνω. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ξέρατε ότι η Νέα Υόρκη έχει περισσότερα είδη χλωρίδας από το Εθνικό Πάρκο Γιοσέμιτι; Ότι ένα εγκαταλελειμμένο διυλιστήριο πετρελαίου στο Έσεξ έχει το παρατσούκλι «το τροπικό δάσος της Αγγλίας», επειδή περιέχει άφθονα σπάνια φυτά και έντομα; Οι σκουπιδότοποι, οι εγκαταλελειμμένες τοποθεσίες, οι λωρίδες γης πίσω από φράχτες, τα έρημα τοπία δίπλα σε σιδηροδρομικές γραμμές πολλές φορές κρύβουν θησαυρούς της φυσικής ζωής. Αυτά τα σημεία των πόλεων συχνά μας παρέχουν καρπούς, καύσιμα, συστατικά για φάρμακα και χώρους για παιχνίδι και αναψυχή. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ πόλης και εξοχής είναι αχνή. Η πόλη και η φύση ήταν ανέκαθεν στενά συνδεδεμένες και μόνο πρόσφατα, με την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη, απομακρυνθήκαμε τόσο πολύ από αυτή την «παράδοση». Το βιβλίο είναι κυρίως η ιστορία της ανάγκης του ανθρώπου να διατηρήσει την επαφή του με τη φύση, να πολεμήσει ενάντια σε άπληστους επενδυτές και στενόμυαλη ανάπτυξη, μια και το κόστος της εγκατάλειψης της φύσης είναι τεράστιο. Ο Ben Wilson -συγγραφέας του METROPOLIS: Η ιστορία των πόλεων, της μεγαλύτερης ανακάλυψης του ανθρώπου- εξετάζει πώς μπορεί να επιβιώσει ο πλανήτης σε μια εποχή κλιματικής κρίσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι μαγικά τοπία συναντάς στην Ελλάδα; Δύσκολα θα βρεις ένα μέρος σαν την Ελλάδα, που να συνδυάζει ΤΟΣΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΤΟΠΙΑ σε τόσο μικρό χώρο! Σε αυτό το βιβλίο θα γυρίσουμε όλη τη χώρα για να βρούμε ψηλά βουνά με χιόνι, μαγικά δάση με φοίνικες, αρχαία παλάτια, μαγευτικές λίμνες, συγκλονιστικά φαράγγια, ονειρεμένα νησιά, σπήλαια βαθιά στη γη, μεγαλόπρεπα βράχια, ορμητικούς καταρράκτες και πόσα ακόμα! (Από τον εκδότη)

Δεκαοχτώ μικρές καθημερινές ιστορίες ωμού αστικού ρεαλισμού. Ιστορίες που λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία, σκιαγραφώντας στιγμιότυπα από τον αθηναϊκό «ιστό». Ένας μοναχικός αφηγητής αγναντεύει από ψηλά την πόλη και αναπλάθει με τη φαντασία του τις ιστορίες καθημερινής φρίκης που διαδραματίζονται στα ενδότερά της. Ένας άντρας χτυπά τη γυναίκα του υπό το αθώο, ευάλωτο βλέμμα του μικρού τους αγοριού. Μια γυναίκα ψάχνει απεγνωσμένα τον Θεό σε τόπους λατρείας διαφορετικών θρησκειών, ενώ κάποια άλλη κερνάει μια εξάδα μπίρες την παρέα των πιτσιρικάδων που βλέπει έξω από το σπίτι της, νοσταλγώντας τη χαμένη ανεμελιά της δικής της νεότητας. Η ενδοοικογενειακή βία, οι εργασιακές σχέσεις, η οπαδική τρέλα, η μοναξιά, ο ατομικισμός, η αποξένωση εντός του αστικού τοπίου είναι μερικές από τις θεματικές αυτής της συλλογής διηγημάτων - χαίνουσες πληγές της ζωής στις μεγαλουπόλεις. Τελικά, όταν αισθάνεσαι ελεύθερος, είναι όμορφη αυτή η πόλη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βρίσκεστε στην είσοδο ενός εξαίσιου βοτανικού κήπου. Είναι ο μεγαλύτερος βοτανικός κήπος της Ελλάδας, σχεδιασμένος με διεθνείς προδιαγραφές, όπου υπάρχουν χιλιάδες φυτικά είδη. Ο κήπος αυτός, που ονομάζεται Βοτανικός Κήπος Ιουλίας & Αλεξάνδρου Διομήδους, ήταν όραμα για τον Αλέξανδρο Ν. Διομήδη και τη σύζυγο του Ιουλία, οι οποίοι άφησαν όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία ως κληροδότημα στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών με το αίτημα να δημιουργηθεί ο Βοτανικός Κήπος. Ο νομικός Αλέξανδρος Διομήδης, που η σταδιοδρομία του συνδέθηκε ενδεικτικά με θέσεις νομάρχη, βουλευτή, υπουργού Δικαιοσύνης, του διοικητού της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, του ιδρυτού της Τράπεζας της Ελλάδος, ακαδημαϊκού και πρωθυπουργού, πίστευε ότι η επιβίωση στηρίζεται στις νέες και άγνωστες δυνάμεις που έρχονται. Στη βιοποικιλότητα του Κήπου του Διομήδους, που στολίζει τη Δυτική Αττική, αξίζει να περιηγηθείτε και να θαυμάσετε πώς αναπτύσσεται η πολύχρονη ομορφιά των φυτών. