ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ - PERCIVAL EVERETT

Ο Τζον Χαντ, σαραντάρης πια, αφήνει πίσω του τη ζωή της πόλης και επιλέγει να ζήσει μαζί με τον γέρο θείο του σ' ένα ράντσο στην όμορφη ορεινή περιοχή του Ουαϊόμινγκ, εκτρέφοντας άλογα. Ένας μαύρος εκπαιδευτής αλόγων είναι περίεργο φαινόμενο για την περιοχή αυτή, όπου ζουν κυρίως λευκοί. Ωστόσο, ο κόσμος τον έχει συνηθίσει. Ο εύθραυστος παράδεισος όμως που ο Τζον και ο θείος του έχουν διαμορφώσει σε απόλυτη αρμονία με το φυσικό περιβάλλον αρχίζει να παρουσιάζει ρωγμές: ένας νεαρός γκέι βρίσκεται στην έρημο ξυλοκοπημένος μέχρι θανάτου, ένας ινδιάνος κτηνοτρόφος βρίσκει δύο ζώα του κατασφαγμένα, κάποιος γράφει με αίμα τη λέξη "νέγρος" πάνω στο χιόνι... Μέσα σ' αυτή την απειλητική ατμόσφαιρα, ο Τζον αρχίζει ν' αναρωτιέται για τις επιλογές της ζωής του μετά τον τραγικό θάνατο της γυναίκας του, για τα αισθήματά του προς τους άλλους, για τις ένοχες σιωπές που καλύπτουν τις κινήσεις μιας επικίνδυνης ομάδας νεοναζιστών, για τον επικείμενο θάνατο του θείου Γκας που τον έχει χτυπήσει η αρρώστια, για την ένταση που επικρατεί ανάμεσα σ' έναν πατέρα και τον ομοφυλόφιλο γιο του, για τον οποίο ο Τζον αισθάνεται ιδιαίτερη στοργή, για τον έρωτα που του ξυπνάει μια νεαρή γυναίκα... Με αφήγηση που αναδεικνύει τη δύναμη της υπαινικτικής γραφής του, ο συγγραφέας περιγράφει με ακρίβεια και ελκυστικό τρόπο τους ήρωές του και καταγγέλλει, με καθόλου κραυγαλέο τρόπο, κάθε είδους μίσος -φυλετικό, σεξουαλικό- που μαστίζει τη σύγχρονη Αμερική. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) "Tο βιβλίο του Εverett είναι από τα πιο ειλικρινή και δυνατά μυθιστορήματα που γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια για τις ανοιχτές πληγές των φυλετικών και σεξουαλικών διακρίσεων στη σύγχρονη Αμερική". (ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗΣ, LiFO, 22/5/2008) "Η υπαινικτική γραφή του Έβερετ δεν υψώνει ρομφαία, όμως αναδεικνύει το τσουνάμι του μίσους στη σύγχρονη Αμερική". (ΣΟΦΙΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ, Τα Νέα, 13/12/2008) "Έχουμε φτάσει στο τέλος του καπιταλιστικού συστήματος, έτσι όπως το αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Είναι ένα αδιέξοδο που γεννά όλο και περισσότερη βία. Πρέπει να επινοήσουμε κάτι άλλο. Μοναδικός μας ορίζοντας δεν μπορεί να είναι μόνο ο πλούτος, η συγκέντρωση πολλών αγαθών από λίγους και τίποτε ή μερικά ψίχουλα για τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν λέω τίποτε πρωτότυπο, το γνωρίζω, αλλά τι να κάνω; Γράφω βιβλία, ζωγραφίζω. Δίνω ένα νόημα στη ζωή μου και θέλω να το μεταδώσω και σε άλλους". (ΠΕΡΣΙΒΑΛ ΕΒΕΡΕΤ, από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 18/11/2009)