ΥΠΕΡΑΙΧΜΗ - THOMAS PYNCHON

Ένα πολύ καλό βιβλίο για όσους θέλουν να μυηθούν στο πιντσονικό λογοτεχνικό σύμπαν. Σε βάζει σιγά-σιγά στα δύσβατα μονοπάτια σκέψης αυτού του σχιζοειδούς συγγραφέα και φτάνοντας στη μέση μπορείς μέσες άκρες να καταλάβεις αν σου ταιριάζει ο Πύντσον ή όχι. Ξεκινήστε με αυτό και όχι με τα άλλα του βιβλία όπως το "ενάντια στη μέρα" ή το εμβληματικό "ουράνιο τόξο της βαρύτητας". Αν το τελειώσετε και σας άρεσε τολμήστε να αναμετρηθείτε με τα μεγάλα του έργα. Αν σας μπέρδεψε, απλά ξεχάστε τον Πύντσον μια για πάντα!

Κουραστικό,προβληματική μετάφραση,ατερμονη πλοκή.Ψάξτε αλλού σε άλλο βιβλίο στιγμές χαλάρωσης.Εκτός και αν καταφέρεται το πρωτότυπο στην αγγλική.

Αριστερη κριτικη ματια οπως την αντιλαμβανονται οι Αμερικανοι,θα μπορουσε να το 'χει γραψει καποιος που λατρευει τον Ομπαμα.Γραφικοιποιει τους ριζοσπαστες,υμνει τους ρομαντικους αντικαπιταλιστες,οι οποιοι ομως εχουν υποταχθει κ παρακαλοθουν απ'την τιβι(γονεις της Μαξιν) κ περιγραφει ενα απολυτο χαλι κ χαος που εχει επιφερει αυτη η τεχνολογια στις αρχες του αιωνα.Βεβαια ειναι γραμμενο το '13.Κανει ενα αλμα,πολυ μικρο,πισω στο χρονο κ με χιουμορ ασκει κριτικη γνωριζοντας πλεον.Εντυπωση μου εκανε η πιο ωραια μυθιστορηματικη εξηγηση για την γεννηση κ διογκωση του διαδικτυου.Καλο σε ρυθμο,κανει καποιες κοιλιες ωρες ωρες,θα μπορουσε να αποφυγει τους παρα πολλους χαρακτηρες που δεν επηρεαζουν ουσιαστικα την πλοκη του.Θα μπορουσε να ηταν μισο σε σελιδες(ειναι 560 αν θυμαμαι καλα) πιο σφιχτο κ ισως πιο noir,αλλα δε βαριεσαι,ο Πιντσον γραφει,οχι εγω.Καλο καλο....σε σχεση με κατι αλλα εντελως φουτουριστικα που κυκλοφορουν μια χαρα ηταν.

Η Μαξίν Τάρνοου έιναι ιδιωτική ντετέκτιβ, στο Μανχάταν λίγους μήνες πριν το τρομοκρατικό χτύπημα στο παγκόσμιο κέντρο εμπορίου. Καλείται να ερευνήσει τα οικονομικά στοιχεία μιας εταιρείας ασφαλείας υπολογιστών κι από εκεί και μετά η υπόθεση χάνεται και η Μαξίν μπλέκεται με ένα πλήθος αλλόκοτων χαρακτήρων όπως έναν τύπο με οσφρητική δυναμική, δηλαδή αυξημένες οσφρητικές ικανότητες –ο οποίος κατέχει και το οσφρητικό λέιζερ, που αναλύει τις περιοδικές κυματομορφές των οσμών-, έναν ταχυμεταφορέα που εμφανίζεται πάντα σαν από μηχανής θεός, έναν ποδολάγνο χάκερ που συχνάζει στο στριπτιζάδικο «Η χαρά του κάστορα», διάφορους χαρακτήρες μιας εικονικής πραγματικότητας, έναν Ρώσο μαφιόζο και τα τσιράκια του κ.λ. Την ίδια στιγμή ο Πύντσον γράφει όσα θέλει να πει, στο στόμα των πρωταγωνιστών του. Μια επίσκεψη σε μια χωματερή της Νέας Υόρκης (μου έφερε στο νου την –άκρως δικαιολογημένη- εμμονή του Ντελίλο με τα σκουπίδια στον Υπόγειο κόσμο), καταδίκη της αμερικανικής πολιτικής για τη σφαγή στην Γουατεμάλα και την υπόλοιπη κεντρική Αμερική, τα ikea δίπλα στο αεροδρόμιο για να μειώνεται το κόστος μεταφοράς του ζάμπλουτου επιχειρηματία και να αυξάνεται για όλους τους υπόλοιπους (οικεία περίπτωση), τα παιχνίδια εικονικής πραγματικότητας –τόσο κοντά τότε, τόσο μακριά τώρα, αίσθηση που σε διαπερνά σε ολόκληρο το βιβλίο, όσον αφορά την τεχνολογική επανάσταση (ή υπεραιχμή) του τέλους του προηγούμενου αιώνα, επικοινώνια με νεκρούς και δαχτυλίδια αορατότητας. Το βιβλίο δεν θα καταλήξει σε κλασική αστυνομική λύση, γεγονός αναμενόμενο. Οι δίδυμοι πύργοι πέφτουν και στους δρόμους εμφανίζεται άνοδος του πατριωτισμού και συνεπώς του ρατσισμού, οι συνωμωσίες για χτύπημα εκ των έσω οργιάζουν και ο Πύντσον γράφει αντιπολεμικά, σε έναν πόλεμο που ξεκίνησαν οι Αμερικάνοι, έναν πόλεμο θρησκειών, αφού το παγκόσμιο κέντρο εμπορίου αποτελούσε την Μέκκα της κατανάλωσης, χλευάζει τον τρόπο ζωής και την κοινωνία ολόκληρη και ποτέ δεν ξεχνάει το χιούμορ και την ειρωνεία.