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Η πόλη δεν είναι μόνο δρόμοι και κτήρια, είναι ένα ατέλειωτο κείμενο που γράφεται κάθε λεπτό και αξίζει να διαβαστεί ξανά και ξανά. Κάτω από κάθε βήμα, υπάρχουν τα ίχνη των εποχών. Είναι χαραγμένα τρεξίματα διαδηλώσεων, βήματα εραστών, επαναστατών, ζητιάνων, νοικοκυραίων, χαφιέδων, παιδιών που έπαιξαν, αστυνόμων που πυροβόλησαν, ποιητών που την τραγούδησαν. Η πόλη είναι ένας καθρέφτης πολιτικός, όχι μόνο των αποφάσεων που πάρθηκαν γι’ αυτήν, αλλά και της ευθύνης που κουβαλάμε όλοι για τον τρόπο που επιλέγουμε να συνυπάρχουμε μέσα της. Το βιβλίο της Σεμίνας Διγενή Καθ’ οδόν περιέχει 15 μικρά μονόπρακτα της καθημερινότητας. Κείμενα που μοιάζουν με σύντομες θεατρικές σκηνές του 24ώρου, όπου ο εσωτερικός λόγος γίνεται εξομολόγηση. Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου δεν είναι επινοημένοι χαρακτήρες. Υπήρξαν και υπάρχουν. Γι’ αυτό και ανάμεσά τους μπορεί να συναντήσετε μια γυναίκα στην Ερμού, που μόλις έχασε το σπίτι της σε πλειστηριασμό, ένα ερωτευμένο 16χρονο αγόρι στην Πανεπιστημίου, που πάει στο πρώτο του ραντεβού, έναν πρωθυπουργό που παρακολουθεί αμήχανος μια διαδήλωση στην Αμαλίας, μια γυναίκα στην Αλεξάνδρας, της οποίας το παιδί δολοφονήθηκε, έναν ψευτοαγρότη με Φεράρι στο Κολωνάκι, μια ηλικιωμένη στη Β. Σοφίας που πέρασε τη ζωή της σε εξορίες και φυλακές κ.ά. Η Αθήνα υπήρξε πάντα μια πόλη εξομολογήσεων. Μια πόλη πανάρχαια, γεμάτη αντιφάσεις και εκπλήξεις, σκληρή και τρυφερή συγχρόνως, θορυβώδης αλλά και βαθιά μοναχική. Με το Καθ’ οδόν, ο αναγνώστης καλείται να την ξαναπερπατήσει, με διαφορετικό βλέμμα. Να ακούσει τους ανθρώπους γύρω του, λες και οι σκέψεις τους μιλούν δυνατά. Αν, διαβάζοντας αυτές τις σελίδες, νιώσετε πως αναγνωρίζετε κάποιους ανθρώπους, ίσως ακόμη και τον ίδιο σας τον εαυτό, τότε αυτό το βιβλίο έχει βρει το δρόμο του. Ίσως γιατί μέσα στους δρόμους της πόλης, κανείς δεν είναι τόσο μόνος όσο νομίζει. (Από τον εκδότη)

Μια παιχνιδιάρικη ξενάγηση στη μοντέρνα τέχνη. Με πολλές αναδιπλούμενες σελίδες. Θα σου άρεσε να κάνεις μια φανταστική βόλτα σε ένα μουσείο μοντέρνας τέχνης; Συνόδευσε τον πρωταγωνιστή μας στην ξενάγησή του στις αίθουσες και τους διαδρόμους αυτού του μουσείου, βρες την έξοδο των λαβυρίνθων, άνοιξε τις αναδιπλούμενες σελίδες και θα ανακαλύψεις τα βασικά ρεύματα και τους καλλιτέχνες της μοντέρνας τέχνης. Σίγουρα θα θέλεις να ξανάρθεις! Ένα βιβλίο που εισάγει τους μικρούς αναγνώστες με ευχάριστο και παιχνιδιάρικο τρόπο στη μοντέρνα τέχνη, τα βασικά καλλιτεχνικά ρεύματα και τους εκπροσώπους τους. Με υπέροχη εικονογράφηση, εμπνευσμένη από πραγματικούς διάσημους πίνακες μεγάλων καλλιτεχνών. (Από τον εκδότη)

"Τόσο θαυμάσια θέα, τόση ποικιλία φυτών, απ' όλα τα σημεία της γης μου στέλνουν φυτά. Από την Κίνα, τις Ινδίες, τη Συρία, την Αφρική, την Αγγλία". (Από επιστολή της βασίλισσας Αμαλίας, 8 Ιουνίου 1850) ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΧΩΡΟΣ διακοσμητικού πρασίνου της Νεότερης Ελλάδας, επίσημα χαρακτηρισμένος ως ιστορικός τόπος. Ένα "μάτι του κυκλώνα" στο κέντρο της Αθήνας: Αυτό το σημείο νηνεμίας που τριγυρίζεται από τη μνήμη, την ιστορία, την ένταση της πόλης και των ανθρώπων της. Εκεί όπου η ζωή ησυχάζει, χωρίς να ησυχάζει ποτέ. Γύρω απ' τα σιντριβάνια, τις τουαλέτες, τα μονοπάτια και τους θάμνους, ποιητές και περιπατητές, κατατρεγμένοι και ερωτευμένοι, φυγαδευμένοι βουλευτές, τουρίστες, άστεγοι, αθλούμενοι, παιδιά, κρυφές ματιές και συναλλαγές. Εθνικός, Κρατικός / Δημόσιος, Βασιλικός, ο Κήπος βαφτίζεται ανάλογα με το πολίτευμα της χώρας. Τώρα ανοιχτός για όλους από την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου. Άλλοτε η είσοδος στο κοινό δεν επιτρεπόταν παρά ελάχιστες μέρες το χρόνο όταν έλειπαν οι βασιλείς από τ' ανάκτορα. Μέσα στους μαιάνδρους του Κήπου χαθήκαμε, βγήκαμε αλλού, καταλάβαμε γρήγορα πως δεν είναι η σκιά των δέντρων που μας σκιάζει αλλά η σκιά της Βουλής, και πως η γειτνίαση του Κήπου και της Βουλής είναι μοιραία, ο Κήπος ζει την κοινή μοίρα, τις περιπέτειες της εθνικής και πολιτικής μας ζωής. Περπατώντας κανείς με σκοπό ή ασκόπως, συναντά τις προτομές του Διονυσίου Σολωμού, του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, του Ζαν Μορεάς, αλλά και του Ιωάννη Καποδίστρια, του Ελβετού τραπεζίτη Ιωάννη Ευνάρδου και του συνθέτη του ολυμπιακού ύμνου Σπυρίδωνα Φιλίσκου Σαμάρα. Άλλες μορφές, αόρατες, αλλά επίμονα παρούσες, η απαρηγόρητη βασίλισσα Αμαλία, Όθων, οι βασιλικές οικογένειες, ο Βαυαρός γεωπόνος Φρειδερίκος Σμιτ, ο κηποτεχνίτης Φρανσουά Λουί Μπαρώ, που έφεραν απ' όλο τον κόσμο τα πεντακόσια είδη φυτών με τα διπλά και τρίδιπλα ονόματά τους. Αυτά και χίλια δυο άλλα σε έναν περίπατο που επιθυμεί να μιλήσει για ένα κομμάτι της ιστορίας μας, αξιοποιώντας το πλεονέκτημα της οδοιπορίας, τη γαλήνη και την ανοιχτωσιά του Κήπου. Υλικά, τα κείμενα και τα ντοκουμέντα των μόνιμων κατοίκων του, των ποιητών, των πολιτικών, των βοτανολόγων και μηχανικών που τον διαμόρφωσαν. Ένας τουριστικός οδηγός συνάντησης των μεν με τους δε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Γεμάτο ιδέες για να διασκεδάζετε παντού και πάντα: - Δραστηριότητες - Χαρτοκοπτική - Κόμποι - Επιδεξιότητα - Πειράματα - Παιχνίδια. (Από την ιστοσελίδα του εκδότη)

Αναμνήσεις, βιώματα, άνθρωποι, βιβλία, κτίρια... Σε αυτό το προσωπικό αφήγημα, ο Νίκος Βατόπουλος ξετυλίγει έναν χάρτη μέσα από τη ροή μιας συνειρμικής γραφής και μας οδηγεί σε μια αστική πατριδογνωσία που είναι παράλληλα και μια σπουδή πάνω στους κύκλους του χρόνου και τη δύναμη της μνήμης. Συνθέτει σταδιακά μια εναλλακτική θεώρηση της Αθήνας των τελευταίων δεκαετιών, με στοιχεία βιογραφίας, προσωπικής και αστικής, παραδίδοντάς μας ένα υβριδικό χρονικό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) «Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι ο Βατόπουλος δείχνει μια υπερβολική προσήλωση στα παλιά νεοκλασικά που κατεδαφίστηκαν στην πορεία του αστικού εκσυγχρονισμού και της μετάλλαξης της Αθήνας, κυρίως μεταπολεμικά. Αυτή όμως είναι μια επιφανειακή θεώρηση. Αντίθετα, ο συγγραφέας συνάπτει μια σε βάθος εσωτερική σχέση με αυτά τα κτήρια και με τις κατεδαφίσεις τους. Γι’ αυτόν τα σπίτια, τα κτήρια, είναι ή υπήρξαν ζώντες οργανισμοί, κυψέλες μέσα στις οποίες άνθισε η ζωή, χώροι όπου εγκιβωτίστηκε ο χρόνος, ο συλλογικός και ο προσωπικός, τόποι με τις δικές τους σηματοδοτήσεις, τα δικά τους μηνύματα τα οποία ακόμα και μέσα από τα ερείπιά τους καλούν/προσκαλούν/προκαλούν μνημονικές ανακυκλήσεις.» (Έλενα Χουζούρη, bookpress.gr, 07/01/2021)

Η Χλόη όλο μπλέκει σε απίστευτες περιπέτειες. Μέσα από αυτές θα έρθει σε επαφή με όψεις της νεότερης ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Στο απίθανο αυτό ταξίδι της στον χωροχρόνο συναντά σημαντικές φυσιογνωμίες του παρελθόντος, άλλοτε ιστορικά και άλλοτε φανταστικά πρόσωπα, μέσα από περιστατικά που γίνονται αστεία, ακριβώς λόγω της διαφοράς στις συνήθειες και τους τρόπους των ανθρώπων από άλλες εποχές. Η Ελευσίνα είναι η αρχαιότερη και μικρότερη πόλη που γίνεται Πολιτιστική Ποωτεύουσα της Ευρώπης. Ευκαιρία να τη γνωρίσουμε ξανά! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ακολούθησε τον Πιερ, τον ντετέκτιβ λαβύρινθων, και την έμπιστη βοηθό του, την Κάρμεν, σε μια συναρπαστική περιπέτεια με περίπλοκους λαβύρινθους! Ο κλέφτης φάντασμα, ο κύριος Χ, έχει βάλει στο μάτι να κλέψει την Πυραμίδα του Λαβύρινθου από την Κοιλάδα του Λαβύρινθου. Μπορείς να βοηθήσεις τον Πιερ και την Κάρμεν να σταματήσουν τον κύριο Χ και να σώσουν την κατάσταση; Ένα εντυπωσιακό βιβλίο γεμάτο με περίτεχνους λαβύρινθους, σύνθετες δοκιμασίες -ψάξε και βρες- και έξυπνους γρίφους. (Από τον εκδότη)

Παιχνίδια στο πάρκο! Το πάρκο είναι ένα καταπληκτικό μέρος για όλους τους κατοίκους της πόλης. Κρύβει απίστευτες ιστορίες και χαρούμενες περιπέτειες. Ακολουθήστε τη Λότι και το σκυλάκι της, την Ντότι, και ελάτε να γνωρίσετε τον κόσμο του πάρκου! Ένα διασκεδαστικό βιβλίο για να εξερευνήσουν τα παιδιά τις εποχές του χρόνου μέσα από παιχνίδια «ψάχνω - βρίσκω»! (Από τον εκδότη)

Σε μια Αθήνα που αποσυντίθεται και καταρρέει, ο Αργύρης Τρίκορφος, ιδιοκτήτης άλλοτε μιας ακμάζουσας οικογενειακής βιοτεχνίας κουμπιών, πασχίζει να ξανασταθεί στα πόδια του δουλεύοντας ως ταξιτζής. Τα πραγματικά του προβλήματα όμως αρχίζουν την ημέρα που βρίσκει στο αυτοκίνητό του ένα ξεχασμένο τσαντάκι γεμάτο λεφτά. Προσπαθώντας να κάνει το σωστό, παρασύρεται σε μια προσωπική περιπέτεια που τον φέρνει αντιμέτωπο με όλους και με όλα: απ' την οικογένεια, τους φίλους και τους συναδέλφους του ως την Αστυνομία και. . .τα ΜΜΕ. Μια περιπλάνηση στους δρόμους της σημερινής Αθήνας. Ένα μυθιστόρημα για την ατομική ευθύνη, τη συμπόνια και τη γενναιοδωρία. Ένα καυστικό σχόλιο για το σύγχρονο τρόπο ζωής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το νέο πόνημα της Ντόνας-Λίλιαν Καπόν, πέραν του ιστορικού, έχει έντονα αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, γίνεται δε το όχημα για μία νοσταλγική επιστροφή στο παρελθόν μίας διαφορετικής Αθήνας. Από την πρώτη σελίδα του βιβλίου, η διεισδυτική της ματιά μας οδηγεί σε μία νοερή επιστροφή στα παιδικά της χρόνια, τις μνήμες των οποίων κρατάει ζωντανές μέσα της, συγχρόνως όμως παρασύρει τον αναγνώστη σε μία ουσιαστική ξενάγηση σ' αυτή την πανέμορφη γειτονιά της τότε Αθήνας, εκείνης του Πεδίου του Άρεως, με ό,τι αυτό θα μπορούσε να περικλείει. Η προσωπική της εκμυστήρευση επεκτείνεται σε σκέψεις και προβληματισμούς που εξακολουθούν να είναι επίκαιροι και να μας απασχολούν διαχρονικά, τους εκθέτει δε με αφοπλιστική ειλικρίνεια και σε ιδιαίτερα απολαυστική γλώσσα, από την οποία απουσιάζει η παραμικρή υποψία δογματισμού. Η συγγραφέας καταφέρνει να ανασύρει από τη λήθη μία εποχή που δεν μοιάζει σε τίποτα με τη σημερινή, αλλά έχει τη δύναμη να συγκινεί όσους την έζησαν και να προβληματίζει τους νεότερους που ασφυκτιούν κάτω από τους φρενήρεις ρυθμούς της σύγχρονης μεγαλούπολης. Αυτή είναι η Αθήνα που αγάπησε... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στα τέλη του 5ου αιώνα π.X., αμέσως μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου και την ήττα της Αθήνας, μια επιτροπή τριάντα Αθηναίων βρήκε την ευκαιρία να καταλύσει τους δημοκρατικούς θεσμούς που ρύθμιζαν την πολιτική ζωή της πόλης τους για παραπάνω από έναν αιώνα. Ήταν η αρχή μιας αιματηρής εμφύλιας σύγκρουσης που διήρκεσε σχεδόν έναν χρόνο. Η δημοκρατία αντιστάθηκε στους ολιγαρχικούς με τη βοήθεια ενός στρατού εθελοντών υπό την ηγεσία του Θρασύβουλου. Έπειτα από σκληρές μάχες, η δημοκρατία αποκαθίσταται το φθινόπωρο του 403. Με αφετηρία δέκα πρόσωπα, το ανά χείρας βιβλίο παρουσιάζει τα γεγονότα εκείνης της περιόδου από μια άλλη οπτική γωνία. Οι συγγραφείς εμπνέονται από το πρότυπο του αρχαίου χορού και προτείνουν μια νέα ανάγνωση της αθηναϊκής κοινωνίας, πέρα από τις παγιωμένες διακρίσεις ανάμεσα σε πολίτες, μετοίκους και δούλους. Οι βαναυσότητες του εμφυλίου πολέμου προκάλεσαν την ανάδυση πολλαπλών ρευστών συλλογικοτήτων γύρω από κεντρικές μορφές όπως ο αταξινόμητος Σωκράτης, ο ολιγαρχικός Κριτίας, ο ρήτορας Λυσίας, αλλά και ο δημόσιος γραμματέας Νικόμαχος, ο πρώην δούλος Γήρυς και η ιέρεια Λυσιμάχη. Οι συγγραφείς αποκαλύπτουν με αυτό τον τρόπο τις ιεραρχίες και τις εντάσεις, τις πρακτικές και τα συναισθήματα των κατοίκων της Αθήνας. Αναδύεται έτσι μια καινούργια χαρτογραφία της αθηναϊκής κοινωνίας, με κεντρικούς άξονες την πολλαπλότητα και την ενδεχομενικότητα. Μέσω αυτής της αφήγησης της ιστορίας ως χορικού αναπτύσσεται ένας προβληματισμός για το πώς συγκροτείται μια κοινωνία: ποιες διαδικασίες οδηγούν μια κοινότητα στον αλληλοσπαραγμό, ή ακόμα και στην αποσύνθεση, και έπειτα στην επανίδρυση; Ένας καίριος στοχασμός, που αφορά επίσης πολλά ανοιχτά ζητήματα της ταραγμένης εποχής μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πώς γεννήθηκαν και πώς συνδέονται μεταξύ τους οι διαφορετικές προβληματικές καταστάσεις που συναντάμε μέσα στους οικισμούς μας; Υπάρχουν θεωρίες που εξηγούν τα σχήματα που παίρνει ο χώρος γύρω μας και τις δραστηριότητες που φιλοξενεί; Τι είναι ο πολεοδομικός σχεδιασμός και γιατί εμφανίζεται τόσο πολύπλοκος; Υπάρχει μια απλή εξήγησή του, βήμα-βήμα; Μήπως φταίει κι αυτός για δεκάδες ζητήματα που συναντάμε καθημερινά στις γειτονιές μας; Το βιβλίο αυτό είναι ένα εγχειρίδιο λογικής για να κατανοήσουμε τους οικισμούς μας και να απαιτήσουμε να αλλάξουν. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του θα συναντήσετε μοντάζ εικόνων και σύντομα κείμενα που οργανώνονται σε αυτόνομα κεφάλαια και παρουσιάζουν κάθε φορά ένα θέμα, με περιεκτικό και εξελικτικό τρόπο: από την άμεση εμπειρία που ήδη κατέχετε πάνω σε δεκάδες πολεοδομικά ζητήματα -απλώς και μόνο επειδή ζείτε σε περίπλοκους οικισμούς- μέχρι την κατανόηση της πολυπλοκότητάς τους και του πρακτικού τρόπου που μπορεί να αλλάξουν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Συχνά γνωρίζουμε το τοπίο των πόλεων και μπορούμε να μαντέψουμε ποιος είναι ο πληθυσμός τους κοιτάζοντας απλώς τα κτίρια που υψώνονται σε αυτές. Αλλά ίσως δεν ξέρουμε ότι πολλές πόλεις κρύβουν κάτω από την επιφάνεια εκπλήξεις που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Ήξερες ότι στην έρημο της Αυστραλίας υπάρχει θαμμένη μια πόλη που φαίνονται μόνο οι καμινάδες της; Σου έχουν εξηγήσει ότι το Παρίσι είναι γεμάτο κατακόμβες; Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου σ’ ένα υπόγειο ξενοδοχείο, όπως στον Καναδά; Ταξίδεψε στην κρυμμένη πλευρά των πόλεων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ξεκίνησα χωρίς καμιά συγκεκριμένη σκοποθεσία, απλώς για τη χαρά του "θεωρείν". Στην πορεία, όμως, ένιωσα πως όφειλα να μοιραστώ αυτές τις μικρές "ανακαλύψεις" μου με ένα ευρύτερο κοινό. Κάπως έτσι άρχισα την συγγραφή αυτού του βιβλίου παίρνοντας θάρρος από τους μαθητές και τις μαθήτριές μου που περίμεναν με ανυπομονησία την ολοκλήρωσή του. Δεν διάλεξα μνημεία γνωστά στους πολλούς, αλλά κυρίως κρυφά και ξεχασμένα. Θέλησα να τα προβάλω, να μιλήσω για την ανάγκη να τα αναδείξουμε και να τα προστατέψουμε, και μαζί με αυτά το αττικό τοπίο με το οποίο ταυτίστηκαν και το οποίο σημάδεψαν. Στην εποχή μας που οι σειρήνες της ανάπτυξης και του εύκολου κέρδους επικρατούν και απειλούν να αφανίσουν και τα τελευταία αυθεντικά τοπία της Αττικής γης μια τέτοια καταγραφή είναι χρήσιμη και ως μαρτυρία αλλά και ως αφορμή για προβληματισμό. Αυτό το βιβλίο αποτελεί έναν οδηγό για αυτούς που εξακολουθούν να ψάχνουν και... να ανακαλύπτουν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μνήμες, εικόνες και αναγνώσεις της ασπρόμαυρης πόλης (από το 1912 ως το 1974) προκαλούν ερεθίσματα και συνειρμούς για πρόσωπα και τόπους που σφράγισαν την ιστορική της φυσιογνωμία. Ο Γιώργος Αναστασιάδης, αντλώντας υλικό και ιδέες από βιβλία ιστορικά και λογοτεχνικά, από βιώματα και από παλιές και σύγχρονες εφημερίδες, ιχνηλατεί, διασώζει και παρουσιάζει όψεις από το πολυσήμαντο ιστορικό, πνευματικό και πολιτιστικό υπόβαθρο της γενέθλιας πόλης του. Ο τόμος περιέχει επτά δοκιμές ιστοριογραφίας: Στην πρώτη ανιχνεύεται ο "σύντομος" 20ός αιώνας της πόλης και προτείνεται ένας οδηγός μελέτης των σημείων απ' όπου πηγάζει η γνώση μας για την ιστορική ταυτότητα της σύγχρονης Θεσσαλονίκης. Στις άλλες δοκιμές ο Γιώργος Αναστασιάδης προσεγγίζει: - τον Τύπο της Θεσσαλονίκης ως κιβωτό μνήμης - τη Διεθνή Έκθεση όπως αναδύεται μέσα από τις σελίδες της Ιστορίας και της λογοτεχνίας - τη Θεσσαλονίκη των προσφύγων με τη ματιά του Γιώργου Ιωάννου - τους εμβληματικούς δασκάλους του πανεπιστημίου και τη δημιουργική πνοή τους - την απελευθέρωση μιας "ζόρικης" μνήμης, με επίκεντρο τους επιζήσαντες του ολοκαυτώματος Θεσσαλονικείς Εβραίους - τον Θερμαϊκό του ιστορικού και λογοτεχνικού βλέμματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Χλόη όλο μπλέκει σε απίστευτες περιπέτειες. Μέσα από αυτές θα έρθει σε επαφή με όψεις της νεότερης ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Στο απίθανο αυτό ταξίδι της στον χωροχρόνο συναντά σημαντικές φυσιογνωμίες του παρελθόντος, άλλοτε ιστορικά και άλλοτε φανταστικά πρόσωπα, μέσα από περιστατικά που γίνονται αστεία, ακριβώς λόγω της διαφοράς στις συνήθειες και στους τρόπους των ανθρώπων από άλλες εποχές. Τα μυστικά του Εθνικού Κήπου, που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τοπόσημα της πρωτεύουσας της Ελλάδας, αποκαλύπτονται στη Χλόη μέσα από τις πιο απροσδόκητες συναντήσεις στα μονοπάτια του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια εικονογραφημένη περιπλάνηση στον Εθνικό Κήπο της Αθήνας "Ο Κήπος μας" αποκαλύπτει την ονειρική και ποιητική πλευρά του Εθνικού Κήπου της Αθήνας - ενός τοπόσημου της πόλης και σημείου αναφοράς για όλες τις γενιές παιδιών που μεγαλώνουν μέσα της. Ένα εικονογραφημένο βιβλίο για τους πολύ μικρούς, που μπορούν να ταξιδεύουν με το βλέμμα μέσα στις εικόνες, αλλά και για τους πιο μεγάλους - ένα άλμπουμ ανακάλυψης, γεμάτο φως, χρώματα και σιωπηλές ιστορίες. Ο Κήπος μας είναι ένα τρυφερό αφιέρωμα στην παιδική μνήμη, στη χαρά της ανακάλυψης και στη βαθιά σχέση που συνδέει τον άνθρωπο με τα τοπία της πόλης του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ετοιμάσου για νέες περιπέτειες! Οι πολύχρωμοι λαβύρινθοι του βιβλίου σε προκαλούν να τους εξερευνήσεις. Άσκησε τις δεξιότητές σου, για να βρεις την έξοδο μαζί με τους αγαπημένους σου ήρωες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Συμβασιλεύουσα» της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς το 1430, η Θεσσαλονίκη του 19ου αιώνα είναι, όπως πολλές άλλες πόλεις του κράτους των Οθωμανών σουλτάνων, πολυφωνική: μουσουλμάνοι, χριστιανοί, εβραίοι, αλλά και κάθε λογής Λεβαντίνοι συνθέτουν ένα έμψυχο «μωσαϊκό», χαρακτηριστικό του οθωμανικού αστικού τοπίου. Κατά τον 19ο αιώνα των Μεταρρυθμίσεων (Τανζιμάτ), εκτός από θέατρο των βαλκανικών εθνικισμών, η Θεσσαλονίκη προβάλλεται και ως πόλη-βιτρίνα του οθωμανικού εκσυγχρονισμού. Βασιζόμενο κυρίως σε οθωμανικά τοπικά αρχεία, το παρόν πόνημα προσδιορίζει και αναλύει τους παράγοντες - χωρικούς, πολεοδομικούς αλλά και κοινωνικοοικονομικούς - που προκάλεσαν την αλλαγή. Εκτός από το έργο της πρώτης οθωμανικής Δημαρχίας, τη δημογραφική αύξηση, την ανάπτυξη νέων μέσων επικοινωνίας, η μελέτη αναφέρεται και στους τεχνίτες της αλλαγής (τοπικοί άρχοντες, φιλανθρωπικές οργανώσεις, κοσμικοί κύκλοι), ενώ ένα μέρος της αφιερώνεται στις ατομικές διαδρομές των ανωνύμων, το οικιακό τους περιβάλλον, τις οικογενειακές και κοινωνικές τους σχέσεις. Για την εξέταση τόσο των πολεοδομικών εξελίξεων όσο και των κοινωνικών μετασχηματισμών, χρησιμοποιήθηκε μια αντιθετική μέθοδος, που αντιπαραβάλλει τη Θεσσαλονίκη του 1830 προς αυτήν των αρχών του 20ου αιώνα. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Όσο περισσότερο ασχολείται κανείς με τη Θεσσαλονίκη, τόσο τον καταλαμβάνει η αίσθηση πως μερικές πόλεις, μέσα στην ιστορική τους πορεία, παύουν να είναι μόνο τόποι και σπίτια και άνθρωποι πως αποκτούν ένα είδος προσώπου κι ένα είδος ψυχής. Δεν πίστευαν άδικα οι αρχαίοι λαοί στα δαιμόνια της πόλης. Κάθε αστικό κέντρο άλλωστε είναι ένα μυστήριο, ή μάλλον πολλά μυστήρια: Το μυστήριο της ίδρυσης, το μυστήριο της αναπαραγωγής, το μυστήριο της διατήρησης. Κι ίσως το μεγαλύτερο απ' όλα, το μυστήριο της καθημερινής ανάπτυξης, των αστικών μετασχηματισμών που ζούμε οι ίδιοι, ή που τους υποπτευόμαστε να υποβόσκουν μέσα από τις καθημερινές συναλλαγές, τις κοινότυπες κουβέντες. Τι άλλο κάνουν μία σειρά επιστημονικοί κλάδοι -με τις ορολογίες τους, τα συνέδριά τους, τα περιοδικά τους, την δική τους αποκλειστική μαγική τέχνη- παρά να προσπαθούν να ξορκίσουν αυτά τα αρχέγονα μυστήρια των μεγάλων πολιτειών;..." (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Είμαι η κουκουβάγια, το ιερό πουλί της θεάς Αθηνάς, σύμβολο της σοφίας, αλλά και σύμβολο της Αθήνας, της πόλης της Αθηνάς. Βλέπω όσα οι άλλοι δεν μπορούν να δουν. Έλα να σε ξεναγήσω στο Μουσείο της Ακρόπολης! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ουδεμία υπήρξε πόλις της αρχαιότητος περί ης και εν ή τοσαύτα εγράφησαν, ως αι Αθήναν και όμως η τοπογραφία αυτών πρέπει να θεωρηθή ως εισέτι ανεξακρίβωτος, και εις πολλά των πρωτίστων αυτής σημείων σκότει περιβεβλημένη, ο ηύξησαν μάλλον ή ότι διεσχέδασαν πολλάκις αι εικασίαι των νεωτέρων, προ πάντων δ' αι προτεινόμεναι κατά θεωρίας μη στηριζομένας εις ακριβή αυτοψίαν. Ταύτης κυρίως επιμεληθείς, εκτίθημι και τας κατωτέρω εμάς δόξας, ουχί τοίς αντιφρονούσιν αμφισθητών, όπερ θα εξέτεινε τας σημειώσεις ταύτας εις ασκόπους μακρηγορίας, αλλά περιοριζόμενος εις όσα νομίζω έχοντα δύναμιν αποδεικτικήν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Our planet, the Earth, is under threat, with potentially catastrophic consequences for ourselves and the other lifeforms it sustains. Yet Nature itself can still rescue us - with plants playing a pivotal role, in the countryside - and everywhere. In gardens and parks, plants are the mainstay of our relationship with the natural world, and we celebrate them for the pleasures they bring. However, that can be part of the problem: too often we value plants for their aesthetic qualities rather than the vital role they play in the ecology of the Earth. In Gardening in a Changing World Darryl Moore explores how gardens can be better for human beings and for all the other lifeforms that inhabit them. Recent developments in horticulture and plant science show us that we need to rethink our attitude to plants beyond purely aesthetic concerns, and to adopt more holistic approaches to how we design, inhabit and enjoy our gardens. He looks at the history of garden design, to show how we got to where we are today, and recommends ways of changing to new principles of sustainable ecological horticulture. This challenging and important new book will be essential reading for professionals and students of horticulture and garden and landscape design, as well as for anyone interested in making gardens part of the solution to the future of life on Earth. (From the publisher)

Διάσχισε την τάφρο, πέρνα από το φυλάκιο της πύλης και απόφυγε τα ιπτάμενα βέλη, ψάξε και βρες! Ο δράκος Πύρινος σε ξεναγεί στον συναρπαστικό κόσμο του ΜΕΣΑΙΩΝΑ- όπου λόρδοι, λαίδες και ακόμη και ποντικοί τριγυρνούν. Ψάξε τους σε κάθε σκηνή και ανακάλυψε ΠΩΣ ΧΤΙΖΟΝΤΑΝ ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ, ΠΩΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΟΙ ΙΠΠΟΤΕΣ, τα μυστικά της ΜΑΓΕΙΑΣ και της ΙΑΤΡΙΚΗΣ και πολλά περισσότερα. Γραμμένο από έναν ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΠΙΣΤΑΤΗ ΚΑΣΤΡΟΥ με τη φωνή ενός ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΔΡΑΚΟΥ, το βιβλίο αυτό θα εξάψει την περιέργεια και των πιο μικρών ιπποκόμων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

The bestselling survey of the world’s finest garden-makers, planters, and horticulturists, now available in a tactile mini format for on-the-go inspiration. Revealing the rich artistic history of this ever-changing art form, The Garden Book presents 500 iconic garden-makers in A-to-Z order, creating fascinating juxtapositions among their signature works. From the first religious gardens to Dan Pearson’s heavenly Tokachi garden in Japan, each entry illustrates a key work by the designer, describes the garden, and evokes the unique spirit and ethos of their work. Images span four millennia, from ancient Persian gardens to the naturalistic designs of today, with landscapes from Chanticleer to Central Park, Sissinghurst to Versailles. The biggest names and rising stars of contemporary garden design are showcased alongside iconic figures of the past, including Capability Brown, Andrea Cochran, Antoni Gaudi, Dan Hinkley, Gertrude Jekyll, Christopher Lloyd, Cornelia Oberlander, Charles Platt, Carlo Scarpa, Piet Oudolf, and more. The Garden Book is an essential reference and exquisite gift, offering today’s gardeners infinite inspiration to create their own signature spaces, whatever their landscape. (From the publisher)